Mulholland Drive
Bewuste gebruiker
Hoi iedereen! Een heel leuk forum is dit zeg. Ik ben van plan om sinds een paar jaar weer paddo’s te nemen, en de trip reports zijn echt heel erg leuk om te lezen. Ik heb de afgelopen week veel gelezen, en heb er weer helemaal zin in. Het lijkt mij leuk om jullie te laten lezen over mijn serieuze wiet “trip”:natuurlijk is het niet zo hard trippen als paddo’s of iets dergelijks, maar toch kwam het in de buurt.
Het zit zo: Ik heb jaren en jaren lang, wel 7 jaar, elke dag geblowd. Excessief, dus echt 5 sticks per dag, ongeveer 0,5 gram wiet in een joint. Het deed mij eigenlijk vrij weinig op deze manier, het was een soort kalm gevoel. Ik was dan ook zeker verslaafd aan blowen. Sinds ik studeer (muziek) lukt het mij niet om dat goed en geconcentreerd te doen met zoveel wiet. Verder heb ik wel een aantal depressieve momenten gehad: Weken binnen zitten, alleen maar gamen, niemand zien etc.
Welnu, sinds een half jaar heb ik het dagelijks blowen helemaal doorbroken. Ik woon samen met mijn vriendin, school gaat goed, werk, huis en: Niet blowen. Op een of andere manier had blowen altijd een verkeerd effect op mij, of beter: Ik maakte er helemaal verkeerd gebruik van. Dat heb ik afgelopen zaterdag wel gemerkt!
Zonder een bepaalde reden kwam het in mij op om na al die maanden weer eens een joint te kopen. Géén zakje zoals altijd, maar een voorgedraaide. Dit, omdat ik niets wilde overhouden. Ik zou die avond naar een goede vriend gaan om wat biertjes te drinken en een film te kijken, hij is overigens ook gestopt met blowen, en hij was mijn blowmaat. (hij zit op 2 maanden) Ik voelde geen angst om terug te vallen, bijna alles gaat goed in mijn leven. Ik was heel erg benieuwd, en vond het ook spannend. Ik woon in Amsterdam, ik stap op de fiets, haal bij de supermarkt bier, cola en wat red bull en daarna had ik veel keuze uit coffeeshops. Ik ging naar een oude favoriet en kocht een wiet joint. Ik had wat tijdschriften bij me: Een game magazine, een muziekblad, een donald duck en ook een science fiction boek waar ik mee op de helft was.
Ik ging op het “museumplein” zitten, het was rond 1900, al redelijk donker, had er helemaal zin in. Ik pak die stick en steek hem aan. De smaak was wat scherp, maar heerlijk. (ben ook rookverslaafd) Na een trekje of 5, toen de joint voor 1/5de deel op was kwam het in mij op dat ik nog niets voelde dus pakte ik mijn SF boek. Ik zit in het licht van een lantaarnpaal dat boek te lezen, en te smoken. Opeens kwam ik erachter dat ik al geruime tijd naar één en dezelfde pagina aan het staren was. Ik had allemaal gedachten, ze gingen alle kanten uit, waren er opeens, dan weer weg. Ik kijk naar die bladzijde en ik had er niets van gelezen. Ik dacht: Jongen, je hebt dit boek al een maand en je bent op de HELFT. Je weet waar het over gaat! Ik WIST het even niet! Ik dacht: Ik ga wat lezen dan snap ik het vanzelf weer. Dus ik al die nietszeggende zinnen lezen maar NIETS drong tot me door. De gewaarwording hiervan maakte mij heel erg bewust van het loodzware gevoel wat ik had, en een soort comfortabel tollen. Waarschijnlijk heb ik zo 15 minuten gezeten toen ik opeens zonder reden hardop zei: “Jezus wat ben ik KNETTER”, wat resulteerde in een ongelovelijke lachtrip!
Ik heb op dat bankje gelachen als een dwaas! Telkens als er mensen langs liepen probeerde ik mijn lach weg te drukken zoals je dat vroeger in de klas deed. Dat viel mij heel zwaar! Toen keek ik naar die joint. Hij was nog niet eens voor de HELFT op gheghe.
Ik ging naar een skateboarder kijken in een half pipe terwijl ik de joint oprookte en cola dronk. Nadat hij 30 keer een bepaald trucje probeerde wat steeds mislukte kreeg ik weer een lach aanval. Ik werd op een gegeven moment duizelig van het heen en weer gaan van die gast in die half pipe. Toen besloot ik wat te gaan fietsen, met in mijn achterhoofd het idee dat ik naar het station moest fietsen om de metro te nemen naar die gozer. Tijdens het fietsen heb ik een zeer vette trip gehad. Ik bleef de hele tijd fietsen en spacen op de verte. Het perspectief van alles boeide me ontzettend. Linksaf? Rechtsaf? WTF maakte het uit. Alles klopte. Alles was traag. Ik dacht heel snel te fietsen maar ik reed gewoon in de eerste versnelling en trapte heel langzaam. Oef wat knetter, dacht ik weer. Al fietsend de grappigste lachkicks gehad. Zag ik een een grote groep mensen dan vluchtte ik snel weg zodat ze mijn lachkick niet zouden merken. Het ging regenen. Dat was heerlijk. Dat water voelde als hemels op mijn gezicht. Toen werd de regen wat heftiger dus besloot ik te schuilen.
Het moet nu 2000 uur geweest zijn.
Toen ik stond te schuilen, merkte ik dat ik al een poos op een groot gebouw stond te spacen. Ik kwam tot mezelf en zag al die mensen keihard en kletsnat door de regen fietsen, auto’s splashte door de plassen. Op dat moment waren er een aantal mensen bij komen staan, onder dat afdakje. Ik kreeg ineens een ONBEDWINGBAAR gevoel om te lachen, en na een aantal keer een hysterisch gehinnik onderdrukt geprobeerd te hebben merkte ik dat dat niet kon: Ik MOEST gewoonweg lachen! Die mensen om mij heen wilde ik niets laten merken, dus ik stap zo op mijn fiets, hup de regen in! Al fietsend was ik aan het plannen om eerst een andere schuilplek te zoeken om daar een sigaret te roken en die red bull te zuipen, om daarna naar het station te gaan. Terwijl ik dat deed kwam ik erachter dat ik hele straten door reed, met totale gedachten trips. Ik zag OPEENS de weg weer, vaak als een auto langsscheurde. Ik heb nog 5 minuten alleen maar WOAH geroepen met de gedachten wat er wel niet kon gebeuren als ik een ongeluk zou krijgen. Opletten. Mindtrip. WOAH, OPLETTEN MAN. (lachen) ok. Station, daar moet ik heen.
Het was rond half 9 dat ik bij een grote straat kwam. Ik ben geboren in Amsterdam, maar ik ZAG WERKELIJK niet wáár ik was. Ik herkende die straat gewoon niet. Pas toen ik wat verder reed zag ik het weer, en ik reed totaal de verkeerde kant uit! Dit alles maakte mij heel euforisch. Alles wat ik zag was traag, en toch helder. Echt knetter...
Vanaf het station en in de metro ging ik bijna BAD OP LACHEN.
Op het station was ik meer aan het spacen op alles om mij heen, maar toen ik in de metro zat had ik weer hele vette mindtrips. Gewoon diep in gedachten over van alles. Opeens raasde er een andere metro langs, en ik schrok daar echt van, met een soort: “HUH?” geluid. Een paar mensen keken naar me, en ik zag de metrocabine in een ander licht. Al die mensen om mij heen, ik vond het benauwend. En ja hoor: Dat vreselijke lachgevoel kwam weer op. Midden in die metro. Ik wilde weg. Kon niet. Ik heb de hele verdere rit (zo’n 9 haltes) met mijn hoofd in mijn handen gezeten, mijn gezicht bedekkend. Ik moest, en zou, keihard, onverbiddelijk en resoluut LACHEN. KEIHARD LACHEN. Ik stootte telkens een soort hik, of zucht uit: Het begin van een lach, maar dan onderdrukt, mijn gezicht begraven in mijn handen. Ik wilde wel wegkruipen, en daar moest ik alleen maar harder van lachen. Wat ik nu al zeker een kwartier aan het onderdrukken was.
Opeens dacht ik: dit is niet leuk meer! Ik wil dat gevoel niet meer hebben! Het trok gelukkig weg na een paar angstige momenten dat ik dacht bad te gaan. Zweet, onzekerheid etc. AL DIE MENSEN OM MIJ HEEN. Ik kon ze niet aankijken. Van elk gezicht kreeg ik weer een lachneiging.
Toen ik de metro uitstapte was ik wel kapot. Soort van leeg. Ik dacht nergens aan en liep naar mijn maat zijn huis. De rest van de avond nog een erg trippy gevoel gehad. Roken was vet, dat gaf dat spacey gevoel weer terug. Op een gegeven moment nam de alcohol die ik bij die maat van mij dronk het over van de wiet en ben nog redelijk aangeschoten geraakt.
Dat was het wel ongeveer, een lang verhaal, sorry daarvoor. Het lukte mij niet om een korte samenvatting te maken en ik dacht: Het is mijn eerste post. Ik kijk er al naar uit om weer te “trippen” op wiet. Dit was dus de eerste stick sinds 5 tot 6 maanden. Ik denk dat ik over een paar maanden weer wil trippen. Of ik dat ik met wiet doe, of met wat zwaarder spul, daar peins ik nog over. Dan wil ik het zeker niet alleen doen. Ik vond het een hele leuke, maar ook een zware ervaring. Sinds zaterdag een paar keer weer de wil gevoeld om weer te trippen, en dat niet gedaan. Ik wil nu na al die jaren buitensporig blowen het herontdekken, en echt KNETTER WORDEN.
Het was ongelovelijk LACHEN GNAGNA
Het zit zo: Ik heb jaren en jaren lang, wel 7 jaar, elke dag geblowd. Excessief, dus echt 5 sticks per dag, ongeveer 0,5 gram wiet in een joint. Het deed mij eigenlijk vrij weinig op deze manier, het was een soort kalm gevoel. Ik was dan ook zeker verslaafd aan blowen. Sinds ik studeer (muziek) lukt het mij niet om dat goed en geconcentreerd te doen met zoveel wiet. Verder heb ik wel een aantal depressieve momenten gehad: Weken binnen zitten, alleen maar gamen, niemand zien etc.
Welnu, sinds een half jaar heb ik het dagelijks blowen helemaal doorbroken.
Ik woon samen met mijn vriendin, school gaat goed, werk, huis en: Niet blowen. Op een of andere manier had blowen altijd een verkeerd effect op mij, of beter: Ik maakte er helemaal verkeerd gebruik van. Dat heb ik afgelopen zaterdag wel gemerkt!Zonder een bepaalde reden kwam het in mij op om na al die maanden weer eens een joint te kopen. Géén zakje zoals altijd, maar een voorgedraaide. Dit, omdat ik niets wilde overhouden. Ik zou die avond naar een goede vriend gaan om wat biertjes te drinken en een film te kijken, hij is overigens ook gestopt met blowen, en hij was mijn blowmaat. (hij zit op 2 maanden) Ik voelde geen angst om terug te vallen, bijna alles gaat goed in mijn leven. Ik was heel erg benieuwd, en vond het ook spannend. Ik woon in Amsterdam, ik stap op de fiets, haal bij de supermarkt bier, cola en wat red bull en daarna had ik veel keuze uit coffeeshops. Ik ging naar een oude favoriet en kocht een wiet joint. Ik had wat tijdschriften bij me: Een game magazine, een muziekblad, een donald duck en ook een science fiction boek waar ik mee op de helft was.
Ik ging op het “museumplein” zitten, het was rond 1900, al redelijk donker, had er helemaal zin in. Ik pak die stick en steek hem aan. De smaak was wat scherp, maar heerlijk. (ben ook rookverslaafd) Na een trekje of 5, toen de joint voor 1/5de deel op was kwam het in mij op dat ik nog niets voelde dus pakte ik mijn SF boek. Ik zit in het licht van een lantaarnpaal dat boek te lezen, en te smoken. Opeens kwam ik erachter dat ik al geruime tijd naar één en dezelfde pagina aan het staren was. Ik had allemaal gedachten, ze gingen alle kanten uit, waren er opeens, dan weer weg. Ik kijk naar die bladzijde en ik had er niets van gelezen. Ik dacht: Jongen, je hebt dit boek al een maand en je bent op de HELFT. Je weet waar het over gaat! Ik WIST het even niet! Ik dacht: Ik ga wat lezen dan snap ik het vanzelf weer. Dus ik al die nietszeggende zinnen lezen maar NIETS drong tot me door. De gewaarwording hiervan maakte mij heel erg bewust van het loodzware gevoel wat ik had, en een soort comfortabel tollen. Waarschijnlijk heb ik zo 15 minuten gezeten toen ik opeens zonder reden hardop zei: “Jezus wat ben ik KNETTER”, wat resulteerde in een ongelovelijke lachtrip!
Ik heb op dat bankje gelachen als een dwaas! Telkens als er mensen langs liepen probeerde ik mijn lach weg te drukken zoals je dat vroeger in de klas deed. Dat viel mij heel zwaar! Toen keek ik naar die joint. Hij was nog niet eens voor de HELFT op gheghe. Ik ging naar een skateboarder kijken in een half pipe terwijl ik de joint oprookte en cola dronk. Nadat hij 30 keer een bepaald trucje probeerde wat steeds mislukte kreeg ik weer een lach aanval. Ik werd op een gegeven moment duizelig van het heen en weer gaan van die gast in die half pipe. Toen besloot ik wat te gaan fietsen, met in mijn achterhoofd het idee dat ik naar het station moest fietsen om de metro te nemen naar die gozer. Tijdens het fietsen heb ik een zeer vette trip gehad. Ik bleef de hele tijd fietsen en spacen op de verte. Het perspectief van alles boeide me ontzettend. Linksaf? Rechtsaf? WTF maakte het uit. Alles klopte. Alles was traag. Ik dacht heel snel te fietsen maar ik reed gewoon in de eerste versnelling en trapte heel langzaam. Oef wat knetter, dacht ik weer. Al fietsend de grappigste lachkicks gehad. Zag ik een een grote groep mensen dan vluchtte ik snel weg zodat ze mijn lachkick niet zouden merken. Het ging regenen. Dat was heerlijk. Dat water voelde als hemels op mijn gezicht. Toen werd de regen wat heftiger dus besloot ik te schuilen.
Het moet nu 2000 uur geweest zijn.
Toen ik stond te schuilen, merkte ik dat ik al een poos op een groot gebouw stond te spacen. Ik kwam tot mezelf en zag al die mensen keihard en kletsnat door de regen fietsen, auto’s splashte door de plassen. Op dat moment waren er een aantal mensen bij komen staan, onder dat afdakje. Ik kreeg ineens een ONBEDWINGBAAR gevoel om te lachen, en na een aantal keer een hysterisch gehinnik onderdrukt geprobeerd te hebben merkte ik dat dat niet kon: Ik MOEST gewoonweg lachen!
Die mensen om mij heen wilde ik niets laten merken, dus ik stap zo op mijn fiets, hup de regen in! Al fietsend was ik aan het plannen om eerst een andere schuilplek te zoeken om daar een sigaret te roken en die red bull te zuipen, om daarna naar het station te gaan. Terwijl ik dat deed kwam ik erachter dat ik hele straten door reed, met totale gedachten trips. Ik zag OPEENS de weg weer, vaak als een auto langsscheurde. Ik heb nog 5 minuten alleen maar WOAH geroepen met de gedachten wat er wel niet kon gebeuren als ik een ongeluk zou krijgen. Opletten. Mindtrip. WOAH, OPLETTEN MAN. (lachen) ok. Station, daar moet ik heen.Het was rond half 9 dat ik bij een grote straat kwam. Ik ben geboren in Amsterdam, maar ik ZAG WERKELIJK niet wáár ik was. Ik herkende die straat gewoon niet. Pas toen ik wat verder reed zag ik het weer, en ik reed totaal de verkeerde kant uit! Dit alles maakte mij heel euforisch. Alles wat ik zag was traag, en toch helder. Echt knetter...
Vanaf het station en in de metro ging ik bijna BAD OP LACHEN.
Op het station was ik meer aan het spacen op alles om mij heen, maar toen ik in de metro zat had ik weer hele vette mindtrips. Gewoon diep in gedachten over van alles. Opeens raasde er een andere metro langs, en ik schrok daar echt van, met een soort: “HUH?” geluid. Een paar mensen keken naar me, en ik zag de metrocabine in een ander licht. Al die mensen om mij heen, ik vond het benauwend. En ja hoor: Dat vreselijke lachgevoel kwam weer op. Midden in die metro. Ik wilde weg. Kon niet. Ik heb de hele verdere rit (zo’n 9 haltes) met mijn hoofd in mijn handen gezeten, mijn gezicht bedekkend. Ik moest, en zou, keihard, onverbiddelijk en resoluut LACHEN. KEIHARD LACHEN.
Ik stootte telkens een soort hik, of zucht uit: Het begin van een lach, maar dan onderdrukt, mijn gezicht begraven in mijn handen. Ik wilde wel wegkruipen, en daar moest ik alleen maar harder van lachen. Wat ik nu al zeker een kwartier aan het onderdrukken was.Opeens dacht ik: dit is niet leuk meer! Ik wil dat gevoel niet meer hebben! Het trok gelukkig weg na een paar angstige momenten dat ik dacht bad te gaan. Zweet, onzekerheid etc. AL DIE MENSEN OM MIJ HEEN. Ik kon ze niet aankijken. Van elk gezicht kreeg ik weer een lachneiging.
Toen ik de metro uitstapte was ik wel kapot. Soort van leeg. Ik dacht nergens aan en liep naar mijn maat zijn huis. De rest van de avond nog een erg trippy gevoel gehad. Roken was vet, dat gaf dat spacey gevoel weer terug. Op een gegeven moment nam de alcohol die ik bij die maat van mij dronk het over van de wiet en ben nog redelijk aangeschoten geraakt.
Dat was het wel ongeveer, een lang verhaal, sorry daarvoor. Het lukte mij niet om een korte samenvatting te maken en ik dacht: Het is mijn eerste post. Ik kijk er al naar uit om weer te “trippen” op wiet. Dit was dus de eerste stick sinds 5 tot 6 maanden. Ik denk dat ik over een paar maanden weer wil trippen. Of ik dat ik met wiet doe, of met wat zwaarder spul, daar peins ik nog over. Dan wil ik het zeker niet alleen doen. Ik vond het een hele leuke, maar ook een zware ervaring. Sinds zaterdag een paar keer weer de wil gevoeld om weer te trippen, en dat niet gedaan. Ik wil nu na al die jaren buitensporig blowen het herontdekken, en echt KNETTER WORDEN.
Het was ongelovelijk LACHEN GNAGNA
