Hallo, hier een verhaal van wat ons is overkomen.
Ik heb mijn vrouw leren kennen toen ze op afkick zat. Van heroine. die gebruikte ze soms om haar pijn van vroeger te verdoven.
We zaten in elkaars kop. Zoveel bzzzz zoals ze dat noemde was ons nog nooit overkomen.
We werden verliefd. Ik was haar hero geworden, zei ze.
Na een tijdje gingen we samenwonen. Ze kwam uit t buitenland(spreekt wel Ned.) en vond Nederland behoorlijk raar en toch ook erg assertief etc. Ze vond werk en er ging een toffe toekomst ons hallo zeggen.
Haar pijn bleef. Huilde vaak en ik vond t soms moeilijk om dat te zien zonder echt te kunnen helpen. Maar er waren zoooooooveel toffe momenten. Tot ze weleens knock out ging van GHB bv. Toen viel t mij op dat ze nog altijd dit leven niet echt aankon. Af en toe begon ze dan toch weer hero te gebruiken. kheb t ook eens geprobeerd. Mij doet t niks. ik vind dat je verandert in een persoon met 'andere' eigenwaarde. Dat beangstigde mij.
We trouwden, gingen door met ons leven vol echt intens mooie momenten maar gaande weg werd duidelijk dat ze niet altijd ok was. We gingen in de toekomst dit opstarten dan weer een kompleet ander idee. ik gegon ook steeds vaker te zien en te ruiken dat wanneer ze een paar dagen in t buitenland moest werken dat ze weer eraan zat. Ik werd er altijd boos op want elke keer stopte ze weer. dagen in bed liggen. manipulatief gedrag. Elke keer ruzie. Het lag dan wel aan mij want t probleem was ik.
Ik hou nog steeds heel veel van haar maar iemand zichzelf iedere keer zo af te zien dalen is na een tijdje te veel.
1 maand geleden was ze weer naar t buitenland voor echt mooie opdrachten; ik ben er bij geweest dus dat is allemaal waar. Maar altijd dat gebruik. Laatste keer ging ze weer afkicken bij haar broer. Ik wilde er niet meer bij zijn. Ik wilde werken aan onze toekomst. Dan een telefoontje dat ze mij niet meer wil, ze gaat scheiden en alles is voorbij. Slik. Ik heb haar niet geholpen, iemand anders wel dus.... Ze is bij me weg nu, ik hoop op betere tijden.
Wat ik wil zeggen is.
Iemand met een verslaving is zeer moeilijk te helpen
T heeft mij veel gekost. kzit nu met een totale burn-out thuis
Houden van gaat heel ver maar ze zegt dat ze er nu vanaf is.
Alleen op medicijnen geloof ik niet dat dat lukt.
De pijn van dit alles moet echt de moeite zijn want ik denk dat je er nooit mee klaar bent.
Hoop doet leven
Ik heb mijn vrouw leren kennen toen ze op afkick zat. Van heroine. die gebruikte ze soms om haar pijn van vroeger te verdoven.
We zaten in elkaars kop. Zoveel bzzzz zoals ze dat noemde was ons nog nooit overkomen.
We werden verliefd. Ik was haar hero geworden, zei ze.
Na een tijdje gingen we samenwonen. Ze kwam uit t buitenland(spreekt wel Ned.) en vond Nederland behoorlijk raar en toch ook erg assertief etc. Ze vond werk en er ging een toffe toekomst ons hallo zeggen.
Haar pijn bleef. Huilde vaak en ik vond t soms moeilijk om dat te zien zonder echt te kunnen helpen. Maar er waren zoooooooveel toffe momenten. Tot ze weleens knock out ging van GHB bv. Toen viel t mij op dat ze nog altijd dit leven niet echt aankon. Af en toe begon ze dan toch weer hero te gebruiken. kheb t ook eens geprobeerd. Mij doet t niks. ik vind dat je verandert in een persoon met 'andere' eigenwaarde. Dat beangstigde mij.
We trouwden, gingen door met ons leven vol echt intens mooie momenten maar gaande weg werd duidelijk dat ze niet altijd ok was. We gingen in de toekomst dit opstarten dan weer een kompleet ander idee. ik gegon ook steeds vaker te zien en te ruiken dat wanneer ze een paar dagen in t buitenland moest werken dat ze weer eraan zat. Ik werd er altijd boos op want elke keer stopte ze weer. dagen in bed liggen. manipulatief gedrag. Elke keer ruzie. Het lag dan wel aan mij want t probleem was ik.
Ik hou nog steeds heel veel van haar maar iemand zichzelf iedere keer zo af te zien dalen is na een tijdje te veel.
1 maand geleden was ze weer naar t buitenland voor echt mooie opdrachten; ik ben er bij geweest dus dat is allemaal waar. Maar altijd dat gebruik. Laatste keer ging ze weer afkicken bij haar broer. Ik wilde er niet meer bij zijn. Ik wilde werken aan onze toekomst. Dan een telefoontje dat ze mij niet meer wil, ze gaat scheiden en alles is voorbij. Slik. Ik heb haar niet geholpen, iemand anders wel dus.... Ze is bij me weg nu, ik hoop op betere tijden.
Wat ik wil zeggen is.
Iemand met een verslaving is zeer moeilijk te helpen
T heeft mij veel gekost. kzit nu met een totale burn-out thuis
Houden van gaat heel ver maar ze zegt dat ze er nu vanaf is.
Alleen op medicijnen geloof ik niet dat dat lukt.
De pijn van dit alles moet echt de moeite zijn want ik denk dat je er nooit mee klaar bent.
Hoop doet leven