Hey allemaal,
meteen maar even binnenkomen met een trip report (weten jullie meteen welk vlees jullie in de kuip hebben!
)
Het is een enorm lang verhaal, staat ook al enorm lang op mijn computer en heb werkelijk geen idee welke paddo's het waren... (geen hawaii, mexico of truffels iig)
No fear, no loathing, just las vegas (dat was de insteek iig)!
Het begon op een rustige zaterdagavond ergens eind winter.
We zaten heerlijk op de bank elkaar op te jutten voor onze volgende trip, de vorige keren waren geen succes en dat zou het ditmaal zeker worden!!!
De joints waren gedraaid, de loetseddapjes lagen op tafel en de sigaretten werden rijkelijk gerookt.
Het was zover, we hadden ons geïnstalleerd met Sjakie in de speler, een laken neergelegd zodat we ALLES op konden schrijven in onze enorme trip….ja, dit wisten we s’middags al, het zou een trip worden die zijn weerga niet kende en we wilden alles onthouden!
We verbaasden ons nog over de kleine hoeveelheid, maar zouden er al snel achter komen dat dit werkelijk geen flikker uitmaakt voor de uitwerking ervan.
Na een klein kwartiertje begon het spijkertje aan de muur fluorescerend groen te worden en het feest kon beginnen, al snel merkte ik dat ik misselijk begon te worden en dat ik me eigenlijk helemaal niet kon concentreren op de televisie ‘’mijn god, gaan we zo beginnen?’’ dacht ik nog.
Ik weet niet hoe ik dit kenbaar heb gemaakt aan mijn tripcompagnon, maar eventjes later (of heel veel later, kan ook) stonden we helemaal klaar om onze queeste naar de beste trip ooit buiten te vervolgen.
We bedachten ons dat de watervaste stiften buiten ook wel van pas konden zijn, als in een soort hans en grietjeachtige manier.
Klaar om volledig de weg kwijt te raken!
Buiten merkten we al snel dat je met stiften op alles kan schrijven, ja, werkelijk op alles..
Niks bleef dan ook gespaard; enthousiast besloten we op elk object wat onze aandacht trok te schrijven wat we er van vonden, eerst nog wat huiverig voor de reactie van voorbijgangers, maar toen we er eenmaal achter kwamen dat die er nauwelijks waren op dit tijdstip, gingen we pas echt los.
De lantaarnpaal was erg mooi, zo mooi… ‘’oooh,wat ben jij mooi’’ met leuke gezichtjes erbij werd er vol trots opgestift
Dat het een lelijk, grijs en koud ding was waar lelijk oranje licht vanaf kwam, maakt ons totaal niks uit!
Het volgende object was een schutting, werkelijk een mooie, van gaaf hout gemaakte schutting… wat daar op is gezet???.
Ik weet het namelijk niet meer, mijn aandacht werd getrokken naar een leuk verlicht gangetje met een hekje!
Totdat ik me realiseerde dat ik aan het trippen was en we in iemand z’n tuin stonden, dit kon niet de bedoeling zijn…Op een of andere manier bleef ik me in me hoofd halen dat de politie gebeld kon worden en dat ik met geen mogelijkheid kon uitleggen wat ik op had of in welke staat ik was.. wegwezen dus!!
We liepen rustig verder en na een aantal objecten beschreven te hebben (palen, verkeersborden, hekjes, deuren ) stonden we op een kruispunt.
Dat was het eerste moment waarop ik besefte dat onze rollen totaal waren omgekeerd en dat de normaal zo extraverte en overal voor in zijnde ik totaal verdwenen was, ik wilde het veilige, verlichte straatje in…mijn tripcompagnon niet, zij moest en zou de grote straat in!
Op een of andere manier bracht zij haar rol als leider heel overtuigend en liep ik twijfelend achter haar aan, die twijfel sloeg om in enthousiasme toen we een tuin zagen VOL met tuinkabouters, niet 1, geen 20, maar minstens 50 van die vrolijk kijkende gnoompjes glunderden naar ons.
Zij waren ook erg blij dat wij ze gevonden hadden en hadden bijna ruzie over wie er mee mocht op ons avontuur!
We kozen een klein en lief ogend dwergje uit en namen deze mee.
Hierna heb ik een klein zwart gaatje, maar het was ongetwijfeld enorm leuk!!
Na toch wel een heel tijdje rondgedwaald te hebben zonder enig besef van tijd of oriëntatiegevoel kwamen we aan bij een speeltuintje, niet zomaar een speeltuintje, maar een speeltuintje met een zachte glijbaan ondergrond in allerlei kleuren; paar, blauw, rood, geel…
Dit was het echte werk en ook erg leuk, de kabouter genoot van het uitzicht vanaf het klimrek en wij genoten van de zachte ondergrond en uiteraard onze watervaste stiften die het erg goed deden op deze grond.
Wederom kan ik me niet voor de geest halen wat er op stond, maar het zal vast onlogisch zijn geweest.
Na een tijdje spelen, klimmen, glijden en blowen werd het kouder en langzamerhand tijd om rustig huiswaarts te keren.
Sinds we geen idee waar we waren en dat alleen maar konden gissen, waren we het snel eens dat we maar tempo moesten maken.
Eenmaal bijna bij huis hebben we nog een klein opstootje gehad, maar niks ernstigs;
Er was een feestje aan de gang en mijn compagnon vond het wel een leuk idee om op de ramen te tikken en te vertellen dat het een leuk feestje was (hoe we dit wisten? geen idee, maar dat was het wel!) helaas moest zij hiervoor de brandtrap op.
Dit was mijn eerste bezwaar, klimmen is NIET verstandig in die staat maar later bedacht ik me ook nog eens hoe raar het zou zijn als iemand op 3 hoog op je raam klopt vanaf de brandtrap om te vertellen dat je echt een enorm leuk feest hebt en wat de gevolgen daar dan weer van zouden kunnen zijn.
Helaas kon ik pas laat mijn woorden goed formuleren en stond die lieve meid al halverwege de brandtrap.
Na 3 keer doen alsof ik toch echt naar huis liep met kabouter, kwam ze er vanaf, licht mopperend weliswaar, maar ik bedacht me dat we niet altijd maar alles konden doen wat we wilden, maar dat we ons ook aan de maatschappij moesten aanpassen.
Zelf vond ik het overigens ook wel jammer, ik had gehoopt op een hartelijke uitnodiging en een koud biertje…
Waar ik vandaan haalde dat die lui niet direct de politie zouden bellen of ons zouden uitlachen, maar gewoon zouden uitnodigen?…geen idee, mijn onbewuste wereldje is schijnbaar veel socialer ingesteld dan ik ooit had kunnen vermoeden, het kwam eerlijk gezegd niet eens in me op dat we niet naar binnen zouden mogen, ik had er gewoon geen zin in.
Eenmaal thuis aangekomen zagen we dat we al 4 uur verder waren en dat de trip toch wel lichtelijk begon uit te werken.
Optimistisch als we waren bedachten we ons dat we onszelf gewoon even zouden opwarmen om vervolgens weer op pad te gaan.
Dit liep anders…. Volledig geïnstalleerd achter de computer, met drinken, joint EN kabouter begaven we ons in de wondere wereld van msn.
Mijn compagnon had nogal wat vreemde mensen in haar lijst staan die maar al te willig waren om midden in de nacht tegen twee dames te praten, helaas hadden zij een andere agenda dan wij en snapten we er al snel niks meer van.
Terwijl we zoals beloofd de webcam installeerden en daar al gniffelend de tuinkabouter voor zetten…..(imagine de verassing als je 2 meisjes in een benevelde toestand verwacht en een kabouter ziet! Erg leuk op dat moment) besloten we nog een joint te gaan doen en toch maar langzaam af te sluiten.
Na alle commotie lagen we eindelijk in bed, met de overtuiging dat het nu wel voorbij zou zijn.
Niets was minder waar, het was pikkedonker, maar toch zag ik vlinders en elfjes, dat was heerlijk vredig
Toen we dit toch echt niet mogelijk achtten, besloten we onder de dekens te kruipen.
Tot onze verbazing leek dit wel verdacht veel op een baarmoeder…we wisten wel dat we tweeling waren, we zaten gewoon in dezelfde baarmoeder!!
Na een tijdje rondgezwommen te hebben in deze warme, denkbeeldige mamabuik werd dat toch wel een beetje vermoeiend, inmiddels beseften we dat dit 6 uur na het innemen echt niet meer kon (waar de logica vandaan kwam ) we zouden toch niet blijven hangen???
Beide in de foetus houding besloten we een einde te breien aan deze reis en vielen vermoeid doch voldaan in slaap.
even wat voetnootjes,
- Dit was voor mij geen diepgaande mind trip, het was gewoon heerlijk dollen, de queeste wordt nog vervolgd!
- twee jaar later zijn de writings nog steeds te zien op diverse lantaarnpalen
- De kabouters waren echt, die tuin is echt!!! Overigens hebben we de kabouter s'morgens weer bij zijn familie gezet..
meteen maar even binnenkomen met een trip report (weten jullie meteen welk vlees jullie in de kuip hebben!
)Het is een enorm lang verhaal, staat ook al enorm lang op mijn computer en heb werkelijk geen idee welke paddo's het waren... (geen hawaii, mexico of truffels iig)
No fear, no loathing, just las vegas (dat was de insteek iig)!
Het begon op een rustige zaterdagavond ergens eind winter.
We zaten heerlijk op de bank elkaar op te jutten voor onze volgende trip, de vorige keren waren geen succes en dat zou het ditmaal zeker worden!!!
De joints waren gedraaid, de loetseddapjes lagen op tafel en de sigaretten werden rijkelijk gerookt.
Het was zover, we hadden ons geïnstalleerd met Sjakie in de speler, een laken neergelegd zodat we ALLES op konden schrijven in onze enorme trip….ja, dit wisten we s’middags al, het zou een trip worden die zijn weerga niet kende en we wilden alles onthouden!
We verbaasden ons nog over de kleine hoeveelheid, maar zouden er al snel achter komen dat dit werkelijk geen flikker uitmaakt voor de uitwerking ervan.
Na een klein kwartiertje begon het spijkertje aan de muur fluorescerend groen te worden en het feest kon beginnen, al snel merkte ik dat ik misselijk begon te worden en dat ik me eigenlijk helemaal niet kon concentreren op de televisie ‘’mijn god, gaan we zo beginnen?’’ dacht ik nog.
Ik weet niet hoe ik dit kenbaar heb gemaakt aan mijn tripcompagnon, maar eventjes later (of heel veel later, kan ook) stonden we helemaal klaar om onze queeste naar de beste trip ooit buiten te vervolgen.
We bedachten ons dat de watervaste stiften buiten ook wel van pas konden zijn, als in een soort hans en grietjeachtige manier.
Klaar om volledig de weg kwijt te raken!
Buiten merkten we al snel dat je met stiften op alles kan schrijven, ja, werkelijk op alles..
Niks bleef dan ook gespaard; enthousiast besloten we op elk object wat onze aandacht trok te schrijven wat we er van vonden, eerst nog wat huiverig voor de reactie van voorbijgangers, maar toen we er eenmaal achter kwamen dat die er nauwelijks waren op dit tijdstip, gingen we pas echt los.
De lantaarnpaal was erg mooi, zo mooi… ‘’oooh,wat ben jij mooi’’ met leuke gezichtjes erbij werd er vol trots opgestift
Dat het een lelijk, grijs en koud ding was waar lelijk oranje licht vanaf kwam, maakt ons totaal niks uit!
Het volgende object was een schutting, werkelijk een mooie, van gaaf hout gemaakte schutting… wat daar op is gezet???.
Ik weet het namelijk niet meer, mijn aandacht werd getrokken naar een leuk verlicht gangetje met een hekje!
Totdat ik me realiseerde dat ik aan het trippen was en we in iemand z’n tuin stonden, dit kon niet de bedoeling zijn…Op een of andere manier bleef ik me in me hoofd halen dat de politie gebeld kon worden en dat ik met geen mogelijkheid kon uitleggen wat ik op had of in welke staat ik was.. wegwezen dus!!
We liepen rustig verder en na een aantal objecten beschreven te hebben (palen, verkeersborden, hekjes, deuren
) stonden we op een kruispunt.Dat was het eerste moment waarop ik besefte dat onze rollen totaal waren omgekeerd en dat de normaal zo extraverte en overal voor in zijnde ik totaal verdwenen was, ik wilde het veilige, verlichte straatje in…mijn tripcompagnon niet, zij moest en zou de grote straat in!
Op een of andere manier bracht zij haar rol als leider heel overtuigend en liep ik twijfelend achter haar aan, die twijfel sloeg om in enthousiasme toen we een tuin zagen VOL met tuinkabouters, niet 1, geen 20, maar minstens 50 van die vrolijk kijkende gnoompjes glunderden naar ons.
Zij waren ook erg blij dat wij ze gevonden hadden en hadden bijna ruzie over wie er mee mocht op ons avontuur!
We kozen een klein en lief ogend dwergje uit en namen deze mee.
Hierna heb ik een klein zwart gaatje, maar het was ongetwijfeld enorm leuk!!
Na toch wel een heel tijdje rondgedwaald te hebben zonder enig besef van tijd of oriëntatiegevoel kwamen we aan bij een speeltuintje, niet zomaar een speeltuintje, maar een speeltuintje met een zachte glijbaan ondergrond in allerlei kleuren; paar, blauw, rood, geel…
Dit was het echte werk en ook erg leuk, de kabouter genoot van het uitzicht vanaf het klimrek en wij genoten van de zachte ondergrond en uiteraard onze watervaste stiften die het erg goed deden op deze grond.
Wederom kan ik me niet voor de geest halen wat er op stond, maar het zal vast onlogisch zijn geweest.
Na een tijdje spelen, klimmen, glijden en blowen werd het kouder en langzamerhand tijd om rustig huiswaarts te keren.
Sinds we geen idee waar we waren en dat alleen maar konden gissen, waren we het snel eens dat we maar tempo moesten maken.
Eenmaal bijna bij huis hebben we nog een klein opstootje gehad, maar niks ernstigs;
Er was een feestje aan de gang en mijn compagnon vond het wel een leuk idee om op de ramen te tikken en te vertellen dat het een leuk feestje was (hoe we dit wisten? geen idee, maar dat was het wel!) helaas moest zij hiervoor de brandtrap op.
Dit was mijn eerste bezwaar, klimmen is NIET verstandig in die staat maar later bedacht ik me ook nog eens hoe raar het zou zijn als iemand op 3 hoog op je raam klopt vanaf de brandtrap om te vertellen dat je echt een enorm leuk feest hebt en wat de gevolgen daar dan weer van zouden kunnen zijn.
Helaas kon ik pas laat mijn woorden goed formuleren en stond die lieve meid al halverwege de brandtrap.
Na 3 keer doen alsof ik toch echt naar huis liep met kabouter, kwam ze er vanaf, licht mopperend weliswaar, maar ik bedacht me dat we niet altijd maar alles konden doen wat we wilden, maar dat we ons ook aan de maatschappij moesten aanpassen.
Zelf vond ik het overigens ook wel jammer, ik had gehoopt op een hartelijke uitnodiging en een koud biertje…
Waar ik vandaan haalde dat die lui niet direct de politie zouden bellen of ons zouden uitlachen, maar gewoon zouden uitnodigen?…geen idee, mijn onbewuste wereldje is schijnbaar veel socialer ingesteld dan ik ooit had kunnen vermoeden, het kwam eerlijk gezegd niet eens in me op dat we niet naar binnen zouden mogen, ik had er gewoon geen zin in.
Eenmaal thuis aangekomen zagen we dat we al 4 uur verder waren en dat de trip toch wel lichtelijk begon uit te werken.
Optimistisch als we waren bedachten we ons dat we onszelf gewoon even zouden opwarmen om vervolgens weer op pad te gaan.
Dit liep anders…. Volledig geïnstalleerd achter de computer, met drinken, joint EN kabouter begaven we ons in de wondere wereld van msn.
Mijn compagnon had nogal wat vreemde mensen in haar lijst staan die maar al te willig waren om midden in de nacht tegen twee dames te praten, helaas hadden zij een andere agenda dan wij en snapten we er al snel niks meer van.
Terwijl we zoals beloofd de webcam installeerden en daar al gniffelend de tuinkabouter voor zetten…..(imagine de verassing als je 2 meisjes in een benevelde toestand verwacht en een kabouter ziet! Erg leuk op dat moment) besloten we nog een joint te gaan doen en toch maar langzaam af te sluiten.
Na alle commotie lagen we eindelijk in bed, met de overtuiging dat het nu wel voorbij zou zijn.
Niets was minder waar, het was pikkedonker, maar toch zag ik vlinders en elfjes, dat was heerlijk vredig
Toen we dit toch echt niet mogelijk achtten, besloten we onder de dekens te kruipen.
Tot onze verbazing leek dit wel verdacht veel op een baarmoeder…we wisten wel dat we tweeling waren, we zaten gewoon in dezelfde baarmoeder!!
Na een tijdje rondgezwommen te hebben in deze warme, denkbeeldige mamabuik werd dat toch wel een beetje vermoeiend, inmiddels beseften we dat dit 6 uur na het innemen echt niet meer kon (waar de logica vandaan kwam
) we zouden toch niet blijven hangen???Beide in de foetus houding besloten we een einde te breien aan deze reis en vielen vermoeid doch voldaan in slaap.
even wat voetnootjes,
- Dit was voor mij geen diepgaande mind trip, het was gewoon heerlijk dollen, de queeste wordt nog vervolgd!
- twee jaar later zijn de writings nog steeds te zien op diverse lantaarnpalen
- De kabouters waren echt, die tuin is echt!!! Overigens hebben we de kabouter s'morgens weer bij zijn familie gezet..
