Partner gebruikt coke

[Jellebellie]

Hallo allemaal,

ik ben een jaar geleden na een aantal jaren vermoeden erachter gekomen dat mijn partner waarmee ik 19 jaar samen ben coke gebruikt nadat we 5 jaar terug samen een kindje hebben verloren.
Ik zag regelmatig dat zn pupillen wijd stonden en gezicht strak stonden en hij bezocht vaak de toilet.
We hebben samen drie kinderen, 15, 11 en 4 jaar. Dat ik erachter kwam is bij naar de jellinek gegaan voor afkicken. Alhoewel hij zelf ervan overtuigd was ( maar ik niet) dag hij dat wel wel kon. Na 9 maanden ging het weer mis nadat we knallende ruzie kregen omdat hij snel geprikkeld is. Hij heeft dit zelf aan mij verteld. Sindsdien heb ik besloten dat ik er klaar mee ben. Alleen is dat niet zo simpel want we wonen nog steeds samen in een huis. Hij is nu meer geprikkeld, laatst zelfs zn bril kapot gegooid waar de twee jongste bij zijn. Hij blijft beweren dat zn terug val eenmalig was en sinds toen nog steeds is gestopt. Ik weet me geen raad. Ik vraag me af of hij nog steeds gebruikt. Hoe kan het duren voordat iemand zij gedrag weer normaal wordt na het stoppen?

 

[Neo-Shulginist]

Hoe kan het duren voordat iemand zij gedrag weer normaal wordt na het stoppen?

Je hebt gelijk dat prikkelbaarheid een bijwerking kan zijn van coke-gebruik. Maar emoties vinden nooit plaats in isolatie. Ik word zelf in ieder geval pas chagrijnig als ik gevoelens heb die niet tot uiting kunnen komen in de omgeving vanwege allerlei sociale conventies. Zo kan ik me voorstellen dat er in jullie relatie ook nogal wat beladen spanningen zijn die het lastig maken om openhartig te spreken. Kennelijk heeft hij jarenlang de noodzaak gevoeld om verdriet van het verlies van jullie kind weg te stoppen met cokegebruik en daarover te liegen. Dat zegt wel wat over een soort sociale druk die hij voelt denk ik.

Daarmee wil ik niet zeggen dat jij je daar maar naar moet scharen. Jij zal vast ook te maken gehad hebben met allerlei ingewikkelde gevoelens en ideeën (bijvoorbeeld een vorm van verraad omdat hij zo lang had gelogen over drugsgebruik). Maar het lijkt me wel vruchtbaarder om niet per se heel erg te focussen op de vraag of hij wel of niet coke gebruikt. Bij mensen die kampen met een verslaving komen terugvallen gewoon regelmatig voor, dus in principe valt het wel te verwachten dat dat soms gebeurt. Wat mij belangrijker lijkt is of er ruimte is voor het tot uiting komen van gevoelens en dat er daarmee ook gelegenheid komt voor acceptatie en heling.

Als je wil dat mensen met een verslaving geen drugs gebruiken, dan is de meest effectieve strategie om stressoren zoveel mogelijk te verminderen en zoveel mogelijk ruimte te geven voor uiting en verwerking van emoties.

Of jullie dat nou nog samen moeten/willen doen dat is voor mij lastig inschatten omdat je zegt dat je 9 maanden geleden al uit elkaar bent gegaan. Maar goed, je zit ook nog ff aan elkaar vast dus misschien is een constructieve houding wat dat betreft zo slecht nog niet. }

Waar je naar zou kunnen kijken is waardevrij bespreken. Daarbij is er wel ruimte voor openhartigheid, maar dan blijf je bij jezelf en je eigen gevoel zonder de ander te beschuldigen van het een of ander. Bijvoorbeeld: 'ik voelde me eenzaam omdat ik het idee had dat ik een sterke man moest zijn en dat ik daarom mijn verdriet niet kon tonen'. Stel dat hij dat zou zeggen, dan zou het voor jou taak zijn om dat niet op te vatten als een beschuldiging van 'jij geeft me het gevoel dat ik er niet mag zijn'. In plaats daarvan kun je je nieuwsgierig en behulpzaam opstellen van: 'wat heb je nodig om die ruimte wel te ervaren?'

Voor zulke gesprekken moet je echt ff gaan zitten met zijn tweeën, en het is ook nodig dat beiden een dergelijke constructieve houding aannemen. Je moet daar dus tijd en moeite in investeren. Maar het is vooralsnog de vraag of jullie daar beiden nog bereid toe zijn.

 

[Paranoize.]

Je hebt gelijk dat prikkelbaarheid een bijwerking kan zijn van coke-gebruik. Maar emoties vinden nooit plaats in isolatie. Ik word zelf in ieder geval pas chagrijnig als ik gevoelens heb die niet tot uiting kunnen komen in de omgeving vanwege allerlei sociale conventies. Zo kan ik me voorstellen dat er in jullie relatie ook nogal wat beladen spanningen zijn die het lastig maken om openhartig te spreken. Kennelijk heeft hij jarenlang de noodzaak gevoeld om verdriet van het verlies van jullie kind weg te stoppen met cokegebruik en daarover te liegen. Dat zegt wel wat over een soort sociale druk die hij voelt denk ik.

Daarmee wil ik niet zeggen dat jij je daar maar naar moet scharen. Jij zal vast ook te maken gehad hebben met allerlei ingewikkelde gevoelens en ideeën (bijvoorbeeld een vorm van verraad omdat hij zo lang had gelogen over drugsgebruik). Maar het lijkt me wel vruchtbaarder om niet per se heel erg te focussen op de vraag of hij wel of niet coke gebruikt. Bij mensen die kampen met een verslaving komen terugvallen gewoon regelmatig voor, dus in principe valt het wel te verwachten dat dat soms gebeurt. Wat mij belangrijker lijkt is of er ruimte is voor het tot uiting komen van gevoelens en dat er daarmee ook gelegenheid komt voor acceptatie en heling.

Als je wil dat mensen met een verslaving geen drugs gebruiken, dan is de meest effectieve strategie om stressoren zoveel mogelijk te verminderen en zoveel mogelijk ruimte te geven voor uiting en verwerking van emoties.

Of jullie dat nou nog samen moeten/willen doen dat is voor mij lastig inschatten omdat je zegt dat je 9 maanden geleden al uit elkaar bent gegaan. Maar goed, je zit ook nog ff aan elkaar vast dus misschien is een constructieve houding wat dat betreft zo slecht nog niet. }

Waar je naar zou kunnen kijken is waardevrij bespreken. Daarbij is er wel ruimte voor openhartigheid, maar dan blijf je bij jezelf en je eigen gevoel zonder de ander te beschuldigen van het een of ander. Bijvoorbeeld: 'ik voelde me eenzaam omdat ik het idee had dat ik een sterke man moest zijn en dat ik daarom mijn verdriet niet kon tonen'. Stel dat hij dat zou zeggen, dan zou het voor jou taak zijn om dat niet op te vatten als een beschuldiging van 'jij geeft me het gevoel dat ik er niet mag zijn'. In plaats daarvan kun je je nieuwsgierig en behulpzaam opstellen van: 'wat heb je nodig om die ruimte wel te ervaren?'

Voor zulke gesprekken moet je echt ff gaan zitten met zijn tweeën, en het is ook nodig dat beiden een dergelijke constructieve houding aannemen. Je moet daar dus tijd en moeite in investeren. Maar het is vooralsnog de vraag of jullie daar beiden nog bereid toe zijn.

Hallelujah 👏🏻

Hier kan mevrouwtje nog een hoop van leren 👍🏻

 

[Zweef]

na een aantal jaren vermoeden erachter gekomen

dit is al veel te lang aan de gang en ook het terugvallen en het prikkelbaar zijn en hoe hij daar dan mee om gaat, klinkt zeker niet als iets dat even snel opgelost gaat worden.

 

[Bigcitygirl]

Hij is afgekickt van de drugs. Maar heeft hij ook rouw hulp gehad? Want toen is het begonnen, dat hangt met elkaar samen.