Hoi allemaal,
Ik schrijf m'n "report" hier gewoon om aan iedereen duidelijk te maken dat je wel degelijk een bad trip kan krijgen van wiet (zware dosis en THC-gehalte).
Het gebeurde allemaal verleden zondag.
Een jaar of 2-3 geleden rookte ik regelmatig een joint met wat vrienden en heb dan heel wat afgelachen maar op een gegeven moment ben ik ermee gestopt door bepaalde omstandigheden. Nu, afgelopen vrijdag heb ik nog eens meegerookt met wat vrienden. Gezellig bij een maat thuis wat lachen, kletsen, drinken, maar vooral lachen, het was zalig ! Ook omdat het american pie om tv was
Zondag: Omdat het echt super was die vrijdag, besloot ik om hetzelfde nog es over te doen maar dan op mezelf met niemand anders erbij. Ik rookte een joint (white widow) op m'n kamer, maar had wel wat angst dat m'n ouders dit zouden rieken ofzo, ook omdat m'n ma een verdieping lager slaapt. Anyway, na het roken, kleedde ik me uit om nog wat tv te kijken en te lachen enzo. Tijdens het uitkleden voelde ik dat de joint begon te werken, het duurde precies een eeuw voor ik in m'n bed lag en alle kleren uit had. Maar goed, ik lag dus in m'n bed, naar één of andere film te kijken en ik kreeg het besef dat ik de ondertitels niet meer kon lezen en dat ik wazig beeld zag. Ik besloot dan maar om te gaan slapen, daar ik lekker zou wegdromen, maar nee, alles ging mis. Wanneer ik neerlag begon opeens m'n hart supersnel te kloppen, het was precies een tijdsbom. Ik dacht dat het van de wiet was dus dat het geen kwaad kon. Na 10 min hartkloppingen te hebben geraakte ik echt in paniek, ik kreeg doodsangsten, ik dacht dat ik een hartsaanval ging krijgen en wist echt niet wat te doen. Ik had geen besef meer van plaats en tijd en begon helemaal te flippen. Ik dacht dat mijn laatste minuten geslagen waren ! Uit pure paniek stuurde ik een smsje naar m'n ex vriendin (nog steeds goeie vriendin) met de boodschap HELP MIJ!!!. Zij belde me onmiddellijk maar ik geraakte niet meer bij m'n gsm omdat ik volledig verstijfd op bed lag, voelde m'n armen en benen niet meer. Nadat ze 3x belde zonder ik opnam, stuurde ze een sms dat ze dacht dat het voor te lachen was. Ik had het idee van OH SHIT !
Na verder gepanikeerd te hebben dat zij m'n enige hulp was, ben ik heel luid beginne roepen naar m'n moeder toe. Ik riep heel luid, maar in m'n gedachten dacht ik: "Ben ik nu aan het schreeuwen? Komt er geluid uit m'n mond?" Omdat m'n ma niet reageerde ging ik steeds harder en harder roepen, nog steeds met grote hartkloppingen. Weer kwam er geen reactie en begon ik nog meer te flippen omdat ik niet meer besefte wat ik aan het doen was. Ik riep nog een laatste keer en ging ook op de grond kloppen en bonken om toch enig geluid te produceren. Uiteindelijk werd m'n ma wakker en riep ze terug: "Wat scheelt er ?"
Ik zei niks omdat mijn stembanden kapot waren dacht ik. Toch kwam m'n ma op m'n kamer en trof ze mij trillend en shakend aan op m'n bed. Ze vroeg wat er scheelde maar ik kon nog steeds niet antwoorden. Ze zei tegen me dat het waarschijnlijk een kleine hartaanval was zoals zij ook al 2x gehad heeft (dit is erfelijk). Maar in m'n binnenste wist ik dat het niet daar van was.
M'n moeder probeerde me te kalmeren maar dit lukte uiteraard niet, nog steeds met doodsangsten in m'n hoofd ging ik steeds harder flippen. We reden uiteindelijk naar de spoedgevallen en eenmaal daar aangekomen, lag ik op bed met 6-7 dokters rondom mij, veel draden op m'n lijf met knopjes enzo, infuus in m'n arm, ... Er werd onmiddellijk bloed getrokken, hartslagmeter (m'n hartslag had een piek van 140) naast me enz.
Ook kwam er een soort psycholoog langs bij me die veel vragen stelde zoals, heb je iets gedronke, gegeten, gerookt, ... Ik antwoordde steeds negatief omdat ik geen besef had wie die man was, waar ik was etc.
Na het bloedonderzoek was het duidelijk dat de oorzaak cannabis was maar toch moest ik nog plassen, maar dit ging niet ! Tot driemaal proberen toe, loste ik geen druppel. Wanneer de verpleger dit zag, moest er gesondeerd worden (dan wordt er een dikke buis in je penis gestopt tot in je urineblaas zodat ze toch urine kunnen onderzoeken). Door dit te horen, en die buis gezien te hebben, kreeg ik nog meer paniek en angsten, omdat ik weet dat dit helemaal niet prettig is. Ik vroeg het één glas water achter het ander omdat m'n keel al een uur precies een woestijn was en om toch maar te kunne plassen. Uiteindelijk lukte dit dan toch. Na het plassen ging ik terug op het bed liggen, afwachten naar het definitieve resultaat. Dit onderzoek duurde in totaal 3u dus er was al heel wat uitgewerkt van de trip. M'n hartslag was terug gedaald tot 95, ik was terug bij bewustzijn en mocht terug naar huis. Die nacht heel slecht geslapen, de volgende dag speelde dit hele verhaal zich steeds opnieuw en opnieuw af in m'n hoofd. Slik nu pillen om dit alles te vergeten en terug normaal verder te kunne leven.
Zo, dit was m'n report en ik ben er zeker van dat mensen dit wel kunnen lezen, maar zeker niet begrijpen. Tot je het zelf eens meemaakt, dan ga je kapot. Dus m'n raad die ik geef aan allen: wees voorzichtig maar vooral, ontspan voor je blowt !
Ik schrijf m'n "report" hier gewoon om aan iedereen duidelijk te maken dat je wel degelijk een bad trip kan krijgen van wiet (zware dosis en THC-gehalte).
Het gebeurde allemaal verleden zondag.
Een jaar of 2-3 geleden rookte ik regelmatig een joint met wat vrienden en heb dan heel wat afgelachen maar op een gegeven moment ben ik ermee gestopt door bepaalde omstandigheden. Nu, afgelopen vrijdag heb ik nog eens meegerookt met wat vrienden. Gezellig bij een maat thuis wat lachen, kletsen, drinken, maar vooral lachen, het was zalig ! Ook omdat het american pie om tv was
Zondag: Omdat het echt super was die vrijdag, besloot ik om hetzelfde nog es over te doen maar dan op mezelf met niemand anders erbij. Ik rookte een joint (white widow) op m'n kamer, maar had wel wat angst dat m'n ouders dit zouden rieken ofzo, ook omdat m'n ma een verdieping lager slaapt. Anyway, na het roken, kleedde ik me uit om nog wat tv te kijken en te lachen enzo. Tijdens het uitkleden voelde ik dat de joint begon te werken, het duurde precies een eeuw voor ik in m'n bed lag en alle kleren uit had. Maar goed, ik lag dus in m'n bed, naar één of andere film te kijken en ik kreeg het besef dat ik de ondertitels niet meer kon lezen en dat ik wazig beeld zag. Ik besloot dan maar om te gaan slapen, daar ik lekker zou wegdromen, maar nee, alles ging mis. Wanneer ik neerlag begon opeens m'n hart supersnel te kloppen, het was precies een tijdsbom. Ik dacht dat het van de wiet was dus dat het geen kwaad kon. Na 10 min hartkloppingen te hebben geraakte ik echt in paniek, ik kreeg doodsangsten, ik dacht dat ik een hartsaanval ging krijgen en wist echt niet wat te doen. Ik had geen besef meer van plaats en tijd en begon helemaal te flippen. Ik dacht dat mijn laatste minuten geslagen waren ! Uit pure paniek stuurde ik een smsje naar m'n ex vriendin (nog steeds goeie vriendin) met de boodschap HELP MIJ!!!. Zij belde me onmiddellijk maar ik geraakte niet meer bij m'n gsm omdat ik volledig verstijfd op bed lag, voelde m'n armen en benen niet meer. Nadat ze 3x belde zonder ik opnam, stuurde ze een sms dat ze dacht dat het voor te lachen was. Ik had het idee van OH SHIT !
Na verder gepanikeerd te hebben dat zij m'n enige hulp was, ben ik heel luid beginne roepen naar m'n moeder toe. Ik riep heel luid, maar in m'n gedachten dacht ik: "Ben ik nu aan het schreeuwen? Komt er geluid uit m'n mond?" Omdat m'n ma niet reageerde ging ik steeds harder en harder roepen, nog steeds met grote hartkloppingen. Weer kwam er geen reactie en begon ik nog meer te flippen omdat ik niet meer besefte wat ik aan het doen was. Ik riep nog een laatste keer en ging ook op de grond kloppen en bonken om toch enig geluid te produceren. Uiteindelijk werd m'n ma wakker en riep ze terug: "Wat scheelt er ?"
Ik zei niks omdat mijn stembanden kapot waren dacht ik. Toch kwam m'n ma op m'n kamer en trof ze mij trillend en shakend aan op m'n bed. Ze vroeg wat er scheelde maar ik kon nog steeds niet antwoorden. Ze zei tegen me dat het waarschijnlijk een kleine hartaanval was zoals zij ook al 2x gehad heeft (dit is erfelijk). Maar in m'n binnenste wist ik dat het niet daar van was.
M'n moeder probeerde me te kalmeren maar dit lukte uiteraard niet, nog steeds met doodsangsten in m'n hoofd ging ik steeds harder flippen. We reden uiteindelijk naar de spoedgevallen en eenmaal daar aangekomen, lag ik op bed met 6-7 dokters rondom mij, veel draden op m'n lijf met knopjes enzo, infuus in m'n arm, ... Er werd onmiddellijk bloed getrokken, hartslagmeter (m'n hartslag had een piek van 140) naast me enz.
Ook kwam er een soort psycholoog langs bij me die veel vragen stelde zoals, heb je iets gedronke, gegeten, gerookt, ... Ik antwoordde steeds negatief omdat ik geen besef had wie die man was, waar ik was etc.
Na het bloedonderzoek was het duidelijk dat de oorzaak cannabis was maar toch moest ik nog plassen, maar dit ging niet ! Tot driemaal proberen toe, loste ik geen druppel. Wanneer de verpleger dit zag, moest er gesondeerd worden (dan wordt er een dikke buis in je penis gestopt tot in je urineblaas zodat ze toch urine kunnen onderzoeken). Door dit te horen, en die buis gezien te hebben, kreeg ik nog meer paniek en angsten, omdat ik weet dat dit helemaal niet prettig is. Ik vroeg het één glas water achter het ander omdat m'n keel al een uur precies een woestijn was en om toch maar te kunne plassen. Uiteindelijk lukte dit dan toch. Na het plassen ging ik terug op het bed liggen, afwachten naar het definitieve resultaat. Dit onderzoek duurde in totaal 3u dus er was al heel wat uitgewerkt van de trip. M'n hartslag was terug gedaald tot 95, ik was terug bij bewustzijn en mocht terug naar huis. Die nacht heel slecht geslapen, de volgende dag speelde dit hele verhaal zich steeds opnieuw en opnieuw af in m'n hoofd. Slik nu pillen om dit alles te vergeten en terug normaal verder te kunne leven.
Zo, dit was m'n report en ik ben er zeker van dat mensen dit wel kunnen lezen, maar zeker niet begrijpen. Tot je het zelf eens meemaakt, dan ga je kapot. Dus m'n raad die ik geef aan allen: wees voorzichtig maar vooral, ontspan voor je blowt !
ik vind het niet helemaal het juiste woord voor. Ik bedoel je tript helemaal niet met wiet. Dus ik zou dan eerder zeggen dat je gewoon onwel word en je een soort van ziekheid voeld. 
