Ik wil hier niet zielig lopen doen en zeggen dat ik wilde dat ik het nooit gedaan heb, maar dat is eigenlijk wel hetgene waar ik het over wil hebben. Ongeveer 2 jaar terug heb ik 3 maanden lang elke week XTC gebruikt en mijn geheugen en vooral mijn concentratie is daardoor zeer verslechterd. Momenteel gebruik ik 1 keer per 3 maanden en dat vind ik meer dan genoeg. Sommige dagen zijn qua concentratie en geheugen oké, nog wel veel slechter dan vroeger maar oké, terwijl andere dagen zo erg zijn dat ik letterlijk 3 keer achter elkaar ergens heen loop en gewoon niet meer weet wat ik moest doen. De gevolgen van mijn gebruik van 2 jaar geleden bestraft me bij elke handeling die ik doe. Elke keer als ik wat verstrooid ben, krijg ik weer dat gevoel van "waarom heb ik het in godsnaam gedaan".
Toen ik de hersenschade nog maar net had, waren de herinneringen aan het gebruiken nog te vers om er echt spijt van te hebben. Het was immers supervet. Maar na, na een tijdje vervagen de herinneringen en kan ik tegen een maat die het over de herrinneringen heeft alleen maar zeggen "nee ik heb er wel spijt van dat ik het gedaan heb en ik zou het nooit nog een keer zo aan willen pakken." met een verbaasde reactie als gevolg. Hij had immers nergens last van.
Door de verslechterde concentratie heb ik ook een periode gehad waarin ik op vrije nachten speed gebruikte om nog redelijke resultaten te halen. Iets wat ik natuurlijk nooit had moeten doen, omdat het een verslavende werking heeft. Gelukkig ben ik daar weer overheen, omdat de speed geen goed gevoel meer gaf, eerder een schuldgevoel.
Jullie zullen wel denken dat ik overdrijf met mijn hersenschade van mijn 3 maanden hevig gebruik en het IS ook echt mijn eigen schuld en het ligt niet aan iemand anders, maar krijg je toch nooit het gevoel van "als die persoon er nou niet mee kwam aanzetten was ik nog in een goede conditie", zo'n schok dat je je realiseert dat je voor de rest van leven zo leeg van gedachten zal zijn? Voortdurend het gevoel hebben dat je leven aan je voorbij gaat? Altijd in een soort waas qua waarneming leven? Niets beter zal kunnen onthouden dan momenteel het geval is? Van een Atheneum-student naar een matige HBO-leerling? Het heeft me in me hart geraakt, want ik was altijd wel blij met mijn intelligentie (zonder al te veel eigendunk). Want die hersenschade is blijvend. Dat moet wel; hersencellen herstellen zich niet. Ik moet er maar mee leren leven. Nogmaals, ik wil niet zielig doen, maar het voelt gewoon goed om het even te zeggen. Jullie zullen het wel begrijpen.
Beetje ik-ben-zielig-troost-mij-verhaal, maar zo wil ik het niet brengen. Eerder dat mensen met hetzelfde probleem zich hierbij kunnen vinden en beseffen dat ze niet alleen in de wereld staan.
Toen ik de hersenschade nog maar net had, waren de herinneringen aan het gebruiken nog te vers om er echt spijt van te hebben. Het was immers supervet. Maar na, na een tijdje vervagen de herinneringen en kan ik tegen een maat die het over de herrinneringen heeft alleen maar zeggen "nee ik heb er wel spijt van dat ik het gedaan heb en ik zou het nooit nog een keer zo aan willen pakken." met een verbaasde reactie als gevolg. Hij had immers nergens last van.
Door de verslechterde concentratie heb ik ook een periode gehad waarin ik op vrije nachten speed gebruikte om nog redelijke resultaten te halen. Iets wat ik natuurlijk nooit had moeten doen, omdat het een verslavende werking heeft. Gelukkig ben ik daar weer overheen, omdat de speed geen goed gevoel meer gaf, eerder een schuldgevoel.
Jullie zullen wel denken dat ik overdrijf met mijn hersenschade van mijn 3 maanden hevig gebruik en het IS ook echt mijn eigen schuld en het ligt niet aan iemand anders, maar krijg je toch nooit het gevoel van "als die persoon er nou niet mee kwam aanzetten was ik nog in een goede conditie", zo'n schok dat je je realiseert dat je voor de rest van leven zo leeg van gedachten zal zijn? Voortdurend het gevoel hebben dat je leven aan je voorbij gaat? Altijd in een soort waas qua waarneming leven? Niets beter zal kunnen onthouden dan momenteel het geval is? Van een Atheneum-student naar een matige HBO-leerling? Het heeft me in me hart geraakt, want ik was altijd wel blij met mijn intelligentie (zonder al te veel eigendunk). Want die hersenschade is blijvend. Dat moet wel; hersencellen herstellen zich niet. Ik moet er maar mee leren leven. Nogmaals, ik wil niet zielig doen, maar het voelt gewoon goed om het even te zeggen. Jullie zullen het wel begrijpen.
Beetje ik-ben-zielig-troost-mij-verhaal, maar zo wil ik het niet brengen. Eerder dat mensen met hetzelfde probleem zich hierbij kunnen vinden en beseffen dat ze niet alleen in de wereld staan.
