Goed dat je het met ons deelt! Ik hoop dat het je min of meer een beetje oplucht.
Als er een type hulpverlening is waar ik absoluut 0% vertrouwen in heb, dan is het de crisisdienst wel. Letterlijk alleen maar slechte ervaringen mee, maar ik heb wel al m'n hulpverleners een uitgebreide mail gestuurd over hoe het nu met me gaat en heb morgen ook weer therapie, dus ze zullen er gauw genoeg wel van op de hoogte zijn. Ik denk dat het wel goed komt, maar wil ergens ook niet te vroeg juichen.
Herkenbaar! Hier ook veel negatieve ervaringen met de crisisdienst helaas. Maar soms tref je wel iemand die helpend kan zijn gelukkig!
Ertoe bereid zijn of het daadwerkelijk doen en kunnen zijn ook twee verschillende dingen. Dat zullen ze daar goed weten verwacht ik. Geen idee waarom ze dat vragen, maar is vast niet zonder reden.
Begrijpelijk. Ik heb het ook meegemaakt. Je verslaafde brein wil doorgaan met gebruiken, niet stoppen, dus weerstand is gebruikelijk (pun intended). Het voelde bij mij als een sprong in het diepe, waarbij je niet weet hoe je er aan de andere kant weer uitkomt.
Ik neem aan dat je een detox gaat doen? Jellinek vraagt je dan ook om te stoppen met roken (wel heftig ja).
Geef het een kans, wie weet loopt het anders dan je denkt.
Nog even gebruiken zolang als het kan? Het is natuurlijk beter om je gebruik nu niet te escaleren maar juist stabiel te houden of zelfs iets te minderen. Maar dat snap je zelf ook wel 🙂
Neen, deeltijd intensieve avondbehandeling. Dat is 3 maanden lang 4x per week. Als ik nog te verslaafd ben tegen dat de behandeling start, dan word ik voor DIA eerst nog in detox gestopt.
Okay, ik dacht dat je dan ook begint met een detox, ook al word je niet opgenomen, maar misschien haal ik de termen door elkaar
Dat zou best kunnen hoor, ik heb geen idee. Heb nog nooit zulke hulp gehad voor m'n verslavingsproblematiek.
Misschien een beetje controversieel advies, maar ik zou zeker nog een afscheidsfeestje houden, hoor! Dat heeft voor mij wel echt een gevoel van verzadiging en afsluiting met zich meegebracht. Vond het een erg mooie avond, met al veel goede gedachten aan het nuchtere leven. Gezond is het niet, maar op halve 'kracht' naar een nuchter leven toe gaat mijn inziens ook niet..
Ik kan me best voorstellen dat het ook iets heel moois kan zijn hoor! Denk echter dat ik met zoiets waarschijnlijk veel te ver zal gaan in de periode ernaar toe, waardoor ik het voor mezelf onnodig extreem moeilijk zal maken om niet heel snel al terug schieten.
Je moet het natuurlijk helemaal doen hoe jij het zelf wilt! Maar ik zou jezelf dus alleen niet een laatste toetje ontnemen, als je daarna echt voor een sober leven gaat. Maar bij jou ligt dat waarschijnlijk een stuk complexer dan de meeste 'gewone' drugsverslaafden.
Beide, maar het begon eerst met alleen zeer negatieve belevingen. Geheugenverlies eigenlijk wel een terugkomend iets, maar dan spreek ik over het vergeten van heel veel positieve ervaringen die inmiddels al 2 jaar geleden zijn en dat is iets wat iedereen wel kan herkennen bij zichzelf, denk ik. Het is voor zo ver ik weet nooit het geval geweest dat ik dingen als hele uitgebreide mails, die ik een week ervoor heb geschreven, totaal niet meer kan herinneren, maar ja, als ik vergeet wat ik eerst wel wist, dan kan het even goed zijn dat dit wel degelijk vaker voorgekomen is en simpelweg nooit iets geweest is waar iemand me mee geconfronteerd heeft.
Goed dat je die stap genomen hebt. Hoop dat het snel weer bergopwaarts gaat met je.
heb je fodmap dieet al eens geprobeert of PEA?
Ik heb ook 9 maanden klinische DGT therapie gehad. Het is wel de bedoeling dat je na verloop van tijd stopt met destructief gedrag maar in het begin werd het nog getolereerd.
Nooit van gehoord, zou het moeten opzoeken
Hoe is dat geweest voor je? Het is trouwens wel echt leip dat we zo'n gelijkaardige problematiek hebben.
We hebben inderdaad best wat gelijkenissen en volgensmij ook wat dezelfde diagnoses.
En ik denk trouwens dat de aard van onze problematiek wel deels hetzelfde is maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik niet zulke heftige en specifieke gedachten/neigingen heb als jou die je hierboven beschreef. Ik heb wel echt donkere gedachten gehad maar anders denk ik? En na de DGT is dat ook wel een stuk minder geworden omdat ik weet hoe ik ermee om moet gaan en dat gun ik jou ook! Ik hoop dat het leven wat dragelijker mag worden voor je!🥰
Zijn het echt specifieke gevoelens waar je naar hunkert, of is het die "staat" van even niet zoeken, even niet denken, even niet jezelf gek maken.
Momenteel is het meer het tweede. Als ik me leeg en overprikkeld voel, dan is het meer het eerste en ben ik vooral geneigd te grijpen naar LSD. Nu is het alsof ik iedere dag wakker word in de nachtmerrie die het leven is en daar wil ik uit. Het is niet per se zo dat ik bijvoorbeeld concrete zelfmoordplannen heb, maar het idee van uit mijn lichaam/hoofd/leven stappen betekent voor mij rust die ik momenteel niet voor mezelf kan creëeren in het hier en nu. Iets wat me een beetje verlichting geeft is de promethazine die ik voorgeschreven gekregen heb en mezelf snijden + nauwelijks eten zorgt er ook voor dat ik iets minder last heb van het gevoel dat ik gek aan het worden ben, maar ja, dat werkt maar tijdelijk en is ook niet wenselijk om mee door te gaan. Het is echt geen leven zo.
Ik denk dat dit eigenlijk best een goede beschrijving is, want dat is inderdaad wat ik ervaar met de dingen die ik hierboven beschreef. Ik ben dan tijdelijk content.
Dat dacht ik al een beetje en het is ook eigenlijk het punt dat ik wilde maken: Ons hoofd vertelt ons vaak dat we een specifiek iets (gevoel, object, iemand, etc.) willen, maar wat we eigenlijk willen, is het einde van zoeken, het einde van willen. Want dat ís contentheid.
Dank je, dit is heel nuttig. Ik ga dit zeker benoemen bij therapie.
Ik ben blij dat je het als nuttig ziet! Soms voelt het namelijk bijna verkeerd of oneerbiedig om bij iemand die zo erg lijdt onder zijn/haar gedachten en dergelijke, aan te komen met in principe: "contentheid is hier en nu te vinden".
Een interessant boek wat dit verder toelicht is the power of now van eckhart tolle. Heeft mij erg veel geholpen niet altijd in het verleden of in de toekomst te leven.Ik ben blij dat je het als nuttig ziet! Soms voelt het namelijk bijna verkeerd of oneerbiedig om bij iemand die zo erg lijdt onder zijn/haar gedachten en dergelijke, aan te komen met in principe: "contentheid is hier en nu te vinden".
Hoewel ik 100% achter die uitspraak sta, begrijp ik echter ook dat hoewel het echt zo simpel is, het verre van makkelijk is. Want ons hoofd heeft talloze manieren om ons om de tuin te leiden en ons toch weer opnieuw te verdrinken in dat moeras van onze eigen gedachten/gevoelens.
Mijn hoop is dat mensen dat spreekwoordelijke touw vinden waarmee ze zich uit dat moeras kunnen trekken, terug naar je veilige zelf, daar waar de contentheid is en de rust en de autoriteit en het overzicht en de liefde en nog zoveel meer dat voorbij woorden gaat.
Vandaar dat ik soms toch de gok waag en deze waarschijnlijk wat gek klinkende dingen zeg. Want ook ik weet hoe het is om ontelbare keren weer blind het moeras in te lopen en zelfs het touw te vergeten dat ik in mijn handen heb.
Benieuwd wat je therapeut heeft te zeggen.
Zeker een heel goed boek! Heb hem ook gelezen en ik vind Eckhart Tolle erg toegankelijk. Maar eigenlijk kijk en luister ik liever naar hem. Lichaamstaal zegt zoveel meer.
je bent geen loser ajoh!
Misschien kun je wel een losse of enkele losse cursussen van de Open Universiteit al doen. Geeft je in het eerste jaar misschien wat vrijstellingen.
Je denkt over jouw toekomst na. Dat je in een roerige periode zit wil niet zeggen dat je een loser bent.
Dat klinkt inderdaad best wel als een logische aanpak, maar het is vooral m'n psycholoog die heel erg uit me probeert te krijgen om mijn lichamelijke spanning te koppelen aan emoties. Dat doet ze al sinds het begin en maanden later vind ik dat nog steeds heel erg moeilijk. Ik denk heel erg vaak "Wat wil je nu van me horen? Ik heb al beschreven wat ik in mijn lichaam voel, maar hoe ik me daarbij voel weet ik echt niet. Ik ben gewoon gespannen, opgefokt of gestrest en dat lichamelijke gevoel is heel erg naar." Als ze blijft doorvragen, dan begin ik maar gewoon woorden te noemen om haar vraag te beantwoorden, of zij komt zelf met suggesties en dan komt het uiteindelijk altijd neer op dat ik zeg "Ja, het zou kunnen dat ik emotie X, Y of Z daarbij ervaar, ik sluit het niet uit, maar ik weet het gewoon echt niet."
Damn... dat zijn er echt heel veel. Wat zijn die 30 angsten? Als het te persoonlijk is dan hoef je zeker niet te antwoorden hoor, maar ik ben wel heel nieuwsgierig ernaar! Dat je zoveel angsten hebt kunnen opschrijven had ik niet echt van jou verwacht. Niet dat ik je nou zo goed ken, maar ik heb wel hier en daar eens wat van jouw drugservaringen meegekregen en toen ik het lasv dacht ik juist eerder "Wow, als je zo ver wil gaan, dan moet je toch wel best wel een gebrek aan angst hebben?" Ik heb ook heel veel gevaarlijke dingen gedaan en ik denk dat ik inmiddels makkelijk qua slechte trips de 100 aantik, maar bijvoorbeeld stimulanten injecteren of synthetische cannabinoïden gebruiken gaat me echt te ver. Ik ben dol op stimulanten, maar het injecteren ervan is naar mijn idee (voor mezelf) echt vragen om de leipste paniekaanval en doodsangst ooit.
In hoeverre het die realisatie je leven veranderd, denk je?
Vergeef me als ik hier voor mijn beurt spreek, maar ik voel echt een sterke drang om hier even op te reageren.
Soms kan dit (achterhalen wat het verhaal achter iets is) namelijk wel behulpzaam zijn. Maar dus niet altijd. Imo hoef je je niet raar te voelen dat je moeite hebt met de benadering van je psycholoog. Deze voelt (van wat ik zo lees) namelijk niet goed aan dat het bij jou nu even niet om het achterhalen van het verhaal van die gevoelens gaat, maar dat je last hebt van aanhoudende sensaties en niet weet hoe hiermee om te gaan. Je hebt een praktische aanpak hiervan nodig.Deze laat ik even aan @LucidLucy zelf over, anders zit ik alles te kapen.
Maar echt! Ik ben er zelf ook heel erg schuldig aan hoor. Bij goede vrienden van mij, die het moeilijk vinden om de juiste woorden te vinden om te omschrijven wat er in hen omgaat, probeer ik heel erg te vissen naar de oorzaak van een sensatie die ze ervaren, want ik heb heel erg lang gedacht dat een sensatie gelinkt kan worden aan emoties die men ervaart, of het nou eerst de emotie was die de sensatie teweegbracht, of dat de emotie pas totstandkwam na het ervaren van een bepaalde sensatie. Alles kan verklaart worden en ik dacht altijd dat zo'n verklaring ook nodig was om te krijgen, om ervoor te zorgen dat je er het optimale mee kan doen. Ik vind het nog steeds moeilijk om te erkennen dat dat helemaal niet altijd het beste is om te doen. Heel mijn leven lang heb ik dacht dat ik mezelf nog niet goed genoeg beschreep en dat ik alles uit moest pluizen. Ik kan niet "zomaar" een sensatie ervaren, er moet meer achter zitten, maar wat dan? Waarom ben ik daar nu al jaren mee bezig en weet ik het nu nog steeds niet? Het is zo ongekend frustrerend om wel rond te lopen in een lichaam waar ik me niet comfortabel in voel en er niets aan lijkt te veranderen, hoe veel ik ook alles probeer te verklaren. Jouw reactie heeft er nu oprecht voor gezorgd dat ik ga vragen of het mogelijk is om, naast individuele creatieve therapie, misschien ook individuele psychomotorische therapie aan te vragen, want je hebt gelijk: er hoeft niet altijd een verhaaltje aan te zitten, ik kan ook "gewoon" voelen, gewoon zijn. Bij PMT heb ik altijd bij de nabespreking hele verhalen zitten te vertellen over welke gedachten er door mij heen gingen, want het grootste deel van de tijd had ik niet het idee dat ik iets voelde, tenminste, niet iets anders voelde wat ik altijd al voel: spanning en opgefoktheid. Heel af en toe was er wel een verandering in te zien, maar ik was zo erg bezig met verklaren, dat ik eigenlijk steeds verder wegging van mijn sensaties en lichaam als een geheel, wat juist niet helpend is.
Inderdaad, maar dat doe ik inmiddels al 7 jaar. Geen wonder dat een aantal therapievormen die ik later in mijn GGZ-avontuur gehad heb geen succes waren. Ik ben alleen maar aan het verklaren, verklaren, verklaren... Ik ben zelfs ooit begonnen met een analyse schrijven over mezelf, omdat ik het idee had dat geen van mijn hulpverleners me echt goed kon helpen, omdat bijna al mijn hulpverleners (in mijn ogen) gewoon niet slim genoeg waren en ik het idee had dat ik ze altijd 100 stappen voor was. Jarenlang hoorde ik alleen maar dingen waarbij ik dacht "Ja, dat heb ik 3 jaar geleden al als verklaring bedacht. Dat jij dit nu ook zegt verandert letterlijk niets aan mijn beleving." Begrijp me niet verkeerd, de aanpak van dingen verklaren is 100% zeker wel helpend geweest. Ik heb heel veel geleerd en ik heb hele grote stappen gemaakt sindsdien, maar op een gegeven moment valt er niets meer beter te verklaren door hulpverleners dan door mijzelf. Ik ben heel de dag bezig met mezelf snappen, zij maar hoogstens een uurtje of twee per week. Dat is ook waarom ik vaak geen inbreng had bij psychotherapie, want ik had al lang over situaties, die ik minder dan een week ervoor had meegemaakt, al zo ver ik maar kon gementaliseerd. Het heeft zelden een meerwaarde om dat in te brengen in de groep en anderen erover te laten meedenken. Vaak genoeg was de groep ook stil en wisten ze niet echt raad.
Daar zit geen verschil tussen.
drugsforum.nl
Zegt degene die 10 zegels naar binnen zuigt 😜
