Ik gebruik nu een jaar drugs, waarvan acht maanden echt hard gebruik waaronder ik alles door elkaar heen versta: speed/coke/keta/ghb/mdma/ heel af en toe lsd.
Soms ieder weekend, behalve mdma waarmee ik wel voorzichtiger ben geworden, vaak eens in de twee weken.
Veel teveel dus. Op het moment voel ik me klote, en kan niks me meer boeien. De kleine dingen waar ik eerst blij van werd: sporten/lekker eten, of gewoon door de stad lopen voelen nu slecht. Zelfs van een hele leuke gebeurtenis kan ik niet genieten. Ok, ik snap dat dit de consequenties zijn van mijn gebruik, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Iedere dag sleep ik me met de grootste moeite naar buiten, naar mijn studie, want ik weet dat het belangrijk is. 's ochtends lukken dingen me vaak nog wel, maar halverwege de dag verlies ik steeds meer de moed. Vaak ga ik tegen vijven al slapen, omdat ik dan tenminste niks voel. Als ik dan om acht uur wakker word dan ziet alles er zwart uit.
Dit moet stoppen dat is duidelijk, en ik wil de komende tijd niks meer gebruiken. Maar hoe vaak heb ik dat nu al gezegd? Ik heb absoluut geen vertrouwen meer in mijn eigen woord, omdat ik die al te vaak gebroken heb....
Ik schaam me een beetje voor dit depressieve verhaal, maar plaats het toch maar, misschien dat iemand hier ervaring heeft, of een oplossing.
Alvast bedankt voor alle reacties.
Soms ieder weekend, behalve mdma waarmee ik wel voorzichtiger ben geworden, vaak eens in de twee weken.
Veel teveel dus. Op het moment voel ik me klote, en kan niks me meer boeien. De kleine dingen waar ik eerst blij van werd: sporten/lekker eten, of gewoon door de stad lopen voelen nu slecht. Zelfs van een hele leuke gebeurtenis kan ik niet genieten. Ok, ik snap dat dit de consequenties zijn van mijn gebruik, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Iedere dag sleep ik me met de grootste moeite naar buiten, naar mijn studie, want ik weet dat het belangrijk is. 's ochtends lukken dingen me vaak nog wel, maar halverwege de dag verlies ik steeds meer de moed. Vaak ga ik tegen vijven al slapen, omdat ik dan tenminste niks voel. Als ik dan om acht uur wakker word dan ziet alles er zwart uit.
Dit moet stoppen dat is duidelijk, en ik wil de komende tijd niks meer gebruiken. Maar hoe vaak heb ik dat nu al gezegd? Ik heb absoluut geen vertrouwen meer in mijn eigen woord, omdat ik die al te vaak gebroken heb....
Ik schaam me een beetje voor dit depressieve verhaal, maar plaats het toch maar, misschien dat iemand hier ervaring heeft, of een oplossing.
Alvast bedankt voor alle reacties.
Ik neem geen blad voor me mond meer of het moet echt iets heel kwentsend zijn wat ik eruit wilde gooien. (Het laatste wat ik beter niet had kunnen vragen aan iemand was: "Hebben jullie toevallig zijn portomonee?" Ik zat in de stad met en paar vrienden en een was zijn portomonee kwijt en wij waren er alle twee heilig van overtuigt dat zo'n gast hem had die naast ons in de kroeg zat
) Sommige noemen dat losgeslagen ik noem het vrij