Hey man, hierzo over hoog-gevoeligheid, 'k was ook slachtoffer van de ADHD-hype
de ritalin chemo cursus. later.
Hoogbegaafde-hooggevoelige kinderen slachtoffer ADHD hype,
In een wereld waarin kinderen niet meer mogen zijn zoals ze zijn en zich
moeten meten aan het ideaalbeeld van ‘normale mensen’ zijn hoogbegaafde
en excentrieke kinderen vaak het slachtoffer en hebben ze minder kans om
zich te ontwikkelen.
Het volgende item wekte onlangs mijn aandacht: “van school getrapt en
geweigerd aan de Zurich Polytechnic. Door leraren omschreven als mentaal
traag, niet sociaal en afwezig in eigen domme dromen. Sprak geen woord
tot hij 4 jaar oud was en kon pas lezen toen hij 7 jaar oud was. Deze
jongen zou vandaag de dag een goede kandidaat zijn voor Ritalin
medicatie indien hij vandaag de dag zou leven.”
Maar dat is gelukkig niet gebeurd. Want het gaat om niemand minder dan
Albert Einstein, de beroemde wetenschapper die ons de vergelijking E=mc²
heeft gegeven!
Wanneer hij met psychiatrische medicijnen zou zijn behandeld, dan zou
hij de rest van zijn leven de gevolgen daarvan hebben moeten ondervinden
en nooit ten volle zijn eigen kwaliteiten hebben kunnen benutten. ADHD
medicijnen belemmeren de groei van kinderen zodat ze uiteindelijk
kleinere hersenen krijgen en intellectueel achtergesteld raken. (bron)
http://www.psychiater.nu/adhd-medicijne ... deren.html
De kindertijd van Albert Einstein zette mij aan het denken over mensen
die zeer veel presteren in het leven en die in eerste instantie werden
afgedaan als hopeloze mislukkingen - en wat hun ervaring ons vertelt
over de gevaren van het willen bepalen hoe een kind zich mag kunnen
ontwikkelen. In feite kan het zijn dat de meeste kinderen die met ADHD
gediagnosticeerd zijn in werkelijkheid gewoon excentrieke mensen zijn.
Neem de franse schrijver Honore de Balzac bijvoorbeeld. Volgens
biograficus Stefan Zweig namen zijn leraren waar dat hij “niet las en
leerde volgens de normale manier. Ze dachten dat hij moeite had met
concentreren of lui was, dromerig, omdat hij niet op dezelfde manier
meekwam als de anderen.”
Soortgelijk is er Marcel Proust die nog niets had gepresteerd in zijn
leven toen hij 28 jaar oud was. Hij woonde nog steeds bij zijn ouders,
had nooit geld en poogde jaren lang (zonder succes) een novel te
schrijven. Toen het eenmaal gepubliceerd was noemde een reviewer hem
“een knappe gemeenschaps jongen die het gelukt is zichzelf zwanger te
maken met literatuur.” Valse start daargelaten, echter, ging Proust door
en schreef het zeven delige meesterwerk In Search of Lost Time, welke
bovenaan de lijst staat van Boeken van de Eeuw in 2000.
Een ander ‘zogenaamd’ dysfunktioneel kind is acteur Jack Nicholson, die
in zijn Oscar speech voor One Flew Over the Cuckoo’s Nest vertelde “I
would like to thank my first agent, who advised me I had no business
being an actor.”
Op het eerste gezicht “mislukkelingen” of niet, veel succesvolle mensen
zeggen dat het verschil was dat ze ten minste één ouder (leraar of
mentor) hadden die ze accepteerde hoe ze waren en die ze heeft geholpen
om de conventionele destructieve krachten van ‘de groep’ te overwinnen.
De moeder van Proust heeft haar zoon geholpen om het werk van John
Ruskin te vertalen, waarmee hij zijn eerste literaire succes lanceerde.
Mozart’s vader die hem heeft beschermd ging mee op toers - evenals Wayne
Gretzky. Magier David Blain’s alleenstaande moeder bracht hem zijn
eerste magier set en vertelde hem dat elke truck die hij uitvoerde
wonderbaarlijk was. “Ik heb alles aan haar te danken” vertelde Blaine
ooit. En terwijl Rudolf Nureyev’s vader hem sloeg omdat hij niet wilde
dat hij ging dansen, smokkelde zijn moeder hem naar The Song of the
Cranse welke hem verliefd maakte op het balet.
Een bekende vertelde mij eens dat zijn ouders toen hij nog kind was hem
afdeden als langzaam, en zelfs licht mentaal gehandicapt. Tot op de dag
van vandaag vindt hij het moeilijk om een boek te lezen. Maar een leraar
merkte zijn kwaliteiten op voor bepaalde gebieden in de wiskunde, in het
speciaal numerieke theorie. Hij begon te ontwikkelen in geheugen
oefeningen en steeg uiteindelijk op tot de beste in zijn klas. Vandaag
is hij een hoogleraar engineering.
Natuurlijk is het zaak om bij elk kind naar de kwaliteiten - en ook de
problemen te kijken, en indien dat nodig is, de problemen te ondervangen.
Uiteindelijk is het zeer moeilijk om, zoals Charles Dickens schreef, “de
eigen held van het eigen leven” te worden zonder enige vorm van hulp.
Als kind arbeider zijnde was Dickens een levenslange voorvechter voor de
rechten van kinderen. In zijn novel’s zijn het kinderen, niet de
volwassenen, die instinktief goedaardigheid - en gemeenheid - aanvoelen,
en zijn het kinderen die een gevoel voor zowel rechtvaardigheid als
hypocrisie hebben.
Dickens zou een hartaanval krijgen wanneer hij zou horen dat 100.000
Nederlandse kinderen en tientalle miljoenen kinderen in de rest van de
wereld Ritalin medicatie voor ADHD voorgeschreven krijgen. Een conditie
met symptomen die soms ernstige maatschappelijke, sociale of
persoonlijke problemen kunnen veroorzaken maar waarvoor elk objectief
bewijs voor een ‘ziekte’ ontbreekt.
Als een sameleving streven we naar individualisme, maar we neigen naar
het promoten van homogeniteit en passiviteit in onze kinderen,
Indien we onze kinderen in hun waarde zouden laten en in plaats van naar
de negatieve gevolgen voor onze ideologische maatschappij of toekomst te
kijken, naar de kwaliteiten van het kind te kijken en van het kind te
houden om wie hij of zij werkelijk is (zonder medicatie / ziektes), dan
zullen we op termijn meer mensen zoals Albert Einstein en Salvador Dali
kunnen tegenkomen.
http://www.psychiater.nu/hoogbegaafde-k ... -hype.html
Bron: Psychiater.nu
