Natural Reflex
Newbie
Paddotrip 1
Na het innemen van 1,5 portie paddo’s met behulp van een 5 euro kostende margerita pizza, begonnen de eerste emotionele golven al snel op te waaien. En het duurde dan ook niet lang voordat ik de eerste patronen op de muur begon te zien. De muur was geverfd met van die kleine bolletjes verf die op de muur zaten, deze begonnen al snel te bewegen en reliëf te krijgen. Na een nog betere inspectie bleek de hele muur voort te “ademen” en ik begon interesse te krijgen in de effecten die het zou hebben op andere dingen in de kamer. Terwijl de emotionele golven steeds heftiger en moeilijker onder controle te houden waren zocht ik verder naar meer visuele effecten.
Toen ik naar een poster van de plattegrond
van een stad keek begonnen de straatjes te
bewegen en kronkelen, en opeens kwamen
ze spontaan omhoog (alsof ik naar 4
dimensionale maquette zat te kijken).
Ook de afbeeldingen aan de zijkant van de
kaart begonnen zich uit te strekken en te
vervormen.
De vloer die bestond uit schuin haaks op
elkaar liggende planken, begonnen te
vervormen en door elkaar heen te lopen. Ik ging staan en merkte dat de zwaartekracht alleen werkte op heuphoogte. Verder voelde ik geen zwaartekracht meer. Ook tijd en ruimte leken om me heen te kronkelen en me te omarmen in een storm van dansende gekleurde patronen. Als ik mijn ogen dichtdeed zag ik allemaal patronen met rode, groene en witte lijnen die als in een plug-in bij winamp langzaam allesomvattend werden.
De temperatuur schoot ineens keihard omhoog en ik had het superheet, met veel moeite kreeg ik mijn relatief makkelijk te verwijderen vest uit. Sander had zo goed als ie was voor mij een koud washandje gehaald. Omdat de golf redelijk intens was voelde alles loodzwaar aan en ik kreeg met 2 handen nauwelijks het natte washandje de lucht in. Toen ik begreep dat deze actie niet ging lukken ben ik maar met mijn hoofd plat op het natte washandje gaan liggen in afwachting wat nog zou komen.
Ik kan me nog herinneren dat ik ergens tussen wat rare bezigheden naar de gang liep. De eerste keer op de gang was vreemd, het was alsof de muren licht gaven en de schaduwen op de muur ervoor zweefden. Hoe vreemd dit ook leek, mijn 2e ervaring op de gang zou echter nog veel extremer zijn. Toen ik terug kwam in de kamer zag ik duidelijk dat de kleden van de banken licht gaven en hevig aan het bewegen waren, ook de kleuren van de muren waren veel feller dan normaal en de bewegingen werden heftiger en heftiger.
Ineens kwam er een hele zware emotionele golf aan ik moest echt ff gaan zitten en het over me heen laten komen. Al kreunend en mompelend ging ik zitten en begon ik steeds heftigere en gedetailleerde hallucinaties te ontwikkelen, en steeds meer dingen kwamen tot leven. Het patroon van de kleden die over de bank lagen begonnen heftig over elkaar heen te bewegen en de achtergrond leek net een vorm van water die langzaam op en neer golfde. Vanaf dat moment zijn mijn herinneringen vaag, onvolledig en niet meer in de juiste volgorde van tijd. Tijd leek echt buigzaam te zijn, en 5 minuten leken vaak een uur of langer te duren. Tijdens mijn allerheftigste momenten waren de hallucinaties alles omvattend en was ik nauwelijks nog bij bewustzijn, op deze momenten was alles wat zichtbaar was in beweging en anders. De muziek die opstond zorgde ervoor dat de wereld helemaal abstract was, soms Bob Marley en soms wat anders. Ik bleef maar zeggen hoe gelukkig ik me voelde en mijn hallucinaties werden sterker en sterker.
Ook de muziek die opstond (had ik zelf gemaakt) beïnvloede de trip op een goede manier, en werd de ondertoon van mijn trip. Het volgende wat ik me zo weer herinner is dat ik weer richting de bank ging en van alles op mijn computer probeerde te doen zonder resultaat. De hallucinaties zaten nu ook in mijn hoofd en het begon weinig uit te maken of mijn ogen open of dicht waren. Omdat ik me helemaal liet gaan werd dit vele malen erger tot het moment kwam dat ik als een holbewoner op de bank hing en het verschil niet meer wist tussen de “echte” wereld (ogen open) en de wereld die ik zag als ik mijn ogen dicht deed. Ik probeerde het uit te leggen aan Sander maar er kwam geen woord uit, alleen heftige emotionele kreten die voor mij duidelijk het teken waren dat de trip goed aan de gang was. Gedurende de gehele trip voelde ik me overspoeld met geluk en ik moest ook vaak hard huilen en lachen van blijdschap. Tijdens vele extreme emotionele ervaringen die ik beleefde moest ik veel kreunen omdat het gevoel zo fijn was, het was soms net een 15 minuten lang durend orgasme wat zo nu en dan terug kwam.
Toen ik voor de 2e keer op de gang ging kijken zag ik een van de vreemdste dingen van de avond. De muur die voorheen solide leek, was veranderd in 3 transparante lagen die een beetje op en neer golfde, alleen op momenten waar ze alledrie elkaar kruisten werd de muur weer een paar seconde solide. Het plafon hing scheef en veranderde soms van richting. Toen ik weer terug kwam in de kamer probeerde ik een van mijn nummers op te zetten, maar de letters op het beeldscherm veranderde van vorm van kleur positie, grote en zelfs in diepte. Op het heftigste moment van hallucineren veranderde de hele kamer van kleur positie grootte diepte vorm temperatuur en emotie. De kamer zond als het ware mij mijn goede vibes toe. Ik ben naar de bank gevlucht en heb daar keihard zitten trippen. Soms werd ik overspoeld door visioenen van kleur en vorm, emotie en geluid en soms ontwaakte ik uit mijn toestand van bijna knock-out gaan.
Ik deed een poging een spelletje op de pc te spelen wat ik normaal veel speel en toch redelijk goed in ben. De mannetjes veranderde van vorm evenals de omgeving, plafons bewogen, muren verdraaide en ik zag allerlei vormen en patronen door de omgeving heen. Ik ben op een gegeven moment in een voertuig terecht gekomen, een humvee om precies te zijn en heb deze geprobeerd te besturen. Toen ik een parkeer garage inreed die vol stond met palen leken de afzonderlijke terrassen (om ze zo maar te noemen) vele malen groter dan normaal. Ook stonden er aanzienlijk meer palen in die allemaal op en neer bewogen, en niet alleen van vorm veranderde maar ook van ruimtelijk plaats veranderde waardoor er een dans van palen ontstond waar ik tussendoor probeerde te rijden.
Omdat het spelen verre van goed ging besloot ik gewoon van de hallucinaties te gaan genieten en alles over me heen te laten komen. Tot ik plots keek naar mijn toetsenbord, deze was zeker 3x zo groot geworden en er zaten veel meer toetsen op dan normaal. Ik probeerde te typen, dit voelde heel vreemd, alsof de toetsen van kussentjes waren gemaakt en aan mijn vingers bleven plakken, toen ik ff tussendoor een snelle blik op mijn hand liet vallen zag ik mijn vingers zeker 2x zo lang worden als normaal, en ik begon met ze te spelen.
Het volgende wat ik me kan herinneren is dat ik alles zag alsof ik door een TV heen keek. Mijn armen, de computer en zelfs Sander leek echt meters ver weg te zitten. Toen Sander mij de joint paasde leek het dan ook alsof Sander werd uitgerekt en veel dunner werd rond zijn middel. Daarna kwam er weer een hevige golf van kreunen en bijna het bewustzijn verliezen. Ik voelde me zo ontzettend gelukkig, echt ongelofelijk. Het is een van de allermooiste dingen die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt.
Toen moest ik als overmaat van ramp in deze zware golf ineens naar de WC (dit was een hele opgave) ik slenterde door de bewegende en van vorm en kleur veranderende gang richting toilet, eenmaal aangekomen had ik problemen de deur open te krijgen. Toen die eenmaal open was moest ik op de een of andere manier mijn broek open te zien krijgen, nadat zelfs dit gelukt was keek ik naar beneden en zoals alles in mijn trip was de vloer van vorm en hoogte aan het veranderen en de tegels leken over elkaar heen te bewegen, ook de WC zelf was hevig in beweging, hij werd breder en smaller, groter en kleiner en plotseling veranderde hij in de kleur van mijn urine. Na dit avontuur strompelde ik weer terug door de heftige hallucinaties heen op zoek naar waar ik vandaan kwam. Ik kon de deur niet goed vinden en was bijna de verkeerde kamer ingelopen.
Eenmaal terug zat ik nog steeds in een hele diepe trip. Ik weet nog dat tijd uit losse filmpjes leek te bestaan, net zoals bij een DVD de scenes los op de DVD staan, zo leken alle momenten “verpakt” te zijn en een merkbaar begin en einde te hebben. Terwijl ik me hiervan bewust was deed ik nog een poging om te communiceren met Sander, dit lukte enigszins en we bespraken uitgebreid het effect dat de paddo’s hadden op ons tijdsbesef.
Omdat we nog iets meer als een halve portie over hadden en ik zeer tevreden was met wat ik aan het ervaren was vroeg ik om meer. Ik wilde heel erg graag in de trip blijven hangen en nooit meer wakker worden, soms leek het ook alsof het nooit zou stoppen en dit was een heel erg fijne ervaring. Sander had de paddo’s naar zijn zeggen verstopt, maar eigenlijk lagen ze al de hele tijd naast me. Ik heb ze echt niet zien liggen en ik heb echt gezocht waar ze konden liggen, toen ik ze dus eenmaal toch had gevonden zag ik dat zelfs de paddo’s zelf bewogen, ik begon eroverheen te wrijven met mijn handen en mijn vingers en handen namen de vorm aan van de paddo’s.
Gedurende dit hele stuk was mijn trip echt superhevig en er leek geen ontsnappen te zijn aan de chaos van kleur en beweging die mij omringde. Ik had behoefte aan een bepaald nummer, ik probeerde de naam van het nummer te herineren maar alles was vaag en onduidelijk, het enige wat ik me kon herineren was de naam van de map waar hij in stond, ik mompelde vaag Lounge. Ik kreeg het er met heel veel moeite uit, Sander probeerde mijn wens te vervullen en ging op zoek naar de desbetreffende map. Omdat ikzelf niet meer kon lezen en het pijltje van de muis niet meer kon onderscheiden van alle vreemde vormen en kleuren die ik zag was Sander verantwoordelijk voor de muziek die de rest van de avond zou vullen, ondanks mijn handicap deed ik toch een poging om het nummer te vinden. Dit had als resultaat dat ik wat andere nummers vond die ook een grote en goede bijdrage leverde aan de beleving. Het nummer was een heel atmosferisch en langzaam nummer met hele vage fluister geluiden. Ik zat helemaal in trance voor de computer te hangen, en na enkele nummers te hebben geluisterd zag ik opeens de map die ik eigenlijk zocht: “Lounge world”, ik keek naar Sander en sprak heel langzaam en veel te laag “lounge” uit. Jammer genoeg had ik het verkeerd en het nummer dat ik echt zocht stond niet in deze map. Gelukkig ging het willekeurig klikken op de bewegende mappen me beter af als het spelen van het spelletje en al snel had ik het nummer toch gevonden op een plaats waar ik hem echt niet verwachte.
Ik ging terug op de bank zitten en genoot verder van de trip, mijn vriendin was op vakantie dus die miste ik. Ik maak in mijn vrije tijd veel foto’s van, van alles wat ik mooi vind, voornamelijk wolken, bomen, planten en van echte gebeurtenissen als een feest of zo. Ik had ergens een foto van mijn vriendin staan, maar ik heb een totaal van ongeveer 8000 foto’s, het is geen mistyp echt 8000 foto’s! En ik zag dus al die verkleinde afbeeldingen op mijn toch al vreemd gekleurde scherm, al die thumbnails bewegen en veranderde van vorm en zo, echt een computer heeft een wazig effect op je paddo trip, helemaal de startbalk was bij mij echt ontzettend fel en overheersend. Sander had mijn fotomap wel al ooit gezien, maar ik had maar 4 of 5 foto’s van me vriendin dus het was een hele opdracht. Ik durfde het eerst niet aan Sander te vragen maar de chaos op mijn monitor deden mij besluiten toch maar gebruik te maken van deze optie.
Toen de foto eenmaal gevonden was voelde ik een diepe rust over me heen komen en ik moest echt ff gaan liggen. Ik begon helemaal te tintellen en alles voelde keifijn, ik ging weer rechtop zitten en begon me steeds beter bewust te worden van wat ik nou eigenlijk meemaakte. Als ik naar mijn broek keek gingen de vouwen die erin zaten hevig op en neer en leek mijn broek ook in en uit te zetten weer alsof deze aan het ademen was, net zoals bij de muren en plafons.
Ik ging achter de andere computer zitten en genoot van de muziek toen ik opeens Sander zijn hoofd ergens zag zweven, ik dacht WTF! Ik schrok hier heel erg van want Sander zat heel onschuldig op de bank mijn foto’s te bekijken. Hij leek tussen de muur en de monitor te zweven, en heel lichtjes op en neer te golven. Sander riep me omdat hij dacht dat ik erin zou blijven hangen! Ik werd min of meer “wakker” uit deze illusie en toen zag ik Sander echt, en hij was niet meer Sander, hij was onderdeel van de bank geworden waar hij op zat. De leuningen bewogen zich over zijn benen heen en hij leek als het ware in de bank te smelten. Ik bleef weer ff zitten kijken en weer riep Sander mij er ff uit, het begon echt bijna onverdraagzaam sterk te werken, het geluk wat ik voelde ook en ik begon spontaan te huilen van geluk. De kleuren en dingen die ik zag zijn niet te beschrijven in woorden, dus heb ik er later tekeningen van gemaakt. Het zijn meer schetsen van hoe het ongeveer was maar ze zijn voor mij HEEL DUIDELIJK. Omdat ik nog steeds mijn vriendin miste ging ik de monitor maar knuffelen, waarom niet? Hij voelde warm aan, en Marieke’s gezicht leek echter dan wat je zou verwachten van een normale foto dus ik ging ervoor. Ineens zag ik weer allemaal patronen verschijnen op de muur die op de maat van de muziek heen en weer “sprongen” over het oppervlak. Na dit rare voorval keek ik naar een nog niet opgepompt luchtbed wat onder het bureau lag, man wat zag die er vreemd uit. Het was net een hoop drek die zich had opgehoopt. Het leek echt van plastic te zijn (bleek achteraf ook, maar het zag er achteraf toch wel heel anders uit als in de trip ) Weer bewoog het hevig en waren de kleuren veel te fel of veel te dof.
Ik kan me herinneren dat we ergens besloten om iets op te zetten, ik weet echt niet meer of we idd nog iets hebben zitten kijken of dat ik me dat alleen maar verbeeld want ik was echt de tijd kwijt. Het volgende wat ik zo herinner is dat de trip minder hevig begon te worden en ik met de hallucinaties kon gaan “spelen”. Ik probeerde de patronen op de muur te voelen met mijn vingers, echter zonder resultaat.
De hallucinaties bleven nog even voortduren, en er zijn echt zaken die ik helemaal niet heb opgeslagen in mijn koppie maar het was me echt een schitterende en zeker voor herhaling vatbare ervaring.
Na het innemen van 1,5 portie paddo’s met behulp van een 5 euro kostende margerita pizza, begonnen de eerste emotionele golven al snel op te waaien. En het duurde dan ook niet lang voordat ik de eerste patronen op de muur begon te zien. De muur was geverfd met van die kleine bolletjes verf die op de muur zaten, deze begonnen al snel te bewegen en reliëf te krijgen. Na een nog betere inspectie bleek de hele muur voort te “ademen” en ik begon interesse te krijgen in de effecten die het zou hebben op andere dingen in de kamer. Terwijl de emotionele golven steeds heftiger en moeilijker onder controle te houden waren zocht ik verder naar meer visuele effecten.
Toen ik naar een poster van de plattegrond
van een stad keek begonnen de straatjes te
bewegen en kronkelen, en opeens kwamen
ze spontaan omhoog (alsof ik naar 4
dimensionale maquette zat te kijken).
Ook de afbeeldingen aan de zijkant van de
kaart begonnen zich uit te strekken en te
vervormen.
De vloer die bestond uit schuin haaks op
elkaar liggende planken, begonnen te
vervormen en door elkaar heen te lopen. Ik ging staan en merkte dat de zwaartekracht alleen werkte op heuphoogte. Verder voelde ik geen zwaartekracht meer. Ook tijd en ruimte leken om me heen te kronkelen en me te omarmen in een storm van dansende gekleurde patronen. Als ik mijn ogen dichtdeed zag ik allemaal patronen met rode, groene en witte lijnen die als in een plug-in bij winamp langzaam allesomvattend werden.
De temperatuur schoot ineens keihard omhoog en ik had het superheet, met veel moeite kreeg ik mijn relatief makkelijk te verwijderen vest uit. Sander had zo goed als ie was voor mij een koud washandje gehaald. Omdat de golf redelijk intens was voelde alles loodzwaar aan en ik kreeg met 2 handen nauwelijks het natte washandje de lucht in. Toen ik begreep dat deze actie niet ging lukken ben ik maar met mijn hoofd plat op het natte washandje gaan liggen in afwachting wat nog zou komen.
Ik kan me nog herinneren dat ik ergens tussen wat rare bezigheden naar de gang liep. De eerste keer op de gang was vreemd, het was alsof de muren licht gaven en de schaduwen op de muur ervoor zweefden. Hoe vreemd dit ook leek, mijn 2e ervaring op de gang zou echter nog veel extremer zijn. Toen ik terug kwam in de kamer zag ik duidelijk dat de kleden van de banken licht gaven en hevig aan het bewegen waren, ook de kleuren van de muren waren veel feller dan normaal en de bewegingen werden heftiger en heftiger.
Ineens kwam er een hele zware emotionele golf aan ik moest echt ff gaan zitten en het over me heen laten komen. Al kreunend en mompelend ging ik zitten en begon ik steeds heftigere en gedetailleerde hallucinaties te ontwikkelen, en steeds meer dingen kwamen tot leven. Het patroon van de kleden die over de bank lagen begonnen heftig over elkaar heen te bewegen en de achtergrond leek net een vorm van water die langzaam op en neer golfde. Vanaf dat moment zijn mijn herinneringen vaag, onvolledig en niet meer in de juiste volgorde van tijd. Tijd leek echt buigzaam te zijn, en 5 minuten leken vaak een uur of langer te duren. Tijdens mijn allerheftigste momenten waren de hallucinaties alles omvattend en was ik nauwelijks nog bij bewustzijn, op deze momenten was alles wat zichtbaar was in beweging en anders. De muziek die opstond zorgde ervoor dat de wereld helemaal abstract was, soms Bob Marley en soms wat anders. Ik bleef maar zeggen hoe gelukkig ik me voelde en mijn hallucinaties werden sterker en sterker.
Ook de muziek die opstond (had ik zelf gemaakt) beïnvloede de trip op een goede manier, en werd de ondertoon van mijn trip. Het volgende wat ik me zo weer herinner is dat ik weer richting de bank ging en van alles op mijn computer probeerde te doen zonder resultaat. De hallucinaties zaten nu ook in mijn hoofd en het begon weinig uit te maken of mijn ogen open of dicht waren. Omdat ik me helemaal liet gaan werd dit vele malen erger tot het moment kwam dat ik als een holbewoner op de bank hing en het verschil niet meer wist tussen de “echte” wereld (ogen open) en de wereld die ik zag als ik mijn ogen dicht deed. Ik probeerde het uit te leggen aan Sander maar er kwam geen woord uit, alleen heftige emotionele kreten die voor mij duidelijk het teken waren dat de trip goed aan de gang was. Gedurende de gehele trip voelde ik me overspoeld met geluk en ik moest ook vaak hard huilen en lachen van blijdschap. Tijdens vele extreme emotionele ervaringen die ik beleefde moest ik veel kreunen omdat het gevoel zo fijn was, het was soms net een 15 minuten lang durend orgasme wat zo nu en dan terug kwam.
Toen ik voor de 2e keer op de gang ging kijken zag ik een van de vreemdste dingen van de avond. De muur die voorheen solide leek, was veranderd in 3 transparante lagen die een beetje op en neer golfde, alleen op momenten waar ze alledrie elkaar kruisten werd de muur weer een paar seconde solide. Het plafon hing scheef en veranderde soms van richting. Toen ik weer terug kwam in de kamer probeerde ik een van mijn nummers op te zetten, maar de letters op het beeldscherm veranderde van vorm van kleur positie, grote en zelfs in diepte. Op het heftigste moment van hallucineren veranderde de hele kamer van kleur positie grootte diepte vorm temperatuur en emotie. De kamer zond als het ware mij mijn goede vibes toe. Ik ben naar de bank gevlucht en heb daar keihard zitten trippen. Soms werd ik overspoeld door visioenen van kleur en vorm, emotie en geluid en soms ontwaakte ik uit mijn toestand van bijna knock-out gaan.
Ik deed een poging een spelletje op de pc te spelen wat ik normaal veel speel en toch redelijk goed in ben. De mannetjes veranderde van vorm evenals de omgeving, plafons bewogen, muren verdraaide en ik zag allerlei vormen en patronen door de omgeving heen. Ik ben op een gegeven moment in een voertuig terecht gekomen, een humvee om precies te zijn en heb deze geprobeerd te besturen. Toen ik een parkeer garage inreed die vol stond met palen leken de afzonderlijke terrassen (om ze zo maar te noemen) vele malen groter dan normaal. Ook stonden er aanzienlijk meer palen in die allemaal op en neer bewogen, en niet alleen van vorm veranderde maar ook van ruimtelijk plaats veranderde waardoor er een dans van palen ontstond waar ik tussendoor probeerde te rijden.
Omdat het spelen verre van goed ging besloot ik gewoon van de hallucinaties te gaan genieten en alles over me heen te laten komen. Tot ik plots keek naar mijn toetsenbord, deze was zeker 3x zo groot geworden en er zaten veel meer toetsen op dan normaal. Ik probeerde te typen, dit voelde heel vreemd, alsof de toetsen van kussentjes waren gemaakt en aan mijn vingers bleven plakken, toen ik ff tussendoor een snelle blik op mijn hand liet vallen zag ik mijn vingers zeker 2x zo lang worden als normaal, en ik begon met ze te spelen.
Het volgende wat ik me kan herinneren is dat ik alles zag alsof ik door een TV heen keek. Mijn armen, de computer en zelfs Sander leek echt meters ver weg te zitten. Toen Sander mij de joint paasde leek het dan ook alsof Sander werd uitgerekt en veel dunner werd rond zijn middel. Daarna kwam er weer een hevige golf van kreunen en bijna het bewustzijn verliezen. Ik voelde me zo ontzettend gelukkig, echt ongelofelijk. Het is een van de allermooiste dingen die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt.
Toen moest ik als overmaat van ramp in deze zware golf ineens naar de WC (dit was een hele opgave) ik slenterde door de bewegende en van vorm en kleur veranderende gang richting toilet, eenmaal aangekomen had ik problemen de deur open te krijgen. Toen die eenmaal open was moest ik op de een of andere manier mijn broek open te zien krijgen, nadat zelfs dit gelukt was keek ik naar beneden en zoals alles in mijn trip was de vloer van vorm en hoogte aan het veranderen en de tegels leken over elkaar heen te bewegen, ook de WC zelf was hevig in beweging, hij werd breder en smaller, groter en kleiner en plotseling veranderde hij in de kleur van mijn urine. Na dit avontuur strompelde ik weer terug door de heftige hallucinaties heen op zoek naar waar ik vandaan kwam. Ik kon de deur niet goed vinden en was bijna de verkeerde kamer ingelopen.
Eenmaal terug zat ik nog steeds in een hele diepe trip. Ik weet nog dat tijd uit losse filmpjes leek te bestaan, net zoals bij een DVD de scenes los op de DVD staan, zo leken alle momenten “verpakt” te zijn en een merkbaar begin en einde te hebben. Terwijl ik me hiervan bewust was deed ik nog een poging om te communiceren met Sander, dit lukte enigszins en we bespraken uitgebreid het effect dat de paddo’s hadden op ons tijdsbesef.
Omdat we nog iets meer als een halve portie over hadden en ik zeer tevreden was met wat ik aan het ervaren was vroeg ik om meer. Ik wilde heel erg graag in de trip blijven hangen en nooit meer wakker worden, soms leek het ook alsof het nooit zou stoppen en dit was een heel erg fijne ervaring. Sander had de paddo’s naar zijn zeggen verstopt, maar eigenlijk lagen ze al de hele tijd naast me. Ik heb ze echt niet zien liggen en ik heb echt gezocht waar ze konden liggen, toen ik ze dus eenmaal toch had gevonden zag ik dat zelfs de paddo’s zelf bewogen, ik begon eroverheen te wrijven met mijn handen en mijn vingers en handen namen de vorm aan van de paddo’s.
Gedurende dit hele stuk was mijn trip echt superhevig en er leek geen ontsnappen te zijn aan de chaos van kleur en beweging die mij omringde. Ik had behoefte aan een bepaald nummer, ik probeerde de naam van het nummer te herineren maar alles was vaag en onduidelijk, het enige wat ik me kon herineren was de naam van de map waar hij in stond, ik mompelde vaag Lounge. Ik kreeg het er met heel veel moeite uit, Sander probeerde mijn wens te vervullen en ging op zoek naar de desbetreffende map. Omdat ikzelf niet meer kon lezen en het pijltje van de muis niet meer kon onderscheiden van alle vreemde vormen en kleuren die ik zag was Sander verantwoordelijk voor de muziek die de rest van de avond zou vullen, ondanks mijn handicap deed ik toch een poging om het nummer te vinden. Dit had als resultaat dat ik wat andere nummers vond die ook een grote en goede bijdrage leverde aan de beleving. Het nummer was een heel atmosferisch en langzaam nummer met hele vage fluister geluiden. Ik zat helemaal in trance voor de computer te hangen, en na enkele nummers te hebben geluisterd zag ik opeens de map die ik eigenlijk zocht: “Lounge world”, ik keek naar Sander en sprak heel langzaam en veel te laag “lounge” uit. Jammer genoeg had ik het verkeerd en het nummer dat ik echt zocht stond niet in deze map. Gelukkig ging het willekeurig klikken op de bewegende mappen me beter af als het spelen van het spelletje en al snel had ik het nummer toch gevonden op een plaats waar ik hem echt niet verwachte.
Ik ging terug op de bank zitten en genoot verder van de trip, mijn vriendin was op vakantie dus die miste ik. Ik maak in mijn vrije tijd veel foto’s van, van alles wat ik mooi vind, voornamelijk wolken, bomen, planten en van echte gebeurtenissen als een feest of zo. Ik had ergens een foto van mijn vriendin staan, maar ik heb een totaal van ongeveer 8000 foto’s, het is geen mistyp echt 8000 foto’s! En ik zag dus al die verkleinde afbeeldingen op mijn toch al vreemd gekleurde scherm, al die thumbnails bewegen en veranderde van vorm en zo, echt een computer heeft een wazig effect op je paddo trip, helemaal de startbalk was bij mij echt ontzettend fel en overheersend. Sander had mijn fotomap wel al ooit gezien, maar ik had maar 4 of 5 foto’s van me vriendin dus het was een hele opdracht. Ik durfde het eerst niet aan Sander te vragen maar de chaos op mijn monitor deden mij besluiten toch maar gebruik te maken van deze optie.
Toen de foto eenmaal gevonden was voelde ik een diepe rust over me heen komen en ik moest echt ff gaan liggen. Ik begon helemaal te tintellen en alles voelde keifijn, ik ging weer rechtop zitten en begon me steeds beter bewust te worden van wat ik nou eigenlijk meemaakte. Als ik naar mijn broek keek gingen de vouwen die erin zaten hevig op en neer en leek mijn broek ook in en uit te zetten weer alsof deze aan het ademen was, net zoals bij de muren en plafons.
Ik ging achter de andere computer zitten en genoot van de muziek toen ik opeens Sander zijn hoofd ergens zag zweven, ik dacht WTF! Ik schrok hier heel erg van want Sander zat heel onschuldig op de bank mijn foto’s te bekijken. Hij leek tussen de muur en de monitor te zweven, en heel lichtjes op en neer te golven. Sander riep me omdat hij dacht dat ik erin zou blijven hangen! Ik werd min of meer “wakker” uit deze illusie en toen zag ik Sander echt, en hij was niet meer Sander, hij was onderdeel van de bank geworden waar hij op zat. De leuningen bewogen zich over zijn benen heen en hij leek als het ware in de bank te smelten. Ik bleef weer ff zitten kijken en weer riep Sander mij er ff uit, het begon echt bijna onverdraagzaam sterk te werken, het geluk wat ik voelde ook en ik begon spontaan te huilen van geluk. De kleuren en dingen die ik zag zijn niet te beschrijven in woorden, dus heb ik er later tekeningen van gemaakt. Het zijn meer schetsen van hoe het ongeveer was maar ze zijn voor mij HEEL DUIDELIJK. Omdat ik nog steeds mijn vriendin miste ging ik de monitor maar knuffelen, waarom niet? Hij voelde warm aan, en Marieke’s gezicht leek echter dan wat je zou verwachten van een normale foto dus ik ging ervoor. Ineens zag ik weer allemaal patronen verschijnen op de muur die op de maat van de muziek heen en weer “sprongen” over het oppervlak. Na dit rare voorval keek ik naar een nog niet opgepompt luchtbed wat onder het bureau lag, man wat zag die er vreemd uit. Het was net een hoop drek die zich had opgehoopt. Het leek echt van plastic te zijn (bleek achteraf ook, maar het zag er achteraf toch wel heel anders uit als in de trip ) Weer bewoog het hevig en waren de kleuren veel te fel of veel te dof.
Ik kan me herinneren dat we ergens besloten om iets op te zetten, ik weet echt niet meer of we idd nog iets hebben zitten kijken of dat ik me dat alleen maar verbeeld want ik was echt de tijd kwijt. Het volgende wat ik zo herinner is dat de trip minder hevig begon te worden en ik met de hallucinaties kon gaan “spelen”. Ik probeerde de patronen op de muur te voelen met mijn vingers, echter zonder resultaat.
De hallucinaties bleven nog even voortduren, en er zijn echt zaken die ik helemaal niet heb opgeslagen in mijn koppie maar het was me echt een schitterende en zeker voor herhaling vatbare ervaring.
