De magie van MDMA

[Trippeling]

Hallo,

Ik heb over de afgelopen 2 jaar om de paar maanden MDMA gebruikt. Nou merkte ik al heel snel dat effect veranderde. Waar ik de eerste paar keer nog helemaal smolt in mijn omgeving en opging in de liefde ervaar ik dit gevoel steeds minder. Het begint fijn en alles voelt anders, maar ik krijg al gauw cravings naar meer en krijg veel meer nare bij effecten. Kaakschaatsen, trillen, zweten en op het eind van de avond niet meer naar de wc kunnen terwijl je toch zo nodig moet. Nou weet ik dat MDMA over tijd en vooral na misbruik, hoge doseringen en frequent gebruik, haar magie kan verliezen. Echter ben ik naar mijn idee altijd verstandig omgegaan met mijn gebruik, Ik probeer niet vaak te gebruiken. Minimaal een maand tussen de trips, maar meestal langer. Ook heb ik nooi hoge dosereingen gebruikt ik ben zelden over de halve gram per avond geweest. Meestal kon ik met 250/300 mg de hele avond vooruit.

Zijn er hier meer mensen die ook hebben ervaren dat de magie zo makkelijk verdween? Wat zouden mogelijke oorzaken kunnen zijn? Misschien had ik toch streng 3 maanden moeten hanteren tussen de trips of heb ik gewoon ongeluk gehad met hoe mijn lichaam hier op reageert. Ik merk waar ik eerst nog wel een soort psychedelisch gevoel bij MDMA had dat het nu steeds meer neigt naar eigenlijk mijn idee van hoe ik me bij amfetaminen voel. Op amfetaminen reageer ik altijd heel slecht. Ik wordt moe, zenuwachtig en ga voel me gewoon niet fijn. Dit komt mede door mijn ADD denkik.

Ik dacht er ook over om mogelijk analogen van MDMA te proberen. Ik weet dat 6-apb goede verhalen heeft, maar dit kan ik niet meer vinden. 5-apb zou een optie kunnen zijn. Of combinaties zoals een nexusflip of candyflip om het toch wat variatie te geven.

Als iemand hier raad mee weet hoor ik het graag.

 

[De Dunne]

gebruikt ik ben zelden over de halve gram per avond geweest. Meestal kon ik met 250/300 mg de hele avond vooruit.

Dit is echt heel veel hoor. Je overdoseert elke keer dus. Plus dat een maand te kort is ertussen. 3 maanden is beter.
Je hebt het toch zelf wat “verpest”.

Lees dit eens goed door:

Handboek - MDMA/XTC: handleiding

Op het forum worden regelmatig vragen gesteld door mensen die kennis willen maken met deze drug. Naast de topics met focus op slechts de risico's van MDMA en de topic met veel achtergrondinformatie, miste ik toch een algemene handleiding (voor beginners). Daarom heb ik deze zelf maar geschreven...

drugsforum.nl

 

[Mindless]

Dat is 2 of 3 keer de aanbevolen dosering en dus een flinke overdosering ja. Of weeg je 200 kg?

Maar zelfs al hield je je perfect aan de richtlijnen. Dan nog verliezen heel veel mensen het gewenste effect bij regelmatig gebruik. Soms niet eens bij regelmatig gebruik... Het is nu eenmaal hoe dat vaak gaat bij MDMA. Hecht je niet teveel aan dat gevoel dus.

We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...

 

[Trippeling]

Ik denk eerlijkgezegd dat die 250/300 mg een overstatement is. Ik heb meeste keren we er niet zo nauwkeurig op de dosis gelet. Ik gebruikte altijd verreweg het minste uit mijn vriendengroep. Daarnaast weeg ik ook wel 85/90 kg, Nogsteeds heb ik wel aan de hoge kant gezeten, maar naar mijn idee toch echt niet zo hoog en frequent dat het zo snel weg zo moeten ebben. Na mijn 3e of 4e keer was het al beduidend minder en toen nam ik misschien 150mg per keer. Uiteraard kan het gewoon snel verdwijnen in dat geval heb ik pech gehad.
Ik vind het vooral raar omdat ik de enige in mijn directe omgeving lijk te zijn met deze problemen terwijl ik relatief gezien het meest verstandig er mee omging.

 

[Mindless]

Dat zien we hier ook heel veel. Mensen die vergeleken bij anderen nog relatief weinig gebruiken.

Maar je gebruikt gewoon teveel.

Je weet ook niet of die anderen er straks in één keer allemaal dingen aan overhouden. Beter niet naar anderen kijken dus en gewoon zo verstandig mogelijk ermee omgaan. En goed luisteren naar je lichaam. Merk je dat het steeds meer gaat protesteren, misschien dan maar beter echt je gebruik daar stevig op aanpassen. Bij mijn laatste keer MDMA werd ik letterlijk ziek naderhand, zo'n aanslag was het op mijn weerstand. En dat was dus een verantwoorde dosering met ruim genoeg tijd sinds de vorige keer. Ik heb toen besloten er helemaal mee te kappen. Geen MDMA meer voor mij. Je gezondheid is oneindig veel belangrijker dan een avondje lol...

 

[Roze Olifant]

Dat is 2 of 3 keer de aanbevolen dosering en dus een flinke overdosering ja. Of weeg je 200 kg?

Maar zelfs al hield je je perfect aan de richtlijnen. Dan nog verliezen heel veel mensen het gewenste effect bij regelmatig gebruik. Soms niet eens bij regelmatig gebruik... Het is nu eenmaal hoe dat vaak gaat bij MDMA. Hecht je niet teveel aan dat gevoel dus.

We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...

Misschien is er een link tussen AD(H)D en drugsgebruik.

@Trippeling, het is al gezegd, je gebruikt teveel en te vaak. Probeer het eens te minderen, dan kan de magie welllicht weer iets terugkomen. Niet meer kunnen plassen etc. zijn bijwerkingen die sterker worden bij hogere doseringen, en zijn dus deels te vermijden. 6-APB is nog wel te krijgen als je goed zoekt. Daar zul je echter hetzelfde mee ervaren bij onverschillig gebruik.

Ik zie trouwens niet in hoe ADD gerelateerd zou zijn aan slecht reageren op amfetamines.

 

[Mindless]

Misschien is er een link tussen AD(H)D en drugsgebruik.

Ja, dat AD(H)D dus aanzet tot meer drugsgebruik. Klinkt nog best logisch.

 

[Trippeling]

Ik zie trouwens niet in hoe ADD gerelateerd zou zijn aan slecht reageren op amfetamines.

Ik heb zowel metylfendidaat als dexamfetamine gekregen voor mijn ADD. Hierbij krijg ik een heel naar zenuwachtig gevoel. Ook een beetje sloom en bijna suf soms. Datzelfde krijg ik ook als bijvoorbeeld pep of 3MMC gehad.
Misschien staat dit compleet los van mijn ADD. Uiteraard kan amfetamine ook gewoon een zenuwachtig gevoel geven, maar naar mijn idee was het toch iets anders. Ik had daarin die link gelegd met ADD, geen idee of daar ook daardwerkelijk wat achter zit.

 

[FerdFatoehaus]

Ik heb zowel metylfendidaat als dexamfetamine gekregen voor mijn ADD. Hierbij krijg ik een heel naar zenuwachtig gevoel. Ook een beetje sloom en bijna suf soms. Datzelfde krijg ik ook als bijvoorbeeld pep of 3MMC gehad.
Misschien staat dit compleet los van mijn ADD. Uiteraard kan amfetamine ook gewoon een zenuwachtig gevoel geven, maar naar mijn idee was het toch iets anders. Ik had daarin die link gelegd met ADD, geen idee of daar ook daardwerkelijk wat achter zit.

Dan heb je dus al een amfetamine tolerantie. Denk dat dat meespeelt als je speed neemt.

Voor de rest is alles al gezegd hier. Te korte pauzes, te hoge doseringen. Probeer eens een jaar geen mdma te gebruiken en kijk dan of het beter is geworden.

 

[Blauweaap]

Ik ken mensen die na 20 jaar nog steeds goed gaan op een pilleke. Maar ik zou je er niet meer teveel aan hechten vrijwel iedereen uit mijn vrienden groep/festival groepen van de jaren voelen geen liefde gevoel meer van een pilletje. Heb zelf 2 jaar ertussen gehanteerd om het (gevoel) terug te krijgen maar nog niet eens misschien ik heb mezelf er bij neer gelegd. Ik moet wel zeggen dat ik dit middel aardig misbruikt heb zoals de meeste had ik de smaak te pakken en werd het al gauw elk weekend een festival. Spijt komt later zeggen toch ? Ik zou qls ik het terug kon draaie 1xPer maanden doen of 2x Perjaar zelfs om er gewoon langer plezier van te kunnen hebben. dit geef ik ook altijd aan iedereen mee maar de meeste zijn net zo eigenwijs als ik geweest dus zitten ze in het zelfde schuitje nou. Maar eenmaal verneukt is het gevoel moelijk terug tehaleb.

 

[Rikdekikker]

We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...
[/QUOTE]

Wat is de reden hiervan denk je dat er zoveel mensen met dat soort diagnoses op dit forum zitten? Het viel mij ook al op.

 

[Rivalrie]

We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...

Wat is de reden hiervan denk je dat er zoveel mensen met dat soort diagnoses op dit forum zitten? Het viel mij ook al op.
[/QUOTE]
Mensen met ADHD zijn erg verslavingsgevoelig.

 

[Dick_van_Leeuwen]

Mijn ervaring met dit onderwerp is dat mensen met een (zeer) gezonde levensstijl ook sneller herstellen en daarmee weer sneller een magische ervaring hebben met MDMA. Sport en gezond eten zijn echt belangrijke factoren in t aanmaken van serotonine.

 

[De Dunne]

We moeten hier trouwens eens een poll houden over wie ad(h)d heeft en wie niet. Tjee, het lijkt soms of iedereen hier dat heeft...

Velen die adhd of aanverwante iets hebben, hebben dat helemaal niet. Het wordt vrij makkelijk toegewezen aan gelijkwaardige “klachten”.

 

[FerdFatoehaus]

Mijn ervaring met dit onderwerp is dat mensen met een (zeer) gezonde levensstijl ook sneller herstellen en daarmee weer sneller een magische ervaring hebben met MDMA. Sport en gezond eten zijn echt belangrijke factoren in t aanmaken van serotonine.

Sport en gezond eten is eigenlijk overal goed voor.

 

[Mindless]

Velen die adhd of aanverwante iets hebben, hebben dat helemaal niet. Het wordt vrij makkelijk toegewezen aan gelijkwaardige “klachten”.

Dat idee heb ik ook. Ik heb ook al lang problemen met concentratie. Als ik echt mijn best zou doen, zou ik het misschien ook wel voor elkaar krijgen om medicatie te krijgen. Maar de manier hoe we leven en wat we doen, kijken, eten, etc. in deze maatschappij produceert mentale en dus ook concentratie problemen. Door dat allemaal aan te pakken, wordt mijn concentratie beter. Veel mensen willen volgens mij gewoon een pilletje in plaats van te veranderen in hun gedrag. Ongelofelijk veel mensen hebben nu concentratie problemen. Als je die methylfenidaat of dexamfetamine geeft, zullen ze daar natuurlijk zeer positief over zijn en denken dat ze dat nodig hebben.

Wil echt niet beweren dat er geen mensen zijn zonder echte ad(h)d, maar kom op "iedereen" heeft het zogenaamd tegenwoordig. Je kunt door een slechte leefwijze (die veel mensen hebben) ook zeer ernstige concentratie problemen hebben. Slecht eten, weinig bewegen, de hele dag op die smartphone zitten kijken, tv programma's kijken die er letterlijk op gemaakt zijn dat er niet twee seconden niets gebeurt omdat mensen anders afhaken... Wat denken mensen dat dat doet met je concentratie...

 

[KropSla]

Ik denk dat veel mensen zichzelf een diagnose toekennen om eerlijk te zijn, wat ik in elk geval om mij heen zie. Dat komt misschien ook omdat ze add of adhd versimplificeren. Zo is het is wel erg kort door de bocht om ADHD af te doen als een probleem met concentratie.

 

[De Dunne]

Dat idee heb ik ook. Ik heb ook al lang problemen met concentratie. Als ik echt mijn best zou doen, zou ik het misschien ook wel voor elkaar krijgen om medicatie te krijgen. Maar de manier hoe we leven en wat we doen, kijken, eten, etc. in deze maatschappij produceert mentale en dus ook concentratie problemen. Door dat allemaal aan te pakken, wordt mijn concentratie beter. Veel mensen willen volgens mij gewoon een pilletje in plaats van te veranderen in hun gedrag. Ongelofelijk veel mensen hebben nu concentratie problemen. Als je die methylfenidaat of dexamfetamine geeft, zullen ze daar natuurlijk zeer positief over zijn en denken dat ze dat nodig hebben.

Wil echt niet beweren dat er geen mensen zijn zonder echte ad(h)d, maar kom op "iedereen" heeft het zogenaamd tegenwoordig. Je kunt door een slechte leefwijze (die veel mensen hebben) ook zeer ernstige concentratie problemen hebben. Slecht eten, weinig bewegen, de hele dag op die smartphone zitten kijken, tv programma's kijken die er letterlijk op gemaakt zijn dat er niet twee seconden niets gebeurt omdat mensen anders afhaken... Wat denken mensen dat dat doet met je concentratie...

Helemaal met je eens. Ook “mag” een kind niet meer anders zijn dan anderen. Dan is der gelijk “iets mis mee”. Kan idd aan van alles liggen als iemand adhd symptomenheeft.
Adhd en aanverwanten kunnen als 1 van de symptomen concentratie problemen geven maar niet iedereen met concentratie problemen heeft adhd oid.

 

[geflipt]

Damn! Deze keer ga ik écht weer minderen! Ik gebruik veel te veel sinds Corona... Ik mis die 'trippy high' ook wel enorm (mijn eerste keer was echter ook wel meteen 500mg... ). Het is gewoon niet makkelijk om eraf te blijven als je ze quasi krijgt van een leverancier...

 

[Bas]

Velen die adhd of aanverwante iets hebben, hebben dat helemaal niet. Het wordt vrij makkelijk toegewezen aan gelijkwaardige “klachten”.

Uhm, ja, maar ook andersom! Velen hebben adhd terwijl ze dit juist helemaal niet door hebben. Je hoeft maar even op Google te zoeken en je komt dan best wel veel informatie tegen hierover. Dat maakt het best een interessant onderwerp. Adhd draait niet alleen maar om concentratie, zoals @KropSla al zegt. Er is best wel een vooroordeel aanwezig als je het over adhd hebt.

Mensen (kinderen-volwassenen) met adhd hebben, als ik ff spiek op Google, een "beperkende stoornis". Hierdoor vallen ze op tussen andere kinderen die dit niet hebben en kan dat zowel negatieve als positieve gevolgen hebben. Ze kunnen zich buitengesloten voelen, voelen zich niet goed genoeg of krijgen een negatief zelfbeeld.

Mensen met adhd hebben een slechte dopamine regulatie. Het is dan ook aannemelijk om te stellen dat ze dan meer gevoelig zijn voor een verslaving. Omdat ze dat dopamine gebrek, dwang naar rust of bijv. 'medicatie' gaan zoeken in drugs. Eenmaal verslaafd is door de adhd het lastiger om die verslaving eruit te krijgen. Mensen die verslaafd zijn, maar geen adhd hebben, kunnen alsnog door de verslaving adhd kenmerken vertonen.

Wat ik verder nog vond is dat sommige mensen die adhd kenmerken vertonen, zelf helemaal niet doorhebben dat ze die kenmerken hebben. Ze hebben niet door hoe druk en chaotisch ze zijn. Ze hebben dan nog geen diagnose gehad en denken dat zij gewoon zichzelf zijn. Dat het zo hoort.

 

[Mindless]

Velen hebben adhd terwijl ze dit juist helemaal niet door hebben.

En daarmee bedoel je, velen hebben een neurologische stoornis?

 

[Bas]

En daarmee bedoel je, velen hebben een neurologische stoornis?

Nee, de term die jij noemt is toch zeker iets anders. Adhd mag dan net zoals een "neurologische stoornis" iets met de hersenen te maken hebben, maar het heeft niet iets met het zenuwstelsel, tumoren, infecties, ziektes of hersenletsel te maken.

Ik begrijp je punt (nu) wel beter, nadat ik even verder heb gegraven op Google.

Maar het is niet mijn idee geweest om ieder kwaaltje een naam te geven, dat onder te verdelen in verschillende categoriën (wat nog steeds onder diezelfde aandoening valt) én wat dan ook weer via via een link heeft met een andere aandoening, wat zelf ook weer onder verschillende categorieën/types valt. lol

Het zijn niet voor niets verschillende termen. Mja, gezien we nou eenmaal allemaal willen weten wat we mankeren, lijkt het alsof we al die symptomen zelf naar mekaar toe hebben gebracht om makkelijker een oorzaak te kunnen vaststellen. Ik denk dat je dit bedoeld toch? Lekker handig, dan door al die symptomen uiteindelijk niet meer weten wat iemand nou heeft.

Er blijft echter wel een verschil zitten in de medicijnen die bij deze aandoeningen horen.

 

[Mindless]

Nee, de term die jij noemt is toch zeker iets anders. Adhd mag dan net zoals een "neurologische stoornis" iets met de hersenen te maken hebben, maar het heeft niet iets met het zenuwstelsel, tumoren, infecties, ziektes of hersenletsel.

Ik begrijp je punt (nu) wel beter, nadat ik even verder heb gegraven op Google.

Maar het is niet mijn idee geweest om ieder kwaaltje een naam te geven, dat onder te verdelen in verschillende categoriën (wat nog steeds onder diezelfde aandoening valt) én wat dan ook weer via via een link heeft met een andere aandoening, wat zelf ook weer onder verschillende categorieën/types valt. lol

Het zijn niet voor niets verschillende termen. Mja, gezien we nou eenmaal allemaal willen weten wat we mankeren, lijkt het alsof we al die symptomen zelf naar mekaar toe hebben gebracht om makkelijker een oorzaak te kunnen vaststellen. Ik denk dat je dit bedoeld toch? Lekker handig, dan door al die symptomen uiteindelijk niet meer weten wat iemand nou heeft.

Er blijft echter wel een verschil zitten in de medicijnen die bij deze aandoeningen horen.

Ja dat bedoelde ik.

Ik blijf het apart vinden dat mensen vaak zo makkelijk zeggen "ik heb ad(h)d". Wat is dat, denk ik dan. Er is niet een medische test die uitgevoerd kan worden of iemand dan wel ad(h)d heeft, of niet. In plaats daarvan gebruikt een specialist een evaluatieproces om ad(h)d te diagnosticeren. Wat het voor mij een vage stoornis maakt. Het lijkt eerder een set overeenkomende symptomen. Ik ben absoluut geen expert, maar ik ben om deze redenen gewoon niet helemaal overtuigd dat er echt iets is als 'ad(h)d'. Wil daar zeker geen mensen mee kwetsen en al helemaal niet zeggen dat mensen niet enorm lijden onder deze symptomen, maar ik ben gewoon niet overtuigd van het ziektebeeld.

 

[KropSla]

Geen medische test zoals jij misschien bedoelt, maar er zijn wel degelijk DSM criteria om AD(H)D te diagnosticeren. Net zoals er bijvoorbeeld zijn voor bijvoorbeeld een depressieve stoornis, borderline, PTSS en veel meer. Of ben je ook niet overtuigd van het bestaan van al die laatst genoemden, omdat er geen 'medische test' uitgevoerd kan worden?

 

[geflipt]

Ja dat bedoelde ik.

Ik blijf het apart vinden dat mensen vaak zo makkelijk zeggen "ik heb ad(h)d". Wat is dat, denk ik dan. Er is niet een medische test die uitgevoerd kan worden of iemand dan wel ad(h)d heeft, of niet. In plaats daarvan gebruikt een specialist een evaluatieproces om ad(h)d te diagnosticeren. Wat het voor mij een vage stoornis maakt. Het lijkt eerder een set overeenkomende symptomen. Ik ben absoluut geen expert, maar ik ben om deze redenen gewoon niet helemaal overtuigd dat er echt iets is als 'ad(h)d'. Wil daar zeker geen mensen mee kwetsen en al helemaal niet zeggen dat mensen niet enorm lijden onder deze symptomen, maar ik ben gewoon niet overtuigd van het ziektebeeld.

Ik snap je twijfels. Mijn zoon -18- werd gediagnosticeerd toen hij 6 of 7 was. De symptomen waren ernstig en overduidelijk. Het heeft hem veel moeite gekost om te komen waar hij nu staat. Wij hebben bewust gekozen voor een behandeling zonder medicatie (wat niet makkelijk was!), maar het is ons gelukt. Daarnaast staken we veel tijd in therapie, praten en bezig zijn met hem en zorgen voor een solide structuur. Hij is zelfzekerder geworden, heeft zijn 'aandoening' leren aanvaarden en ermee leren omgaan, dus nu gaat het stukken beter. Ik wil maar aangeven dat het bij ons overduidelijk was dat hij 'anders' was/is dan de anderen. Ik spreek hier dan over een onuitputtelijke energie, dwars gedrag, de onmogelijkheid om zich te concentreren of in te houden, enz... Had hij dan écht een diagnose nodig? Ja. Vanaf toen konden we de school inlichten en zorgen voor veel structuur. Op die manier groeide zijn zelfzekerheid, want tot dan was hij gewoon 'het lastige kind van de klas of het familiefeest'. Maar inderdaad, om het nu een ziektebeeld te noemen, daar ben ik ook nog steeds niet uit. Hij is zeer sportief, een lief persoon en heeft bakken vol creativiteit. Zoals bij elk 'ziektebeeld' gaat het er altijd om hoe de omgeving er mee omgaat. Moest dat verbeteren, dan stopt het stigma, en hoeven we misschien niet langer van een ziekte te spreken. Volgens mij is er plaats op deze wereld voor iedereen, dus ook voor hyperactieve hummeltjes...

 

[Bas]

Ja dat bedoelde ik.

Ik blijf het apart vinden dat mensen vaak zo makkelijk zeggen "ik heb ad(h)d". Wat is dat, denk ik dan. Er is niet een medische test die uitgevoerd kan worden of iemand dan wel ad(h)d heeft, of niet. In plaats daarvan gebruikt een specialist een evaluatieproces om ad(h)d te diagnosticeren. Wat het voor mij een vage stoornis maakt. Het lijkt eerder een set overeenkomende symptomen. Ik ben absoluut geen expert, maar ik ben om deze redenen gewoon niet helemaal overtuigd dat er echt iets is als 'ad(h)d'. Wil daar zeker geen mensen mee kwetsen en al helemaal niet zeggen dat mensen niet enorm lijden onder deze symptomen, maar ik ben gewoon niet overtuigd van het ziektebeeld.

Niet alles is met een medische test te vinden. Iets zoals adhd is niet aan te tonen in je plas-monster of door even de temperatuur te meten. Zo'n diagnose die die specialist uitvoert, is niet zo maar uit de mouw geschud. Een vage stoornis is het zeker, dat vind ik ook. Mede omdat al die symptomen te veel op mekaar lijken van al die aandoeningen. Daar is gewoon een circus van gemaakt. Je zal nooit echt een nauwkeurige uitslag hebben hierdoor.

 

[Mindless]

Geen medische test zoals jij misschien bedoelt, maar er zijn wel degelijk DSM criteria om AD(H)D te diagnosticeren. Net zoals er bijvoorbeeld zijn voor bijvoorbeeld een depressieve stoornis, borderline, PTSS en veel meer. Of ben je ook niet overtuigd van het bestaan van al die laatst genoemden, omdat er geen 'medische test' uitgevoerd kan worden?

Uiteraard bestaan deze dingen als syndromen en dergelijke. Dat zou absurd zijn om te ontkennen.

Maar ik ben er persoonlijk gewoon niet van overtuigd dat er bij bijvoorbeeld ad(h)d een eenduidige oorzaak is, de werkelijke onderliggende 'ziekte', die steevast die bepaalde set symptomen veroorzaakt. Maar dat is mijn mening als niet-specialist. En als zelfs doktoren hierover verdeeld zijn, vind ik het erg lastig om hier een andere mening over te vormen.

 

[KropSla]

Maar dan snap ik dus niet waarom je bij ADHD zegt dat je niet overtuigd bent van het bestaan. Want bij de zaken die ik noem is er ook geen medische test als een bloedmonster of iets dergelijks. Zulke diagnoses worden ook vaak gesteld op basis van gesprekken en bepaalde criteria. Overigens niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik ben er echt benieuwd naar wat het verschil precies maakt.

 

[Bas]

Nou eh, ik leg het er bij neer dat het gewoon een vage stoornis is. Hoe meer ik d'r over probeer te vinden, hoe ingewikkelder het wordt naar mijn mening. Voornamelijk dat ontstaan van adhd, die symptomen en oorzaken. Eerst kom je wat symptomen tegen, maar even later hebben die symptomen zelf ook weer symptomen. Waar het vandaan komt, Joost mag het weten.

 

[Mindless]

Ik snap je twijfels. Mijn zoon -18- werd gediagnosticeerd toen hij 6 of 7 was. De symptomen waren ernstig en overduidelijk. Het heeft hem veel moeite gekost om te komen waar hij nu staat. Wij hebben bewust gekozen voor een behandeling zonder medicatie (wat niet makkelijk was!), maar het is ons gelukt. Daarnaast staken we veel tijd in therapie, praten en bezig zijn met hem en zorgen voor een solide structuur. Hij is zelfzekerder geworden, heeft zijn 'aandoening' leren aanvaarden en ermee leren omgaan, dus nu gaat het stukken beter. Ik wil maar aangeven dat het bij ons overduidelijk was dat hij 'anders' was/is dan de anderen. Ik spreek hier dan over een onuitputtelijke energie, dwars gedrag, de onmogelijkheid om zich te concentreren of in te houden, enz... Had hij dan écht een diagnose nodig? Ja. Vanaf toen konden we de school inlichten en zorgen voor veel structuur. Op die manier groeide zijn zelfzekerheid, want tot dan was hij gewoon 'het lastige kind van de klas of het familiefeest'. Maar inderdaad, om het nu een ziektebeeld te noemen, daar ben ik ook nog steeds niet uit. Hij is zeer sportief, een lief persoon en heeft bakken vol creativiteit. Zoals bij elk 'ziektebeeld' gaat het er altijd om hoe de omgeving er mee omgaat. Moest dat verbeteren, dan stopt het stigma, en hoeven we misschien niet langer van een ziekte te spreken. Volgens mij is er plaats op deze wereld voor iedereen, dus ook voor hyperactieve hummeltjes...

Wauw! Wat super dat jullie dat voor elkaar hebben gekregen zonder medicatie!

Maar dan snap ik dus niet waarom je bij ADHD zegt dat je niet overtuigd bent van het bestaan. Want bij de zaken die ik noem is er ook geen medische test als een bloedmonster of iets dergelijks. Zulke diagnoses worden ook vaak gesteld op basis van gesprekken en bepaalde criteria. Overigens niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik ben er echt benieuwd naar wat het verschil precies maakt.

Neem iets als PTSS. Daar is de oorzaak van bekend: trauma en stress. Wat is het dan dat de symptomen van ADHD veroorzaakt? Deze symptomen bestaan trouwens ook los, dus wanneer is het precies ADHD en wanneer niet? Ligt dat dan eigenlijk aan de specialist die de evaluatie doet? Ik wil al deze dingen niet ontkennen als syndromen, want overduidelijk bestaan deze, als set symptomen die we kunnen waarnemen. Ik heb er gewoon moeite mee dat zoveel mensen er zo'n ding van maken: "ik heb ad(h)d, ik ben ad(h)d'er". Zeker omdat ik zelf zo sterk geloof in onze eigen waarheid creëren. Wat doet dat met iemand - met name een kind - om zichzelf te zien als "ad(h)d'er". Zeker, velen geven ook aan rust te vinden in zo'n label, wat ik niet wil bagatelliseren, maar ik kan me gewoon niet aan de gedachte onttrekken dat heel veel mensen zichzelf ook vasthouden in zo'n omschrijving. En nee, ik denk echt niet dat je al je klachten even kunt wegdenken, voordat iemand dat misschien denkt. Dat zou een ander uiterste zijn. Maar het perspectief van waaruit je kijkt, is zó belangrijk. Heeft zo'n enorme invloed op je geestesgesteldheid.

 

[KropSla]

Neem iets als PTSS. Daar is de oorzaak van bekend: trauma en stress. Wat is het dan dat de symptomen van ADHD veroorzaakt? Deze symptomen bestaan trouwens ook los, dus wanneer is het precies ADHD en wanneer niet? Ligt dat dan eigenlijk aan de specialist die de evaluatie doet? Ik wil al deze dingen niet ontkennen als syndromen, want overduidelijk bestaan deze, als set symptomen die we kunnen waarnemen. Ik heb er gewoon moeite mee dat zoveel mensen er zo'n ding van maken: "ik heb ad(h)d, ik ben ad(h)d'er". Zeker omdat ik zelf zo sterk geloof in onze eigen waarheid creëren. Wat doet dat met iemand - met name een kind - om zichzelf te zien als "ad(h)d'er". Zeker, velen geven ook aan rust te vinden in zo'n label, wat ik niet wil bagatelliseren, maar ik kan me gewoon niet aan de gedachte onttrekken dat heel veel mensen zichzelf ook vasthouden in zo'n omschrijving. En nee, ik denk echt niet dat je al je klachten even kunt wegdenken, voordat iemand dat misschien denkt. Dat zou een ander uiterste zijn. Maar het perspectief van waaruit je kijkt, is zó belangrijk. Heeft zo'n enorme invloed op je geestesgesteldheid.

Symptomen van elke aandoening bestaan vaak los. Ik voel me wel eens verdrietig en heb periodes nergens zin in, maar ben niet depressief. Soms heb ik vreselijke stemmingswisselingen of ben ik impulsief, maar ik heb geen borderline. Wanneer iets precies ADHD, PTSS, borderline of wat dan ook is, ligt aan of het aan X aantal van de criteria voldoet. En natuurlijk is dat (helaas) minder objectief meetbaar dan een gebroken been, en kan de specialist die de vragen afneemt en diagnose stelt hier een rol in spelen en het soms mis hebben, maar dat geldt echt niet alleen voor ADHD (kan ik uit ervaring zeggen).

Ik ben het verder helemaal met je eens dat het belangrijk is om je niet naar een label te gaan gedragen, en dat je perspectief grote invloed heeft op je gesteldheid. Ik kan soms ook 'jeukerig' worden van bepaalde uitspraken, dus snap wel wat je bedoelt. Maar tegelijk is het denk ik ook belangrijk om de zaken niet om te draaien, want veel mensen hebben hun symptomen en gedragingen al voordat ze het label hadden, maar werden gewoon niet als symptomen gezien. Er is ze bijvoorbeeld altijd verteld dat ze zich moesten aanpassen, dat ze wel 'een tandje minder' mochten zijn, eens wat meer mindfull moesten worden, lui waren, of niet genoeg hun best deden. Dat is frustrerend, zeker als je merkt dat voor jou iets gewoon wél meer moeite kost, of écht anders werkt, dan bij de gemiddelde mens. Als je dan een verklaring hebt die zegt: je bent niet lui, je werkt gewoon iets anders en je moet hier op een andere manier mee omgaan, dan kan ik me voorstellen dat je dat van de daken wil schreeuwen. Juist omdat je je vaak niet gehoord hebt gevoeld. En dat is bij ADHD vaak het geval volgens mij, ook door het soort stigma dat er op rust (dat het over-gediagnosticeerd wordt, dat het misschien niet echt bestaat, dat het 'gewoon' een kwestie van je aanpassen of anders gedragen is, etc). Het maakt denk ik juist dat mensen soms harder of vaker roepen: ik heb ADHD, ik ben een ADHD'er. Want maar weinig dingen zijn zo vervelend als je niet gehoord voelen. En aan het einde van de dag is ADHD met de huidige kennis toch echt een 'stoornis', gediagnosticeerd aan de hand van uitgebreide lijsten symptomen / vragenlijsten of afhankelijk van je behandelaar zelfs andere onderzoeken (zoals een test om je beweeglijkheid/reactievermogen/concentratie te meten). Daarin doet het niet onder voor andere stoornissen of problematiek die gediagnosticeerd worden met lijsten symptomen en vragenlijsten. Ook als de exacte oorzaak nog niet 100% duidelijk is in de wetenschap.

 

[geflipt]

Wauw! Wat super dat jullie dat voor elkaar hebben gekregen zonder medicatie!

Beste Mindless, laat mij hier wel nog aan toevoegen dat het zeker geen lachertje is, en dat dit niet iedereen gegund is...
Het is niet mijn bedoeling om zomaar iedereen van zijn meds te halen. Maar het kàn!

 

[Mindless]

Goede punten @KropSla

Ik begrijp ook wel hoe het voor mensen juist een echte geruststelling kan zijn, zo'n diagnose. Dat iets eindelijk een naam gegeven kan worden. 'Gewoon' een kwestie van je aanpassen is het denk ik in ieder geval zeker niet. Dat wou ik dan ook zeker niet impliceren.

@geflipt
Nee dat lijkt mij ook zeker niet de bedoeling dat iedereen van de medicatie af gaat. Wel erg mooi om verhalen van mensen te horen die het wel klaren zonder. Dat is misschien ook inspiratie voor anderen die misschien al twijfelen om dat te proberen.

 

[Mappie88]

Symptomen van elke aandoening bestaan vaak los. Ik voel me wel eens verdrietig en heb periodes nergens zin in, maar ben niet depressief. Soms heb ik vreselijke stemmingswisselingen of ben ik impulsief, maar ik heb geen borderline. Wanneer iets precies ADHD, PTSS, borderline of wat dan ook is, ligt aan of het aan X aantal van de criteria voldoet. En natuurlijk is dat (helaas) minder objectief meetbaar dan een gebroken been, en kan de specialist die de vragen afneemt en diagnose stelt hier een rol in spelen en het soms mis hebben, maar dat geldt echt niet alleen voor ADHD (kan ik uit ervaring zeggen).

Ik ben het verder helemaal met je eens dat het belangrijk is om je niet naar een label te gaan gedragen, en dat je perspectief grote invloed heeft op je gesteldheid. Ik kan soms ook 'jeukerig' worden van bepaalde uitspraken, dus snap wel wat je bedoelt. Maar tegelijk is het denk ik ook belangrijk om de zaken niet om te draaien, want veel mensen hebben hun symptomen en gedragingen al voordat ze het label hadden, maar werden gewoon niet als symptomen gezien. Er is ze bijvoorbeeld altijd verteld dat ze zich moesten aanpassen, dat ze wel 'een tandje minder' mochten zijn, eens wat meer mindfull moesten worden, lui waren, of niet genoeg hun best deden. Dat is frustrerend, zeker als je merkt dat voor jou iets gewoon wél meer moeite kost, of écht anders werkt, dan bij de gemiddelde mens. Als je dan een verklaring hebt die zegt: je bent niet lui, je werkt gewoon iets anders en je moet hier op een andere manier mee omgaan, dan kan ik me voorstellen dat je dat van de daken wil schreeuwen. Juist omdat je je vaak niet gehoord hebt gevoeld. En dat is bij ADHD vaak het geval volgens mij, ook door het soort stigma dat er op rust (dat het over-gediagnosticeerd wordt, dat het misschien niet echt bestaat, dat het 'gewoon' een kwestie van je aanpassen of anders gedragen is, etc). Het maakt denk ik juist dat mensen soms harder of vaker roepen: ik heb ADHD, ik ben een ADHD'er. Want maar weinig dingen zijn zo vervelend als je niet gehoord voelen. En aan het einde van de dag is ADHD met de huidige kennis toch echt een 'stoornis', gediagnosticeerd aan de hand van uitgebreide lijsten symptomen / vragenlijsten of afhankelijk van je behandelaar zelfs andere onderzoeken (zoals een test om je beweeglijkheid/reactievermogen/concentratie te meten). Daarin doet het niet onder voor andere stoornissen of problematiek die gediagnosticeerd worden met lijsten symptomen en vragenlijsten. Ook als de exacte oorzaak nog niet 100% duidelijk is in de wetenschap.

Mooi gezegd! Wat het tegenwoordig ook lastig maakt is dat adhd ook een beetje een ‘trend’ is in de ggz. Je hebt tegenwoordig instellingen als ADHD Centraal die aan de lopende band diagnosticeren en enkel kijken naar ADHD.
Dan krijg je het ‘probleem’ dat een emotionele ontwikkelingsstoornis bijvoorbeeld best kan lijken op adhd symptomen maar omdat ze maar 1 ding bekijken raakt dat ondergesneeuwd.
Ik denk dat 40% van de cliënten die ik zie met AD(H)D diagnose dit uiteindelijk niet blijken te hebben. Als je dan jarenlang ritalin hebt geslikt baal je best wel.

Maar het is lastig, je wil mensen zeker ook erkennen in hun klachten.

 

[Eik]

Ik snap je twijfels. Mijn zoon -18- werd gediagnosticeerd toen hij 6 of 7 was. De symptomen waren ernstig en overduidelijk. Het heeft hem veel moeite gekost om te komen waar hij nu staat. Wij hebben bewust gekozen voor een behandeling zonder medicatie (wat niet makkelijk was!), maar het is ons gelukt. Daarnaast staken we veel tijd in therapie, praten en bezig zijn met hem en zorgen voor een solide structuur. Hij is zelfzekerder geworden, heeft zijn 'aandoening' leren aanvaarden en ermee leren omgaan, dus nu gaat het stukken beter. Ik wil maar aangeven dat het bij ons overduidelijk was dat hij 'anders' was/is dan de anderen. Ik spreek hier dan over een onuitputtelijke energie, dwars gedrag, de onmogelijkheid om zich te concentreren of in te houden, enz... Had hij dan écht een diagnose nodig? Ja. Vanaf toen konden we de school inlichten en zorgen voor veel structuur. Op die manier groeide zijn zelfzekerheid, want tot dan was hij gewoon 'het lastige kind van de klas of het familiefeest'. Maar inderdaad, om het nu een ziektebeeld te noemen, daar ben ik ook nog steeds niet uit. Hij is zeer sportief, een lief persoon en heeft bakken vol creativiteit. Zoals bij elk 'ziektebeeld' gaat het er altijd om hoe de omgeving er mee omgaat. Moest dat verbeteren, dan stopt het stigma, en hoeven we misschien niet langer van een ziekte te spreken. Volgens mij is er plaats op deze wereld voor iedereen, dus ook voor hyperactieve hummeltjes...

Hiervan krijg ik dus echt een brok in mijn keel. Wat mooi en liefdevol geschreven @geflipt . Respect!
En helemaal eens met je dat er ook voor "hyperactieve hummeltjes" ruimte moet zijn in deze wereld.

Ik heb een nichtje die rond diezelfde leeftijd de diagnose adhd kreeg en die wel medicijnen heeft gebruikt. Ik heb me onvoldoende verdiept in de voordelen en nadelen van medicijngebruik om daar een oordeel over te vellen. Ik zie wel dat haar gedrag met medicijngebruik beter past binnen wat we als maatschappij verwachten van een kind. Ik kan me voorstellen dat dat het leven voor mijn nichtje makkelijker maakt. Aan de andere kant kan ik me ook goed voorstellen dat er gezondheidsrisico's zitten aan dergelijk langdurig medicijngebruik. Hoe dan ook respect voor jullie dat jullie erin geslaagd zijn jullie zoon een solide basis en zelfvertrouwen te geven zonder daarvoor medicijnen nodig te hebben.

Ik snap dat veel mensen kritisch kijken naar de hoeveelheid adhd diagnoses tegenwoordig. Het geeft de indruk dat het een beetje een trend is. Of dat het gemakkelijk is om een druk of complex kind weg te zetten als adhd. Aan de andere kant ben ik juist sterk overtuigd van het idee dat experts op basis van getoonde symptomen en op basis van kennis en ervaring (het woord 'expert' zegt het al) een diagnose kunnen stellen. Ook als dit niet keihard medisch te bewijzen is.

Ik heb het idee dat we in onze huidige maatschappij teveel waarde hechten aan "harde", "objectieve" en "meetbare" bewijzen en te weinig vertrouwen meer hebben in een expertise-oordeel van deskundigen. We zouden volgens mij weer eens wat vaker vertrouwen moeten hebben in het oordeel van de mensen die ergens voor geleerd hebben en/of ervaring mee hebben. En we zouden ook wat meer waarde mogen hechten aan "kwalitatieve" methoden van onderzoek en bewijs.

 

[Mindless]

Ik heb het idee dat we in onze huidige maatschappij teveel waarde hechten aan "harde", "objectieve" en "meetbare" bewijzen en te weinig vertrouwen meer hebben in een expertise-oordeel van deskundigen.

Dat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.

Ik weet natuurlijk wel dat het lang zo simpel niet is en die mensen er echt heel veel verstand van hebben.

 

[Eik]

Dat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.

Ik weet natuurlijk wel dat het lang zo simpel niet is en die mensen er echt heel veel verstand van hebben.

Het is allemaal niet simpel en zwart-wit inderdaad. Ik denk dat het heel goed is om een kritische houding te hebben en altijd zelf na te denken. Tegelijkertijd kun je niet op alle gebieden tegelijk expertise hebben. Ik denk dat we in onze samenleving eerder te wantrouwig dan te goedgelovig zijn. Hierdoor kent onze samenleving een steeds verdergaande "regeldruk" en "juridificering". We zijn zo krampachtig op zoek naar zekerheid en controle dat we elk jaar nieuwe regeltjes en wetten maken.

Het uiteindelijke effect hiervan is dat artsen, verpleegsters, ambtenaren, politieagenten, leerkrachten en vele anderen die ik nu vergeet steeds meer bezig zijn met het invullen van formulieren en het verantwoorden van hun gedrag dan met de taken waar ze eigenlijk voor aangenomen zijn en passie voor hebben. Persoonlijk denk ik dat het beter zou zijn als we specialisten weer wat meer vertrouwen en bevoegdheid geven om op basis van hun oordeel te handelen. Natuurlijk gaat er dan af en toe iets mis. Mensen maken vergissingen en soms hebben mensen zelfs slechte intenties. Toch denk ik dat de prijs die we nu betalen voor onze achterdocht en controle-drang groter is. Het geeft in mijn perspectief meer schijnzekerheid dan echte zekerheid en belemmert specialisten in het uitvoeren van hun werk.

Maar goed dit is op basis van mijn ervaringen en mijn redelijk positieve mensbeeld. Ik kan me voorstellen dat je met andere ervaringen en met een ander mensbeeld wellicht tot hele andere conclusies komt.

 

[Mindless]

Ja daar maak je denk ik een goed punt.

Het loopt al te lang uit de klauwen met de regeldruk in NL. Dat kan niet steeds meer en meer worden. Dan komt er een breekpunt.

 

[geflipt]

Ik heb een nichtje die rond diezelfde leeftijd de diagnose adhd kreeg en die wel medicijnen heeft gebruikt. Ik heb me onvoldoende verdiept in de voordelen en nadelen van medicijngebruik om daar een oordeel over te vellen. Ik zie wel dat haar gedrag met medicijngebruik beter past binnen wat we als maatschappij verwachten van een kind. Ik kan me voorstellen dat dat het leven voor mijn nichtje makkelijker maakt. Aan de andere kant kan ik me ook goed voorstellen dat er gezondheidsrisico's zitten aan dergelijk langdurig medicijngebruik. Hoe dan ook respect voor jullie dat jullie erin geslaagd zijn jullie zoon een solide basis en zelfvertrouwen te geven zonder daarvoor medicijnen nodig te hebben.

Niet iedereen is gebaat bij een leven zonder medicatie. Ik kijk naar mezelf: ik ben bipolair en kàn simpelweg niet zonder medicatie. De luttele keren dat we toch hebben proberen afbouwen liep alles binnen de paar dagen/weken compleet mis. Maar goed, dat was maar een voorbeeld. Ik ken evenzeer adhd'ers die perfect functioneren mét hun meds, en dit al jaaaren. Zo kan het ook lopen voor je nichtje. Van effecten op lange termijn heb ik geen verstand, wij wouden het gewoon zonder proberen. Maar ik blijf erbij dat er - naast een over-diagnose - ook teveel aandacht wordt geschonken aan medicatie, terwijl therapie zo fucking belangrijk is. En dan heb ik het nog niet eens over de impact van het 'nestje' waar je uitkomt... (vooral ouders moeten naar de therapeut, om te leren hoe ermee om te gaan). Misschien moeten die pillen wat achterwege gehouden worden de eerste jaren, om te kijken hoe het kind zich ontwikkeld, hoe het evolueert, en reageert op de input van de therapeut en de ouders...

Dat vertrouwen is misschien wat geschaad door bijvoorbeeld de miljoenen aan verslaafde mensen aan medicijnen die voorgeschreven worden door specialisten, in NL alleen al. Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar als je zelf in je eigen omgeving ook vaak hoort van horrorverhalen door bepaalde medicatie, dan ga je toch een soort beeld vormen daarover en de mensen die ze voorschrijven.

Ik weet natuurlijk wel dat het lang zo simpel niet is en die mensen er echt heel veel verstand van hebben.

Ik denk ook dat dat vertrouwen blutsen is aan het krijgen. Logisch, gezien de hoeveelheid 'onnodige' meds er voorgeschreven worden. Zoals ik hier al vaker zei: medicatie is als een pleister op de wonde, het beschermt je even (of in dit geval soms levenslang), maar het geneest je niet... Maar overal maar amfetamines over de 'stoute kindjes' gieten vind ik wel wat vreemd de dag van vandaag. En hier komen we dan bij de pharmaceutische lobbyers natuurlijk, en de wereld die per sé allemaal flinke kindjes in de rij wil zien staan... Maar dat zijn andere verhalen

 

[Eik]

@geflipt ik deel jouw genuanceerde mening over medicatie. Ik heb zelf ook een bipolair persoon in mijn schoonfamilie die echt niet zonder medicatie kan. In mijn ogen is het goed dat al deze medicijnen er zijn. Waar het volgens mij soms (vaak?) fout gaat is de invloed van de grote bedrijven op het proces. Dit dus:

hier komen we dan bij de pharmaceutische lobbyers natuurlijk

Ondanks mijn positieve mensbeeld ben ik het hier wel echt mee eens!
Ik zou graag zien dat we de specialisten in de gezondheidszorg weer laten beslissen over medicatie en dat we de invloed, lobby en macht van de grote pharmaceutische bedrijven beperken.

Het loopt al te lang uit de klauwen met de regeldruk in NL. Dat kan niet steeds meer en meer worden. Dan komt er een breekpunt.

Exact. Mensen roepen continu om minder regels maar accepteren vervolgens niet als er af en toe incidenten voorkomen. Je kunt het gewoon simpelweg niet beide hebben. Volgens mij moeten we echt toe naar minder controle, minder wetten en minder regels. Maar dan moeten we ook accepteren dat er af en toe iets fout gaat. Dat is de "prijs" die we betalen voor een overheid die "loslaat". Als we niet bereid zijn die prijs te betalen moeten we ook niet zeiken over de grote hoeveelheid regeltjes en wetten in NL.