Ik ben nieuw hier op dit forum, en aangezien er zo veel topics zijn,
hoop ik niet dat een soortgelijk topic al aan de orde is geweest, en
dat ik het juiste forum heb gekozen (lijkt mij wel).
Ik heb al sinds mijn twaalfde een depressie, die samen gaat, en misschien
wel volledig veroorzaakt wordt door mijn sociofobe persoonlijkheid. Ik ben
hier voor in therapie geweest, en heb ook antidepressiva hier voor gekregen.
Alles zonder succes. Ik heb het gevoel dat wanneer ik nu geen radicale stap
neem, het te laat is om ook maar enig geluk te ervaren.
Ik kan mezelf wel een alcoholist noemen, aangezien ik toch wel zo'n 30 tot 50
glazen per week drink. Ik heb ook wel eens een alcohol-loze week, maar ook wel
eens een week waar ik bijna 100 glazen haal. De reden dat ik drink, en ik steeds
beter begin te begrijpen, zijn mijn gebrekkige sociale vaardigheden. Maar om
nou altijd maar dronken door anderen gezien te worden begint mij steeds meer
dwars te zitten. Ik vind mijzelf namelijk veel leuker nuchter, of in ieder geval
kan ik mijzelf de volgende dag in de spiegel bekijken wanneer ik de grens tussen
aangeschoten zijn en dronkenschap niet heb overschreden.
Nu heb ik enige jaren ervaring met benzodiazepinen. Ik heb ze nooit vaak gebruikt, maar
de keren dat ik ze gebruik (en niet met 20 glazen bier combineer!), voel ik mij
echt stukken beter. De angstgevoelens zijn echt stukken minder (ja, logisch, dat is
een van de kenmerken van benzo's).
Mijn psychiater weigert ze mij voor te schrijven, en ik heb het eerlijk gezegd ook wel
gehad met de psychiatrie. Ik zit dan ook te overwegen wat strippen benzo's te
kopen op de zwarte (grijze?) markt. Ik weet dat wanneer ik maar genoeg van ze neem ik
verslaafd word, en dat het waarschijnlijk moeilijk zal zijn er van af te komen. Maar
nu ik heb de keuze tussen een leven van angst en eenzaamheid, en een leven
met minder angst maar met een verslaving (maar ook hopelijk met minder drank).
Echt, ik heb volgens mij alle andere opties uitgeput. En is een verslaving aan benzo's
in mijn context nou werkelijk zo erg?
En voor diegenen die mijn besluit kunnen respecteren, wat voor benzo's zouden in
een situatie zoals ik die heb het beste zijn?
Alhoewel ik onder een pseudoniem schrijf, was dit niet makkelijk om op te schrijven.
Ik hoop dat ik wat bruikbare reacties krijg. Dank u.
hoop ik niet dat een soortgelijk topic al aan de orde is geweest, en
dat ik het juiste forum heb gekozen (lijkt mij wel).
Ik heb al sinds mijn twaalfde een depressie, die samen gaat, en misschien
wel volledig veroorzaakt wordt door mijn sociofobe persoonlijkheid. Ik ben
hier voor in therapie geweest, en heb ook antidepressiva hier voor gekregen.
Alles zonder succes. Ik heb het gevoel dat wanneer ik nu geen radicale stap
neem, het te laat is om ook maar enig geluk te ervaren.
Ik kan mezelf wel een alcoholist noemen, aangezien ik toch wel zo'n 30 tot 50
glazen per week drink. Ik heb ook wel eens een alcohol-loze week, maar ook wel
eens een week waar ik bijna 100 glazen haal. De reden dat ik drink, en ik steeds
beter begin te begrijpen, zijn mijn gebrekkige sociale vaardigheden. Maar om
nou altijd maar dronken door anderen gezien te worden begint mij steeds meer
dwars te zitten. Ik vind mijzelf namelijk veel leuker nuchter, of in ieder geval
kan ik mijzelf de volgende dag in de spiegel bekijken wanneer ik de grens tussen
aangeschoten zijn en dronkenschap niet heb overschreden.
Nu heb ik enige jaren ervaring met benzodiazepinen. Ik heb ze nooit vaak gebruikt, maar
de keren dat ik ze gebruik (en niet met 20 glazen bier combineer!), voel ik mij
echt stukken beter. De angstgevoelens zijn echt stukken minder (ja, logisch, dat is
een van de kenmerken van benzo's).
Mijn psychiater weigert ze mij voor te schrijven, en ik heb het eerlijk gezegd ook wel
gehad met de psychiatrie. Ik zit dan ook te overwegen wat strippen benzo's te
kopen op de zwarte (grijze?) markt. Ik weet dat wanneer ik maar genoeg van ze neem ik
verslaafd word, en dat het waarschijnlijk moeilijk zal zijn er van af te komen. Maar
nu ik heb de keuze tussen een leven van angst en eenzaamheid, en een leven
met minder angst maar met een verslaving (maar ook hopelijk met minder drank).
Echt, ik heb volgens mij alle andere opties uitgeput. En is een verslaving aan benzo's
in mijn context nou werkelijk zo erg?
En voor diegenen die mijn besluit kunnen respecteren, wat voor benzo's zouden in
een situatie zoals ik die heb het beste zijn?
Alhoewel ik onder een pseudoniem schrijf, was dit niet makkelijk om op te schrijven.
Ik hoop dat ik wat bruikbare reacties krijg. Dank u.
