Atropa zei:
Hoe ervaarde jij het shotten, Sarori?
Zeer snel na het shot wilde ik gaan liggen, omdat ik op een bepaalde manier aan het verstijven was. Verstijven is niet helemaal het juiste woord, het was meer een totale rust die ik over me heen voelde komen. Omdat mijn bewustzijn mijn lichaam aan het verlaten was deed mijn lichaam er niet meer toe, dus enige drang om iets te bewegen was ook volstrekt afwezig. Het was goed zoals het was. Ik ervaarde het als heel snel uittreden, een zeer beheerst afschieten, waarbij ik mijn lichaan achter mij liet, terwijl ik mij toch nog steeds ervan bewust was dat ik er één had. Het was gewoon niet belangrijk, omdat ik voelde dat dat lichaaam het mijne was en ook alleen voor mij beschikbaar was wanneer mijn reis ten einde was. Een staat van zorgeloosheid die ik niet met woorden kan beschrijven.
Ik had het gevoel alsof ik "HET AL" betrad. Het wezen der dingen. Een soort van volmaakte rust en kalmheid in een zeer vredige sfeer. Absoluut niet bedreigend. Veel meer lavend. Ik werd deelgenoot van "iets", van een intens besef en van een diepe ervaring, maar zonder er eigenlijk een rol in te spelen, dat was nog het vreemde. Net zoals ik mijn lichaam had verlaten in de wetenschap dat ik daar weer naar zou terugkeren, had ik precies datzelfde gevoel bij mijn bezoekje aan en mijn reis door "HET AL". Het bewustzijn zelf behoeft geen avontuur, maar heeft voldoende aan zichzelf.
Op de achtergrond was ik degene die slechts de waarnemer was. Het was een wondermooie film die zich projecteerde op het doek van mijn bewustzijn. En die film was meer een kosmische ervaring dan een aaneenschakeling van beelden zoals we dat op aarde gewend zijn.
Ik heb weleens verslagen gelezen over ontmoetingen met ander entiteiten tijdens een K-hole, maar ik denk dat dit - met alles respect - niet meer is dan een manier om iets in woorden te vangen dat helemaal niet in woorden te vangen is. Ik heb zelf niet het gevoel gehad dat ik andere entiteiten ontmoette. Het was meer een beleving van "zijn" in een andere dimensie, waarin complete kalmte en harmonie zich als warme dekens om me heen vleidden.
Ik weet absoluut niet hoe lang dit geduurd heeft, want ieder tijdsbesef was afwezig. Ik schat een uur, voordat ik heel langzaam mijn lichaam weer ging opzoeken om er in af te dalen. Daarna heb ik nog lang gelegen, mijn lichaam voelde nog verstijfd aan, maar dat was geenszins hinderlijk, omdat ik op dat moment beide dimensies tegelijkertijd ervoer. Tot heel langzaam de aardse dimensie weer de overhand begon te krijgen.
Zo snel als ik werd afgeschoten. zo langzaam landde ik weer.
Ik vergelijk de Ketaroes wel met een heel diepe meditatie. De overeenkomst is de zachte landing. Het grote verschil ligt hem erin dat je bij meditatie ook nog eens heel langzaam opstijgt. En de herinnering daarna ook nog eens veel krachtiger is...
Dat is wel weer over gegaan en heb het nog een paar keer gedaan, maar ik ben er wel voorzichtig mee.
