Als je de gezegende leeftijd hebt van ergens voorbij de 70 jaren, (Dit bereiken is al knap tegenwoordig) dan heb je zeer waarschijnlijk een zeer grote levenservaring.
Ervan uitgaande dat alles idd heeft plaatsgevonden zoals door de TS is beschreven, dan moet ik toch zegfen, dat deze situatie zoals hij aldus is beschreven, toch wel een situatie is, die domweg als een gigantische tragedie is te noemen.
Ga hier maar eens aanstaan.
3 kinderen, waarvoor je alles doet om ervoor te zorgen dat deze goed terecht komen, alle 3 naar de donder.
Niet 1, niet 2, maar alle 3.
Ikzelf kan dit haast niet bevatten.
3 maal die giga ellende. Achter elkaar.
Als ouder zijnde, ga je hulp zoeken. Volkomen logisch!
Op Een gegeven moment vind je op internet een drugs site. Een forum. Een forum dat gaat over datgene, wat jouw kinderen, en jouzelf, vernietigd heeft. Jarenlang .
Dan kan het niet anders, dan dat je op een bepaalde manier in het leven staat. En dit niet op de meest positieve manier. Alweer : logisch. Woede en agressie. Begrijpelijk.
Maar.
Diezelfde grote levenservaring moet je óók geleerd hebben, dat als je mensen, die je proberen bij te staan, met die agressie en woede bij hun pogingen om je te helpen, a.h.w. "beloont", dat je dit dus persé n i e t op die agressieve wijze moet doen.
Want op agressie zit niemand, echt niemand te wachten. Sterker nog, je stoot mensen, die van goede wil zijn, van je af. ( en dit zie je nu óók in dit thread gebeuren ).
In het burger leven van tegenwoordig bereik je met agressie en woede he. le maal niets.
Als je naast jouw vraag om hulp andere problemen hebt met schrijven, digibeet zijn, of wat dan ook in dit kader, dan lijkt het mij uiterst zinvol om ook hierbij hulp te zoeken.
Want er bestaat de gerede mogelijkheid, dat vanwege die andere problemen ( als bijzaak) de hoofdzaak niet goed of zelfs helemaal niet aan de orde gaat komen.
Alle moeite is dan in dit geval voor niets....
Zo denk ik erover op dit moment.