Wat zijn jouw angsten?

[Purplext]

Ik had laatst met iemand een gesprek over wat je grootste angsten in het leven zijn.

Ik antwoordde; dingen niet goed doen.
Die ander antwoordde: afwijzing

Ik denk dat afwijzing ook bij mij de onderliggende angst waardoor ik bang ben dingen niet goed te doen. Dit uit zich o.a. in moeite hebben met kritiek, perfectionisme, ontwijkingsgedrag, controledrang.

Ik ben benieuwd wat jullie grootste angst is, welke andere angsten een grote rol in jullie leven spelen en hoe zich dit dan uit?

En ik ben ook benieuwd naar welke angsten je misschien wel al gedag hebt kunnen zeggen en hoe?

Mijn oude angst was alleen zijn of te blijven. Sinds ik meer vrede heb met mezelf, heb ik daar geen enkel probleem meer mee en vind ik het zelfs fijn.

Wie durft?

 

[Indigo Seeker]

Faalangst en sociale angst (nog net geen fobie).
Kan goed tegen opbouwende kritiek maar minder goed tegen botte afwijzing, intimidatie of negeren. Ben wel bang om fouten te maken of iets verkeerds te zeggen of iets zeggen dat de ander kwetst. Op de vingers gekeken worden kan ik soms tegen maar soms ook niet. Ligt er denk ik aan of ik iets al vaker (goed) gedaan heb en door routine vertrouwen heb gekregen of dat ik het zelf nog moet uitzoeken en er staat er eentje ongeduldig om me heen te trappelen.

 

[StraatPiraat]

De toekomst. Niet de nabije toekomst, maar over een jaar of 20-30.
Ik heb ergens zo'n gevoel dat er heel veel gaat veranderen in een hele korte tijd, en niet echt positief.

 

[Rivalrie]

Mijn grootste angst is dat mijn kinderen iets overkomt. Ik vermijd ook in mijn ogen risicovolle gebeurtenissen zoals zwemles in coronatijd waarbij ik er niet bij mag zijn. De zwemleraar kleedt dan de kinderen om. Ik ben dan bijvoorbeeld bang dat er een pedofiel tussen zit met verkeerde intenties.

Op mezelf gericht is afwijzing de grootste angst. Dit komt oa doordat ik in het gezin waar ik in opgegroeid ben niet mezelf heb kunnen zijn. Mijn vader had ptss en m'n moeder is bipolair en had een postnatale depressie toen ik geboren werd. Door mijn ouders ben ik veel afgewezen geweest en nog steeds kan ik niet op ze vertrouwen.

Angst voor alleen zijn herken ik ook wel. Ik heb eigenlijk vanaf mijn 19e altijd in een relatie gezeten en nog nooit alleen gewoond. Zit nu in mijn derde lange relatie.

Angst op fysiek vlak ben ik niet echt bekend mee. Ben ook niet bang voor de dood. Heb veel meegemaakt waarvan menig persoon een trauma van zou oplopen (denk ik). Ik lijk er ongevoelig voor te zijn. Volgens mijn psycholoog is dit de kracht van ADHD, namelijk het extra scherp kunnen zijn in gevaarlijke situaties. ADHD'ers zijn hierdoor de ultieme jagers/krijgers.

 

[Moestuinier]

Sinds ik een dochter heb is mijn grootste angst dat haar iets overkomt of dat mij iets overkomt en wat de gevolgen zijn voor haar.

 

[Levensgenieter🌈]

Ik ben bang om alleen oud te worden. Dat mensen om me heen wegvallen en dat ik eenzaam word.
Ook zie ik erg op tegen het afscheid nemen van naasten doordat ze een keer doodgaan.

Ook heb ik sociale angsten, ik ben altijd verlegen als ik alleen naar een verjaardag of feestje ga. Ik vind het heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen, maar ik heb moeite met koetje kalfje gesprekken.

 

[Mindless]

De toekomst. Niet de nabije toekomst, maar over een jaar of 20-30.
Ik heb ergens zo'n gevoel dat er heel veel gaat veranderen in een hele korte tijd, en niet echt positief.

Same. Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen denken dat alles op zich wel oké is (of zichzelf dat wijs maken). Dat er problemen zijn, maar dat we die wel te boven komen met de soort maatschappij die we nu hebben. Deze maatschappij is door en door verrot en mensen zijn in ongelofelijke ontkenning. Aan de oppervlakte lijkt het wat, maar we zijn aan het afglijden en ik voorzie wereldwijde chaos in relatief korte tijd als we niet fundamenteel veranderen. Het oude bewustzijn kan niet meer. Ego heeft alles verrot en daaraan vast blijven houden is ten onder gaan met dit zinkende schip.

Dan meer persoonlijke angsten:

- Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken.
- Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

Eenzaamheid ervaar ik soms, maar ik heb er geen angst voor. Voor de mensen die hiermee zitten: Know Thyself. Neem de tijd om met jezelf te zijn, om met je eenzaamheid te zijn. Je komt alleen op deze wereld en zult alleen weer gaan. Wees voorbereid.

 

[Spyro]

Angsten?

Mijn echte angst is mijn familie (papa, mama, zusje, broer en @Blyatman verliezen, of dat ze een erge ziekte krijgen. En ook de moeder van @Blyatman. Ook ben ik vreselijk bang om mijn hond te verliezen. Hun betekenen alles voor mij.

Verder heb ik ook een angst om zelf ernstig ziek te worden. Heb ook nogal last van hypochondrie.

Ook vind ik het eng om in grote groepen te komen. Dus dat ik naar de DF meet ga vind ik al heel knap van mezelf. Scheelt dat ik al een goede klik heb met sommige hier, dus dat maakt het minder eng.

Ik ben heel sociaal en mezelf altijd, maar kan dat niet altijd in grote groepen zijn. Tenzij het goed klikt.

 

[Purplext]

Door jullie antwoorden besef ik me dat ik meer mijn angsten heb beschreven die me in het dagelijks leven kunnen belemmeren.

Andere angsten die ik heb zijn het verliezen van m'n ouders en mijn katten.
Het verliezen van mijn gezicht, gehoor, ledematen en mijn verstand (dementie o.i.d.)

Tevens ben ik bang om de 'veiligheid' die ik nu ervaar te verliezen door bijvoorbeeld oorlog. In de macht van iemand anders te zijn, gemarteld te worden, afschuwelijke keuzes te moeten maken om te overleven en/of mijn geliefden te beschermen. Hoe zal ik dan zijn??

Toch zijn dit niet de dingen waar ik vaak aan denk, maar waar ik wel elke dag dankbaar voor ben dat ik ze nu niet meemaak.

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

 

[Mindless]

Door jullie antwoorden besef ik me dat ik meer mijn angsten heb beschreven die me in het dagelijks leven kunnen belemmeren.

Andere angsten die ik heb zijn het verliezen van m'n ouders en mijn katten.
Het verliezen van mijn gezicht, gehoor, ledematen en mijn verstand (dementie o.i.d.)

Tevens ben ik bang om de 'veiligheid' die ik nu ervaar te verliezen door bijvoorbeeld oorlog. In de macht van iemand anders te zijn, gemarteld te worden, afschuwelijke keuzes te moeten maken om te overleven en/of mijn geliefden te beschermen. Hoe zal ik dan zijn??

Toch zijn dit niet de dingen waar ik vaak aan denk, maar waar ik wel elke dag dankbaar voor ben dat ik ze nu niet meemaak.

Dit zijn dingen die voor iedereen denk ik wel gelden en je daarom misschien niet snel noemt. Ik denk daar ook niet vaak aan want dan heb je geen leven meer. Je kunt dan over alles wel in gaan zitten.

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

Heel mooi!!

God geeft alleen dit moment aan ons om te dragen. Wij verzinnen de rest.

 

[Purplext]

- Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken.
- Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

In grotere groepen zijn, vind ik zelf ook niet prettig. Niet door sociale angst, maar meer door de overprikkeling. Ik keer dan wat in mezelf wat opgevat kan worden als verlegen, maar het is meer een mechanisme om alles te kunnen verwerken.
In het middelpunt staan vind ik wel echt vreselijk! Het geen mondkapje dragen doe ik nu 7 maanden. Het is me opgevallen hoe weinig mensen eigenlijk met je bezig zijn. Weinig vreemde blikken, nog minder commentaar dan ik van tevoren gedacht had.

Ik heb 2 confrontaties meegemaakt. 1 in een hele grote supermarkt waarbij een man luidkeels me begon uit te foeteren waardoor iedereen bevroor en ons aan keek.
En 1 in een buurtsuper waar een vrouw me toe beet of ik niks vergeten was? Toen ik nee antwoordde begon ze mompelend commentaar te leveren.

Ik ben naar haar toe gelopen en haar gevraagd me recht aan in de ogen te kijken als ze me wat te zeggen had (op rustige, vriendelijke toon). Ze droop af met staart tussen de benen, verscholen achter haar maskertje.
Ik besefte me toen dat ze banger was dan ik. Dit geldt voor heel veel situaties, we zijn banger voor de ander dan noodzakelijk. We zijn allemaal mensen met hun eigen angsten.

Over werk; er zijn plekken waar dit niet zo is. Of je creëert zelf zo'n plek. Als zelfstandige werken bijvoorbeeld? Als je werk doet, wat je met je hart doet, kan er geen sleur ontstaan. De vraag is of je überhaupt moet werken, in het systeem zoals dit nu bestaat, voel ik daar ook weinig voor.
Ik werk graag, maar vanuit hele andere beweegredenen dan geld en het gevoel dat het 'moet' van de maatschappij.

 

[Mindless]

In grotere groepen zijn, vind ik zelf ook niet prettig. Niet door sociale angst, maar meer door de overprikkeling. Ik keer dan wat in mezelf wat opgevat kan worden als verlegen, maar het is meer een mechanisme om alles te kunnen verwerken.

Misschien is het dat ook meer bij mij, want ik zou mezelf ook weer niet echt verlegen noemen. Ik heb sowieso altijd veel last gehad van overprikkeling. In grote groepen kan ik ook heel moeilijk afstemmen op wat mensen zeggen, het komt dan vaak allemaal tegelijk binnen waardoor ik gesprekken niet kan volgen en dan heb ik zoiets van get me out of here! Als er dan alweer een bedrijfsuitje gepland staat heb ik zoiets van ah nee daar heb ik helemaal geen zin in... Terwijl dat voor de meeste mensen meestal juist leuk en ontspannend is.

In het middelpunt staan vind ik wel echt vreselijk! Het geen mondkapje dragen doe ik nu 7 maanden. Het is me opgevallen hoe weinig mensen eigenlijk met je bezig zijn. Weinig vreemde blikken, nog minder commentaar dan ik van tevoren gedacht had.

Ik heb 2 confrontaties meegemaakt. 1 in een hele grote supermarkt waarbij een man luidkeels me begon uit te foeteren waardoor iedereen bevroor en ons aan keek.
En 1 in een buurtsuper waar een vrouw me toe beet of ik niks vergeten was? Toen ik nee antwoordde begon ze mompelend commentaar te leveren.

Ik ben naar haar toe gelopen en haar gevraagd me recht aan in de ogen te kijken als ze me wat te zeggen had (op rustige, vriendelijke toon). Ze droop af met staart tussen de benen, verscholen achter haar maskertje.
Ik besefte me toen dat ze banger was dan ik. Dit geldt voor heel veel situaties, we zijn banger voor de ander dan noodzakelijk. We zijn allemaal mensen met hun eigen angsten.

Ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt, maar het denken en het echt doen zijn twee verschillende dingen. Ik bewonder het zeker dat jij dat wel doet. De laatste jaren zit ik met wat fysieke klachten en daardoor slechte slaap waardoor ik sowieso al vaak weinig energie heb en dan kijk ik nog meer tegen een eventuele confrontatie op want daar heb je energie en helderheid voor nodig.

Over werk; er zijn plekken waar dit niet zo is. Of je creëert zelf zo'n plek. Als zelfstandige werken bijvoorbeeld? Als je werk doet, wat je met je hart doet, kan er geen sleur ontstaan. De vraag is of je überhaupt moet werken, in het systeem zoals dit nu bestaat, voel ik daar ook weinig voor.
Ik werk graag, maar vanuit hele andere beweegredenen als geld en het gevoel dat het 'moet' van de maatschappij.

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

 

[Martinus]

Ik was vroeger altijd erg bang voor de dood, maar sins mijn drugsgebruik is dat vrij wel weg.

Ik heb wel dat ik soms moeite heb met bepaalde dingen vragen. Hulp of een gunst of aandacht. Ben dan bang om nee te horen te krijgen.

Een keer xtc of 3mmc nemen werkt dan wonderen. Dan kan ik de afwijzing aan en vraag ik mensen helemaal blauw.

 

[Martinus]

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

Ik zou echt niet weten wat ik wil. Ik heb al zo veel ideeen gevolgt. Ik zit op het randje van het bijna opgeven. Misschien komt het dan wel.

 

[Snuffelaar]

Ik ben bang om ooit een fatale hartaanval te krijgen na het gebruik van middelen. Ben er al een paar keer in de buurt geweest. Het zou een zielige manier van doodgaan zijn, helemaal alleen zonder mensen om je heen.

Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken.

 

[Purplext]

De laatste jaren zit ik met wat fysieke klachten en daardoor slechte slaap waardoor ik sowieso al vaak weinig energie heb en dan kijk ik nog meer tegen een eventuele confrontatie op want daar heb je energie en helderheid voor nodig.

Oh maar ik heb er ook veel meer moeite mee als ik moe ben/niet lekker in m'n vel zit. Lijkt me niet vreemd. Je moet dan wat het prettigst voelt voor jou aan het einde van de som. Daarom begrijp ik wel dat veel mensen het toch maar dragen ondanks dat ze het er niet mee eens zijn.
Sociale druk kan zwaar en vermoeiend zijn.

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

Ik zou echt niet weten wat ik wil. Ik heb al zo veel ideeen gevolgt. Ik zit op het randje van het bijna opgeven. Misschien komt het dan wel.

Waar gaat jullie hart sneller van kloppen in het dagelijks leven? Wat zijn je hobbies/passies? Waar raak je niet over uitgepraat als je met iemand een gesprek hebt? Wat doe je als je niet lekker in je vel zit om jezelf op te vrolijken?

 

[CuriousExplorer]

Ik probeer om "geen" angsten te hebben. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld toekomstige angsten .

Hierboven staat ergens "dementie" beschreven. En ook al wil ik geen dementie, ik leef er ook niet met een angst door omdat dat misschien ooit zo kan zijn.

Een angst of mijn ouders te verliezen heb ik ook niet. Beide zijn gezond, en dat kan snel keren ( besef ik ook wel )
Maar deze soorten angst probeer ik heel bewust te negeren, en te genieten van elk moment.

Zelfs nu momenteel...Mijn hondje wordt geopereerd binnen 2 weken en echt angst dat het verkeerd loopt heb ik niet. Of toch nog niet. Mensen noemen mij niet voor niks eeuwige optimist. En ja, ik weet dat deze post misschien kritiek gaat opleveren, want iedereen heeft angsten, toch?

 

[Blyatman]

Angsten?

Mijn echte angst is mijn familie (papa, mama, zusje, broer en @Blyatman verliezen, of dat ze een erge ziekte krijgen. En ook de moeder van @Blyatman. Ook ben ik vreselijk bang om mijn hond te verliezen. Hun betekenen alles voor mij.

Verder heb ik ook een angst om zelf ernstig ziek te worden. Heb ook nogal last van hypochondrie.

Ook vind ik het eng om in grote groepen te komen. Dus dat ik naar de DF meet ga vind ik al heel knap van mezelf. Scheelt dat ik al een goede klik heb met sommige hier, dus dat maakt het minder eng.

Ik ben heel sociaal en mezelf altijd, maar kan dat niet altijd in grote groepen zijn. Tenzij het goed klikt.

Mijn angsten zijn gelijkwaardig aan die van @Spyro. Het vroegtijdig verliezen van dierbaren/dieren.

mijn angst is ook: sociaal geaccepteerd worden door onbekenden. Gezien het feit dat ik als kind veel gepest ben geweest/getreiterd ben en altijd het buitenbeetje was. Ook het feit dat ik C-PTSD heb is het soms angstig om nieuwe mensen te ontmoeten. Ondanks dat ik altijd extreem zelfvertrouwd en zelfverzekerd overkom op iedereen.

en de laatste angst is voor: spinnen.
ben eens gebeten tijdens jungel training voor werk door een giftige spin, waarbij ik met extreme spoed naar het ziekenhuis moet om anti giffen in te laten spuiten. Sinds dien heb ik echt een spinnenfobie gecreëerd in het brein, omdat deze ervaring levensbedreigend was.

verder qua angsten ken ik niet. Teveel meegemaakt om algemeen ergens angst voor te kennen.

 

[Purplext]

Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken.

Dit geldt denk ik voor vele vormen van contacten of relaties aan gaan met mensen. Toch ook een soort angst voor afwijzing. Als je helemaal jezelf bent, blijft die ander dan bij jou??

Persoonlijk ga ik liever elke keer weer op mijn bek, dan niemand meer toe te laten. Ook al is het elke keer weer pijnlijk en wordt het moeilijker om het weer aan te gaan. Uiteindelijk heb je altijd jezelf nog. En als je daar goed mee bent, komt alles goed ❤️

 

[Purplext]

En ja, ik weet dat deze post misschien kritiek gaat opleveren, want iedereen heeft angsten, toch?

Angst voor kritiek dus ook?

Ik ben verrast hoeveel mensen hun angsten hier toch durven te delen. Kritiek op elkaars angsten hebben hier, lijkt me niet gepast nu!

 

[CuriousExplorer]

Angst voor kritiek dus ook?

Ik heb geen angst voor kritiek.
Ik wou maar zeggen dat mensen op mijn post kritiek kunnen geven omdat ik aangeef "geen" angsten te hebben.

Ik ben verrast hoeveel mensen hun angsten hier toch durven te delen. Kritiek op elkaars angsten hebben hier, lijkt me niet gepast nu!

Zie hierboven.
Eerder mijn insteek van "geen angsten" in vraag stellen dan kritiek. Verkeerd verwoord. Excuses.

 

[Martinus]

Waar gaat jullie hart sneller van kloppen in het dagelijks leven? Wat zijn je hobbies/passies? Waar raak je niet over uitgepraat als je met iemand een gesprek hebt? Wat doe je als je niet lekker in je vel zit om jezelf op te vrolijken?

Dat verschild. Als ik iets nieuws probeer raak ik er vaak wel een week helemaal in de ban van, maar na die week ben ik er klaar mee en ben ik weer bij af. Het lijkt wel een eindeloze cyclus en ik kom nooit ergens.

 

[Purplext]

Ik heb geen angst voor kritiek.
Ik wou maar zeggen dat mensen op mijn post kritiek kunnen geven omdat ik aangeef "geen" angsten te hebben.

Zie hierboven.
Eerder mijn insteek van "geen angsten" in vraag stellen dan kritiek. Verkeerd verwoord. Excuses.

Ah, ja ik snap je nu. Ik las het verkeerd!

 

[Purplext]

Dat verschild. Als ik iets nieuws probeer raak ik er vaak wel een week helemaal in de ban van, maar na die week ben ik er klaar mee en ben ik weer bij af. Het lijkt wel een eindeloze cyclus en ik kom nooit ergens.

Lastig... Ik heb heel veel interesses en begin ook altijd aan van alles, maar stop er ook vaak weer mee.

Ik ben uiteindelijk maar gewoon wat gaan doen en daar ging het uiteindelijk 'mis' waardoor nu naar boven komt wat ik wel belangrijk vind.

Dus misschien gaat het 'opgeven' je inderdaad verder brengen. Ik hoop het voor je!

 

[Zeelanddude]

Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken.

bruh, hits in da feels, verder heb ik allerlei angsten maar op het moment teveel van de kaart om ze onder woorden te brengen

 

[inner_search]

Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

Dit dus..
Begin volgende week terug te werken na een jaar thuis.
Ik ben enorm sociaal , maar houd absoluut niet van small talk.
Dan werk ik liever in stilte met een persoon dan maar wat praten om te praten.

Dat men hond er niet meer zal zijn maak ik me nu ook al een paar jaar druk over.

Dat er iets gebeurd met een familielid.

Dat ik dementie , Alzheimer, of kanker krijg en een lijdensweg moet afleggen ookal maakt het nix meer uit. (Veel kanker langs moeders kant en dementie/Alzheimer langs vaders kant.)
Voor de dood zelf heb ik absoluut geen schrik.

De dag dat ik op 0 ga zitten met diazepam (maar probeer er wel positief met om te gaan en het op me af laten komen..).

Dat ik zal blijven manken en men been nooit te volle meer zal kunnen gebruiken als ervoor.

De dag dat men baas op pensioen gaat.

Edit.
Extreme angst voor wespen en die soorten insecten.

 

[Snuffelaar]

Dit geldt denk ik voor vele vormen van contacten of relaties aan gaan met mensen. Toch ook een soort angst voor afwijzing. Als je helemaal jezelf bent, blijft die ander dan bij jou??

Persoonlijk ga ik liever elke keer weer op mijn bek, dan niemand meer toe te laten. Ook al is het elke keer weer pijnlijk en wordt het moeilijker om het weer aan te gaan. Uiteindelijk heb je altijd jezelf nog. En als je daar goed mee bent, komt alles goed ❤️

Mensen toelaten vind ik niet moeilijk. Mezelf op een romantische manier in hun handen leggen wel. Je geeft ze de kracht om je helemaal kapot te maken. Komt veel vertrouwen bij kijken.

Ben recentelijk onverwachts verliefd geworden en ondanks dat het voelt alsof ik in de hemel ben als ik bij haar ben blijft die angst wel op de achtergrond.

 

[djiego]

Interessante en ook uitdagende vraag.

Met betrekking tot anderen;

Dat mijn moeder dement wordt (met haar moeder meegemaakt als kind). Dat er iets met mijn dochter gebeurt, of dat haar moeder teveel invloed in haar leven uitoefent en weer voor haar ongeluk zorgt.

Vroeger:
Bang om te stoppen met drinken.
De tandarts (oude hardnekkige fobie; overwonnen maar toch latent aanwezig)


Mezelf:
Mijn eigen angsten zijn vooral op sociaal en zelfbeeld vlak.. Als kind heb ik een periode meegemaakt dat ik niks had, alleen was, net op het moment dat ik naar de middelbare school ging.. Waar ik buiten de groep stond en ook gepest werd. Waar ik voor mezelf moest zorgen, mijn ouders waren er niet toen ik ze juist nodig had op dat moment. Al had ik een dikke huid en vocht ertegen, was ik bezig met overleven en besloot ik gelukkig om ervan te vluchten naar een andere plek waar alles beter ging; die periode heeft voor altijd zijn littekens en schade achter gelaten. Dat uit zich in faalangst soms, solitude en eerder in mijn leven mede oorzaak voor een diepe depressie, bindingsproblematiek.

Al heb ik altijd een extroverte weg gezocht, er niet aan toegegeven, en daardoor veel dingen geleerd en bereikt;
Er kunnen ineens momenten zijn dat ik me onzeker voel in een nieuwe situatie, nieuwe mensen.. Te grote groepen, drukte, verstijfd kunnen zijn bij agressie.. En kan ik me, alhoewel ik er ontzettend veel over geleerd heb en ook ontzettend veel progressie mee geboekt heb, nog steeds emotioneel afsluiten in situaties van pijn, onzekerheid, ongeluk. Een oud, nog steeds omni potent verdedigingsmechanisme, wat me destijds heeft gered, maar nog even actief kan zijn, zonder intelligentie over datgene waartegen het beschermt. Als ik niets voor jou voel, kun je me ook geen pijn doen. Gelukkig weet ik nu wat het is en weet veel beter hoe ik ermee om moet gaan, zodat de amplitude, frequentie en duur veel minder zijn. Op zich ben ik voor dat mechanisme niet bang, maar vroeger snapte ik er niks van en was bang dat er echt iets stuk was daarboven.

 

[Zeehond]

Mijn grootste angst is dat mijn kinderen iets overkomt en ik ze op dat moment niet kan beschermen.

Voor mezelf niet echt angsten, ik ga er over nadenken.

 

[Rivalrie]

Angst om in het openbaar te huilen. Ik doe er alles aan om dat te voorkomen en dat vreet soms (zoals bij een begrafenis) veel energie.

 

[Jumping Jack]

Same. Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen denken dat alles op zich wel oké is (of zichzelf dat wijs maken). Dat er problemen zijn, maar dat we die wel te boven komen met de soort maatschappij die we nu hebben. Deze maatschappij is door en door verrot en mensen zijn in ongelofelijke ontkenning. Aan de oppervlakte lijkt het wat, maar we zijn aan het afglijden en ik voorzie wereldwijde chaos in relatief korte tijd als we niet fundamenteel veranderen. Het oude bewustzijn kan niet meer. Ego heeft alles verrot en daaraan vast blijven houden is ten onder gaan met dit zinkende schip.

Dan meer persoonlijke angsten:

- Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken.
- Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

Eenzaamheid ervaar ik soms, maar ik heb er geen angst voor. Voor de mensen die hiermee zitten: Know Thyself. Neem de tijd om met jezelf te zijn, om met je eenzaamheid te zijn. Je komt alleen op deze wereld en zult alleen weer gaan. Wees voorbereid.

Gap..
Rustaaaagh..

Ik verbaas mij altijd over het feit dat mensen denken dat wij in een van de ergste tijden leven op aarde en geen weet hebben en van de maatschappelijke drama waar we vandaan komen..

Om maar wat te noemen.
Executies op het stadhuis plein van kleine overtredingen..
Hoe de overheid corrupt was vroeger en de haat onderling en dingen zoals slavernij..

We leven in een relatief rustige tijd als je goed kijkt waar we vandaan komen..
Dus laten we niet of de wereld vergaat en keep it positive! Peace..

 

[StraatPiraat]

Same. Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen denken dat alles op zich wel oké is (of zichzelf dat wijs maken). Dat er problemen zijn, maar dat we die wel te boven komen met de soort maatschappij die we nu hebben. Deze maatschappij is door en door verrot en mensen zijn in ongelofelijke ontkenning. Aan de oppervlakte lijkt het wat, maar we zijn aan het afglijden en ik voorzie wereldwijde chaos in relatief korte tijd als we niet fundamenteel veranderen. Het oude bewustzijn kan niet meer. Ego heeft alles verrot en daaraan vast blijven houden is ten onder gaan met dit zinkende schip.

Ik ben verrast over de reacties, had verwacht dat ik aangekeken zou worden als doemdenker dus ik heb het bescheiden gehouden. Wat ik eigenlijk wilde plaatsen was iets in de trend van;

Ik denk dat wij een maatschappij (of juist geen) gaan meemaken zoals die nog nooit is gezien in de geschiedenis van de mensheid.
Mijn prognose is dat alles zoals wij het kennen gaat instorten, niet per sé een great reset weetikveelwat verhaal, maar dat dit systeem niet houdbaar is weten we allemaal.

We gaan een politiestaat tegemoet, een maatschappij met totale controle en die 1% die alles maar dan ook alles sturen zal.

Ik hoop het niet, ik ben bang van wel.

 

[Buffelaartje]

Toekomst, afwijzing.


Vroeger wouden we allemaal oud en groot zijn toch? Laat me maar weer gauw een kind van 6 zijn zonder zorgen en de tijd hebben om met blokken en dinosauriërs te spelen.

Niet dat ik me vastbijt op het verleden maar er is zoveel gezeik en onnodig gezeik in de wereld en je omgeving waarvan je als kind niks bewust van was of bent.

 

[StraatPiraat]

Gap..
Rustaaaagh..

Ik verbaas mij altijd over het feit dat mensen denken dat wij in een van de ergste tijden leven op aarde en geen weet hebben en van de maatschappelijke drama waar we vandaan komen..

Om maar wat te noemen.
Executies op het stadhuis plein van kleine overtredingen..
Hoe de overheid corrupt was vroeger en de haat onderling en dingen zoals slavernij..

We leven in een relatief rustige tijd als je goed kijkt waar we vandaan komen..
Dus laten we niet of de wereld vergaat en keep it positive! Peace..

Wellicht heb je gelijk, ik vrees meer voor de snelheid van technologische ontwikkeling en het gemak in manipulatie hierin. Maar wie weet ben ik irrationeel bezig, ik hoop het.

 

[Spyro]

Nog een grote angst. Blind worden. En mijn mooie mama die dat misschien helemaal gaat worden…

Mijn moeder is deels blind geworden sinds een aantal jaar en ze kunnen niet beloven dat ze iets zal kunnen blijven zien. (Netvliesloslating)

 

[Spyro]

Ik ben bang om ooit een fatale hartaanval te krijgen na het gebruik van middelen. Ben er al een paar keer in de buurt geweest. Het zou een zielige manier van doodgaan zijn, helemaal alleen zonder mensen om je heen.

Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken.

Dat met die hartaanval heb ik ook. Idem voor hersenbloeding.

 

[Blyatman]

Nog 1 angst trouwens..

Eerder overlijden dan mijn moeder. Word helemaal naar bij de gedachten als zij mij zou overleven..

 

[Spyro]

Verder heb ik eigenlijk geen angsten voor dieren etc. (Wat voor soort dan ook.)

Ik kan verder ook niets meer bedenken. Vind niet heel snel iets eng of angstig.

 

[StraatPiraat]

Verder heb ik eigenlijk geen angsten voor dieren etc. (Wat voor soort dan ook.)

Ik kan verder ook niets meer bedenken. Vind niet heel snel iets eng of angstig.

Nu je het zegt, spinnen en soortgelijke insecten kan ik heeeeel naar van worden. Alleen de gedachte al.

 

[Spyro]

Nu je het zegt, spinnen en soortgelijke insecten kan ik heeeeel naar van worden. Alleen de gedachte al.

Oh, ik juist niet! Sorry, staat er een beetje verwarrend. Heb er juist géén problemen mee!