Cat89
Newbie
Hi allemaal,
Ik ben nieuw hier en eigenlijk een beetje opzoek naar mensen die in een soortgelijke situatie zitten of verslaafde die vanuit hun oogpunt misschien kunnen helpen. Gezien het feit dat ik met mijn vriend niet kan praten, hoop ik hier mijn verhaal te mogen doen.
Ik ben nu geruime tijd met mijn vriend samen. Vanaf het begin is hij heel duidelijk en eerlijk geweest over zijn verslaving. Hij is begin dit jaar uit de kliniek gekomen vanwege wiet en coke verslaving en doordat hij in het verleden dus veel verkeerde beslissingen heeft gemaakt, even snel uitgelegd, is hij bij mij komen wonen. Super lieve jongen, deed veel in het huis want had nog geen werk, super goed voor mijn zoontje en we hadden het goed. Hij heeft besloten de stap naar fulltime werk te maken en woonde bijna dagelijks online meetings bij. Tot de zomer en hij terug is gevallen. Ik kende hem niet van voor de kliniek en in zijn verslaving dus mij viel direct op dat er dingen niet klopte, hij ging vaak op de fiets even " van de natuur genieten" en mijn onderbuik gevoel zei dat er iets niet klopte en het gedrag veranderde. Opeens kwamen er irritaties en eindeloze discussies waarvan ik dacht, HOE KAN DIT. Hoe kan iemand zo enorm in discussie raken zonder voor mij aanwijsbare reden. Ik snapte er niets van tot ik hem betrapte op wiet gebruik. Ik ben geen anti en hou zelf van een borrel, jointje of wat anders op zijn tijd, dus ik ben wel de laatste die iemand iets gaat verbieden, en snap ook dat dit juist averechts werkt. Het begon met leugentjes die echt werkelijk nergens op sloegen etc. En het stiekem halen en roken van jointjes, als hij dan niets had kwamen de ruzies en discussies waar ik tot het betrappen dus niets van snapte.
Nadat de aap uit de mouw was, gepraat en is het blowen er langzaam weer ingeslopen. Hij woonde bij mij want was anders dakloos, geld vanuit werk ging naar zijn verslavingsbewind en uiteindelijk kreeg ik steeds meer een uit verhouding, relatie met hem en op een geveven moment het gevoel dat ik hem alleen maar aan het onderhouden was en ik een soort van hotel was geworden.
Achteraf gezien: ik heb zijn verslaving een soort van gestimuleerd omdat hij gewoon totaal anders werd als hij geen wiet had. Discussies, ruzies uit het niets en verbale agressie, en als hij wiet had dan hadden we het gezellig, fijn en zag ik weer al zijn kanten waar ik verliefd op ben geworden.
Dom, naief, noem het hoe je het wil noemen. Maar ik zie altijd het goede in iemand en wil iemand ook niet op straat zetten of gelijk afschrijven. Hij is natuurlijk ook echt wel goed bezig en maakt super goede en grote stappen in de afgelopen maanden. Dingen die voor hem enorm zijn en dat zie ik ook natuurlijk.
Momenteel heeft hij een eigen woning, hebben we even een korte breuk gehad en besloten om vanuit hier verder te kijken hoe wij samen verder kunnen. Op zich voor mij een hele rust en voor hem ook.
Ondanks dit, merk ik de laatste tijd dat het wat de relatie betreft voor hem nu wel heel makkelijk is om in zijn woede bij gebrek aan wiet, direct mij aan de kant te schuiven. Het is telkens, ik ben klaar met jou, ik wil je noooit meer spreken, en de hele wereld is tegen hem en vanaf nu gaat hij ook niet meer aan andere denken. Vandaag heeft hij de gehele dag niet kunnen roken en vroeg hij mij om geld hiervoor. Ik kon dit hem niet geven en vervolgens barstte weer de bom, ik deed niets verkeerd maar toch vind hij altijd een manier om het zo te draaien dat ik in discussie ga, niet luister, mijzelf beter voel dan hij, hij altijd alles fout doet en ik nooit en ik maar altijd excuses maak voor mijn gedrag. Echt totale onzin die dan weer uitloopt op de woorden, dit keer ben ik echt klaar met je, allerlei verbale agressie en ik hoef je nooit meer te spreken.
Ik wordt er enorm onzeker en verdrietig van, want vanaf dag 1 heb ik hem geholpen met alles, en de stappen die hij heeft gezet, gestimuleerd. Alles draait vanaf dag 1 al om hem en zijn verslaving. Ik steun waar ik kan, laat hem vrij in doen en laten en loop op mijn tenen om ruzie te voorkomen.
Waarom ben ik nog bij hem? Dat vraag im mezelf regelmatig af. Ik ben er nog niet aan toe om hem op te geven. Ik wil hem graag begrijpen, ik hou van hem en zie zijn goede kanten ook. Die vraag kan ik nog niet beantwoorden, vandaar dat ik mijn verhaal hier doe.
Die boosheid richting mij en zijn woorden, neem ik zo enorm persoonlijk op. Niets wat ik zeg is goed op die momenten en ik ga soms twijfelen aan mezelf. Ik merk dat mijn grens is bereikt en dit zo niet door kan. Ik weet het natuurlijk ook allemaal wel. Maar toch, iets houd vast aan hem en heeft hoop dat hij dingen eindelijk zal gaan inzien en hulp zoekt.
Hij heeft het vaak over weer gaan stoppen, hulp zoeken bij een psycholoog etc. ( dat gaat hij ook doen zodra het weer kan ivm corona). Maar vooralsnog veranderd er nog niets.
Is dit herkenbaar gedrag? Ik vraag me soms namelijk meer af of ik alleen goed ben voor hem om zijn wiet te betalen of wanneer hij er zin in heeft. En twijfel dan of dit verslavingsgedrag is of dat dit is omdat ik het gewoon niet ben voor hem.
Anderszijds heeft hij deze problemen ook met zijn ouders gehad en geeft hij ook aan dat de mensen waar hij het meest van houd, de meeste shit krijgen van hem. Maargoed, ik vind het moeilijk omgaan met hem..
En ook nu heb ik het gevoel dat ik met een onzeker en verdrietig gevoel thuis zit in de hoop dat hij straks sorry zegt of weer rustig word en het zoals altijd zonder fatsoenlijk gesprek, weer goed is. Want praten kan hij zogenaamd niet, en voor confrontaties loopt hij al helemaal weg. Als ik ook maar probeer mijn gevoel te vertellen, zeur ik en ben ik weer de boeman die er WEER over moet beginnen.
Hoe ga je in godsnaam om met dit gedrag...
Sorry voor mijn lange verhaal
Ik ben nieuw hier en eigenlijk een beetje opzoek naar mensen die in een soortgelijke situatie zitten of verslaafde die vanuit hun oogpunt misschien kunnen helpen. Gezien het feit dat ik met mijn vriend niet kan praten, hoop ik hier mijn verhaal te mogen doen.
Ik ben nu geruime tijd met mijn vriend samen. Vanaf het begin is hij heel duidelijk en eerlijk geweest over zijn verslaving. Hij is begin dit jaar uit de kliniek gekomen vanwege wiet en coke verslaving en doordat hij in het verleden dus veel verkeerde beslissingen heeft gemaakt, even snel uitgelegd, is hij bij mij komen wonen. Super lieve jongen, deed veel in het huis want had nog geen werk, super goed voor mijn zoontje en we hadden het goed. Hij heeft besloten de stap naar fulltime werk te maken en woonde bijna dagelijks online meetings bij. Tot de zomer en hij terug is gevallen. Ik kende hem niet van voor de kliniek en in zijn verslaving dus mij viel direct op dat er dingen niet klopte, hij ging vaak op de fiets even " van de natuur genieten" en mijn onderbuik gevoel zei dat er iets niet klopte en het gedrag veranderde. Opeens kwamen er irritaties en eindeloze discussies waarvan ik dacht, HOE KAN DIT. Hoe kan iemand zo enorm in discussie raken zonder voor mij aanwijsbare reden. Ik snapte er niets van tot ik hem betrapte op wiet gebruik. Ik ben geen anti en hou zelf van een borrel, jointje of wat anders op zijn tijd, dus ik ben wel de laatste die iemand iets gaat verbieden, en snap ook dat dit juist averechts werkt. Het begon met leugentjes die echt werkelijk nergens op sloegen etc. En het stiekem halen en roken van jointjes, als hij dan niets had kwamen de ruzies en discussies waar ik tot het betrappen dus niets van snapte.
Nadat de aap uit de mouw was, gepraat en is het blowen er langzaam weer ingeslopen. Hij woonde bij mij want was anders dakloos, geld vanuit werk ging naar zijn verslavingsbewind en uiteindelijk kreeg ik steeds meer een uit verhouding, relatie met hem en op een geveven moment het gevoel dat ik hem alleen maar aan het onderhouden was en ik een soort van hotel was geworden.
Achteraf gezien: ik heb zijn verslaving een soort van gestimuleerd omdat hij gewoon totaal anders werd als hij geen wiet had. Discussies, ruzies uit het niets en verbale agressie, en als hij wiet had dan hadden we het gezellig, fijn en zag ik weer al zijn kanten waar ik verliefd op ben geworden.
Dom, naief, noem het hoe je het wil noemen. Maar ik zie altijd het goede in iemand en wil iemand ook niet op straat zetten of gelijk afschrijven. Hij is natuurlijk ook echt wel goed bezig en maakt super goede en grote stappen in de afgelopen maanden. Dingen die voor hem enorm zijn en dat zie ik ook natuurlijk.
Momenteel heeft hij een eigen woning, hebben we even een korte breuk gehad en besloten om vanuit hier verder te kijken hoe wij samen verder kunnen. Op zich voor mij een hele rust en voor hem ook.
Ondanks dit, merk ik de laatste tijd dat het wat de relatie betreft voor hem nu wel heel makkelijk is om in zijn woede bij gebrek aan wiet, direct mij aan de kant te schuiven. Het is telkens, ik ben klaar met jou, ik wil je noooit meer spreken, en de hele wereld is tegen hem en vanaf nu gaat hij ook niet meer aan andere denken. Vandaag heeft hij de gehele dag niet kunnen roken en vroeg hij mij om geld hiervoor. Ik kon dit hem niet geven en vervolgens barstte weer de bom, ik deed niets verkeerd maar toch vind hij altijd een manier om het zo te draaien dat ik in discussie ga, niet luister, mijzelf beter voel dan hij, hij altijd alles fout doet en ik nooit en ik maar altijd excuses maak voor mijn gedrag. Echt totale onzin die dan weer uitloopt op de woorden, dit keer ben ik echt klaar met je, allerlei verbale agressie en ik hoef je nooit meer te spreken.
Ik wordt er enorm onzeker en verdrietig van, want vanaf dag 1 heb ik hem geholpen met alles, en de stappen die hij heeft gezet, gestimuleerd. Alles draait vanaf dag 1 al om hem en zijn verslaving. Ik steun waar ik kan, laat hem vrij in doen en laten en loop op mijn tenen om ruzie te voorkomen.
Waarom ben ik nog bij hem? Dat vraag im mezelf regelmatig af. Ik ben er nog niet aan toe om hem op te geven. Ik wil hem graag begrijpen, ik hou van hem en zie zijn goede kanten ook. Die vraag kan ik nog niet beantwoorden, vandaar dat ik mijn verhaal hier doe.
Die boosheid richting mij en zijn woorden, neem ik zo enorm persoonlijk op. Niets wat ik zeg is goed op die momenten en ik ga soms twijfelen aan mezelf. Ik merk dat mijn grens is bereikt en dit zo niet door kan. Ik weet het natuurlijk ook allemaal wel. Maar toch, iets houd vast aan hem en heeft hoop dat hij dingen eindelijk zal gaan inzien en hulp zoekt.
Hij heeft het vaak over weer gaan stoppen, hulp zoeken bij een psycholoog etc. ( dat gaat hij ook doen zodra het weer kan ivm corona). Maar vooralsnog veranderd er nog niets.
Is dit herkenbaar gedrag? Ik vraag me soms namelijk meer af of ik alleen goed ben voor hem om zijn wiet te betalen of wanneer hij er zin in heeft. En twijfel dan of dit verslavingsgedrag is of dat dit is omdat ik het gewoon niet ben voor hem.
Anderszijds heeft hij deze problemen ook met zijn ouders gehad en geeft hij ook aan dat de mensen waar hij het meest van houd, de meeste shit krijgen van hem. Maargoed, ik vind het moeilijk omgaan met hem..
En ook nu heb ik het gevoel dat ik met een onzeker en verdrietig gevoel thuis zit in de hoop dat hij straks sorry zegt of weer rustig word en het zoals altijd zonder fatsoenlijk gesprek, weer goed is. Want praten kan hij zogenaamd niet, en voor confrontaties loopt hij al helemaal weg. Als ik ook maar probeer mijn gevoel te vertellen, zeur ik en ben ik weer de boeman die er WEER over moet beginnen.
Hoe ga je in godsnaam om met dit gedrag...
Sorry voor mijn lange verhaal
