Cocos
Experimenterende gebruiker
Voornemen:
Op tijd beginnen zodat het geen nachtwerk word en ik eind van de avond rustig kan landen en eten.
Klusjes afgemaakt en de vloer geveegd. Goed gevoel.
Om 18,30 meng ik in een kom een bodempje vruchtenyoghurt met de helft van een zakje truffels. De lichtste soort. Goed kauwen.
De tweede helft van het zakje wil ik na een uur erbij nemen.
Ik ga op de bank zitten. Bedenk wat ik zou willen, muziek of een film, of helemaal niets. Ik ga zoeken op Netflix, een animatie kan wel eens leuke entertainment zijn dus die zet ik op. Het irriteert, druk gedoe en veel gerace en gesjees.
Muziek. Op you tube heb ik een trip playlist gemaakt, die zet ik op. Het doet niets. Ik word een beetje mistroostig, op de bank liggen en een beetje naar de boxen kijken. Ik verveel me. Voel honger en heb zin om te roken.
Roken is lekker. Voelt als een ritueel. Vredespijp.
Ik probeer verschillende soorten muziek. Beeld aan, beeld uit. Liggen op de bank, ogen dicht. Ik voel alleen maar verveling en wil steeds roken.
Het uur is snel voorbij en ik neem de tweede helft van het zakje truffels.
De bank voelt raar. Alsof ik er doorheenzak. Mijn huis voelt niet leuk. Ik moet steeds gapen. Ik merk dat ik zin heb in een joint. Dat is gek want ik heb al maanden niet meer geblowd of daar behoefte aan gehad. Ik bedenk dat ik voor een volgende keer dat ga halen voor erbij, om het een soort kickstart te geven. Maar dan meteen denk ik, nee, ik wil de essentie van de truffels voelen.
Ik voel me onwennig, een beetje mistroostig. Het schemert en realiseer me dat dat niet zo'n goed idee is om het op dit tijdstip te nemen. Liever dan op de lichte middag of als het donker is.
Er moet dus iets veranderen want zo gaat het niet goed. Ik zet de ramen wijd open en steek een stokje wierook aan.
Ik zet de tv aan en zoek mijn favoriete programma Utopia op. Dat kijk ik graag. De reclame is niet erg, zelfs vermakelijk en grappig.
Utopia is helemaal te gek. De personen zijn zacht en vezelig en hebben een zwart lijntje zodat het lijkt op een tekenfilm. Ik voel sterk het intermenselijk contact tussen bepaalde mensen en vind dat prachtig.
De uren daarna zijn verbazend mooi. Ik voel de wonderlijke ziel van de truffels. Ik heb drie honden en ik roep ze bij me, ze zijn echt prachtig en zo superlief. Ik voel me gelukkig.
Een paar uur later moet ik een hondje uitlaten. Dat vind ik spannend. De piek is een beetje weggezakt maar het voelt nog wel sterk. Ik ga naar buiten en besluit een route te kiezen waar ik het minste kans heb om mensen tegen te komen. Het is super, het licht van de lantaarnpalen zijn prachtig mooi en de ramen in de flats hebben ook de omlijning van een tekenfilm.
Weer thuis ga ik lekker eten. Koken is leuk en erg lekker. Ik drink sap. Eet een lekker toetje. Dan ben ik ineens moe. Heel moe.
In bed val ik onrustig in slaap. Er zijn wat dingen in mijn leven waarmee ik aan de slag moet. Dat moet ik dan echt nu eens gaan doen. Groeien, ontwikkelen. Loslaten.
Volgende keer toch wachten tot het donker is. Dan is het veel magischer.
Op tijd beginnen zodat het geen nachtwerk word en ik eind van de avond rustig kan landen en eten.
Klusjes afgemaakt en de vloer geveegd. Goed gevoel.
Om 18,30 meng ik in een kom een bodempje vruchtenyoghurt met de helft van een zakje truffels. De lichtste soort. Goed kauwen.
De tweede helft van het zakje wil ik na een uur erbij nemen.
Ik ga op de bank zitten. Bedenk wat ik zou willen, muziek of een film, of helemaal niets. Ik ga zoeken op Netflix, een animatie kan wel eens leuke entertainment zijn dus die zet ik op. Het irriteert, druk gedoe en veel gerace en gesjees.
Muziek. Op you tube heb ik een trip playlist gemaakt, die zet ik op. Het doet niets. Ik word een beetje mistroostig, op de bank liggen en een beetje naar de boxen kijken. Ik verveel me. Voel honger en heb zin om te roken.
Roken is lekker. Voelt als een ritueel. Vredespijp.
Ik probeer verschillende soorten muziek. Beeld aan, beeld uit. Liggen op de bank, ogen dicht. Ik voel alleen maar verveling en wil steeds roken.
Het uur is snel voorbij en ik neem de tweede helft van het zakje truffels.
De bank voelt raar. Alsof ik er doorheenzak. Mijn huis voelt niet leuk. Ik moet steeds gapen. Ik merk dat ik zin heb in een joint. Dat is gek want ik heb al maanden niet meer geblowd of daar behoefte aan gehad. Ik bedenk dat ik voor een volgende keer dat ga halen voor erbij, om het een soort kickstart te geven. Maar dan meteen denk ik, nee, ik wil de essentie van de truffels voelen.
Ik voel me onwennig, een beetje mistroostig. Het schemert en realiseer me dat dat niet zo'n goed idee is om het op dit tijdstip te nemen. Liever dan op de lichte middag of als het donker is.
Er moet dus iets veranderen want zo gaat het niet goed. Ik zet de ramen wijd open en steek een stokje wierook aan.
Ik zet de tv aan en zoek mijn favoriete programma Utopia op. Dat kijk ik graag. De reclame is niet erg, zelfs vermakelijk en grappig.
Utopia is helemaal te gek. De personen zijn zacht en vezelig en hebben een zwart lijntje zodat het lijkt op een tekenfilm. Ik voel sterk het intermenselijk contact tussen bepaalde mensen en vind dat prachtig.
De uren daarna zijn verbazend mooi. Ik voel de wonderlijke ziel van de truffels. Ik heb drie honden en ik roep ze bij me, ze zijn echt prachtig en zo superlief. Ik voel me gelukkig.
Een paar uur later moet ik een hondje uitlaten. Dat vind ik spannend. De piek is een beetje weggezakt maar het voelt nog wel sterk. Ik ga naar buiten en besluit een route te kiezen waar ik het minste kans heb om mensen tegen te komen. Het is super, het licht van de lantaarnpalen zijn prachtig mooi en de ramen in de flats hebben ook de omlijning van een tekenfilm.
Weer thuis ga ik lekker eten. Koken is leuk en erg lekker. Ik drink sap. Eet een lekker toetje. Dan ben ik ineens moe. Heel moe.
In bed val ik onrustig in slaap. Er zijn wat dingen in mijn leven waarmee ik aan de slag moet. Dat moet ik dan echt nu eens gaan doen. Groeien, ontwikkelen. Loslaten.
Volgende keer toch wachten tot het donker is. Dan is het veel magischer.