wijnfles
Newbie
Deze gebeurtenis is zeker niet representatief denk ik gezien dit een persoonlijke, uitzonderlijke ervaring was waar ik me vandaag de dag nog steeds vragen bij stel gezien de omvang van de situatie en hoe alles is verlopen.
Ik vraag me vooral af of nog mensen gelijkaardige dingen hebben meegemaakt en wat jullie mening is hierover.
Ik ben van mijn 18 tot 31 gestopt met truffels vanwege deze ervaring. Momenteel doe ik dragons graag en heb ik geen problemen ervaren verder, sterker nog het heeft me meer geholpen in het leven met van drugs als alchohol en coke af te blijven.
Ik ben van België over de grens van Maastricht dus mijn excuses als ik niet alles perfect NL typ :').
Dus mijn toen "laatste" trip:
Toen ik 18 jaar oud was zat ik bij mijn ex haar thuis en we gingen met een deel mensen truffels pakken.
We hadden allemaal Dragons Dynamite gekocht en ik kan me herinneren dat de sfeer erg gezellig en warm was.
Warm licht, matrassen op de grond want niet iedereen paste in de zetel, veel lachen, wiet roken en alles was cozy en gezellig.
We waren met mijn ex (Sofie), haar beste vriendin (Melisse) en haar vriend (Jens) en nog 2 vrienden van Jens (Jack en Erik).
Ik herinner me de details niet van voor de trip buiten dat we ze gegeten hadden en ik diepe gesprekken had met Jens (dit is later misschien belangrijk). Op een gegeven moment had ik de truffels op en uit het niks werd ik extreem moe.
Ik viel eigenlijk ter plaatsen in slaap. Na het eten van de truffels, pak een 15 minuten eten (lachen en babbelen), viel ik plots in slaap op de matras op de grond in de living. Ik zie mezelf nog steeds liggen out of body alsof ik er langs sta van kikkerperspectief met Jens op de zetel en het warme gele licht dat op de muur schijnt.
De rest is een ander verhaal. Ik beland in een "droom" die niet aanvoelde als een droom maar als realiteit, echter dan de echte realiteit.
Ik besefte ook niet dat ik in een droom zat ik dacht dat ik daar gewoon ineens was, wist niet dat ik op de grond lag of wat er eigenlijk gebeurde.
Ik doe mijn best mijn droom zo gedetailleerd mogelijk te beschrijven, het vreemde is dat ik nu 11 jaar later alles nog steeds weet alsof het gisteren was.
Ik zweefde tussen planeten in een universum. Alles was heel organisch en mooi, alles vloeide maar niet zoals je op truffels zou verwachten, alles was kraakhelder, niet vaag en erg strak en afgelijnd maar toch organisch (if that makes any sense).
In het midden tussen alle planeten was "de aarde" zoals ik het zag maar als een baby in foetushouding omringt door de aarde als baarmoeder en alles hier was heel zwart/grijs met blauw heel veel blauw.
Deze foetus deed niks buiten daar zitten en de aarde zijn.
Ik draaide verder... en verder... en verder rond deze "aarde als baby in foetushouding".
Ik bleef rond deze aarde draaien.
Ik herinner me nog dat ik dacht "Wauw hoe mooi, en al die planeten." verder gingen de gedachtes niet op dat moment.
Toen kwam de vraag: "seg... uhm.. hoe lang gaat dat hier nog duren?"
Gezien ik toen positief nihilist was dacht ik, of ik nu sterf of niet is me allemaal gelijk ik ben dus ik leef en als dat niet is is dat ook oké dus echte paniek of vechten was er ook niet op dat moment.
Mijn leven was er niet dus ik kon ook niet denken over wat ik fout deed of wat nog moest of niks. De enige gedachte was...
"Wauw zo mooi" en "Wanneer gaat het eens stoppen want holy shit hoe lang duurt dit."
uren... uren.... meer uren... één dag... oké ik werd gewoon zot
Gevoelsmatig 24 uur zweven rond die klote planeet waar ik niks echt van begreep met die baby die niks deed en de ruimte die ineens claustrofobisch begon te voelen.
nog meer uren... uren en uren... Uiteindelijk voelde het als 3 volle dagen van niks doen, je kapot dood vervelen en met je gedachtes zitten helemaal knetter worden tot er gewoon niks meer was. Er leek geen einde aan te komen.
Uiteindelijk kreeg ik een grote dikke bruine hardhout plank met een dikke vette lange nagel om je tuinhuis mee ineen te timmeren in mijn slaap geknald.
Niemand hield de plank vast, de plank boog vanzelf als een 3D-2D animatie met de naald in mijn slaap. Ik kon niet bewegen.
En nog eens en nog eens en nog eens. En je raad het nooit.... NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS.... EN NOG EENS.
uren en uren van extreme pijn die ik niet echt kan beschrijven.
De nagel ging steeds trager in mijn rechter slaap. Ik kon mijn ogen niet open doen en alles was gewoon zwart.
Ik dacht legit "dit is dood zijn". Dit is een eindeloze loop van hoe ik gestorven ben over en over en over again.
Op een gegeven moment ging de nagel zo traag dat het slow motion was een 240 fps (ben videograaf animator en dat is hoe het aanvoelde echt hyperslowmotion niet gewoon 60 fps zoals op je gsm nee minstens 240.)
De pijn ging ook in slowmotion dus je voelde de opkomst per minuut feller, oneindig signaal van pijn dat gewoon feller en feller werd. Iedere keer dat de nagel dan ook in slowmotion er uit ging ging het gat dicht en voelde ik even niks.
En opnieuw en opnieuw en opnieuw...
Ineens schoot ik (gelukkig) wakker alsof je terug levend bent met een dikke hap lucht die me wakker schoot.
ik lag gewoon op de matras... 4 mensen om me heen die vragen "Gaat het?". Ik kon niet antwoorden snapte niks van niks meer. Ik wist 3 dagen lang niet dat ik bestond, de ik die daar op de matras lag. Het gevoel was onbeschrijfelijk vervreemd van je omgeving. De eerste 20 minuten wist ik niet eens wij zij waren. Ik herkende hun gezicht maar snapte niet waarom ze er waren, wie ze waren, wie ik was of wat we aan het doen waren.
Ik gaf teken me even te laten en dat het wel goed komt om van hun verdwaasde blik af te zijn.
Goed na 20 minuten zei ik dat ik oké was maar even in een gekke droom zat maar ik kon niet goed praten, alsof je de taal verleerd was. Ik denk trauma of in schock geen idee het lukte niet maar goed.
Ik vroeg hoe lang ik op de grond lag en wat er was. Mijn ex vertelde me dat we net truffels hadden gegeten 15 minuten geleden en ik op de grond in slaap gevallen was toen Jens iets was gaan halen en ik even alleen was. Ze kregen me niet wakker. Niet met een klets niet met geschud en niet met wat water.
Ik was zeiknat. Nuchter. Ik heb niks meer van de trip gevoeld nadat ik wakker werd.
ik lag op de grond te janken zeiden ze. de hele 15 minuten. gewoon wenen, geen woorden, geen geluid gene niks enkel tranen en een gezicht van pijn.
Dragons Dynamite trip volledig bakje 15g gedaan op 15 minuten.
Heel ongewoon, ik heb ondertussen nog getript en ook dragons vorig weekend, ging super goed maar ik zag dat ik gezond was, uitgerust en zeker niet in slaap ging vallen.
Ook dat ik ging wandelen en dingen doen. Ik heb het nog steeds moeilijk met binnen trippen.
De dagen na deze trip kon ik niet goed praten met mensen.
Ik had het gevoel dat ik gestorven was.
Niks voelde echt en ik twijfelde aan alles.
Nu achteraf gezien was het een 2e kans op het leven die ik volledig gegrepen heb en nu wel iets van m'n leven gemaakt.
Maar wat me nog steeds steekt aan al dit is dat Jens 1 week exact 7 dagen later tegen een boom gereden is, dood.
Dit was onbeschrijflijk donker, kut en cru. Om zijn vriendin zo te zien achteraf, om te weten o met die jonge heb ik nog staal lachen de week ervoor... en ik heb nog altijd het idee dat iets me zei, dit is geen tijd voor plezier. Hier is pijn, death is coming. Something is going to happen.
Het doet goed dit eens ergens kwijt te kunnen.
Heb het wel verwerkt ondertussen maar toch het feit dat ik het verhaal nog exact kan neerschrijven als zoveel jaar geleden zegt waarschijnlijk genoeg.
Ik hoop dit nooit meer mee te maken.
Weet ook niet of ik een antwoord zoek of wil hier rond of iemand met gelijkaardige ervaring denk dat het eens delen na al die tijd al goed doet.
Stay safe, val niet in slaap op truffels.
Ik vraag me vooral af of nog mensen gelijkaardige dingen hebben meegemaakt en wat jullie mening is hierover.
Ik ben van mijn 18 tot 31 gestopt met truffels vanwege deze ervaring. Momenteel doe ik dragons graag en heb ik geen problemen ervaren verder, sterker nog het heeft me meer geholpen in het leven met van drugs als alchohol en coke af te blijven.
Ik ben van België over de grens van Maastricht dus mijn excuses als ik niet alles perfect NL typ :').
Dus mijn toen "laatste" trip:
Toen ik 18 jaar oud was zat ik bij mijn ex haar thuis en we gingen met een deel mensen truffels pakken.
We hadden allemaal Dragons Dynamite gekocht en ik kan me herinneren dat de sfeer erg gezellig en warm was.
Warm licht, matrassen op de grond want niet iedereen paste in de zetel, veel lachen, wiet roken en alles was cozy en gezellig.
We waren met mijn ex (Sofie), haar beste vriendin (Melisse) en haar vriend (Jens) en nog 2 vrienden van Jens (Jack en Erik).
Ik herinner me de details niet van voor de trip buiten dat we ze gegeten hadden en ik diepe gesprekken had met Jens (dit is later misschien belangrijk). Op een gegeven moment had ik de truffels op en uit het niks werd ik extreem moe.
Ik viel eigenlijk ter plaatsen in slaap. Na het eten van de truffels, pak een 15 minuten eten (lachen en babbelen), viel ik plots in slaap op de matras op de grond in de living. Ik zie mezelf nog steeds liggen out of body alsof ik er langs sta van kikkerperspectief met Jens op de zetel en het warme gele licht dat op de muur schijnt.
De rest is een ander verhaal. Ik beland in een "droom" die niet aanvoelde als een droom maar als realiteit, echter dan de echte realiteit.
Ik besefte ook niet dat ik in een droom zat ik dacht dat ik daar gewoon ineens was, wist niet dat ik op de grond lag of wat er eigenlijk gebeurde.
Ik doe mijn best mijn droom zo gedetailleerd mogelijk te beschrijven, het vreemde is dat ik nu 11 jaar later alles nog steeds weet alsof het gisteren was.
Ik zweefde tussen planeten in een universum. Alles was heel organisch en mooi, alles vloeide maar niet zoals je op truffels zou verwachten, alles was kraakhelder, niet vaag en erg strak en afgelijnd maar toch organisch (if that makes any sense).
In het midden tussen alle planeten was "de aarde" zoals ik het zag maar als een baby in foetushouding omringt door de aarde als baarmoeder en alles hier was heel zwart/grijs met blauw heel veel blauw.
Deze foetus deed niks buiten daar zitten en de aarde zijn.
Ik draaide verder... en verder... en verder rond deze "aarde als baby in foetushouding".
Ik bleef rond deze aarde draaien.
Ik herinner me nog dat ik dacht "Wauw hoe mooi, en al die planeten." verder gingen de gedachtes niet op dat moment.
Toen kwam de vraag: "seg... uhm.. hoe lang gaat dat hier nog duren?"
Gezien ik toen positief nihilist was dacht ik, of ik nu sterf of niet is me allemaal gelijk ik ben dus ik leef en als dat niet is is dat ook oké dus echte paniek of vechten was er ook niet op dat moment.
Mijn leven was er niet dus ik kon ook niet denken over wat ik fout deed of wat nog moest of niks. De enige gedachte was...
"Wauw zo mooi" en "Wanneer gaat het eens stoppen want holy shit hoe lang duurt dit."
uren... uren.... meer uren... één dag... oké ik werd gewoon zot
Gevoelsmatig 24 uur zweven rond die klote planeet waar ik niks echt van begreep met die baby die niks deed en de ruimte die ineens claustrofobisch begon te voelen.
nog meer uren... uren en uren... Uiteindelijk voelde het als 3 volle dagen van niks doen, je kapot dood vervelen en met je gedachtes zitten helemaal knetter worden tot er gewoon niks meer was. Er leek geen einde aan te komen.
Uiteindelijk kreeg ik een grote dikke bruine hardhout plank met een dikke vette lange nagel om je tuinhuis mee ineen te timmeren in mijn slaap geknald.
Niemand hield de plank vast, de plank boog vanzelf als een 3D-2D animatie met de naald in mijn slaap. Ik kon niet bewegen.
En nog eens en nog eens en nog eens. En je raad het nooit.... NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS EN NOG EENS.... EN NOG EENS.
uren en uren van extreme pijn die ik niet echt kan beschrijven.
De nagel ging steeds trager in mijn rechter slaap. Ik kon mijn ogen niet open doen en alles was gewoon zwart.
Ik dacht legit "dit is dood zijn". Dit is een eindeloze loop van hoe ik gestorven ben over en over en over again.
Op een gegeven moment ging de nagel zo traag dat het slow motion was een 240 fps (ben videograaf animator en dat is hoe het aanvoelde echt hyperslowmotion niet gewoon 60 fps zoals op je gsm nee minstens 240.)
De pijn ging ook in slowmotion dus je voelde de opkomst per minuut feller, oneindig signaal van pijn dat gewoon feller en feller werd. Iedere keer dat de nagel dan ook in slowmotion er uit ging ging het gat dicht en voelde ik even niks.
En opnieuw en opnieuw en opnieuw...
Ineens schoot ik (gelukkig) wakker alsof je terug levend bent met een dikke hap lucht die me wakker schoot.
ik lag gewoon op de matras... 4 mensen om me heen die vragen "Gaat het?". Ik kon niet antwoorden snapte niks van niks meer. Ik wist 3 dagen lang niet dat ik bestond, de ik die daar op de matras lag. Het gevoel was onbeschrijfelijk vervreemd van je omgeving. De eerste 20 minuten wist ik niet eens wij zij waren. Ik herkende hun gezicht maar snapte niet waarom ze er waren, wie ze waren, wie ik was of wat we aan het doen waren.
Ik gaf teken me even te laten en dat het wel goed komt om van hun verdwaasde blik af te zijn.
Goed na 20 minuten zei ik dat ik oké was maar even in een gekke droom zat maar ik kon niet goed praten, alsof je de taal verleerd was. Ik denk trauma of in schock geen idee het lukte niet maar goed.
Ik vroeg hoe lang ik op de grond lag en wat er was. Mijn ex vertelde me dat we net truffels hadden gegeten 15 minuten geleden en ik op de grond in slaap gevallen was toen Jens iets was gaan halen en ik even alleen was. Ze kregen me niet wakker. Niet met een klets niet met geschud en niet met wat water.
Ik was zeiknat. Nuchter. Ik heb niks meer van de trip gevoeld nadat ik wakker werd.
ik lag op de grond te janken zeiden ze. de hele 15 minuten. gewoon wenen, geen woorden, geen geluid gene niks enkel tranen en een gezicht van pijn.
Dragons Dynamite trip volledig bakje 15g gedaan op 15 minuten.
Heel ongewoon, ik heb ondertussen nog getript en ook dragons vorig weekend, ging super goed maar ik zag dat ik gezond was, uitgerust en zeker niet in slaap ging vallen.
Ook dat ik ging wandelen en dingen doen. Ik heb het nog steeds moeilijk met binnen trippen.
De dagen na deze trip kon ik niet goed praten met mensen.
Ik had het gevoel dat ik gestorven was.
Niks voelde echt en ik twijfelde aan alles.
Nu achteraf gezien was het een 2e kans op het leven die ik volledig gegrepen heb en nu wel iets van m'n leven gemaakt.
Maar wat me nog steeds steekt aan al dit is dat Jens 1 week exact 7 dagen later tegen een boom gereden is, dood.
Dit was onbeschrijflijk donker, kut en cru. Om zijn vriendin zo te zien achteraf, om te weten o met die jonge heb ik nog staal lachen de week ervoor... en ik heb nog altijd het idee dat iets me zei, dit is geen tijd voor plezier. Hier is pijn, death is coming. Something is going to happen.
Het doet goed dit eens ergens kwijt te kunnen.
Heb het wel verwerkt ondertussen maar toch het feit dat ik het verhaal nog exact kan neerschrijven als zoveel jaar geleden zegt waarschijnlijk genoeg.
Ik hoop dit nooit meer mee te maken.
Weet ook niet of ik een antwoord zoek of wil hier rond of iemand met gelijkaardige ervaring denk dat het eens delen na al die tijd al goed doet.
Stay safe, val niet in slaap op truffels.
Laatst bewerkt:
