Pandemonium
Experimenterende gebruiker
Mijn eerste keer XTC.
Ik was op een strandfeestje met een vrij grote groep mensen. De sfeer was erg gezellig en ontspannen. Een paar vrienden van me hadden een paar pillen meegenomen en vroegen of ik er ook een wou. Ik had al enigzins met de gedachte gespeeld maar het ook echt doen is natuurlijk iets heel anders. Ik besloot toch mee te doen en nam een pil in. We gingen weer terug naar de groep, rond ons zelf geimproviseerde kampvuur zitten. Er was veel alcohol aanwezig en toen ik na 3 kwartier nog niets voelde besloot ik wat Goldstrike te nemen. (achteraf geen slimme zet maargoed) Ik kreeg niet het idee dat ik zojuist XTC had geslikt totdat ik me opeens heel raar begon te voelen. Het vuur voelde idioot warm en alle geluiden om me heen vervaagden. Ik stond op en een plotseling gevoel overviel me: Alsof iemand me opeens een klap in mijn gezicht gaf. Ik voelde me onrustig. Een goede vriend van me nam me mee naar een stuk gras en ik ging liggen. BAM. Vanaf toen ging alles goed.
Ik keek naar de sterren en voelde me intens gelukkig. Het was zó mooi. Ik vroeg me af waarom ik er niet vaker naar keek. Al die lichtjes op die gitzwarte achtergrond. De sterren dansten en ik danste mee. Alles was opeens heel logisch. Alsof ik mijn hele leven door een beslagen raam heb gekeken. Maar nu was het helder. Kristal helder. Ik begreep ook meteen waarom ik zo lang zo ongelukkig was. Ik lette alleen maar op het geheel en zag de details over het hoofd. Terwijl de details juist alles de moeite waard maakten!
We gingen weg van het strand, we gingen naar de stad. Ik ging bij een vriend achterop. Met moeite kon ik naar de fietsen lopen. Ik was dronken maar voelde me helemaal niet zo. Met nog meer moeite klom ik achterop. We gingen fietsen. De rit was prachtig. Het geluid van de ritselende bladeren, de felverlichte hemel, al die mensen. Ik voelde me zo verbonden met ze. Dit was het helemaal.
We waren na een flinke fietstocht in de stad aangekomen. Het was zaterdagavond en de Grote Markt (een enorm plein waaraan allemaal uitgaansgelegenheden liggen) was vol met mensen. Ik kreeg allemaal kriebels in mijn buik. Alsof ik continu in een achtbaan zat. Ik voelde me zo ontzettend intens gelukkig. Ik wou het uitschreeuwen. Iedereen omhelsen. (dit deed ik deels ook) We gingen op een terrasje zitten en ik kreeg sinaasappelsap. (bier leek me niet verstandig). Wat was dat lekker zeg. Ik nam me voor om nooit meer iets anders te drinken. Want sinaasappelsap, nou, dat was hét hoor.
Jammer genoeg moest ik kort daarna weer richting huis. Ik heb thuis nog 3 uur zitten trippen en daarna voelde ik het effect verminderen. Ik heb de nacht doorgehaald omdat ik zo lekker lag dat ik niet kon slapen. Ik was tot 3 dagen erna brak. Ik kon niets eten en drinken ging met moeite.
Het was een geweldige ervaring. Ik ging een moeilijke perdiode door en dit kwam dan ook als een soort wake-up call.
Ik was op een strandfeestje met een vrij grote groep mensen. De sfeer was erg gezellig en ontspannen. Een paar vrienden van me hadden een paar pillen meegenomen en vroegen of ik er ook een wou. Ik had al enigzins met de gedachte gespeeld maar het ook echt doen is natuurlijk iets heel anders. Ik besloot toch mee te doen en nam een pil in. We gingen weer terug naar de groep, rond ons zelf geimproviseerde kampvuur zitten. Er was veel alcohol aanwezig en toen ik na 3 kwartier nog niets voelde besloot ik wat Goldstrike te nemen. (achteraf geen slimme zet maargoed) Ik kreeg niet het idee dat ik zojuist XTC had geslikt totdat ik me opeens heel raar begon te voelen. Het vuur voelde idioot warm en alle geluiden om me heen vervaagden. Ik stond op en een plotseling gevoel overviel me: Alsof iemand me opeens een klap in mijn gezicht gaf. Ik voelde me onrustig. Een goede vriend van me nam me mee naar een stuk gras en ik ging liggen. BAM. Vanaf toen ging alles goed.
Ik keek naar de sterren en voelde me intens gelukkig. Het was zó mooi. Ik vroeg me af waarom ik er niet vaker naar keek. Al die lichtjes op die gitzwarte achtergrond. De sterren dansten en ik danste mee. Alles was opeens heel logisch. Alsof ik mijn hele leven door een beslagen raam heb gekeken. Maar nu was het helder. Kristal helder. Ik begreep ook meteen waarom ik zo lang zo ongelukkig was. Ik lette alleen maar op het geheel en zag de details over het hoofd. Terwijl de details juist alles de moeite waard maakten!
We gingen weg van het strand, we gingen naar de stad. Ik ging bij een vriend achterop. Met moeite kon ik naar de fietsen lopen. Ik was dronken maar voelde me helemaal niet zo. Met nog meer moeite klom ik achterop. We gingen fietsen. De rit was prachtig. Het geluid van de ritselende bladeren, de felverlichte hemel, al die mensen. Ik voelde me zo verbonden met ze. Dit was het helemaal.
We waren na een flinke fietstocht in de stad aangekomen. Het was zaterdagavond en de Grote Markt (een enorm plein waaraan allemaal uitgaansgelegenheden liggen) was vol met mensen. Ik kreeg allemaal kriebels in mijn buik. Alsof ik continu in een achtbaan zat. Ik voelde me zo ontzettend intens gelukkig. Ik wou het uitschreeuwen. Iedereen omhelsen. (dit deed ik deels ook) We gingen op een terrasje zitten en ik kreeg sinaasappelsap. (bier leek me niet verstandig). Wat was dat lekker zeg. Ik nam me voor om nooit meer iets anders te drinken. Want sinaasappelsap, nou, dat was hét hoor.
Jammer genoeg moest ik kort daarna weer richting huis. Ik heb thuis nog 3 uur zitten trippen en daarna voelde ik het effect verminderen. Ik heb de nacht doorgehaald omdat ik zo lekker lag dat ik niet kon slapen. Ik was tot 3 dagen erna brak. Ik kon niets eten en drinken ging met moeite.
Het was een geweldige ervaring. Ik ging een moeilijke perdiode door en dit kwam dan ook als een soort wake-up call.
