Ze geeft wel toe dat ze een alcoholprobleem heeft, maar haar zelfstandige stoppogingen (en die zijn inmiddels dus echt al op twee handen te tellen) mislukken tot nu toe iedere keer weer. De echte wil om dan toch maar eens naar de professionele hulpverlening toe te stappen, ontbreekt vooralsnog. We gaan haar ook echt niet dwingen ofzo en iemand die diep van binnen dus blijkbaar toch nog niet echt wil stoppen, kun je eigenlijk dan ook niet verder helpen. Dat stoppen moet ze sowieso toch echt helemaal zelf doen, het is niet mijn verantwoordelijkheid om haar er vanaf te helpen, ik steun haar uiteraard wel....
Het enige wat ik nu kan doen, is er - op de schaarse momenten die we elkaar momenteel nog spreken/zien - voor haar zijn en gewoon heel erg blijven hopen, dat als haar leven haar lief is, ze toch een keer moet gaan inzien dat ze zichzelf nog eens een keer kapot drinkt en zo dus echt niet verder door kan gaan.
Op haar in praten heb ik eigenlijk ook helemaal geen zin meer in, daar heb ik inmiddels al zoooo vaak mijn tijd en moeite in gestoken en het heeft tot nu toe allemaal toch nog nooit iets uitgehaald (integendeel zelfs, het gaat de laatste jaren eigenlijk alleen maar langzaam meer bergafwaarts met haar

). Ze weet inmiddels iig dus ook al lang wel hoe ik er over denk en dat ik haar sowieso ten alle tijden zal steunen bij het zoeken naar professionele hulp, maar ze moet nu wel zelf die eerste stap daar naar toe willen zetten! Wat heeft het nou nog voor zin, om nu weer voor de tigste keer hetzelfde verhaal tegen haar af te steken? Daar word ik ondertussen zelf echt ook alleen maar moedeloos van en daar heb ik dus helemaal geen zin meer in. Ik heb zelf namelijk ook een leven waarbij ik oude patronen heb moeten doorbreken, en waar ik nu dus iets van probeer te maken. Dat is iets wat zij ook gewoon eens zou moeten doen, hoe moeilijk dat ook is! Doch, ze is en blijft dus wel nog steeds "mijn zorgenkindje", want ik geef gewoon ontzettend veel om haar en zal hoe dan ook altijd voor haar klaarstaan... Daarom blijf ik dus wel nog steeds om de zoveel tijd contact met haar opnemen en gelukkig doet ze dat ook nog altijd richting mij toe! Ondanks dat onze levens dus nu wel toch echt behoorlijk zijn gaan verschillen van elkaar, zie ik dat tenminste nog als een lichtpuntje in onze vriendschap!
Ik kijk dus eigenlijk tegenwoordig maar met lede ogen toe, ik geniet gewoon wel extra van de momenten die ik nog op een gezellige manier met haar door kan brengen en blijf ondertussen dus maar echt heel erg hopen, dat ze dan toch een keer uit haarzelf die grote stap richting de verslavingszorg gaat zetten... Ik zal er dan iig wel weer als eerste voor haar zijn!