Zandkasteel
Newbie
Ik had afgelopen weekend een behoorlijk heftige trip op de Keta. Uiteraard daarna rondgezocht of meer mensen een dergelijke ervaring hebben gedeeld. Daar lijkt geen sprake van te zijn. Daarom deel ik graag mijn ervaring: Ik ben benieuwd of anderen vergelijkbare uitwerkingen hebben gehad.
De context
De dag begon met een dagje festival. Super gezellig, met daarbij een mengelmoes van XTC en GHB. Aan het einde van het festival nog wat pep genomen. Na afloop ben ik bij een maat thuis gaan afteren. Het was het laatste festival van dit jaar voor ons, dus het leek ons een goed plan om dit af te sluiten met wat 2cb. Na wat rondbellen bleek dit overal op te zijn. Toen kozen we maar voor Keta (waar we allebei wisselende ervaringen hadden). We raakte verzeild in redelijk diep gesprekken en spraken over wat moeilijke onderwerpen. Dit voelde wel goed aan: Het was fijn om dit eruit te gooien. Op een of andere reden werd dit alleen maar beter bij ieder puntje extra keta. We waren in een lichte trans aan het vertellen, waarbij de kamer eruit zag zoals bij een redelijke dosis keta (vervreemd, maar wel nog in de echte wereld).
De trip
Ik lag nog lekker op de bank te chillen en met mijn maat muziek te luisteren. Toen kwam er opeens een "klik". Uit het niets veranderde alles. De kamer voelde opeens onecht aan. Het voelde stoffing, de texturen waren vreemd. Ik voelde een bedrukkend gevoel, de kamer voelde zwaar en klein aan. Alle bewegingen (inclusief die van mijn maat) voelde als een stop-motion film (met hoge creep-factor). Daarnaast starte opeens (gevoelsmatig) een script. Elke beweging die ik maakte, elke zin die ik sprak, elke zin die mijn maat uitsprak: Het voelde als een script dat werd afgedraait. Ik was enkel de passagier: De kamer bepaalde alles wat er ging gebeuren. Zodra ik iets zei, voelde het alsof het vast lag dat dit precies op dat moment gezegt moest worden. Als ik ergens naartoe liep, stuurde de kamer mij daarna toe. De kamer zei niet: 'jij moet daar naartoe gaan' waarna ik dit opvolgde. Nee, de kamer had mijn lichaam overgenomen en bewoog mij.
Toen had ik opeens een realisatie (wat achteraf onzin was): Dit is hoe een leven eindigt. Je komt in limbo terecht, waarbij alles ongemakkelijk voelt en je vooral altijd met je vriend in een creepy kamer zit opgesloten. Je bewingen die je maakt voelen allemaal onvertouwd, vreemd aan (en gaan buiten mijn wil om). Alles wat ik en mijn vriend zeggen en doen is vooral altijd vastgelegd. Waarbij de kamer heel omgemakkelijk en dwingend aanvoelt. Ik voelde alsof mijn hele lichaam onderdeel was geworden van deze vreemd uitziende, creepy kamer.
Ik heb ongeveer 3 kwartier in dit script vastgezeten. Dat betekende: Nu wordt ik gedwongen op het bed te leunen. Nu moet ik naar rechts kijken. Nu moet ik tegen mijn maat zeggen: 'Ik zit in een diep dal. Kun je mij daaruit helpen?'. Waarop mijn vriend volgens script reageert: 'We komen er wel uit'. Waarna ik gedwongen weer naar een ander deel van de kamer loop (volgens het script) en zeg: 'Ik ben mijzelf kwijt. Komen we hier nog uit?'. Daarna weer een respons: 'ja we komen er wel uit'. Dit volgende elkaar en behoorlijk tempo op.
Omdat alles voorbestemd aanvoelde en gevoelsmatig vast lag, vertrouwde ik mijn vriend niet in zijn geruststelling. Hij zat naar mijn gevoel samen met mij vast en zei dit allemaal tegen beter weten in (en natuurlijk volgens het script). Het hielp ook niet echt dat zijn uiterlijk dezelfde creepy textuur had (erg moeilijk te omschrijven).
Stukje bij beetje merkte ik wel dat ik mij in meer delen van de kamer ging verplaatsen. De kamer voelde langzaamaan weer wat groter aan. Ondanks dat ik nog steeds alles gedwongen ging en ik moest toekijken. Dit zette zich door totdat ik langzaam weer zelf wat had in te brengen. Gedurende een half uur daarna werd ik weer de oude.
Achteraf
De gesprekken die ik voerde waren daadwerklijk gevoerd. Mijn vriend heeft daadwerkelijk op mij ingepraat (om mij rustig te krijgen). Ik heb dus ook nooit het bewustzijn verloren. Een k hole was het dus niet. Echter was de ervaring (zeker in de eerste 15 minuten) behoorlijk intens en beangstigend. Direct na de 'klik' voelde ik angst die ik vooraf niet mogelijk achte. Het gevoel om voor altijd in die postitie te blijven is een mentale klap die onbeschrijflijk was. Ook de frustratie dat ik voortdurend alle kanten op ging (zowel qua spraak als qua bewegen) en daaraan maar geen einde kwam werd na 30-45 minuten erg frustrerend.
Bovenstaande kun je omschrijven als een bad trip. Toch heb ik er geen spijt van. De ervaring was eng, frustrerend en confronterend. Het was echter ook de meest intense ervaring die heel veel indruk maakte. Een groot thema van bovenstaande script was vriendschap en wat dit betekent. Daar is ook in de trip aardig wat over gezegd. Het gevoel van vriendschap is sterker geworden. Ondanks dat ik de enige in de trip was, voelde het aan of ik samen met die vriend deze mentale uitdaging heb doorstaan.
Zoals altijd bij een trip: Het is moeilijk om goed te beschrijven het echt voelde en uitzag. Ik ben toch benieuwd of iemand een vergelijkbare ervaring heeft gehad.
De context
De dag begon met een dagje festival. Super gezellig, met daarbij een mengelmoes van XTC en GHB. Aan het einde van het festival nog wat pep genomen. Na afloop ben ik bij een maat thuis gaan afteren. Het was het laatste festival van dit jaar voor ons, dus het leek ons een goed plan om dit af te sluiten met wat 2cb. Na wat rondbellen bleek dit overal op te zijn. Toen kozen we maar voor Keta (waar we allebei wisselende ervaringen hadden). We raakte verzeild in redelijk diep gesprekken en spraken over wat moeilijke onderwerpen. Dit voelde wel goed aan: Het was fijn om dit eruit te gooien. Op een of andere reden werd dit alleen maar beter bij ieder puntje extra keta. We waren in een lichte trans aan het vertellen, waarbij de kamer eruit zag zoals bij een redelijke dosis keta (vervreemd, maar wel nog in de echte wereld).
De trip
Ik lag nog lekker op de bank te chillen en met mijn maat muziek te luisteren. Toen kwam er opeens een "klik". Uit het niets veranderde alles. De kamer voelde opeens onecht aan. Het voelde stoffing, de texturen waren vreemd. Ik voelde een bedrukkend gevoel, de kamer voelde zwaar en klein aan. Alle bewegingen (inclusief die van mijn maat) voelde als een stop-motion film (met hoge creep-factor). Daarnaast starte opeens (gevoelsmatig) een script. Elke beweging die ik maakte, elke zin die ik sprak, elke zin die mijn maat uitsprak: Het voelde als een script dat werd afgedraait. Ik was enkel de passagier: De kamer bepaalde alles wat er ging gebeuren. Zodra ik iets zei, voelde het alsof het vast lag dat dit precies op dat moment gezegt moest worden. Als ik ergens naartoe liep, stuurde de kamer mij daarna toe. De kamer zei niet: 'jij moet daar naartoe gaan' waarna ik dit opvolgde. Nee, de kamer had mijn lichaam overgenomen en bewoog mij.
Toen had ik opeens een realisatie (wat achteraf onzin was): Dit is hoe een leven eindigt. Je komt in limbo terecht, waarbij alles ongemakkelijk voelt en je vooral altijd met je vriend in een creepy kamer zit opgesloten. Je bewingen die je maakt voelen allemaal onvertouwd, vreemd aan (en gaan buiten mijn wil om). Alles wat ik en mijn vriend zeggen en doen is vooral altijd vastgelegd. Waarbij de kamer heel omgemakkelijk en dwingend aanvoelt. Ik voelde alsof mijn hele lichaam onderdeel was geworden van deze vreemd uitziende, creepy kamer.
Ik heb ongeveer 3 kwartier in dit script vastgezeten. Dat betekende: Nu wordt ik gedwongen op het bed te leunen. Nu moet ik naar rechts kijken. Nu moet ik tegen mijn maat zeggen: 'Ik zit in een diep dal. Kun je mij daaruit helpen?'. Waarop mijn vriend volgens script reageert: 'We komen er wel uit'. Waarna ik gedwongen weer naar een ander deel van de kamer loop (volgens het script) en zeg: 'Ik ben mijzelf kwijt. Komen we hier nog uit?'. Daarna weer een respons: 'ja we komen er wel uit'. Dit volgende elkaar en behoorlijk tempo op.
Omdat alles voorbestemd aanvoelde en gevoelsmatig vast lag, vertrouwde ik mijn vriend niet in zijn geruststelling. Hij zat naar mijn gevoel samen met mij vast en zei dit allemaal tegen beter weten in (en natuurlijk volgens het script). Het hielp ook niet echt dat zijn uiterlijk dezelfde creepy textuur had (erg moeilijk te omschrijven).
Stukje bij beetje merkte ik wel dat ik mij in meer delen van de kamer ging verplaatsen. De kamer voelde langzaamaan weer wat groter aan. Ondanks dat ik nog steeds alles gedwongen ging en ik moest toekijken. Dit zette zich door totdat ik langzaam weer zelf wat had in te brengen. Gedurende een half uur daarna werd ik weer de oude.
Achteraf
De gesprekken die ik voerde waren daadwerklijk gevoerd. Mijn vriend heeft daadwerkelijk op mij ingepraat (om mij rustig te krijgen). Ik heb dus ook nooit het bewustzijn verloren. Een k hole was het dus niet. Echter was de ervaring (zeker in de eerste 15 minuten) behoorlijk intens en beangstigend. Direct na de 'klik' voelde ik angst die ik vooraf niet mogelijk achte. Het gevoel om voor altijd in die postitie te blijven is een mentale klap die onbeschrijflijk was. Ook de frustratie dat ik voortdurend alle kanten op ging (zowel qua spraak als qua bewegen) en daaraan maar geen einde kwam werd na 30-45 minuten erg frustrerend.
Bovenstaande kun je omschrijven als een bad trip. Toch heb ik er geen spijt van. De ervaring was eng, frustrerend en confronterend. Het was echter ook de meest intense ervaring die heel veel indruk maakte. Een groot thema van bovenstaande script was vriendschap en wat dit betekent. Daar is ook in de trip aardig wat over gezegd. Het gevoel van vriendschap is sterker geworden. Ondanks dat ik de enige in de trip was, voelde het aan of ik samen met die vriend deze mentale uitdaging heb doorstaan.
Zoals altijd bij een trip: Het is moeilijk om goed te beschrijven het echt voelde en uitzag. Ik ben toch benieuwd of iemand een vergelijkbare ervaring heeft gehad.
