psytrancer
Experimenterende gebruiker
Llo,
vorige week donderdag een trip-ervaring gehad die zonder twijfel bij de zwaarste uit mijn leven te catalogiseren valt.
pak ongeveer 0.35 g ket, een 5 vette lijnen, daarvoor had ik er wel al zo een twee- drietal van die na mekaar gelegd, maar nu ben ik echt blijven doorgaan tot ik ten gevolge van de ket met moeite nog kon snuiven, toch heb ik het gedaan, schat in iets van ong 35min, lijn iedere keer met een sigaret ertussen tot alles op was, dan ging ik in zetel zitten, had psy-trance opstaan, maar achteraf denk ik dat ik zowat alle muziek (buiten terror en hardcore en hard-rock ofzo natuurlijk) met moeite zou gehoord hebben.
Eerlijk gezegd snap ik er geen jota van, ket zou dissociatief moeten zijn, geest los van lichaam, maar dat is mijlenver van wat ik meegemaakt heb.
Heb geprobeerd het in woorden te vatten, maar ik vind het zeer moeilijk. Hier volgt een beschrijving die benadert wat ik toen voelde. Ik heb wel 4 dagen nodig gehad om het wat te laten bezinken.
Als iemand gelijkaardige zaken meegemaakt heeft zeg het dan aub, dan voel ik me niet zo abnormaal.
Ik heb geproefd van wat onwerkelijk lijkt.
Je volledig bewust zijn van je zelf, alles voelen samenkomen tot één punt.
Onze geest is niet gemaakt om zoveel informatie tergelijkertijd te verwerken, daarvoor hebben we tijd uitgevonden. Ervaringen worden verdeeld, vergeleken, gewogen, verwerkt en opgeslaan.
Alles wat ik de voorbije 27 jaar meegemaakt heb vloeide samen om deel uit te maken van één enkel moment. Alles volledig in evenredige verhoudingen, de laatste twee weken, welke in feite zeer belangrijk zijn, herleid tot een pietluttigheid, wat zijn twee weken immers vergeleken met de 1427 die ik al geleefd heb.
Alles kwam samen totop dat ene punt, een moment waarop ik dacht volledig waanzinnig te gaan worden, nooit tevoren heb ik het gedacht gehad dat ik wist wat het is om mens te zijn, nog nooit tevoren hebbik bewust zijn in zijn essentie kunnen aanschouwen.
Het wordt me duidelijk dat we altijd bewust zijn ofwel zijn, maar nooit "bewust zijn" tergelijkertijd. Beide in één begrip zijn ze kwadratisch.
Werd er toen ook nog maar één enkele gedachte bijgevoegd, dan was ik het pad bijster, mijn brein was gevuld als een emmer die net vol is, de ene druppel bleef uit. Wat ik voelde was mens-zijn in zijn zuiverste graad, alles wat ik ooit meegemaakt heb, iedere mens die ik ooit gekend heb, iedere interactie die ik ooit met mens, natuur of dingen aangegaan ben herleid tot de mening van het NU. Niet waarom was belangrijk, alleen hoe. Je kan het je perfect voorstellen als je een verticale asymptoot in gedachten neemt waarvan de y-as "tijd" is en de x-as "Ik", breekpunt "Nu", waarna je als je het doortrekt evenwijdig met de x-as je uitkomt op "leven". In het volledige besef van een ultieme zelf-realisatie ging ik zo ver dat de binding naar mezelf bijna verloren leek. Tot ik aan het uiteinde kwam, net toen ik dacht volledig verwijderd te zijn van een ik-vorm werd ik naar het uiterste gekatapulteerd. Aangezien deze hele ervaring gebaseerd was op wat ik gedurende mijn hele leven meegemaakt heb was er continu een gevoel van herkenning, de hele belevenis een re-run van ervaringen, alleen dan praktisch allemaal op één zelfde moment. Alsof je naar honderden, duizenden films tergelijkertijd aan het kijken bent, en probeert van alles in één enkel gevoel te vatten. Een enorme beproeving van signalen komende van al mijn zintuigen, welke resulteerden in uiteindelijk 1 woord, 1 moment, 1 gevoel: MENS. Verder kan ik nu niet gaan, weinig woorden kunnen nog toevoegen aan betekenis van deze life-changing experience, ik kan je wel verzekeren dat er nog zullen volgen, ik ben immers een verbeten psychonaut, en doe niets liever dan te rammelen met neurotransmitters, tis meer dan een hobby, het maakt me ook tot mezelf, wie ik ben, en ik blijf een mens, looking to push the limit, om net dat te ervaren wat buiten ons bereik lijkt te liggen, maar hoever ook, ik vind wel een weg, waarheen die ook leidt, er zijn zovele richtingen, nog zoveel te ontdekken.
Herkend iemand dit?
vorige week donderdag een trip-ervaring gehad die zonder twijfel bij de zwaarste uit mijn leven te catalogiseren valt.
pak ongeveer 0.35 g ket, een 5 vette lijnen, daarvoor had ik er wel al zo een twee- drietal van die na mekaar gelegd, maar nu ben ik echt blijven doorgaan tot ik ten gevolge van de ket met moeite nog kon snuiven, toch heb ik het gedaan, schat in iets van ong 35min, lijn iedere keer met een sigaret ertussen tot alles op was, dan ging ik in zetel zitten, had psy-trance opstaan, maar achteraf denk ik dat ik zowat alle muziek (buiten terror en hardcore en hard-rock ofzo natuurlijk) met moeite zou gehoord hebben.
Eerlijk gezegd snap ik er geen jota van, ket zou dissociatief moeten zijn, geest los van lichaam, maar dat is mijlenver van wat ik meegemaakt heb.
Heb geprobeerd het in woorden te vatten, maar ik vind het zeer moeilijk. Hier volgt een beschrijving die benadert wat ik toen voelde. Ik heb wel 4 dagen nodig gehad om het wat te laten bezinken.
Als iemand gelijkaardige zaken meegemaakt heeft zeg het dan aub, dan voel ik me niet zo abnormaal.
Ik heb geproefd van wat onwerkelijk lijkt.
Je volledig bewust zijn van je zelf, alles voelen samenkomen tot één punt.
Onze geest is niet gemaakt om zoveel informatie tergelijkertijd te verwerken, daarvoor hebben we tijd uitgevonden. Ervaringen worden verdeeld, vergeleken, gewogen, verwerkt en opgeslaan.
Alles wat ik de voorbije 27 jaar meegemaakt heb vloeide samen om deel uit te maken van één enkel moment. Alles volledig in evenredige verhoudingen, de laatste twee weken, welke in feite zeer belangrijk zijn, herleid tot een pietluttigheid, wat zijn twee weken immers vergeleken met de 1427 die ik al geleefd heb.
Alles kwam samen totop dat ene punt, een moment waarop ik dacht volledig waanzinnig te gaan worden, nooit tevoren heb ik het gedacht gehad dat ik wist wat het is om mens te zijn, nog nooit tevoren hebbik bewust zijn in zijn essentie kunnen aanschouwen.
Het wordt me duidelijk dat we altijd bewust zijn ofwel zijn, maar nooit "bewust zijn" tergelijkertijd. Beide in één begrip zijn ze kwadratisch.
Werd er toen ook nog maar één enkele gedachte bijgevoegd, dan was ik het pad bijster, mijn brein was gevuld als een emmer die net vol is, de ene druppel bleef uit. Wat ik voelde was mens-zijn in zijn zuiverste graad, alles wat ik ooit meegemaakt heb, iedere mens die ik ooit gekend heb, iedere interactie die ik ooit met mens, natuur of dingen aangegaan ben herleid tot de mening van het NU. Niet waarom was belangrijk, alleen hoe. Je kan het je perfect voorstellen als je een verticale asymptoot in gedachten neemt waarvan de y-as "tijd" is en de x-as "Ik", breekpunt "Nu", waarna je als je het doortrekt evenwijdig met de x-as je uitkomt op "leven". In het volledige besef van een ultieme zelf-realisatie ging ik zo ver dat de binding naar mezelf bijna verloren leek. Tot ik aan het uiteinde kwam, net toen ik dacht volledig verwijderd te zijn van een ik-vorm werd ik naar het uiterste gekatapulteerd. Aangezien deze hele ervaring gebaseerd was op wat ik gedurende mijn hele leven meegemaakt heb was er continu een gevoel van herkenning, de hele belevenis een re-run van ervaringen, alleen dan praktisch allemaal op één zelfde moment. Alsof je naar honderden, duizenden films tergelijkertijd aan het kijken bent, en probeert van alles in één enkel gevoel te vatten. Een enorme beproeving van signalen komende van al mijn zintuigen, welke resulteerden in uiteindelijk 1 woord, 1 moment, 1 gevoel: MENS. Verder kan ik nu niet gaan, weinig woorden kunnen nog toevoegen aan betekenis van deze life-changing experience, ik kan je wel verzekeren dat er nog zullen volgen, ik ben immers een verbeten psychonaut, en doe niets liever dan te rammelen met neurotransmitters, tis meer dan een hobby, het maakt me ook tot mezelf, wie ik ben, en ik blijf een mens, looking to push the limit, om net dat te ervaren wat buiten ons bereik lijkt te liggen, maar hoever ook, ik vind wel een weg, waarheen die ook leidt, er zijn zovele richtingen, nog zoveel te ontdekken.
Herkend iemand dit?
