KapiteinPinda
Belezen gebruiker
Substantie: Sclerotia Atlantis (psylocibine), Cannabis (joint, voorgerold), Bier
Dosis: 10 gram, halve joint, 2 glazen, respectievelijk
De exacte tijdstippen kan ik mij niet meer herinneren, en ook mijn tijdsbesef heeft het laten afweten, waardoor ik alleen de volgorde van handelingen nog weet.
De avond voor de dag van mijn trip heb ik een halve joint gerookt, omdat de ervaring mij heeft geleerd dat ik dan de volgende dag zorgelozer ben. Stress was namelijk hetgene waar ik het meest bang voor was, andere factoren waren er niet.
De dag van de trip begon ik ‘s ochtends met ontbijten, en was van plan om vier uur niet te eten, zoals het wordt aangeraden. Na twee uur begon ik toch te veel honger te krijgen en heb ik even iets kleins gegeten tegen de ergste honger. Twee uur daarna heb ik de truffels gegeten, en hier een flinke tijd op gekouwd. Dat was nou niet echt een culinair hoogstandje, maar ik vond het niet zo erg als dat sommige mensen vertellen.
Ik wachtte ongeveer een uur, en merkte nog weinig. Af en toen werd ik een beetje giechelig maar niks bijzonders. Ik zette muziek op (Pink Floyd – Echoes), ging op bed liggen, en sloot mijn ogen. Toen voelde ik hoe ik door de muziek werd meegevoerd, mijn eigen gedachten in. Een paar verdwaalde emoties sprongen vanuit het niets mijn gedachten in, en ik begon dingen te denken die normaal nooit in me op waren gekomen. Wanneer ik opstond en mijn ogen opende was er nog niks aan de hand.
Nadat ik eventjes zo had gelegen liep ik naar buiten om de overgebleven halve joint van de dag ervoor op te roken. De nicotine vond ik niet prettig in mijn maag, het veroorzaakte een licht misselijk gevoel, dus rookte ik niet te snel. Ik ging weer naar binnen, en ging weer op bed liggen, weer met pink floyd aan.
Ik sloot mijn ogen weer, en ditmaal was alles veel intenser. Vermoedelijk door de cannabis, maar ook omdat de truffels steeds beter voelbaar werden. Ik draaide mijn hoofd naar een hoekje, zodat alles donker was als mijn ogen dicht waren, en niet het oranje wat je normaal ziet als je met gesloten ogen naar een lichtbron kijkt. Mijn fantasie begon flink levendig te worden, en al snel zag ik in gedachten personen uit mijn omgeving. Verder voelde ik met deze mensen opeens een hele sterke, of juist een hele zwakke band. Ik voelde, maar zag ook, hoeveel mensen in mijn leven voor me betekenen, alsof je een soort cijfer geeft, er een kwantitatief verband in kan zien.
Ik voelde enorm veel empathie voor een persoon voor wie ik dat niet zou horen te voelen. Dit bracht me niet in verwarring, ik was volledig overtuigd van de inzichten die de truffels mij gaven. Verder werd ik sterk ontroerd door alle bijkomende emoties, en ik vond dit een erg fijn gevoel. Het was alsof een hele verzameling aan weggedrukte emoties eindelijk in volle vrijheid door mijn hoofd mochten dartelen.
Ook de muziek speelde hierbij een grote rol. Toen ik ‘echoes’ van pink floyd een paar keer had gehoord, zette ik ‘atom heart mother’, ook van pink floyd, aan. Dat nummer voerde me mee naar dat vreemde wereldje van bevrijde emoties. Visueel zag ik niet veel spannends, ik zag af en toe een kleurrijke gloed, of een patroontje, maar ik vond het vooral bijzonder wat er in mijn hoofd omging. Ik vond het niet alleen bijzonder, ik vond het prachtig. Ik besefte dingen die ik nooit eerder had kunnen bedenken, alsof ik mijn eigen leven nog een keer met een uitwerkingenbijlage ernaast aan het nakijken was alsof het een tentamen was. Telkens dat ‘ oh dat ik daar niet eerder op kwam’-gevoel bij elke nieuwe ontdekking.
Na een tijdje zo gelegen te hebben begon ik toch wel weer honger te krijgen, dus ging ik naar beneden om macaroni op te warmen en een biertje te pakken. Ik raakte in de keuken afgeleid door allemaal dingen, en ik zat nog altijd in een dikke roes. Hierdoor stond ik ketchup van een bord af te likken, terwijl de magnetron zijn werk deed.
Zo ging ik de hele middag door: op mijn bed liggen met mijn ogen dicht en pink floyd aan, en af en toe naar beneden lopen om wat in de frituur te gooien of om macaroni te eten.
Tijdens een van die rondjes die ik door het huis wandelde was ik nog even buiten gaan zitten, en zag hoe de groene algenvlekken op de stoeptegels van kleur veranderden. Ze werden langzaam rood, geel, en vervolgens weer groen. Toen ik binnen naar mijn muur keek zag ik hoe de vlekjes bewogen, alsof ze een vloeibaar laagje op de muur vormden waar je met je ogen doorheen kon roeren. Het maakte minder indruk dan het trippen met gesloten ogen, maar was zeker grappig om eventjes naar te kijken.
Later, toen de truffels duidelijk uit begonnen te werken, maar de wiet nog niet, heb ik nog even wat andere, drukkere muziek geluisterd, terwijl ik euforisch door het huis heen stuiterde. Toen besloot ik maar even om de gordijnen dicht te doen, omdat het er voor de overburen vast een tikje vreemd uitziet als ik als een konijntje door het huis hupste. Uiteindelijk werd ik hier behoorlijk moe van, en plofte op een stoel neer. Daar heb ik nog een beetje gezeten, en ben ik daarna maar gaan slapen.
De volgende dag was ik wel verward door alle gedachten die ik tijdens mijn trip kreeg, en soms behoorlijk tegenstrijdig waren met mijn normale gedachten. Ik heb er dan ook de hele dag een beetje over lopen denken, en ik kwam tot de conclusie dat veel inzichten die ik tijdens mijn trip heb opgedaan zeker leerzaam waren, maar dat een flink deel van die aan elkaar gedrogeerde wijsheid nergens op sloeg. Al het al was het een mooie en leerzame ervaring.
Dosis: 10 gram, halve joint, 2 glazen, respectievelijk
De exacte tijdstippen kan ik mij niet meer herinneren, en ook mijn tijdsbesef heeft het laten afweten, waardoor ik alleen de volgorde van handelingen nog weet.
De avond voor de dag van mijn trip heb ik een halve joint gerookt, omdat de ervaring mij heeft geleerd dat ik dan de volgende dag zorgelozer ben. Stress was namelijk hetgene waar ik het meest bang voor was, andere factoren waren er niet.
De dag van de trip begon ik ‘s ochtends met ontbijten, en was van plan om vier uur niet te eten, zoals het wordt aangeraden. Na twee uur begon ik toch te veel honger te krijgen en heb ik even iets kleins gegeten tegen de ergste honger. Twee uur daarna heb ik de truffels gegeten, en hier een flinke tijd op gekouwd. Dat was nou niet echt een culinair hoogstandje, maar ik vond het niet zo erg als dat sommige mensen vertellen.
Ik wachtte ongeveer een uur, en merkte nog weinig. Af en toen werd ik een beetje giechelig maar niks bijzonders. Ik zette muziek op (Pink Floyd – Echoes), ging op bed liggen, en sloot mijn ogen. Toen voelde ik hoe ik door de muziek werd meegevoerd, mijn eigen gedachten in. Een paar verdwaalde emoties sprongen vanuit het niets mijn gedachten in, en ik begon dingen te denken die normaal nooit in me op waren gekomen. Wanneer ik opstond en mijn ogen opende was er nog niks aan de hand.
Nadat ik eventjes zo had gelegen liep ik naar buiten om de overgebleven halve joint van de dag ervoor op te roken. De nicotine vond ik niet prettig in mijn maag, het veroorzaakte een licht misselijk gevoel, dus rookte ik niet te snel. Ik ging weer naar binnen, en ging weer op bed liggen, weer met pink floyd aan.
Ik sloot mijn ogen weer, en ditmaal was alles veel intenser. Vermoedelijk door de cannabis, maar ook omdat de truffels steeds beter voelbaar werden. Ik draaide mijn hoofd naar een hoekje, zodat alles donker was als mijn ogen dicht waren, en niet het oranje wat je normaal ziet als je met gesloten ogen naar een lichtbron kijkt. Mijn fantasie begon flink levendig te worden, en al snel zag ik in gedachten personen uit mijn omgeving. Verder voelde ik met deze mensen opeens een hele sterke, of juist een hele zwakke band. Ik voelde, maar zag ook, hoeveel mensen in mijn leven voor me betekenen, alsof je een soort cijfer geeft, er een kwantitatief verband in kan zien.
Ik voelde enorm veel empathie voor een persoon voor wie ik dat niet zou horen te voelen. Dit bracht me niet in verwarring, ik was volledig overtuigd van de inzichten die de truffels mij gaven. Verder werd ik sterk ontroerd door alle bijkomende emoties, en ik vond dit een erg fijn gevoel. Het was alsof een hele verzameling aan weggedrukte emoties eindelijk in volle vrijheid door mijn hoofd mochten dartelen.
Ook de muziek speelde hierbij een grote rol. Toen ik ‘echoes’ van pink floyd een paar keer had gehoord, zette ik ‘atom heart mother’, ook van pink floyd, aan. Dat nummer voerde me mee naar dat vreemde wereldje van bevrijde emoties. Visueel zag ik niet veel spannends, ik zag af en toe een kleurrijke gloed, of een patroontje, maar ik vond het vooral bijzonder wat er in mijn hoofd omging. Ik vond het niet alleen bijzonder, ik vond het prachtig. Ik besefte dingen die ik nooit eerder had kunnen bedenken, alsof ik mijn eigen leven nog een keer met een uitwerkingenbijlage ernaast aan het nakijken was alsof het een tentamen was. Telkens dat ‘ oh dat ik daar niet eerder op kwam’-gevoel bij elke nieuwe ontdekking.
Na een tijdje zo gelegen te hebben begon ik toch wel weer honger te krijgen, dus ging ik naar beneden om macaroni op te warmen en een biertje te pakken. Ik raakte in de keuken afgeleid door allemaal dingen, en ik zat nog altijd in een dikke roes. Hierdoor stond ik ketchup van een bord af te likken, terwijl de magnetron zijn werk deed.
Zo ging ik de hele middag door: op mijn bed liggen met mijn ogen dicht en pink floyd aan, en af en toe naar beneden lopen om wat in de frituur te gooien of om macaroni te eten.
Tijdens een van die rondjes die ik door het huis wandelde was ik nog even buiten gaan zitten, en zag hoe de groene algenvlekken op de stoeptegels van kleur veranderden. Ze werden langzaam rood, geel, en vervolgens weer groen. Toen ik binnen naar mijn muur keek zag ik hoe de vlekjes bewogen, alsof ze een vloeibaar laagje op de muur vormden waar je met je ogen doorheen kon roeren. Het maakte minder indruk dan het trippen met gesloten ogen, maar was zeker grappig om eventjes naar te kijken.
Later, toen de truffels duidelijk uit begonnen te werken, maar de wiet nog niet, heb ik nog even wat andere, drukkere muziek geluisterd, terwijl ik euforisch door het huis heen stuiterde. Toen besloot ik maar even om de gordijnen dicht te doen, omdat het er voor de overburen vast een tikje vreemd uitziet als ik als een konijntje door het huis hupste. Uiteindelijk werd ik hier behoorlijk moe van, en plofte op een stoel neer. Daar heb ik nog een beetje gezeten, en ben ik daarna maar gaan slapen.
De volgende dag was ik wel verward door alle gedachten die ik tijdens mijn trip kreeg, en soms behoorlijk tegenstrijdig waren met mijn normale gedachten. Ik heb er dan ook de hele dag een beetje over lopen denken, en ik kwam tot de conclusie dat veel inzichten die ik tijdens mijn trip heb opgedaan zeker leerzaam waren, maar dat een flink deel van die aan elkaar gedrogeerde wijsheid nergens op sloeg. Al het al was het een mooie en leerzame ervaring.
Maar ik ga wel rustig aan doen de eerste keer in me eentje. Een halve portie atlantis ofzo. Al vraag ik me af of dit genoeg zal zijn, omdat ik vaak van 1 portie (in gezelschap met andere trippers) toch denk: damn ik wil HARDER!
