Verwerking van oude liefde

[Gemberthee]

Hi hi,

Afgelopen periode heb ik met hulp van de praktijkondersteuner toegewerkt naar desensitisatie van een moeilijke jeugd. Ik merkte dat het goed bij mij werkte als ik brieven schreef gericht aan de desbetreffende mensen en deze voor te lezen aan de praktijkondersteuner, waarna ik opmerkingen of vragen kreeg.

Nu ik weet dat ik pijnlijke herinneringen kan verwerken, merk ik dat ik een oude liefde van mij nog niet goed heb losgelaten en ik wil dit alsnog doen. Misschien vinden sommigen het leuk om te helpen. Ik snap natuurlijk wel dat jullie niet zo geleerd en bekwaam zijn als de praktijkondersteuner. Ik ben sowieso dankbaar dat ik het kwijt kan .

Edit: ik heb de brief alweer veranderd. Zo ging dat met de praktijkondersteuner ook. Dan schaafde ik de brief her en der bij, totdat het was wat het worden moest.

Beste Dodo (Ik zeg maar wat. Iig niet z'n naam),

Ik heb me bij jou tot over mijn oren verliefd gevoeld. Dat gaf me een oncomfortabel en onzeker gevoel tijdens onze relatie, want jij hield me op een bepaalde afstand. Ondanks dat je alleen met mij wilde zijn. Door tegenstrijdigheid die ik bij jou ervoer, lukte het me niet om mezelf te zijn.

Toen de onzekerheid te lang duurde (1,5 jaar of langer) en ik daar te veel last van kreeg, heb ik onze relatie verbroken. Daar was ik kapot van. Ik heb veel pijn gevoeld toen jij niet veel later een nieuw meisje had. Ik was nog in liefdesverdriet toen we, op jouw initiatief, weer afspraken en jij mij beetgreep en me zoende. Daarna voelde ik me dubbel gekwetst. Ik begreep niet waarom je zo met mij omging.

Niet veel later gebeurde er iets vreemds. Je beschuldigde mij van iets dat nooit in me op zou komen, je stelde je sterk wantrouwend tegen me op en verbrak daarmee al het contact. Ik voelde me verloren. Gebroken. Stil.

Velen jaren later wilde je me weer zien. Je miste me en je maakte er werk van om contact te hebben en af te spreken. Geleidelijk aan raakte ik weer in extase, maar het werd me ook duidelijk dat het jou vooral om de fysieke intimiteit te doen was en voelde me weer kwetsbaar en onzeker. Ik was er weer kapot van toen er een nieuwe vrouw in je leven kwam.

Achteraf gezien denk ik dat ik het hele gebeuren met jou nooit goed verwerkt heb en dat wil ik nu wel gaan doen.

Groetjes Gemberthee

Ps. Voor de goede orde: deze brief gaat niet naar hem. Het is puur voor verwerking

 

[Gemberthee]

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

 

[Miraculeus]

Ik weet niet of het verwerken is, maar ik merk wel dat ik in de loop der tijd dingen anders bekijk en daardoor minder moeite heb met hoe dingen zijn gelopen, of wat mensen hebben gedaan. Dat helpt om er met rust aan terug te denken en zorgt dat ik me er niet meer druk over maak.
Ben verder niet bewust bezig geweest met dingen verwerken. Misschien wel goed om daar toch eens wat meer aandacht aan te geven.

 

[Paranoize.]

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

 

[Gemberthee]

The story of my life. Vroeger veel trauma's opgelopen en ik heb nooit geleert hoe ik daar mee moest copen waardoor ik mijzelf meermaals voor de gek gehouden dat het verwerkt was maar dan toch keihard tegen de muur aanlopen wanneer het besef kwam dat dat dus niet het geval was.
Kan op de raarste momenten zijn dat je dat besef krijgt vaak als je ermee geconfromteert wordt.

Ondertussen kan ik gelukkig op een gezondere manier met dingen omgaan maar het blijft lastig en sommige dingen zullen denk ik nooit meer weggaan.
Knap van jou hoe je dit aanpakt En ga voorral zo door met je therapeut zou ik zeggen.

Dankjewel!

Herkenbaar verhaal van jou ook.

Ik heb inmiddels geen ondersteuning meer, omdat het zo goed gaat.

 

[Sniffle88]

Hey gemberthee,

Heb heel wat jaren terug van mijn toenmalig maatschappelijkwerkster ook de opdracht gekregen om alles op te gaan schrijven.
Ik was en ben namelijk niet zo'n makkelijke prater.
Dat heb ik toen ook gedaan en ze daarna elke keer verbrand.

Ik denk wel dat het me toen iig een beetje geholpen heeft om het in mn hoofd toch allemaal een beetje op een rijtje te krijgen. Zo nu en dan spelen alle trauma's natuurlijk wel op maar denk dat het anders nog meer was geweest en hoewel dit al een jaar of 18 terug was merk ik wel dat als het me allemaal teveel word ik nog af en toe de neiging heb om het op te gaan schrijven. Kan het soms lastig onder woorden brengen en zo kan je het dan toch op een bepaalde manier uiten.

Heel veel succes met de verwerking.

 

[Gemberthee]

Dankjewel! Fijn om te horen

 

[Alinde]

Wat goed zeg! Ik vind brief schrijven idd helpend maar als anderen het kunnen lezen, nog meer. Zonder inderdaad de naam te noemen.

 

[Casaan]

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Absoluut. Maar dan op een andere manier, hoe je ineens kan voelen wat liefde is door jezelf de liefde te verklaren.
Ik ga je dat nog een keer voorlezen.

 

[Gemberthee]

Zelfliefde is een vereiste ja.

Als ik daar destijds voldoende van had, dan was ik nooit in een relatie terecht gekomen die mij op afstand hield. De jongens die verliefd op me waren vond ik juist eng en wees ik altijd af.

 

[Gemberthee]

Een vermijdende hechting noemen ze dat ook wel. Heel blij dat mijn vriend een normale hechting heeft en ik via hem toch heb kunnen leren hoe relaties wel werken.

 

[Mezelf]

Herkent iemand het trouwens? Dat je leert hoe verwerken wél werkt en dat je dan opeens andere dingen tegen komt die je kennelijk nog niet helemaal juist verwerkt had. Beetje alsof je ontdekt dat je steeds een verkeerd systeem hanteerde bij het opruimen, waardoor alle troep is blijven liggen.

Maar al te goed. Ik denk dat ik van me eerste echte liefde en daarbij horende wat "langere" relatie van 2 jaar zeker 5 jaar echt last van heb gehad. Ik begon eigenlijk te geloven dat ik er nooit meer echt overheen zou kunnen komen. Terwijl ik vaak toch echt dacht het kwijt te zijn, kwam het vaak weer naar voren bij bijvoorbeeld de volgende (potentiele)relatie. Die vaak al gauw als zoveel minder als die eerste aanvoelde.

Bij me laatste echte lange relatie (9 jaar lang 8 jaar samen gewoond 2,5 jaar terug uitelkaar gegaan) is dit een stuk beter gegaan. Toch heb ik daarvan nog steeds een hoop gemis. Gelukkig vaker niet dan wel maar toch. Ondanks het volledig ons beide keus was en als ik alleen voor mezelf spreek, sowieso die van de mijne.

Maar dat ik langer dan gemiddeld verwerkingstijd heb na een relatie dan wat ik om me heen af en toe zie is wel zeker. Sommige hoppen zo na jaren lange relaties zo naar de volgende. Dat zou ik nooit kunnen....

 

[Gemberthee]

Oh wat fijn om dit te lezen. Ik kan af en toe zo'n last van mijn gevoel hebben, omdat ik denk of vind dat ik er allang mee klaar zou moeten zijn. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik niet geleerd heb hoe ik met mijn emoties om moet gaan.

 

[Mezelf]

Oh wat fijn om dit te lezen. Ik kan af en toe zo'n last van mijn gevoel hebben, omdat ik denk of vind dat ik er allang mee klaar zou moeten zijn. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik niet geleerd heb hoe ik met mijn emoties om moet gaan.

Wellicht is dat een deel van de oorzaak inderdaad maar aan de andere kant, het is toch eigenlijk ook heel normaal om over zeer gevoelige dingen lang last te hebben? De maatschappij doet vaak anders denken maar ikzelf denk dat dit is zoals het hoort. Hoe kan je in godsnaam er met een poep en een scheet over iets wat jaren deel van je leven heeft uitgemaakt, heen zijn? Dat zou toch eigenlijk veel gekker zijn? Wel minder veel minder "last" (of korter) dat wel ja haha

 

[Gemberthee]

Ja, als je dat zo zegt klinkt het ook weer heel logisch ja.

Ik ben blij dat ik de persoon in kwestie als contactpersoon heb verwijderd (niet geblokkeerd) nadat hij me onlangs nog berichten stuurde verwijzend naar onze tijd vroeger. Ik merk dat zulke dingen nog steeds impact op me hebben en dat vind ik niet prettig.

 

[De Zandman]

@Gemberthee wat een treffend topic is dit!
Ik heb ook zo'n eerste echte liefde gehad, en ik kan geheel met je meevoelen hoe het is om zo een liefde te verliezen en hoe deze te kunnen verwerken.
Ik heb ook zoiets meegemaakt en dit met verstrekkende gevolgen kan ik wel zeggen en ik zal hier iets overschrijven.

Ik kreeg mijn eerste liefde op mijn achttiende levensjaar en deze duurde bijna zes jaar.
Het was een fantastische tijd!
Ups en downs natuurlijk, maar ik zou mijn leven hebben gegeven als dat nodig zou zijn geweest, zoveel hield ik van die vrouw. Iedereen zag ons al als getrouwd, maar het liep dus heel anders af.
Op een heel slechte dag ging deze verkering uit en ik was er kapot van...nog steeds trouwens.
Ik ging zeer zwaar blowen als reactie en dit maakte dat ik deze relatie nooit heb kunnen verwerken, nu zelfs na veertig jaar lang niet...
Ik ging uiteindelijk zelfs omdat ik een nieuw leven wilde, opnieuw wilde starten, het vreemdelingen legioen in en ik heb daar geprobeerd om te verwerken en te vergeten, dit omdat je daar volledig breekt met het verleden en dat je tussen mensen zit die allemaal wat hebben meegemaakt wat ze liever niet willen delen en verder willen met een nieuw leven, een nieuwe identiteit, een nieuwe nationaliteit en je bent allemaal gelijk.
Deze ruim zes jaar was een keiharde tijd en meer ga ik er niet over zeggen behalve dat ik nu, weer burgerzijnde nog altijd last heb van het niet kunnen verwerken van die relatie breuk van toen.
Zelfs niet na al de drugs en zaken die ik verder heb meegemaakt.
Hierover kan ik een boek schrijven, maar dat ga ik niet doen omdat anders deze tekst veel te lang wordt, en ik weer een hoop oud zeer oprakel waaraan niemand iets heeft....

Nog altijd droom ik over die tijd en ben ik alleen. Ik ben niet meer in staat om een relatie op te gaan bouwen na deze ene heel speciale.
Ik laat domweg niemand meer zo dicht bij mij komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil kunnen worden.
Zij had snel een ander, ik kwam haar facebookpagina tegen en ik kreeg een daverende trap van een op volle snelheid galopperende muilezel op de vlucht. Dat kwam hard aan, ja...
Contact met haar heeft nooit meer plaatsgevonden. Ook via fb niet, ze geeft geen antwoord.

Hoe heb jij verder die verwerking gedaan? Ben je erover heen gekomen?
Ik ben heel benieuwd!

 

[Gemberthee]

Zohey, dat is een intens verhaal...!

Nou ik ben erachter gekomen dat ik niet over de liefde heen kwam omdat ik niet eerlijk kon zijn over mijn gevoelens.

Ik heb pas sinds heel kort het gevoel dat ik minder in beslag wordt genomen door dit oude zeer. Oa door dit topic, door eerlijk te zijn over mijn gevoelens.... (het voelt veilig dat ik het aan vreemden kwijt kan). Maar ook heb ik zijn roman net uitgelezen en realiseer ik me hoe ontiegelijk intelligent hij is en daardoor eigenlijk helemaal niet bij mij past. Veel te ingewikkeld persoon voor mij. Ik was destijds te jong en te verliefd om dat te kunnen zien.

Ik heb alweer een man en kinderen. Hij heeft jarenlang geen rol gespeeld in mijn leven. Heel lang niet aan hem gedacht. Maar hij dook plotseling weer op. Hij miste me. Naar zijn zeggen: Ik zat in zijn hoofd en ik ging daar niet meer weg, hoe hard hij ook zijn best deed. En toen ontdekte ik dat mijn gevoelens ook nog niet weg waren.

Ik hoop heel erg dat het klopt wat ik schrijf. Dat ik hem inmiddels wel goed verwerkt heb. Want hij is ook nog eens in mijn stad gaan wonen, wat de kans groter maakt om hem tegen te komen. En als dat gebeurt, hoop ik dat ik niet overrompeld raak.

Maar hey... wat houd je nu precies tegen om te onderzoeken welke mogelijkheden in de liefde er nog meer te vinden zijn?

 

[De Zandman]

Wat mij tegenhoudt om te onderzoeken wat er nog voor liefdesmogelijkheden zijn, is mijn leeftijd, en het feit dat ik niemand meer zo dichtbij laat komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil worden. Daar komt nog bij dat ik geen vrouwen heb ontmoet die in aanmerking zou kunnen komen.....als ik niet geblesseerd zou zijn geworden, dan was ik nog steeds een legionair geweest. Want het is Legia Patria Nostra ( het legioen is mijn vaderland) en dat zal wel zo blijven.
Voor liefde is er geen plaats meer.

 

[Zeehond]

Wat mij tegenhoudt om te onderzoeken wat er nog voor liefdesmogelijkheden zijn, is mijn leeftijd, en het feit dat ik niemand meer zo dichtbij laat komen omdat ik niet meer zo gekwetst wil worden. Daar komt nog bij dat ik geen vrouwen heb ontmoet die in aanmerking zou kunnen komen.....als ik niet geblesseerd zou zijn geworden, dan was ik nog steeds een legionair geweest. Want het is Legia Patria Nostra ( het legioen is mijn vaderland) en dat zal wel zo blijven.
Voor liefde is er geen plaats meer.

Volgens mij is er altijd plaats voor liefde. Wellicht in een andere vorm zoals jij die nu voor je ziet. Liefde gaat verder dan de liefde voor een persoon. Liefde voor het grotere geheel, het universum, voor alles om ons heen. Ik voel die connectie heel sterk bij gebruik van lsd, een speciaal gevoel. Sindsdien en ook door meditatie sta ik hier vaker bewust bij stil.
Zou een spirituele reis zoals lsd iets voor je zijn wellicht?
Ik gun iedereen liefde, volgens mij hebben we allemaal een beetje liefde nodig
Overigens denk ik zelf dat liefde geven ook iets heel moois kan zijn. Zonder er iets voor terug te verwachten.

 

[Gemberthee]

Wanneer ben je geblesseerd geraakt en gestopt met je dienst in het legioen? Woon je in NL of ben je Frankrijk blijven wonen?

Sorry voor mijn vragen, maar ik word erg gegrepen door je verhaal. Ik ben ook benieuwd hoe oud je nu bent. En hoe je je dienstjaren ervaren hebt. Maar je hoeft uiteraard op geen van deze vragen een antwoord te geven.

Ik vind het treurig als mensen de liefde opgeven. Maar ik herken het bij een Israëlische jongeman die ik ooit ontmoet heb. Hij had al genoeg van het leven gezien en geloofde niet meer in de liefde.... ... hij had uiteraard ook in het leger gezeten.

 

[De Zandman]

@Gemberthee
Ik kan niet teveel details prijsgeven, maar ik woon nu in Nederland en ben in 1989 geblesseerd geraakt in mijn rug tijdens een oefening helaas. De schade in mijn rug was zo groot dat deze niet meer te repareren was....en dan stopt het.
Ik ben nu 66 jaren oud.
Zoals ik al zei kan ik een boek schrijven over mijn ruige leven, misschien doe ik dat nog eens maar alles gaan oprakelen is niet goed en daarom heb ik dat ook maar niet gedaan.
Mijn dienstjaren zijn fantastisch geweest, maar ik heb ook veel rottigheid meegemaakt met name het eerste jaar was erg zwaar.
Je bent in de eerste plaats een vrijwilliger.
Je krijgt een andere naam, en een andere nationaliteit, en je breekt volledig met het verleden. Dat is passe, en het interesseert ook niemand wat je ooit gedaan hebt of geweest bent ( binnen grenzen in de selectie,) en je woont 5 jaren in de kazerne waar je gelegerd bent. Je begint net zoals iedereen daar begonnen is.
Je mag geen auto hebben, en ook geen eigen bankrekening.
De legionairs om je heen zijn je broeders ahw en iedereen is gelijk behalve in rang.
De kameraadschap is zeer groot te noemen.
En ik denk erover om later terug te gaan naar Frankrijk, om in een rusthuis voor oud legionairs, om mijn laatste levensdagen te gaan slijten tussen mijn broeders maar zover is het nog niet, dat gaat nog wel even duren!
Qua liefde is het zo, dat naarmate je ouder wordt, je steeds kritischer wordt vwb het vinden van een partner en wie wil er nou iemand met stevige ptss waarvoor ik zelfs een hulphond nodig heb?
Daar zitten de dames nou eenmaal niet op te wachten! En heel veel mensen begrijpen het niet hoe je zo een leven kunt gaan leiden en alles maar blijven uitleggen, nee dank u beleefd....
Dus dat gedeelte van liefde heb ik idd opgegeven. Dat zit er niet meer in.
Ik heb geen familie meer, iedereen is dood, ik heb geen kinderen dus leef ik helemaal alleen.
En het ergste van alles is wel dat dit allemaal door cannabis gebruiken ontstaan is!
Dat heeft me mijn relatie gekost, en nog veel meer maar daar zullen we het maar niet meer hebben of het zou per pb moeten zijn als een en ander je interesseert....maar over veel dingen praat ik liever niet meer.
Maar over die ene relatie heen komen?
Gaat niet meer lukken nu meer dan 40 jaren na dato.
Het is een nagel aan mijn doodskist!

Maar, ik ben n i e t Zielig, en ik zit niet in een slachtofferrol. Welnee.
Ik leid alleen een leven wat niet doorsnee huisje, boompje beestje was en is.

 

[Gemberthee]

Wow ik hang aan je lippen. Het lijkt wel alsof ik naar een film kijk. Wat moet je veel bijzondere verhalen hebben om te vertellen.

Ik begrijp je heel goed. En ik vind je zeker niet zielig. In zekere zin is die oude liefde van jou ook een toegangspoort naar een persoon die je ooit óók was en nog steeds ergens bent misschien.

 

[De Zandman]

@Gemberthee ja, een film is het als ik zo eens terugdenk!
Het is allemaal een tijd geweest die de gemiddelde burger niet meemaakt en de meeste mensen kunnen het zich niet eens voorstellen, vooral de diensttijd!
Maar zoals ik al zei, ik praat er nooit over hooguit soms met collega legionairs met wie ik nog contact heb.
Verder zwijg ik erover.
Ik heb hier al veel meer gezegd dan dat ik in eerste instantie gedacht had, kun je nagaan!
Maar tegenwoordig leid ik een rustig leven, zonder een geliefde.

 

[Gemberthee]

En ik vond het heel boeiend om te lezen! Schroom niet om er meer over te schrijven als je dat zou willen. Ik zal niet verder doorvragen, want ik respecteer je terughoudendheid.

 

[De Zandman]

@Gemberthee de meeste kennissen die ik had verklaarden mij voor volkomen gek te zijn geworden om naar Frankrijk te gaan.
En nu snappen ze het nog steeds niet en de enige opmerkingen die ze hebben Ijn vaak: goh, is het allemaal zo erg?
Wat heb je meegemaakt?
Heb je gevochten?
De antwoorden zijn: ja. Het was nodig. Ik was het zat. Ik was nu eenmaal een avonturier geworden en dan handel je daarnaar. En verder in de gesprekken:
Wat ik heb meegemaakt ga ik niet zeggen want daar hebben jullie totaal geen idee van.
En ja, ik heb gevochten. Meerdere missies zelfs.
Enig idee hoe dit allemaal voelt zo naderhand? Nee, nietwaar?
En dan houdt het gesprek meestal op met een meewarig schudden van hun hoofd en nog de opmerking: hoe dom kun je zijn....
Misschien hebben ze gelijk, ikzelf vind van niet. Het is een keuze die je maakt adhv omstandigheden.
Het ging niet louter en alleen om een verbroken relatie en de verwerking ervan uiteraard der zaak, ik had hier ten lande ook maar weinig opties om een huisje boompje beestje leven te gaan leiden toen.....

 

[Mezelf]

Toevallig gister ook met iemand hierover gesproken, of nouja me hart een beetje gelucht omtrent dit en over het eventueel aangaan van een nieuwe relatie.

Ik ben nu 39 waarvan 3,5 jaar alleenstaand/vrijgezel na een breuk van een 9 jarige relatie waarvan 8 jaar samengewoond. +- 2jaar terug nog wel een kortstondige relatie gehad van 3 maandjes (wat achteraf gezien best mooi en intiem(er) was dan ik lang dacht nadat het uiting, maar dat terzijde) en begin, ondanks ik echt wel het gevoel heb het te hebben verwerkt, ik sommige dingen wel steeds meer begin te missen wat ik in die lange relatie had.

Het was een zeer bijzondere en intieme, gevoelige, intense, mooie, aparte en ingewikkelde relatie door allerlei (veel externe) factoren. Maar we waren zo "1" met elkaar. Konden letterlijk weken zonder andere mensen 24/7 op elkaar lip zitten en als voorbeeld hebben we in die 8 jaar samen wonen nooit van twee borden gegeten. Alles deden we samen behalve dan externe sociale contacten die ik nodig had maar zij niet. Ik was voldoende voor haar en zelfs meer dan genoeg. Voor haar was het "alleen" zij en ik en (voor haar "tegen") de rest. Ik was op dit gebied duidelijk anders en had wel die sociale interacties met meerdere mensen nodig. Dit heeft zij ook nooit tegengehouden maar bij elke keer dat ik de deur uitging zag ik toch dat mij grote liefde dat niet leuk vond maar het mij simpelweg niet wilde ontnemen. Dit heeft uiteindelijk toch ervoor gezorgd dat ik dacht (weten zal ik het nooit), gelukkigerzou zijn/worden als ik niet iemand elke keer pijn of verdriet hoef te doen als ik met andere mensen bezig ben. (was vanuit haar overigens totaal niet omdat ze me niet vertrouwde ofzo hoor met andere mensen want bent zo trouw als een hond) Maar ze wilde gewoon niets liever dan samen zijn wat ik ook wilde maar toch ook af en toe met andere ook..... pfoeh gevoelig

Zij gaf mij daarmee zoveel liefde en het gevoel geliefd te zijn, zo rende ze letterlijk elke dag naar me toe voor een knuffel als ik van me werk thuis kwam van blijdschap dat ik weer thuis was. Dat zijn wel hele hele grote gemissen voor bepaalde momenten (zoals ik gisteravond even had) dat wanneer ik alleen thuis kom, er dan niemand is die me vol liefde ontvangt. Schrijf dit ook gewoon met een brok in me keel (no worries, niet zielig, ik jank ook bij een film ).

Dit zijn dan momenten dat ik echt hunker naar een nieuwe levenspartner hoewel ik ook vaak ontzettend geniet van het alleen zijn en juist niet gebonden zijn aan een ander. Maar moeilijke momenten zijn er nog steeds en dat na bijna 4 jaar. Het zal vast veel te maken hebben dat ik een ongelofelijke gevoels mens ben maar makkelijk zijn relaties voor mij niet en al helemaal niet de verwerking. Nou zit het hem ook niet perse in de verwerking maar blijf toch stiekem vergelijken met wat ik toen had en of ik dat ook kan krijgen bij een ander. Maar ik denk dat wat wij hadden echt té uniek is geweest.

We zijn ook nog hele goede zo niet beste vrienden van elkaar en natuurlijk is het niet zonder slag of stoot gegaan, zijn we heeeeel respectvol en liefdevol uit elkaar gegaan. We spreken elkaar ook nog wekelijk gemiddeld zeker..

Misschien is dit juist niet goed dit aanhouden van contact, sowieso niet van mezelf om een eventuele volgende relatie ook maar enigzins te vergelijken met deze ex relatie, maar stiekem gebeurd het toch in me hoofd wat veeeeeeeeel beren op de weg vormt voor het vinden en of ontmoeten van een nieuwe geliefde/levenspartner.

Weet niet precies hoe te eindigen maar dit is er wel even uit haha en my 2 cents voor dit topic haha..

 

[Gemberthee]

Het ging niet louter en alleen om een verbroken relatie en de verwerking ervan uiteraard der zaak, ik had hier ten lande ook maar weinig opties om een huisje boompje beestje leven te gaan leiden toen.....

Ja daar ging ik al van uit...

Mensen hebben zo hun eigen redenen voor de keuzes die ze maken. De keuzes die jij hebt gemaakt hoeft niet veroordeeld te worden en dus ook niet worden verantwoord, vind ik. Het is helemaal niet makkelijk voor je om het onder woorden te brengen. Dat op zich verdient begrip. Neemt niet weg dat je nog altijd vriendelijk en aangenaam kan zijn in het contact met anderen. Daar gaat het uiteindelijk om, denk ik, dat de intenties goed zijn.

 

[De Zandman]

@Mezelf , ik kan heel goed met je mee voelen. Jazeker.
Het gevoel van werkelijk je wederhelft te verliezen is verschrikkelijk. Ik had en heb dit ook.
Itt jou heb ik geen contact meer gehad na het uiteenvallen van de relatie.
Ik was te verbitterd en dit ging ook gewoon niet.
Toen zij een ander kreeg en ik via een broer van haar met wie ik wel contact hield, we zaten samen aan de weed en hasj, aan moest horen hoe geweldig die ander voor haar was, deed dat extra pijn. Net, of dat ik minderwaardig was aan hem, en ik niet goed genoeg zou zijn geweest.
Kinderen kwamen en alles was daar pais en vree.
Dat was bij mij wel anders...

@Gemberthee
Ik probeer altijd om vriendelijk te zijn, en dat gaat me goed af.
Ik doe geen vlieg kwaad, zolang die vlieg maar niet steekt..
Ik heb geen spijt van alles wat ik gedaan heb en leg er ook geen verantwoording voor af, alleen als ik straks over de rivier de Styx ben gevaren met Charon de veerman, voorbij de hond met drie koppen en de Nemibische leeuw ben gereisd, en over de brug Es Siret zal moeten gaan die zo scherp is als de snede van een zwaard, alwaar al je daden worden gewogen en beoordeeld worden door die Ene Almachtige...,.wie of wat dit dan ook moge wezen. Misschien mag ik toch nog het Paradijs in.

 

[Gemberthee]

Toevallig gister ook met iemand hierover gesproken, of nouja me hart een beetje gelucht omtrent dit en over het eventueel aangaan van een nieuwe relatie.

Ik ben nu 39 waarvan 3,5 jaar alleenstaand/vrijgezel na een breuk van een 9 jarige relatie waarvan 8 jaar samengewoond. +- 2jaar terug nog wel een kortstondige relatie gehad van 3 maandjes (wat achteraf gezien best mooi en intiem(er) was dan ik lang dacht nadat het uiting, maar dat terzijde) en begin, ondanks ik echt wel het gevoel heb het te hebben verwerkt, ik sommige dingen wel steeds meer begin te missen wat ik in die lange relatie had.

Het was een zeer bijzondere en intieme, gevoelige, intense, mooie, aparte en ingewikkelde relatie door allerlei (veel externe) factoren. Maar we waren zo "1" met elkaar. Konden letterlijk weken zonder andere mensen 24/7 op elkaar lip zitten en als voorbeeld hebben we in die 8 jaar samen wonen nooit van twee borden gegeten. Alles deden we samen behalve dan externe sociale contacten die ik nodig had maar zij niet. Ik was voldoende voor haar en zelfs meer dan genoeg. Voor haar was het "alleen" zij en ik en (voor haar "tegen") de rest. Ik was op dit gebied duidelijk anders en had wel die sociale interacties met meerdere mensen nodig. Dit heeft zij ook nooit tegengehouden maar bij elke keer dat ik de deur uitging zag ik toch dat mij grote liefde dat niet leuk vond maar het mij simpelweg niet wilde ontnemen. Dit heeft uiteindelijk toch ervoor gezorgd dat ik dacht (weten zal ik het nooit), gelukkigerzou zijn/worden als ik niet iemand elke keer pijn of verdriet hoef te doen als ik met andere mensen bezig ben. (was vanuit haar overigens totaal niet omdat ze me niet vertrouwde ofzo hoor met andere mensen want bent zo trouw als een hond) Maar ze wilde gewoon niets liever dan samen zijn wat ik ook wilde maar toch ook af en toe met andere ook..... pfoeh gevoelig

Zij gaf mij daarmee zoveel liefde en het gevoel geliefd te zijn, zo rende ze letterlijk elke dag naar me toe voor een knuffel als ik van me werk thuis kwam van blijdschap dat ik weer thuis was. Dat zijn wel hele hele grote gemissen voor bepaalde momenten (zoals ik gisteravond even had) dat wanneer ik alleen thuis kom, er dan niemand is die me vol liefde ontvangt. Schrijf dit ook gewoon met een brok in me keel (no worries, niet zielig, ik jank ook bij een film ).

Dit zijn dan momenten dat ik echt hunker naar een nieuwe levenspartner hoewel ik ook vaak ontzettend geniet van het alleen zijn en juist niet gebonden zijn aan een ander. Maar moeilijke momenten zijn er nog steeds en dat na bijna 4 jaar. Het zal vast veel te maken hebben dat ik een ongelofelijke gevoels mens ben maar makkelijk zijn relaties voor mij niet en al helemaal niet de verwerking. Nou zit het hem ook niet perse in de verwerking maar blijf toch stiekem vergelijken met wat ik toen had en of ik dat ook kan krijgen bij een ander. Maar ik denk dat wat wij hadden echt té uniek is geweest.

We zijn ook nog hele goede zo niet beste vrienden van elkaar en natuurlijk is het niet zonder slag of stoot gegaan, zijn we heeeeel respectvol en liefdevol uit elkaar gegaan. We spreken elkaar ook nog wekelijk gemiddeld zeker..

Misschien is dit juist niet goed dit aanhouden van contact, sowieso niet van mezelf om een eventuele volgende relatie ook maar enigzins te vergelijken met deze ex relatie, maar stiekem gebeurd het toch in me hoofd wat veeeeeeeeel beren op de weg vormt voor het vinden en of ontmoeten van een nieuwe geliefde/levenspartner.

Weet niet precies hoe te eindigen maar dit is er wel even uit haha en my 2 cents voor dit topic haha

Haha dat is hartstikke fijn! Dankjewel! Hele mooie persoonlijke verhalen over de liefde ❤️.

Jouw relatie met je ex klinkt inderdaad bijzonder en intiem. Toch denk ik wel dat er iemand rondloopt die nog beter bij jou past. Iemand die ongeveer dezelfde behoefte heeft in een relatie als jij, zodat je wat meer kunt levelen als je naar je vrienden gaat.

Poeh wel heftig om van zo'n lange intieme relatie afscheid te nemen. Ik snap het dan ook wel dat je daar nu contact mee onderhoudt.

 

[De Zandman]

@Mindless Daar sla je de spijker op zijn kop.
Het vergelijken van je oude relatie met een eventuele nieuwe.....
Dat is een van de redenen waarom ik alleen blijf.
Want dat zou ik ook doen en dat zou niet eerlijk zijn, mijn relatie was zo buitengewoon dat ik niet denk dat een nieuwe relatie een kans van slagen heeft.
Dat vergelijken zou je dus niet moeten doen.
Maar ga daar maar eens aanstaan.
Mij lukt dit niet.

 

[Mezelf]

@Mindless Daar sla je de spijker op zijn kop.
Het vergelijken van je oude relatie met een eventuele nieuwe.....
Dat is een van de redenen waarom ik alleen blijf.
Want dat zou ik ook doen en dat zou niet eerlijk zijn, mijn relatie was zo buitengewoon dat ik niet denk dat een nieuwe relatie een kans van slagen heeft.
Dat vergelijken zou je dus niet moeten doen.
Maar ga daar maar eens aanstaan.
Mij lukt dit niet.

Mindless?

 

[De Zandman]

Fout! Ik bedoel natuurlijk @Mezelf !
Excuses aan @Mindless voor deze miskleun

 

[Gemberthee]

@Mezelf , ik kan heel goed met je mee voelen. Jazeker.
Het gevoel van werkelijk je wederhelft te verliezen is verschrikkelijk. Ik had en heb dit ook.
Itt jou heb ik geen contact meer gehad na het uiteenvallen van de relatie.
Ik was te verbitterd en dit ging ook gewoon niet.
Toen zij een ander kreeg en ik via een broer van haar met wie ik wel contact hield, we zaten samen aan de weed en hasj, aan moest horen hoe geweldig die ander voor haar was, deed dat extra pijn. Net, of dat ik minderwaardig was aan hem, en ik niet goed genoeg zou zijn geweest.
Kinderen kwamen en alles was daar pais en vree.
Dat was bij mij wel anders...

@Gemberthee
Ik probeer altijd om vriendelijk te zijn, en dat gaat me goed af.
Ik doe geen vlieg kwaad, zolang die vlieg maar niet steekt..
Ik heb geen spijt van alles wat ik gedaan heb en leg er ook geen verantwoording voor af, alleen als ik straks over de rivier de Styx ben gevaren met Charon de veerman, voorbij de hond met drie koppen en de Nemibische leeuw ben gereisd, en over de brug Es Siret zal moeten gaan die zo scherp is als de snede van een zwaard, alwaar al je daden worden gewogen en beoordeeld worden door die Ene Almachtige...,.wie of wat dit dan ook moge wezen. Misschien mag ik toch nog het Paradijs in.

Absoluut! virtuele knuffel❤️

 

[Gemberthee]

Terwijl mijn ex steeds meer terrein wint aan succes en bekendheid in Nederland, verliest het bij mij juist aan oud zeer. En hoe verademend ik dat ook vind, bijzonder vind ik het wel want ik had precies het tegenovergestelde verwacht.

Een hele poos terug (nog voordat hij bekendheid verwierf) stelde hij nog een affaire voor. En dat terwijl ik gelukkig getrouwd ben en kinderen heb. Uiteraard heb ik dat afgewezen, maar ik raakte wel onderste boven door de hoeveelheid aandacht die ik kreeg en alle liefdeskriebels die ermee gepaard gingen. Ik stond stijf van verlangen en angst tegelijk. Een zijnstoestand die ik niemand toe zou wensen, laat staan aandoen.

Het heeft langer geduurd dan ik wilde, maar nu kan ik eindelijk weer binnen de normale marges genieten van zijn persoonlijkheid. Van zijn vermogen om anderen te vermaken en meesterlijke verhalen te scheppen. Maar zijn vermogen om te slopen, dat zal ik nooit vergeten.

 

[Gemberthee]

Een andere ex van mij is ook al extreem succesvol geworden. Zo grappig om te zien wat je exen ervan bakken. Toevallig was hij onlangs nog opnieuw verliefd op me geworden. Alleen ik niet op hem. Wat is dat toch met exen .

 

[Zeehond]

Een andere ex van mij is ook al extreem succesvol geworden. Zo grappig om te zien wat je exen ervan bakken. Toevallig was hij onlangs nog opnieuw verliefd op me geworden. Alleen ik niet op hem. Wat is dat toch met exen .

Je bent er niet voor niets ooit verliefd op geweest. Dat je een ‘zwak’ blijft houden voor een ex is denk ik heel normaal.
De mooie herinneringen blijven 🤩

Ik heb niet dat gevoel bij exen zoals jij. Het lijkt alsof je er nog mee bezig bent. Dat je het nog niet helemaal los kunt laten.
Dat gevoel mag er zijn.

Focus op jezelf, je gezin en je eigen geluk en koester dat.
Af en toe bewust stil staan bij hoe fijn je het nu hebt ❤️

 

[Gemberthee]

Dankjewel lieve Zeehond

 

[Gemberthee]

Ik heb ook het vermoeden dat loslaten niet mijn sterkste punt is. Het is dan alsof er iets van mijzelf verdwijnt en dat voelt heel onnatuurlijk. Dus als exen bij mij terug komen, zoals die twee hierboven, dan komt alles weer bij me terug. Ik denk dat ik moet leren om de juiste verhouding te vinden tussen alles dat geweest is en alles dat nu belangrijk voor mij is.

Mijn gezinnetje is zo lief.

Dankjewel voor dat inzicht.

 

[Casrus]

Komende 2 april is hij 10 jaar dood.

Heb nu al jaren een nieuwe relatie met een Parijzenaar.

Maar ik denk bijna iedere dag nog aan hem en voel me schuldig over mijn nieuwe relatie.

Bijna iedere keer dat we in zijn appartement in Parijs zijn loop ik naar het crematorium op Père Lachaise waar hij gecremeerd is.

Dan laat ik wat bloemen achter op de jardin de souvenir.

Hoewel ik hem dood in zijn hospice kamer gevonden heb was ik er niet bij toen hij daadwerkelijk stierf.

Was die dag wat later gegaan (het was een hele reis van buiten Parijs). Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.

 

[Zeehond]

Kan nog steeds niet omgaan met het schuldgevoel.

Ik snap dat het fijner was geweest om nog op het laatste moment afscheid te nemen.
Maar dat lukt niet altijd.
Je bent altijd goed voor hem geweest, hij heeft jouw liefde gevoeld en ervaren ❤️
Ik denk dat hij heel graag zou willen dat jij ook verder gaat met je leven en dat een schuldgevoel niet nodig is.