Aphip dosering?

Zweevteev

Wijs gebruiker
Vond dit topic best wel moeilijk om te lezen, wat een trainwreck van een drugsrapportage was dit. Ik was specifiek aan het zoeken naar ervaringen met α-PiHP, aangezien ik nu van plan ben om dat te gaan bestellen i.p.v. methamfetamine (ja, heel slecht idee, dat weet ik al te goed. Ik zit er gewoon helemaal doorheen momenteel).

Tijdens het lezen van de eerste pagina bedacht ik me dat ik een vergelijkbaar proces (deels in mijn hoofd) doorging toen ik voor het eerst methamfetamine ging gebruiken.

"Ik ben het niet van plan te gaan roken, want ik weet dat er juist voor zorgt dat mensen echt verslaafd raken aan methamfetamine. Ik ga het alleen maar snuiven."
"Ik heb inmiddels in een korte tijd 80mg methamfetamine gesnoven en ik voel helemaal niks. Wat de fuck is de hype?"
"Wel, ik zal wel een monstertolerantie hebben voor amfetamine-achtige stoffen, aangezien ik dagelijks 40mg lisdexamfetamine slik. Misschien moet ik gewoon meer snuiven en komt dan pas die beruchte methamfetamine-euforie."
"Inmiddels is het alweer de volgende dag en heb ik een afspraak bij de gemeente. Wat ik nu voel is eigenlijk gewoon lisdexamfetamine, maar dan net ietsje leuker misschien. Ik doe wel nog even een nakkie voor het idee en dán is het echt klaar."
"Nou, er is een zeer grote kans dat ik echt zwaar in de shit terecht ga komen financieel gezien. Het kan allemaal niet erger. Ik kan dus net zo goed methamfetamine gaan roken."
"Oh, ja, dit voelt al wel anders dan wat ik gewend ben van (lisdex)amfetamine, maar het is niet eens chill eigenlijk. Bij dezen is mijn methamfetamine-avontuurtje dus tot een eind gekomen."

*een of twee weken later*

"Maar eigenlijk heb ik nu nog steeds niet écht het optimale effect ervaren. Ik heb nog over en nu weet ik dus dat ik het gewoon moet houden bij roken voor het gewenste effect."
"Hm, ja, dit is al wel iets chiller dan eerst, maar kom op, zó interessant is deze shit toch ook weer niet? Misschien dat ik nog steeds niet echt genoeg gerookt heb, geen idee of ik het goed doe ook."
"Nou, nu heb ik het wel echt gevoeld en kan ik het hoofdstuk officieel afsluiten," totdat ik zoiets had van "Het is toch bijna op, kan het dan net zo goed nu allemaal opmaken in plaats van dat ik het over een langere periode verspreid."

Was ik echt klaar? Natuurlijk niet. Zo heftig was het allemaal niet eens. Het is eigenlijk gewoon amfetamine, maar dan net iets leuker. Eens in de zoveel tijd methamfetamine moet kunnen, toch? Nee, niet als je mij bent (dus kom ik op het geniale idee om iets te gaan halen wat nog veel gevaarlijker en verslavender is: junkielogica noem je dat).

Als ik α-PiHP ga gebruiken ga ik sowieso opnieuw dit proces door. Het enige verschil is dat ik nu niet mezelf en mensen op dit forum ga voorliegen met quotes zoals hierboven, want het is simpelweg nooit genoeg geweest.

Verslaving/ chasing the dragon.
Dit is het gewoon, niets meer en niets minder. Een pijnlijk besef is het wel, want jezelf ervan kunnen overtuigen dat het allemaal niet zo erg is, brengt een bepaald comfort met zich mee dat niet aanwezig is als je zeer bewust bent van het feit dat het nooit genoeg is en dat je met iedere keer dat je weer bijneemt, jezelf alleen maar kapot maakt. Het gevoel hebben dat je nooit content kan zijn, wat je ook neemt (of niet neemt), brengt voor mij persoonlijk een intens gevoel van eenzaamheid en verdriet met zich mee. Zo goed als al mijn vrienden die ik vaak zie gebruiken drugs, maar er is niemand die gezellig met mij mee stimulanten gaat zitten roken en er luchtig over zal doen.

Hoe gaat het nu eigenlijk met je @tequilavodka ?
 

LucidLucy

Verslaafde in herstel
Vond dit topic best wel moeilijk om te lezen, wat een trainwreck van een drugsrapportage was dit. Ik was specifiek aan het zoeken naar ervaringen met α-PiHP, aangezien ik nu van plan ben om dat te gaan bestellen i.p.v. methamfetamine (ja, heel slecht idee, dat weet ik al te goed. Ik zit er gewoon helemaal doorheen momenteel).

Tijdens het lezen van de eerste pagina bedacht ik me dat ik een vergelijkbaar proces (deels in mijn hoofd) doorging toen ik voor het eerst methamfetamine ging gebruiken.

"Ik ben het niet van plan te gaan roken, want ik weet dat er juist voor zorgt dat mensen echt verslaafd raken aan methamfetamine. Ik ga het alleen maar snuiven."
"Ik heb inmiddels in een korte tijd 80mg methamfetamine gesnoven en ik voel helemaal niks. Wat de fuck is de hype?"
"Wel, ik zal wel een monstertolerantie hebben voor amfetamine-achtige stoffen, aangezien ik dagelijks 40mg lisdexamfetamine slik. Misschien moet ik gewoon meer snuiven en komt dan pas die beruchte methamfetamine-euforie."
"Inmiddels is het alweer de volgende dag en heb ik een afspraak bij de gemeente. Wat ik nu voel is eigenlijk gewoon lisdexamfetamine, maar dan net ietsje leuker misschien. Ik doe wel nog even een nakkie voor het idee en dán is het echt klaar."
"Nou, er is een zeer grote kans dat ik echt zwaar in de shit terecht ga komen financieel gezien. Het kan allemaal niet erger. Ik kan dus net zo goed methamfetamine gaan roken."
"Oh, ja, dit voelt al wel anders dan wat ik gewend ben van (lisdex)amfetamine, maar het is niet eens chill eigenlijk. Bij dezen is mijn methamfetamine-avontuurtje dus tot een eind gekomen."

*een of twee weken later*

"Maar eigenlijk heb ik nu nog steeds niet écht het optimale effect ervaren. Ik heb nog over en nu weet ik dus dat ik het gewoon moet houden bij roken voor het gewenste effect."
"Hm, ja, dit is al wel iets chiller dan eerst, maar kom op, zó interessant is deze shit toch ook weer niet? Misschien dat ik nog steeds niet echt genoeg gerookt heb, geen idee of ik het goed doe ook."
"Nou, nu heb ik het wel echt gevoeld en kan ik het hoofdstuk officieel afsluiten," totdat ik zoiets had van "Het is toch bijna op, kan het dan net zo goed nu allemaal opmaken in plaats van dat ik het over een langere periode verspreid."

Was ik echt klaar? Natuurlijk niet. Zo heftig was het allemaal niet eens. Het is eigenlijk gewoon amfetamine, maar dan net iets leuker. Eens in de zoveel tijd methamfetamine moet kunnen, toch? Nee, niet als je mij bent (dus kom ik op het geniale idee om iets te gaan halen wat nog veel gevaarlijker en verslavender is: junkielogica noem je dat).

Als ik α-PiHP ga gebruiken ga ik sowieso opnieuw dit proces door. Het enige verschil is dat ik nu niet mezelf en mensen op dit forum ga voorliegen met quotes zoals hierboven, want het is simpelweg nooit genoeg geweest.


Dit is het gewoon, niets meer en niets minder. Een pijnlijk besef is het wel, want jezelf ervan kunnen overtuigen dat het allemaal niet zo erg is, brengt een bepaald comfort met zich mee dat niet aanwezig is als je zeer bewust bent van het feit dat het nooit genoeg is en dat je met iedere keer dat je weer bijneemt, jezelf alleen maar kapot maakt. Het gevoel hebben dat je nooit content kan zijn, wat je ook neemt (of niet neemt), brengt voor mij persoonlijk een intens gevoel van eenzaamheid en verdriet met zich mee. Zo goed als al mijn vrienden die ik vaak zie gebruiken drugs, maar er is niemand die gezellig met mij mee stimulanten gaat zitten roken en er luchtig over zal doen.

Hoe gaat het nu eigenlijk met je @tequilavodka ?

Blijf daar nou vanaf alsjeblieft.....

Mocht je het toch bestellen, kan je je misschien net zo goed alvast maar aanmelden bij een goede 12-stappen kliniek. It's a dark and lonely road....

En als je weet welke kant het opgaat, als je weet dat het nooit genoeg is, waarom dan toch dat gevecht met die drug aangaan?

Wie houd je dan voor de gek?
 

Zweevteev

Wijs gebruiker
En als je weet welke kant het opgaat, als je weet dat het nooit genoeg is, waarom dan toch dat gevecht met die drug aangaan?

Wie houd je dan voor de gek?
Ik denk dat ik het aanga omdat ik niet genoeg van mezelf houd om zulke destructieve dingen niet te doen. Ik ben al kapot en nog kapotter is in mijn ogen dan niet "nog erger" of zo. Dat is waarschijnlijk ook waarom ik vaak verbaasd ben over hoe heftig mijn behandelaren kunnen reageren als ik iets destructiefs onderneem. Ik denk dan: ik ben toch al tig breincellen kwijt; ik zit toch al helemaal onder de littekens; ik ben toch al dusdanig mager dat ik nooit van zo'n contraindicatie af ga komen; bepaalde klachten die ik heb, hebben de prognose dat ze levenslang zullen blijven bestaan, dus ik ben toch gedoemd heel mijn leven lang te lijden. Als alles zo extreem uitzichtloos lijkt, dan is niets me meer te gek. Ik gun mezelf echt wel een goed leven, maar dat lijkt inmiddels zo onbereikbaar dat en nog verdere omweg nemen nauwelijks een verschil maakt.

Ik heb het nog steeds niet besteld. Ik weet niet precies wat me nu tegenhoud. Voor het eerst sinds maanden heb ik (voor mijn doen) echt veel geld en maakte ik het in het verleden eigenlijk zonder enige aarzeling grotendeels op aan drugs. Nu heb ik echter zelfs wat drugs uit m'n mandje gehaald, zonder dat ik precies snap waarom eigenlijk.

Maar goed, ik ga nogal off-topic nu. Ding is gewoon dat ik mezelf kennelijk toch niet echt het beste gun, zoals ik lang wel gedacht heb. Dat is wel treurig.
 

CuriousExplorer

DF-koning
Ik denk dat ik het aanga omdat ik niet genoeg van mezelf houd om zulke destructieve dingen niet te doen. Ik ben al kapot en nog kapotter is in mijn ogen dan niet "nog erger" of zo. Dat is waarschijnlijk ook waarom ik vaak verbaasd ben over hoe heftig mijn behandelaren kunnen reageren als ik iets destructiefs onderneem. Ik denk dan: ik ben toch al tig breincellen kwijt; ik zit toch al helemaal onder de littekens; ik ben toch al dusdanig mager dat ik nooit van zo'n contraindicatie af ga komen; bepaalde klachten die ik heb, hebben de prognose dat ze levenslang zullen blijven bestaan, dus ik ben toch gedoemd heel mijn leven lang te lijden. Als alles zo extreem uitzichtloos lijkt, dan is niets me meer te gek. Ik gun mezelf echt wel een goed leven, maar dat lijkt inmiddels zo onbereikbaar dat en nog verdere omweg nemen nauwelijks een verschil maakt.

Ik heb het nog steeds niet besteld. Ik weet niet precies wat me nu tegenhoud. Voor het eerst sinds maanden heb ik (voor mijn doen) echt veel geld en maakte ik het in het verleden eigenlijk zonder enige aarzeling grotendeels op aan drugs. Nu heb ik echter zelfs wat drugs uit m'n mandje gehaald, zonder dat ik precies snap waarom eigenlijk.

Maar goed, ik ga nogal off-topic nu. Ding is gewoon dat ik mezelf kennelijk toch niet echt het beste gun, zoals ik lang wel gedacht heb. Dat is wel treurig.
Zelfmedelijden is treurig.
Daar moet je echt aan werken, je bent zoveel meer dan deze negatieve mindset!
 

LucidLucy

Verslaafde in herstel
Ik heb het nog steeds niet besteld. Ik weet niet precies wat me nu tegenhoud. Voor het eerst sinds maanden heb ik (voor mijn doen) echt veel geld en maakte ik het in het verleden eigenlijk zonder enige aarzeling grotendeels op aan drugs. Nu heb ik echter zelfs wat drugs uit m'n mandje gehaald, zonder dat ik precies snap waarom eigenlijk.

Kijk... Ik ben jou niet. Maar ik heb zomaar wel een idee waar dit vandaan kan komen hoor.

Misschien is er iets in jou dat zegt dat je je leven toch anders wilt dan hoe het nu is. En je weet dat drugs het er niet beter op gaan maken. Toch zeker niet cathinonen.

Het past wel in het patroon imo. Je sprak jezelf hier op het forum uit dat je aan het werken bent aan een terugval. Ook dat was nieuw toch?

Misschien is er toch iets in je dat wèl door wilt? Dat eigenlijk toch wèl aan een beter leven wilt werken?
Maar tegelijkertijd leef je wel met het patroon dat je altijd zo destructief bent geweest en lijk je je erbij neer te leggen dat die destructie toch wel gaat gebeuren. Terwijl vroeg of laat de pijn groot genoeg wordt om de verandering in gang te zetten. En misschien is dat nu net wat hier gebeurt?


Misschien ben ik hier nu verschrikkelijk aan het invullen en totale onzin aan het lullen (voor mij is het ook wishful thinking hè). Maar toch gebeurt dit niet voor niets, dat je een andere weg probeert.

Herstel is niet makkelijk. En sommige klachten zal je inderdaad misschien levenslang hebben en mee moeten leren leven. Maar ik ben ervan overtuigd dat er manieren zijn om op een andere manier met het leven om te gaan. Hoe slecht de kaarten ook mogen zijn die aan je gedeeld zijn.

Idk, ik heb lang niet veel op je berichten gereageerd. Simpelweg omdat jij met bepaalde dingen worstelt waar ik zelf niet altijd eigen ervaring in heb. En ik ben geen hulpverlener. Ik kan slechts mijn eigen ervaring delen en daarmee hopelijk optreden als 'hoopverlener'.

Vandaar dat ik nu in elk geval even m'n gedachten spuit. Zeker nu het een thema raakt waar ik wél ervaring in heb: die rottige verslavingsstem die maar de ergst mogelijke rotzooi opzoekt omdat de andere drugs toch nauwelijks meer werken.
 
Bovenaan