Verandering begint bij jezelf

[mikoz]

Nadat ik een tijd niks gepost heb op het forum, rijker ben aan informatie en ervaringen, plannen gemaakt heb voor nog meer ontplooïng en bepaalde zaken juist heb los gelaten en volledig heb laten vallen...

leek het mij tijd om hier weer wat te plaatsen.

Verandering, de meeste mensen willen verandering op bepaalde vlakken in hun leven, of ze dit nou bewust bedenken of onbewust met zich mee dragen. Er wordt gezocht naar verlichting en gereedschap om dit teweeg te brengen. Het ene moment weet je niet waar te zoeken en het volgende moment kom je erachter dat je het al die tijd al had gevonden, maar geen idee had hoe je het gereedschap kon gebruiken.

Verlichting zie ik als geluk en vrijheid (voor ieder), zien (wat er speelt in de wereld) en weten hoe dit te veranderen is. De verandering is niet af te dwingen in de wereld, bij andere mensen. De verandering kan alleen jij veroorzaken. Verandering begint bij jezelf.

Op het moment dat je een ander dwingt te veranderen, omdat je vóór verlichting bent, dan zit je je eigen 'doel' in de weg. Je wilt verlichting, maar doet dit door middel van dwang. Dit gaat tegen vrijheid in en zit geluk in de weg.

Ik denk dat iedereen gelukkig wil zijn, dit weet ik niet zeker, maar hier ga ik vanuit. Ik denk dat iedereen de beste intenties heeft. Als mensen kwaad doen, doen zij dit uit macht of onmacht. Twee tegenpolen die in de wereld ontstaan door de illusie dat je je vrije wil kunt behouden terwijl je je verantwoordelijkheid weg geeft aan een externe macht. Wat er in werkelijkheid gebeurt is: je geeft je vrije wil weg door het te verbruiken aan een externe macht, waardoor je beperking bij jezelf oplegt. én je houdt je verantwoordelijkheid voor het weg geven van die vrije wil.

In andere woorden, je kiest ervoor om uit vrije wil, je vrije wil weg te geven
Térwijl je je verantwoordelijkheid daarvoor behoudt!

Alles, maar dan ook álles, wat er na die cruciale keuze gebeurt in de wereld, is deels jouw verantwoordelijkheid. De in jouw ogen goede én slechte gevolgen. Die gevolgen en de last daarvan draag je met je mee, omdat het al voor een tijd onbewust jouw keuze is geworden om je keuze weg te geven aan anderen.

Maak goed gebruik van de keuzes die je maakt in je leven en laat je keuzes al helemaal niet aan anderen over. Volg je passie, wacht niet tot je geluk voorgeschoteld krijgt: dat gebeurt niet, wees bewust in het kiezen van je paden. Verlichting is er voor iedereen, jij kan er nú voor kiezen

Hier een site die richting kan geven in het leven in vrijheid

http://achterdesamenleving.nl

 

[Auraz]

Mooi geschreven!

 

[Zweibeiner]

Mooi geschreven en ik ben het zeker met je eens dat verandering bij jezelf begint. Van de kleinste dingen tot de grootste dingen in het leven.
Ik zou zelf persoonlijk alleen willen zeggen dat mensen op zoek zijn naar sereniteit in plaats van geluk. Geluk kun je niet hebben zonder ongeluk te kennen en ervaren, altijd gelukkig willen zijn is daarom dus ook een hopeloos doel wat je nooit kan halen. Je kan best vaak gelukkig zijn, maar je moet ongeluk tegen komen om geluk te herkennen. Dit is zo'n ding waarmee je zelf in het reine moet komen, misschien ook zo'n ding met wat jij zegt dat je de keuze aan iemand anders geeft.
Dit is een strijd die je nooit kan winnen, je geeft de macht uit handen omdat je streeft naar iets onmogelijks. Maar zodra je zelf beseft en ziet dat geluk altijd met ongeluk komt kun je je zienswijze aanpassen waardoor je wel weer naar die sereniteit kan werken en streven.
De samenleving is er op gebouwd om iedereen gelukkig te willen maken. Zie die reclame, je hebt die auto nodig voor geluk, die vakantie, die bril etc. Ons ego is verslaafd geraakt aan geluk te willen voelen omdat we ergens onze ogen dichtgedaan hebben en sereniteit/in vrede zijn verwarren met gelukkig zijn.
Voor bedrijven is dit een goudmijn, al die ego's die verslaafd zijn aan geluk, en die het dus ook kopen kopen kopen.
Om nog een stukje verder te gaan, we zijn allemaal verslaafd aan ons ego, we laten ons ego de boel runnen zonder in de gaten te hebben dat we dat zelf niet helemaal zijn. Ons ego zoekt geluk, dat is niet je persoonlijkheid, dat is een zoektocht waar je iedere dag opnieuw weer mee begint. Ons ego is verslaafd aan geluk voelen.
Veel mensen verwarren hunzelf denk ik met wat het ego wil en naar vraagt. Alsof het je buik is die honger heeft, die honger in je lichaam is niet je lichaam, dat is simpelweg een manier om het lichaam in leven te houden.
Het ego is niet je persoonlijkheid, maar het is je backseat driver. Hij denkt alles beter te weten, wat je will en waar je behoefte aan hebt etc.
Geen idee of ik dit een beetje logisch uitgelegd heb, ik hoop het

 

[8️⃣6️⃣]

@ Zweibeiner:
Ik ben het niet eens met het eerste gedeelte van je post. geluk is toch even wat anders dan materiele zaken, de consumptiemaatschappij en het kapitalisme.

 

[Zweibeiner]

Dat mag, ik heb ook lang gedacht zoals jij nu denkt, denk ik.

Ga ik het uit kunnen leggen is dan de vraag. Mindless is een paar maanden bezig geweest om het me uit te leggen voordat ik het echt begreep.

Misschien is het handig om eerst de vraag te stellen: Wat is jouw definitie van geluk?

 

[8️⃣6️⃣]

Nou ja, ik bedoel het volgende:

Ik ben totaal niet materialistisch ingesteld en luxe doet me ook al niks. En dan ben ik ook nog immuun voor reclame, niemand kan mij wijsmaken dat ik 'iets' nodig heb terwijl dat niet zo is. Ik heb niet zo veel nodig om het leven te leiden wat ik wil leiden.

Voor mij is geluk veel meer een mentaal aspect. Opstaan en naar bed gaan met een uitstekend humeur, blij zijn om eenvoudige zaken, schoonheid inzien van kleine dingetjes, zeker omdat dit in bepaalde periodes in mijn leven onmogelijk was. En daar kan geen dikke auto tegenop hoor.

 

[mikoz]

Hey Zweibeiner, bedankt voor je reactie.

Mooi geschreven en ik ben het zeker met je eens dat verandering bij jezelf begint. Van de kleinste dingen tot de grootste dingen in het leven.
Ik zou zelf persoonlijk alleen willen zeggen dat mensen op zoek zijn naar sereniteit in plaats van geluk. Geluk kun je niet hebben zonder ongeluk te kennen en ervaren, altijd gelukkig willen zijn is daarom dus ook een hopeloos doel wat je nooit kan halen. Je kan best vaak gelukkig zijn, maar je moet ongeluk tegen komen om geluk te herkennen.

Als je tegenvallers hebt, kunnen dit uitdagingen zijn. Of tekenen dat je op dit moment je passie en interesses uit het oog verloren bent. Dit schuilt vaak (diep) achter ongeluk. Dit is mijn ervaring iig. Wanneer ongeluk heerst in je leven, is sereniteit of helderheid (wat altijd in het moment te vinden is) hetgeen waardoor je kan inzien dat ongeluk je alleen maar duidelijk probeert te maken dat er dingen zijn in je leven waar je verandering in wilt zien.

Op deze manier kun je ongeluk zien als een wegwijzer. En hoeft het niet eens als ongeluk in negatieve zin gezien te worden. Zelfs de diepste depressie of psychose kan leiden tot inzichten. Het zijn immers grote tekenen dat je keuzes hebt gemaakt/maakt die leiden tot een hardere aanpak, in de vorm van diep ongeluk of schijnbare gekte.

óf je gaat andere keuzes maken, óf je blijft ongelukkig. Met beide kan je tevreden zijn en beide zijn jouw keuze. Je gedachten komen en gaan en je gevoel is de wegwijzer.

misschien ook zo'n ding met wat jij zegt dat je de keuze aan iemand anders geeft. Dit is een strijd die je nooit kan winnen, je geeft de macht uit handen omdat je streeft naar iets onmogelijks.

Wat bedoel je hiermee? Wat wil je winnen en wat is onmogelijk?

De samenleving is er op gebouwd om iedereen gelukkig te willen maken. Zie die reclame, je hebt die auto nodig voor geluk, die vakantie, die bril etc. Ons ego is verslaafd geraakt aan geluk te willen voelen omdat we ergens onze ogen dichtgedaan hebben en sereniteit/in vrede zijn verwarren met gelukkig zijn.

Kun je vrede hebben en tegelijk geluk ervaren? Als jouw geluk afhangt van de hoeveelheid spullen die je hebt, ben je dan ooit tevreden met de spullen die je hebt? En als je tevreden bent met die spullen, zal je nog geluk ervaren wanneer je ze verliest? Zal je nog tevreden zijn wanneer je deze spullen niet meer hebt?

Is de samenleving er op gebouwd om iedereen gelukkig, helder van geest en vredig te maken? Ik denk dat alleen jij dat kan. Ik zie de samenleving bijvoorbeeld als een wegwijzer, iets waar ik geen voorbeeld aan wil nemen naar te leven. Ook niet als iets dat ik wil veranderen, maar wel als voorbeeld hoe het niet moet. En hierbij accepteer ik dus ook volledig de samenleving die er nu staat en de waarde die het kan hebben.

 

[Zweibeiner]

Welke vind je beter passen?
-De situatie waarin onze diepste Behoeften zijn verwezenlijkt: Gelukssituatie De Subjectieve indruk, en het daarmee gepaard gaande Gevoel dat men zich in zo'n situatie bevindt: Geluksgevoel De diepste Behoefte van mens (en dier): Geluksbehoefte

-1) Gemoedsrust 2) Gerustheid 3) Helderheid 4) Helderheidenkalmte 5) Het helder en kalm zijn 6) Kalme stemming 7) Kalmte Kalme gemoedsstemming 9) Reinheid 10) Rust 11) Zuiverheid 12) Zielenrust

En daar kan geen dikke auto tegenop hoor.

Ik wou dat ik dat ook kon zeggen maar ik heb wel een passie voor mijn wagentje, ik heb mijn droomwagen ook. Hij is niet dik, eerder mini.
Maar ik wil er dan tegelijk ook even bij zeggen dat ik het materialistische ook alleen bij mijn mini heb. Voor de rest kan alles me gestolen worden, maar niet mini.
Maar met mini heb ik ook een hobby, dus het is niet helemaal materialistisch. Ik ben van de visuele kant, ik kan je beloven dat mini er niet meer uitziet zoals ik hem gekocht heb.

Voor de rest ben ik zeker met je eens dat geluk niet uit voorwerpen zou moeten komen, ik zie mezelf ook niet als een slaaf van reclame. Tv kijken doen we niet, op de pc addblock aan enzo. Ik irriteer me heel snel aan reclame, ik vind het tegenwoordig ook eerder stalken dan reclame.

 

[mikoz]

Als jij geluk ervaart met mini, is het heel goed mogelijk om meer geluk te ervaren door veel met mini op te trekken. Als je mini verliest kun je echter inzien dat niet alleen mini op zichzelf geluk veroorzaakt, maar dat ze je bracht naar andere situaties waarin je interesses, passie en geluk ervaart.

Wat ik hiermee wil zeggen: je volgt je passie, waardoor je op je pad meer van dat tegenkomt. Waardoor als je mini verliest je alsnog in kan zien dat je meer inzicht hebt gekregen in je interesses en je dus die dingen kan blijven volgen, waardoor er altijd een overvloed is in geluk én je tevreden kan zijn in het missen van mini.

 

[Zweibeiner]

Als je tegenvallers hebt, kunnen dit uitdagingen zijn. Of tekenen dat je op dit moment je passie en interesses uit het oog verloren bent. Dit schuilt vaak (diep) achter ongeluk. Dit is mijn ervaring iig. Wanneer ongeluk heerst in je leven, is sereniteit of helderheid (wat altijd in het moment te vinden is) hetgeen waardoor je kan inzien dat ongeluk je alleen maar duidelijk probeert te maken dat er dingen zijn in je leven waar je verandering in wilt zien.

Op deze manier kun je ongeluk zien als een wegwijzer. En hoeft het niet eens als ongeluk in negatieve zin gezien te worden. Zelfs de diepste depressie of psychose kan leiden tot inzichten. Het zijn immers grote tekenen dat je keuzes hebt gemaakt/maakt die leiden tot een hardere aanpak, in de vorm van diep ongeluk of schijnbare gekte.

óf je gaat andere keuzes maken, óf je blijft ongelukkig. Met beide kan je tevreden zijn en beide zijn jouw keuze. Je gedachten komen en gaan en je gevoel is de wegwijzer.

Ik denk dat we het in grote lijnen allemaal met elkaar eens zijn alleen dat we eigen persoonlijke nuance verschillen hebben van welke betekenis we aan welke woorden hangen.

Ongeluk is een wegwijzer, daar ben ik het zeker mee eens met je. Ik heb dat ook altijd als wegwijzer gebruikt. Ik vind mezelf in een situatie die ik niet fijn vind, dan heb ik dat geleerd en weet ik (als het goed is) hoe ik die situatie de volgende keer kan vermijden of anders aanpakken om het ongeluk gevoel niet te ervaren. Dus ja zeker, ongeluk is een wegwijzer en misschien wel de beste in je leven.
Ik ben er redelijk van overtuigd dat ik denk op de manier zoals ik nu denk door mijn minder prettige verleden. Omdat ik na ben moeten gaan denken over hoe en wat, hoe het aan te pakken en op te lossen. En waar het überhauptmis ging.
Ongeluk in de zin van: Ik probeer iets en ik faal, zeg even voor de handigheid een taart bakken. Ik verwelkom ongeluk/faal juist in die zin van ongeluk. Want daar leer je van en ik wil beter worden en dan moet ik leren. Niet op je bek gaat betekent dat je niks leert. Of in ieder geval een stuk minder.
Ik heb inderdaad een keuze gemaakt voor mezelf en ben daar ook achter gaan staan. Dat is nu zo'n 16 jaar geleden. Of ik ga vechten voor mijn geluk, of ik kap ermee. Alles of niets. Werkte op zich wel voor mij.

Wat bedoel je hiermee? Wat wil je winnen en wat is onmogelijk?

Misschien dat winnen niet het goede woord is. Ik ga het even proberen uit te leggen met een voorbeeld want dat werkt voor mijn gevoel beter. Dan kun jij zo zeggen of ik het wel of niet goed begrepen heb
Man en vrouw zijn een stel, vrouw heeft weinig zelfvertrouwen en haalt haar zelfvertrouwen uit de complimentjes die haar man haar geeft. Ze zal dit nooit kunnen winnen omdat ze een ander nodig heeft om zich goed over zichzelf te voelen. Ze legt de keuze bij haar man neer, ze zal nooit zelfvertrouwen krijgen omdat ze daarvoor afhankelijk is van haar man. Dus een strijd die ze nooit kan winnen. Het zelfvertrouwen zal uit haarzelf moeten komen, dan pas kan ze echt en oprecht zelfvertrouwen hebben. Zodra haar man wegvalt zakt ze zelf ook in elkaar. Want ze legt die keuze bij haar man neer ipv dat ze zelf de keuze maakt om zichzelf mooi te vinden.
Klinkt dit logisch?

Kun je vrede hebben en tegelijk geluk ervaren? Als jouw geluk afhangt van de hoeveelheid spullen die je hebt, ben je dan ooit tevreden met de spullen die je hebt? En als je tevreden bent met die spullen, zal je nog geluk ervaren wanneer je ze verliest? Zal je nog tevreden zijn wanneer je deze spullen niet meer hebt?

Is de samenleving er op gebouwd om iedereen gelukkig, helder van geest en vredig te maken? Ik denk dat alleen jij dat kan. Ik zie de samenleving bijvoorbeeld als een wegwijzer, iets waar ik geen voorbeeld aan wil nemen naar te leven. Ook niet als iets dat ik wil veranderen, maar wel als voorbeeld hoe het niet moet. En hierbij accepteer ik dus ook volledig de samenleving die er nu staat en de waarde die het kan hebben.

Ik kan heel makkelijk geluk ervaren als ik vrede heb, ik heb niet veel meer nodig dan me simpelweg sereen te voelen. Ik kan geluk zeker wel in verschillende mate ervaren, maar me vredig voelen is voor mij geluk voelen. Het is niet makkelijk om jezelf sereen te voelen, althans voor mij komt dat niet vanzelf.

Kun je geluk ervaren als je afhankelijk bent van je spullen. Ik denk dat ik hier hetzelfde antwoord op zal geven als mijn voorbeeld van de man en vrouw. Je laat je geluk afhangen van andere dingen/mensen/voorwerpen. Voor mij zou dat niet werken, want je ben nog steeds afhankelijk van. Het geluk/sereen zijn komt niet uit jezelf maar uit je omgeving. Ik denk dat het geluk van binnenuit moet komen om oprecht sereen/geluk te voelen. Ik geloof echt wel dat bepaalde spullen kunnen mee helpen om je geluksgevoel een boost te geven. Maar uiteindelijk haal je daar geen geluk uit. Althans ik zou dat niet hebben. Mijn honden en mijn vriend (oke, mini komt daar ook wel dichtbij) zijn het enige wat er toe doet in mijn leven. Als ik hun heb dan maakt het geen zak uit waar ik ben. Wij vullen elkaars leven aan ipv dat we elkaar nodig hebben.

Is de samenleving er op gebouwd om iedereen gelukkig, helder van geest en vredig te maken? Ik zou zeggen van niet, de samenleving is erop gebouwd dat ze je dat willen laten geloven. De samenleving kan het echt aan zijn reet roesten hoe het met mij gaat. Ik ben een product, zoals we dat allemaal zijn. Een product aan wie ze geluk willen verkopen.
Ik ben het zelf inderdaad die bepaald hoe ik me voel door mij keuzes en acties. Ik kan mezelf erboven op helpen maar mezelf ook de grond in stampen. Ik vind het eigenlijk heel erg jammer om te zien hoe afhankelijk mensen van andere mensen en voorwerpen zijn voor hun geluk en ze lijken het zelf niet door te hebben. Aan de andere kant ben ik net als de samenleving, het kan me niet boeien. Ik leef voor mezelf, als andere met oogkleppen op willen lopen moeten ze dat zeker doen, ik leer inderdaad van hun. Doordat ik de situatie van een afstand zie is het veel makkelijker voor me om een goede mening te vormen. Zou ik er middenin in zitten dan is mijn zicht vertroebelt.
Ik zou hem ook zeker niet willen veranderen, ik vind het eigenlijk wel leuk en interessant om te zien hoe het zich ontpopt. Hoe mensen reageren, hoe mensen naar dingen kijken, hoe die mening verandert met nieuwe ervaringen etc. Het is het grootste levende experiment op aarde en je hoeft alleen maar naar buiten te gaan of een random social media site te openen.
Ik heb gisteren een bericht geschreven waarin ik het woord "pushing" gebruikte. De persoon tegenover mij deelde mijn mening niet en wilde me zo graag op mijn plek zetten dat ze mijn bericht niet goed gelezen had. Haar argument in haar bericht was erop gebaseerd dat ik "punishing" zei. Geweldig interessant toch? Het gaat er niet om een goede discussie te hebben maar om de ander zo snel mogelijk klein te krijgen. Daardoor lezen ze berichten niet meer goed en denken ze te denken wat ik denk. Tja, ik vond het bijna zielig want ze gaf me een opening waar ze zelf behoorlijk mee voor lul zou gaan staan.
Dus: persoon a is het niet met me eens en door de wil om mij zo snel mogelijk op mijn plek te zetten doet ze het voor zichzelf. Dus het is belangrijker dat ze haar mening naar me schrijft dan wat er überhaupt inhoudelijk gebeurt. Mensen denken niet na, hoe moeten ze dan in hemelsnaam erachter komen waar geluk nu echt vandaag komt?
Kijk, als het voor andere mensen werkt om geluk uit personen en voorwerpen te halen dan moeten ze dat zeker doen, ik zei het als dweilen met de kraan open. Ik fix liever de kraan, geef mij maar een goede logische oplossing.

Je kan altijd en overal leren en een voorbeeld aan nemen en leren waarom wel of niet. Dat hoeft niet eens perse iets negatiefs te zijn. De samenleving is in mijn ogen dan ook gewoon. Niet positief, niet negatief, het is er. Net zoals de boom buiten staat. Daar heb ik ook geen positieve of negatieve gevoelens bij, ik accepteer dat hij daar staat en dat was het.

Maar ik ben weer uitgebreid bezig geweest, ik hoop dat ik het een beetje logisch heb kunnen houden.

 

[mikoz]

Ongeluk is een wegwijzer, daar ben ik het zeker mee eens met je. Ik heb dat ook altijd als wegwijzer gebruikt. Ik vind mezelf in een situatie die ik niet fijn vind, dan heb ik dat geleerd en weet ik (als het goed is) hoe ik die situatie de volgende keer kan vermijden of anders aanpakken om het ongeluk gevoel niet te ervaren. Dus ja zeker, ongeluk is een wegwijzer en misschien wel de beste in je leven.

En dan heb je ook nog: geluk als wegwijzer. En hier wordt gevoel een heel handige tool in mijn beleving. Als je bij een gedachte een positief gevoel krijgt en er naar gaat handelen, zonder een uitkomst te verwachten, zal je steeds meer gedachten en situaties scheppen waarbij je geluk ervaart.
Passie en interesse negeren = ongeluk, ongeacht de uitkomst. Ongeluk als teken dat je andere keuzes kunt maken om gelukkig te zijn.
Passie en interesse belonen met handelen = geluk, ongeacht de uitkomst. Geluk als teken dat wat je kiest het goede is.

Zoiets als: de weg is je bestemming

Man en vrouw zijn een stel, vrouw heeft weinig zelfvertrouwen en haalt haar zelfvertrouwen uit de complimentjes die haar man haar geeft. Ze zal dit nooit kunnen winnen omdat ze een ander nodig heeft om zich goed over zichzelf te voelen. Ze legt de keuze bij haar man neer, ze zal nooit zelfvertrouwen krijgen omdat ze daarvoor afhankelijk is van haar man. Dus een strijd die ze nooit kan winnen. Het zelfvertrouwen zal uit haarzelf moeten komen, dan pas kan ze echt en oprecht zelfvertrouwen hebben. Zodra haar man wegvalt zakt ze zelf ook in elkaar. Want ze legt die keuze bij haar man neer ipv dat ze zelf de keuze maakt om zichzelf mooi te v

En zo is het. Je kan wel kiezen om je geluk van een ander af te laten hangen, maar dat houdt dan ook in dat je je ongeluk laat beslissen door een ander. Uiteindelijk was het jouw keuze om de ander te laten beslissen en ben jij volledig verantwoordelijk voor je eigen geluk én onvermijdelijk bijkomend ongeluk. Aangezien de ander jou gedachten, interesses en passies niet heeft, keuzes maakt vanuit zijn gedachten en jij je geluk laat afhangen van die gene is het ongeluk dat er bij komt onvermijdelijk.
Je kunt altijd kiezen, want de keuze is altijd aan jou.

 

[Zweibeiner]

Ik vind jouw manier van denken interessant. Zo heb ik er eigenlijk nooit tegenaan gekeken, met de woorden die je kiest om jouw gedachte hierover te omschrijven. Ik vind het leuk om even een kijkje te nemen in je hoofd
Bedankt dat je even de tijd neemt om dit gesprek met me aan te gaan.

En dan heb je ook nog: geluk als wegwijzer. En hier wordt gevoel een heel handige tool in mijn beleving. Als je bij een gedachte een positief gevoel krijgt en er naar gaat handelen, zonder een uitkomst te verwachten, zal je steeds meer gedachten en situaties scheppen waarbij je geluk ervaart.
Passie en interesse negeren = ongeluk, ongeacht de uitkomst. Ongeluk als teken dat je andere keuzes kunt maken om gelukkig te zijn.
Passie en interesse belonen met handelen = geluk, ongeacht de uitkomst. Geluk als teken dat wat je kiest het goede is.

Zoiets als: de weg is je bestemming

Heel logisch natuurlijk dat geluk net zo goed een wegwijzer is. Gevoelsmatig lijkt het alleen alsof dat minder is omdat het makkelijk is om je te laten leiden door dingen die je leuk vind. Dan denk je op een compleet andere manier na over de keuzes die je moet maken. Bij ongeluk voelt de keuze aan als beslissend terwijl bij geluk je de keuze ervaart als opties en iets leuks.
Ik kan me heel moeilijk voorstellen dat mensen hun passie negeren, het is een natuurlijke drug om je passies na te jagen.
Ik kan dit ook zeker in mezelf terug zien, zodra ik even niet weet wat ik moet, de passie is gaan liggen dan voel je je ook vrij snel meer somber.

 

[mikoz]

Ik kan me heel moeilijk voorstellen dat mensen hun passie negeren, het is een natuurlijke drug om je passies na te jagen.

En toch zijn er zoveel restricties, normen, waarden etc. in de maatschappij gecreeerd waar vele mensen hun volledige geloof in stoppen, waardoor ze hun ware passies en interesses 'negeren'. Met als gevolg een ongewenste realiteit. En vingers wijzen door wie het komt, nooit naar binnen kijken om te ontdekken wat er scheef zit.
Het innerlijke sturingssysteem klopt nog wel, er wordt alleen niet altijd naar gehandeld aangezien het niet echt bekend is. Als het bekend zou zijn zouden mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun keuzes en zouden mensen niet in de overtuiging zijn voor anderen te kunnen kiezen. En zouden mensen die hun keuzes laten af hangen van anderen niet meer verontwaardigd zijn als ze teleurgesteld worden door hun keuzes en bijkomende manifestatie (waarvan ze overtuigd zijn dat het niet hun keuze was)

Negeer je, gevoelsmatig, het systeem dat gecreeerd is in de wereld en laat je in plaats daarvan je ware passies en interesses, je innerlijke sturingssysteem op de eerste plaats staan, dan creeer je iig al plaatselijk een gewenste realiteit.

 

[Bas]

Ik kan me heel moeilijk voorstellen dat mensen hun passie negeren, het is een natuurlijke drug om je passies na te jagen.

Het komt momenteel veel voor dat je niet eens de kans krijgt om je passies achterna te volgen of niet eens mag. Ik heb het dan over hoe ouderen hun kinderen de laatste jaren opvoeden, dat verandert echt vreselijk snel en is echt zonde voor de toekomst van het kind. Kinderen krijgen op jonge leeftijd al een telefoon in hun handen gedrukt. Dat is niet echt iets waar je op kan ontdekken waar je passies liggen.

Op de werkvloer komt soort gelijk iets ook steeds vaker voor merk ik. Je moet maar gewoon doen wat er van je gevraagd wordt, als je meer wilt doen omdat je het beste over hebt voor je werk, wordt dit niet gewaardeerd. Extra dingen doen of meer aandacht geven dan nodig is vind men dan zeer vervelend.

Mocht een kind een passie ergens voor hebben, dan wordt dit hier en daar niet gesteund. Als een kind graag piano wil spelen (en vader en moeder ondertussen dokter zijn), dan zullen de ouders aanraden iets anders te gaan doen als beroep. Bijvoorbeeld he, je ziet wel steeds meer; ga voor iets dat veel geld oplevert later.

Mijn conclusie betreft dit is dat zo kinderen in depressies komen. Ze kunnen niet doen wat ze willen en durven dit ook niet naar buiten te brengen. Toen ik jong was, kon ik in huis over van alles praten, hoefde me nergens voor te schamen en er werd keer op keer naar me geluisterd. Een voorbeeld hiervan; toen ik jong was zeiden me ouders dat als ik ooit drugs wilde gebruiken (soft op dat moment), dan kon ik dit thuis uit proberen onder toezicht van mijn ouders. Uiteraard deed ik dit niet de 1e keer, maar de 2e keer wel voor advies vanwege de 1e keer. Zo pakte me ouders 2 vliegen in 1 klap, ik leerde drugs veilig te gebruiken en ik kende hoe het was als ik het buiten deed (onveilig dus). Ik zie buiten drugs gebruiken zonder toezicht etc als onveilig (was toen nog een jaar of 14/15).

 

[Langspeelplaat]

Niets persoonlijks, maar ik vind dit vooral pretentieus klinken.

Maak goed gebruik van de keuzes die je maakt in je leven en laat je keuzes al helemaal niet aan anderen over. Volg je passie, wacht niet tot je geluk voorgeschoteld krijgt: dat gebeurt niet, wees bewust in het kiezen van je paden. Verlichting is er voor iedereen, jij kan er nú voor kiezen

Yeah! Misschien had je deze er nog bij kunnen plakken:

Fouten kunnen de pilaren zijn voor succes!

Het is de kunst van het leven om zoveel mogelijk fouten te maken!

Hmz.

Op deze manier kun je ongeluk zien als een wegwijzer. En hoeft het niet eens als ongeluk in negatieve zin gezien te worden. Zelfs de diepste depressie of psychose kan leiden tot inzichten. Het zijn immers grote tekenen dat je keuzes hebt gemaakt/maakt die leiden tot een hardere aanpak, in de vorm van diep ongeluk of schijnbare gekte.

Leuk verpakte zinnen allemaal, en deels zal hier heus een kern van waarheid in zitten, maar kom dit maar eens uitleggen op een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Als je een gereguleerde depressie hebt zal dit allemaal best kunnen werken en kan het je wellicht bepaalde inzichten verschaffen, maar ik heb een goede vriend, en hij is niet met een natte vinger te lijmen, wat er in resulteert dat ie zichzelf waarschijnlijk laat euthanaseren. Ik ga met hem overal naartoe, zoek naar alternatieve therapeuten, omdat hij de hoop in het reguliere traject heeft verloren, maar ik heb het idee dat ie alleen maar verder afdwaalt. Af en toe moet je ook gewoon accepteren dat mensen niet voor het geluk geboren zijn. Het is vervolgens aan de persoon of hij hier iets mee wil doen. Helaas is hij te moe om voor zichzelf te knokken. En daar leer ik weer van, want voor mij is hij een spiegel, hoe het ook kan zijn als je je zware laat domineren. Maar hier heeft hij niets aan natuurlijk.

 

[mikoz]

En zo zie je in de maatschappij dat op vele manieren de authenticiteit van mensen al vanaf erg vroege leeftijd wordt onderdrukt. Of het nou moedwillig is of niet. Er wordt een systeem gecreeerd waarnaar geleefd zou moeten worden, vaak ook nog onder dwang van geweld. Mensen geloven dat het de enige realiteit is en spelen dit door naar hun kinderen.

Indoctrinatie http://www.encyclo.nl/begrip/indoctrinatie

Dit alles terwijl er een beter systeem in onszelf te vinden is.

 

[Bas]

Het is vervolgens aan de persoon of hij hier iets mee wil doen.

Ik herken dit. Soms zitten mensen zo vast dat ze bijna niet te helpen zijn helaas. Het is eigenlijk hoe het soms gewoon gaat of we dit nou willen geloven of niet. In het ergste geval kan je alleen maar accepteren dat er niets veranderd gaat worden, je moet er dan nog maar het beste van maken, van de tijd die overblijft.

 

[Langspeelplaat]

Ik herken dit. Soms zitten mensen zo vast dat ze bijna niet te helpen zijn helaas. Het is eigenlijk hoe het soms gewoon gaat of we dit nou willen geloven of niet. In het ergste geval kan je alleen maar accepteren dat er niets veranderd gaat worden, je moet er dan nog maar het beste van maken, van de tijd die overblijft.

Juist. Ik doe wat er binnen de mogelijkheden ligt. En dit beperkt zich eigenlijk alleen maar tot een luisterend oor bieden. Zo nihilistisch kan het leven af en toe zijn. En natuurlijk ben ik af en toe kwaad op hem, omdat ie zichzelf niet wenst aan te pakken. Hij lijkt zijn miserie in handen te leggen van de instanties; propt zichzelf vol met medicatie, maar uiteindelijk lost dit natuurlijk niets op. Boos of teleurgesteld in hem zijn heeft nu ook weinig zin meer. Ik ben vooral begaan met hem en hoop dat ie het 'licht' gaat zien...

 

[mikoz]

Niets persoonlijks, maar ik vind dit vooral pretentieus klinken.



Yeah! Misschien had je deze er nog bij kunnen plakken:







Hmz.



Leuk verpakte zinnen allemaal, en deels zal hier heus een kern van waarheid in zitten, maar kom dit maar eens uitleggen op een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Als je een gereguleerde depressie hebt zal dit allemaal best kunnen werken en kan het je wellicht bepaalde inzichten verschaffen, maar ik heb een goede vriend, en hij is niet met een natte vinger te lijmen, wat er in resulteert dat ie zichzelf waarschijnlijk laat euthanaseren. Ik ga met hem overal naartoe, zoek naar alternatieve therapeuten, omdat hij de hoop in het reguliere traject heeft verloren, maar ik heb het idee dat ie alleen maar verder afdwaalt. Af en toe moet je ook gewoon accepteren dat mensen niet voor het geluk geboren zijn. Het is vervolgens aan de persoon of hij hier iets mee wil doen. Helaas is hij te moe om voor zichzelf te knokken. En daar leer ik weer van, want voor mij is hij een spiegel, hoe het ook kan zijn als je je zware laat domineren. Maar hier heeft hij niets aan natuurlijk.

Hey langspeelplaat, allereerst: Dat ik pretentieus naar jou over kom zegt niks over de inhoud die ik hier neer zet.

En verder: ik heb een grote periode van mijn leven 'geleden' aan een depressie. Meerdere malen heb ik psychotische verschijnselen gehad en eenmaal ben ik werkelijk psychotisch geworden. Ik zet 'geleden' tussen aanhalingstekens aangezien dat afhangt van je perceptie. Eerst kon ik het helemaal niet handelen en ging ik helemaal kapot van de mentale martelingen. Ik keek naar de depressie en psychose alsof het mij aanpakte, kapot wilde maken. Alles en iedereen is er om me kapot te maken. Tot een moment dat mn leven zo afgebroken was dat er bijna niks van me over was. Een soort ego dood zou je het kunnen noemen. Geloven waren doorbroken, gedachten voelden als minder van mij, gevoel ging nog alle kanten op en was vaak ook erg afgevlakt.
Er kwam een gedachte: 'ik wil me weer goed voelen'
deze gedachte voelde erg goed.
'ik wil weer gitaar spelen'
deze voelde ook erg goed. Ik handelde erop.
'ik wil muziek-theorie leren' (nooit eerder gedaan)
deze gedachte voelde goed. En handelen.
'zoek manieren om jezelf af te maken'
deze voelde slecht. dus handelde ik niet.
'wil altijd al reizen. Met de fiets. Met tent.'
deze voelde goed. Dus handelen.
'je bent nog steeds niks waard'
deze onderzocht ik en verbrak mijn geloof in deze gedachte, door in te zien dat gedachtes je kunnen helpen of er zijn om je te lokken naar depressie en aanverwanten.


Het gaat er uiteindelijk om welke gedachten je goed doen voelen en welke niet en wat voor eventuele actie je daar vervolgens op neemt.


Klote dat je vriend zo vast zit. Wat is volgens hem de reden dat ie depressief is? Of wat denk jij? Het lijkt erop dat hij de hoop (nog) bij andere instanties neerlegt.

 

[Langspeelplaat]

Dat ik pretentieus naar jou over kom zegt niks over de inhoud die ik hier neer zet.

Hier verschillen wij over van mening. Guru's doen niet anders en die ben ik het afgelopen jaar veel tegengekomen. Ik vind dat pretentieus, sorry. Verandering moet vanuit jezelf komen. Ik waardeer je goedbedoelde adviezen, laat hier geen misverstand over bestaan.

En verder: ik heb een grote periode van mijn leven 'geleden' aan een depressie. Meerdere malen heb ik psychotische verschijnselen gehad en eenmaal ben ik werkelijk psychotisch geworden. Ik zet 'geleden' tussen aanhalingstekens aangezien dat afhangt van je perceptie. Eerst kon ik het helemaal niet handelen en ging ik helemaal kapot van de mentale martelingen. Ik keek naar de depressie en psychose alsof het mij aanpakte, kapot wilde maken. Alles en iedereen is er om me kapot te maken. Tot een moment dat mn leven zo afgebroken was dat er bijna niks van me over was. Een soort ego dood zou je het kunnen noemen. Geloven waren doorbroken, gedachten voelden als minder van mij, gevoel ging nog alle kanten op en was vaak ook erg afgevlakt.
Er kwam een gedachte: 'ik wil me weer goed voelen'
deze gedachte voelde erg goed.
'ik wil weer gitaar spelen'
deze voelde ook erg goed. Ik handelde erop.
'ik wil muziek-theorie leren' (nooit eerder gedaan)
deze gedachte voelde goed. En handelen.
'zoek manieren om jezelf af te maken'
deze voelde slecht. dus handelde ik niet.
'wil altijd al reizen. Met de fiets. Met tent.'
deze voelde goed. Dus handelen.
'je bent nog steeds niks waard'
deze onderzocht ik en verbrak mijn geloof in deze gedachte, door in te zien dat gedachtes je kunnen helpen of er zijn om je te lokken naar depressie en aanverwanten.

Het gaat er uiteindelijk om welke gedachten je goed doen voelen en welke niet en wat voor eventuele actie je daar vervolgens op neemt.

Ja, het draait uiteindelijk allemaal om perceptie. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat jouw percepties kloppen, maar dit is weer een andere discussie. Fijn dat jij je leven een positieve impuls hebt kunnen geven in ieder geval. Mag je ook trots op zijn.

Klote dat je vriend zo vast zit. Wat is volgens hem de reden dat ie depressief is? Of wat denk jij? Het lijkt erop dat hij de hoop (nog) bij andere instanties neerlegt.

Hij lijdt aan een chronische depressie. Zijn eerste gedachten waren dat hij als kind op de peuterspeelzaal speelde. Hij merkte op dat ie zichzelf enorm ellendig voelde(hij wist toen nog niet wat het woord depressie inhield) en stelde zichzelf de vraag wat hij hier in hemelsnaam op deze aardbol deed. Later heeft hij een diagnose gekregen; syndroom van Asperger. Heeft een problematische jeugd gekend; pesterijen, manipulatie, wat hem nooit heeft geleerd voor zichzelf op te komen. Heeft ook 11 maanden opgenomen gezeten in zijn pubertijd, en heeft daardoor nooit echt een gezonde puber kunnen zijn. Even leek er wat licht in zijn leven te komen doordat ie een relatie had met een leuk meisje, maar zij kon zijn zware geest niet meer aan en besloot de relatie na 3 jaar te beëindigen wat hem natuurlijk ook niet in de koude kleren heeft gezeten. Hij is naar mijn mening buitengewoon intelligent, wat hem in de weg zit, omdat een ander hem niets wijs kan maken. Heeft versneld een universitaire opleiding afgerond en heeft allerlei cursussen gedaan om zichzelf beter te leren begrijpen. Helaas heeft dit geen baat gehad. Hij heeft geen hoge pet op van de mensheid en wenst zich liever hiervan te distantiëren.

 

[mikoz]

Het gaat om je eigen perceptie inderdaad. De manier die ik hanteer werkt voor mij erg goed en twijfel dan ook niet om deze te delen met anderen, aangezien het goed voelt om dit te doen. Het is aan anderen, ieder op zich, om hun keuzes te maken. Het is absoluut niet mijn bedoeling om anderen te beledigen, ik rijk alleen een tool aan die iedereen kan uitproberen.

Als je vriend zich wil distantiëren van de mensheid, moet hij dat vooral doen, zou ik zeggen. En als hij denkt dat dat onmogelijk is, zou hij dat zelf moeten onderzoeken en keuzes maken. Ik begrijp heel goed dat dat onmogelijk lijkt. Maar wanneer wordt het onmogelijk? Op het moment dat je gelooft dat het onmogelijk is.

Ik hoop voor je vriend en voor jou dat er verbetering in komt en dat hij inziet dat instanties hem waarschijnlijk niet gaan helpen, dat hij uiteindelijk de verantwoordelijke is voor zijn leven. Zo vast zitten wens ik natuurlijk niemand toe.

 

[Langspeelplaat]

Het is absoluut niet mijn bedoeling om anderen te beledigen, ik rijk alleen een tool aan die iedereen kan uitproberen.

Je beledigt niet. Het is juist te waarderen dat je zo'n topic start. Alleen niet iedereen heeft hier oren naar. Ik had ook niet kunnen reageren, maar wilde toch graag mijn mening ventileren. No hard feelings.

Maar wanneer wordt het onmogelijk? Op het moment dat je gelooft dat het onmogelijk is.

Laten we het erop houden dat hij is geïndoctrineerd door zijn percepties, net zoals jij en ik.

Herhaling van zetten.

Goodluck!

 

[mikoz]

Ik ben blij dat je gereageerd hebt!

 

[Mindless]

Veel interessante posts in dit topic.

Ik denk dat er eerst een bepaalde afstand moet zijn tussen jezelf en je 'problemen' voordat je effectief aan je problemen kunt werken. Mensen die alleen maar in de molen van hun gedachten zitten, hebben niet de benodigde ruimte om hun eigen situatie te overzien. Hoewel het denk ik waar is wat Mikoz zegt over leren van de grootste 'pech' in je leven, zal er denk ik ook minstens een kleine mate van distantiëring (van je gedachten) moeten zijn. Iedereen heeft in potentie de capaciteit tot (zelf)heling, maar moet eerst een voldoende zelf-reflectief bewustzijn creëren. Misschien dat je het zelfs zo kunt zeggen dat eerst een "gezond" functionerend ego nodig is voordat men de echt diepe complexen onder de loep neemt en heelt.

 

[mikoz]

.. zal er denk ik ook minstens een kleine mate van distantiëring (van je gedachten) moeten zijn.

Dit is cruciaal om stresvolle gedachten te kunnen onderzoeken. Als er geen (minimale) distantiëring van je gedachten is, houdt dat in dat je je gedachten volledig je welzijn laat bepalen. Je bent dan al je gedachten, zo lijkt het.

Terwijl als je ze van iets verder af bekijkt, je selectief gedachten kunt kiezen. Je kunt dan bewust voor goed voelende gedachten kiezen om wellicht vanuit te gaan handelen. Slecht voelende gedachten kun je zo onderzoeken, omdat daar simpelweg ruimte voor is.

De bewustwording dat je niet je gedachten bent, zorgt voor bewustwording van die ruimte.

Het is niet zo dat er ineens minder gedachten of alleen maar goed voelende gedachten langskomen. De slecht voelende gedachten zullen, voornamelijk in het begin van deze bewustwording, nog steeds gewoon langskomen. Ze zullen echter als steeds minder krachtig ervaren kunnen worden. Soms zelfs lachwekkend dat je bepaalde gedachten voorheen volledig had kunnen geloven.

In gevallen van bijv. diepe depressie komen er zowat alleen maar slecht voelende gedachten langs, omdat de persoon die gedachten als 'waar' is gaan zien en dus steeds meer van deze gedachten aangetrokken heeft. De goed voelende gedachten worden hierdoor steeds verder weggedrukt door een 'verkeerde' focus.
Het kan zijn dat de depressie zo lang vol gehouden wordt dat door overbelasting alle geloven ineens worden gebroken. Een soort reset. Op het moment van die reset is er ruimte om de focus te verleggen. Dat moment is helder en van daaruit kunnen nieuwe keuzes gemaakt worden.

 

[Zweibeiner]

wat er in resulteert dat ie zichzelf waarschijnlijk laat euthanaseren

En dat is een keuze waar die jongen zich waarschijnlijk blij en goed bij voelt.
Dus is deze keuze een keuze die TS aanmoedigt. Het enige moeilijke bij deze keuze is dat mensen vinden dat kiezen voor uit het leven stappen iets negatiefs is, en dus ook geen fijne gedachte op kan leveren. Terwijl vanuit het standpunt van die jongen er waarschijnlijk weinig mooiere gedachtes zijn.

Het is juist te waarderen dat je zo'n topic start. Alleen niet iedereen heeft hier oren naar

Waarschijnlijk werk de levensvisie van TS niet voor iedereen, we zijn immers allemaal anders. Maar dit is wel een manier die voor TS geholpen heeft wat betekent dat hij voor andere ook kan helpen. Ik zie TS hier vooral zijn standpunt uitleggen en hoe hij het ziet, ik zie hem niet zeggen dat dit de manier is.
Als mensen hier geen heil in zien dan hoeven ze niet te reageren natuurlijk. Maar je kan het TS ook niet kwalijk nemen dat hij zijn standpunt probeert uit te leggen.
Of ik nu wel of niet geloof in zijn manier, ik vind het waanzinnig interessant om zijn kijk te begrijpen. Om zijn waarheid te zien en ook doordat je op die manier een beetje de wereld kan zien door de ogen van TS.
Je hoeft het ergens niet mee eens te zijn om wel te willen begrijpen hoe iemand bij die mening komt.

Iedereen loopt tegen zijn eigen problemen aan en heeft zijn eigen oplossingen die voor hem werken. Misschien kunnen mensen een deel van de visie van TS toepassen in hun leven, misschien hebben mensen ineens het licht gezien en misschien hebben mensen er helemaal niks aan.
Wat je sowieso wel hebt gekregen van dit topic is meer kennis en een unieke kijk in iemand zijn hoofd en zijn persoonlijke waarheid.