StarveYourEgo
Newbie
We zijn net aangekomen in Amsterdam, en het plan is om direct naar Azarius te gaan en dan naar de hostel, zodat we een dag hebben zonder verplichtingen om alles te verwerken.
Na eerst helemaal de verkeerde richting uitgelopen te zijn vinden we eindelijk de winkel, en zoals we ons voorgenomen hadden kopen P. en A. beide 15 gram atlantis, en ik 10 gram mexicana, een kweekset en een peyotecactusje. We hangen nog even rond, P. en A. doen nog een coffeeshop en dan gaan we naar de hostel.
Rond 19u eten P. en A. hun portie, en ik functioneer als tripsitter tot ze goed en wel over hun piek zijn.
P. vraagt of ik het uur wil opschrijven, en ik besluit gewoon alles op te schrijven dat gebeurt, zodat zij hun trip beter gaan kunnen reconstrueren achteraf, en tot 22u schrijf ik nauwgezet alles op dat gebeurt, mijn arm is tegen dan helemaal verkrampt, en mijn buik trekt samen van de honger, het is ondertussen al van 13u geleden dat ik iets gegeten heb.
P. en A. doen beide heel lacherig tijdens de trip, ze converseren constant en lachen met alles dat ze zeggen (het was ook wel grappig), en als ik mijn truffels eet zit ik nog altijd een beetje in die sfeer. Ik eet een paar koeken, en lach ook een beetje terwijl ik wacht op de eerste effecten.
Plots krijg ik een intens schuldgevoel, ik weet niet of mijn trip nu al begonnen is of niet, maar ik voel me zo.. respectloos, omdat ik zo lacherig omga met deze krachtige fungi, die het ooit waard geweest zijn hele cultussen rond te creëren, waar Terence Mckenna zelfs het ontstaan van de taal aan wijt.... Ik herpak me, en begin te mediteren om op een goeie manier verder te kunnen gaan.
Terwijl ik mediteer speelt zich een caleidoscopisch schouwspel af van in elkaar overgaande kleuren en figuren waar ik me nu niets meer van kan herinneren, het enige dat ik nog weet is dat er op een gegeven moment steeds een man met een hoed terugkwam, die dan weer vervaagde in de mengelmoes van kleuren, om dan weer terug tevoorschijn te komen. De spieren in mijn gezicht spannen zich willekeurig op in een glimlach, om dan weer te ontspannen, terwijl vreemde tintelingen zich over mijn hele lichaam verspreiden. A. zegt dat ik moet drinken, en ik zeg met veel moeite "ja", neem de fles en drink ervan, om dan weer door te gaan met mediteren.
Ik voel aan dat ik klaar ben, en ga gaan liggen in mijn slaapzak op de grond, mijn ogen nog steeds gesloten. Als vanzelf doe ik al mijn kleren uit, mijn bandana die mijn haar altijd uit de weg houdt, en mijn bril. het enige dat ik nu nog aanheb zijn mijn sokken, met krokodilletjes, leeuwtjes en olifantjes op. Ik kruip nu helemaal in mijn slaapzak, mijn ogen weer gesloten. De slaapzak voelt nu aan als een... tunnel, en ik zie de tunnel nu ook, bekleed met ogen die een beetje op die van mr. krab uit spongebob lijken, maar dan nog anders, ook rood, maar met een smalle 'steel' die dan over gaat in een breder stuk, waar het oog dan inzit, dat geel is, met zo'n wit stukje onderaan het oog dat veel gebruikt wordt in cartoons. (ik heb deze tunnel eens proberen te tekenen, hier een scan: http://i.imgur.com/i70JY3r.jpg?1) Het lijkt nu zo vanzelfsprekend dat ik door die tunnel moet, dieper erin, ook al lijkt hij geen einde te hebben en is er niets dat aanduidt dat ik erdoor moet, het... het moet gewoon! en ik probeer dieper te gaan, maar iedere keer dat ik probeer dieper te gaan komt er een oorverdovend gegons in mijn gehoorgang binnen, steeds sterker wordend, en hoe vaak ik ook probeer, steeds moet ik mijn pogingen staken door dat alles overheersende gegons.
Ik besluit te stoppen met proberen, en gewoon in de tunnel te blijven en te kijken naar wat er daar is in mijn directe omgeving, en als ik daar nog maar enkele seconden (minuten? jaren? tijd?) zit, begint de tunnel me peristaltisch mee te voeren, voort geduwd door het samenknijpen van de wanden steeds dieper die gang van wriemelende staarogen in, op zoek naar... op zoek naar? En terwijl ik in die tunnel voortgeduwd wordt probeer ik te beschrijven wat er gebeurt, maar daar is dat GEGONS weer, en als ik al serieus diep in de tunnel ben begint het me te dagen dat ik op weg ben naar mijn ego, die vertellende entiteit die altijd aanwezig is, ervoor zorgt dat je niéts intrinsiek gemotiveerd doet, maar altijd een klein stukje om te vertellen wat je gedaan hebt, diezelfde entiteit waarin je lustprincipe plaatsvindt, die plaats in de geest waar ik zo lang naar op zoek geweest ben, daar ben ik nu naar op weg, en als ik er ga toekomen- als ik ga toekomen... wat dan? Ik ben er altijd mee bezig geweest dat ego tot een minimum te herleiden, zijn roep te negeren, ben ervan overtuigd geweest dat ik door het gebruik van deze hallucinogene planten dat ego ga kunnen DOOD maken, maar nu lijkt me dat zo... hard? Grof? Agressief? En ik bedenk me dat ik nog niet klaar ben voor deze confrontatie, dat ik eerst moet vinden wat ik met dat ego ga doen als ik er bij raak, voorlopig is deze ontmoeting nog te zwaar voor mij, en ik blijf nog even in die tunnel, maar besluit dan mijn ogen open te doen.
Als mijn ogen open geraakt zijn zit ik nog steeds serieus in mijn trip. Ik moet naar het toilet, en ik betwijfel of me dat gaat lukken, maar na een paar minuten gewacht te hebben wordt het duidelijk dat het echt dringend is, en ik sta op,in die krappe hostel-slaapzaal, naar de deur van het toilet, en ik twijfel over de lichtknop, steek dan toch de juiste aan, maar het schaakbordpatroon van de badkamervloer lijkt nu op zo'n 3D-tekening van een gat (https://www.youtube.com/watch?v=PvNOHcih_L0) , en het toilet is weg. Ik weet niet goed wat te doen, maar ik moet echt wel plassen, dus ik besluit gewoon in het gat te plassen, let heel goed op er zelf niet in te vallen, en als ik plas hoor ik het bevredigende geluid van kletterend water, en ik besef dat het allemaal goed zit, en ik ga terug de kamer in. Ik kom bij het raam van onze slaapzaal, en kijk naar wat vroeger appartementsgebouwen waren. Het uitzicht is nu helemaal vervormd, en de gebouwen vormen samen een berg, met gele kampvuurlichten op de flanken, en het is MOOI, ik kan niet stoppen van ernaar te kijken, het straalts iets... sereen uit, integer, ik blijf ernaar kijken, terwijl iemand muziek oplegt-of lag er al heel de tijd muziek op? Ik beweeg me op de muziek, terwijl ik met mijn kin op de lockers lig die voor het raam staan, en blijf zo zacht met mijn heupen wiegen, tot A. vraagt of ik niet best ga liggen, hij denkt dat ik ga vallen, maar ik wil blijven KIJKEN. Na nog even genoten te hebben van het uitzicht ga ik toch in mijn slaapzak liggen. De slaapzak voelt nu zo zacht aan, en als ik over de vloer wrijf voelt hij ook zo zacht en mooi, en alles is zacht en mooi, en ik voel me zo... verbonden, één, en ik blijf maar denken "vanaf nu zal alles zo mooi zijn, ik ben er nu deel van, nu ga ik altijd alles zo zacht vinden". Als ik weer recht ga staan voel ik me....vrouwelijk? Nog altijd helemaal naakt buiten de diertjes-sokken, begin ik rond te dansen op de muziek, die ik niet helemaal mooi vind, maar het DOET ER NIET TOE, en ik speel met mijn haar en wieg met mijn heupen, ondanks het feit dat er daar wel degelijk een penis hangt te bungelen, maar het DOET ER NIET TOE, en alles dat ik aanraak is zo mooi, zo zacht.... Plots word ik weer moe, en ik ga gaan liggen in mijn slaapzak, en P. en A. gaan buiten roken, en ik denk "het is precies zoals bij Adam en Eva. Ze verlaten het paradijs door kleren aan te doen." En tegen dat ze terug zijn ben ik al bijna helemaal in slaap, A. stelt vragen maar nu wil ik niet praten, en een tijdje later gaan we gaan slapen, en ik slaap op de grond, want dat is.... beter.... en val bijna direct in slaap.
Na eerst helemaal de verkeerde richting uitgelopen te zijn vinden we eindelijk de winkel, en zoals we ons voorgenomen hadden kopen P. en A. beide 15 gram atlantis, en ik 10 gram mexicana, een kweekset en een peyotecactusje. We hangen nog even rond, P. en A. doen nog een coffeeshop en dan gaan we naar de hostel.
Rond 19u eten P. en A. hun portie, en ik functioneer als tripsitter tot ze goed en wel over hun piek zijn.
P. vraagt of ik het uur wil opschrijven, en ik besluit gewoon alles op te schrijven dat gebeurt, zodat zij hun trip beter gaan kunnen reconstrueren achteraf, en tot 22u schrijf ik nauwgezet alles op dat gebeurt, mijn arm is tegen dan helemaal verkrampt, en mijn buik trekt samen van de honger, het is ondertussen al van 13u geleden dat ik iets gegeten heb.
P. en A. doen beide heel lacherig tijdens de trip, ze converseren constant en lachen met alles dat ze zeggen (het was ook wel grappig), en als ik mijn truffels eet zit ik nog altijd een beetje in die sfeer. Ik eet een paar koeken, en lach ook een beetje terwijl ik wacht op de eerste effecten.
Plots krijg ik een intens schuldgevoel, ik weet niet of mijn trip nu al begonnen is of niet, maar ik voel me zo.. respectloos, omdat ik zo lacherig omga met deze krachtige fungi, die het ooit waard geweest zijn hele cultussen rond te creëren, waar Terence Mckenna zelfs het ontstaan van de taal aan wijt.... Ik herpak me, en begin te mediteren om op een goeie manier verder te kunnen gaan.
Terwijl ik mediteer speelt zich een caleidoscopisch schouwspel af van in elkaar overgaande kleuren en figuren waar ik me nu niets meer van kan herinneren, het enige dat ik nog weet is dat er op een gegeven moment steeds een man met een hoed terugkwam, die dan weer vervaagde in de mengelmoes van kleuren, om dan weer terug tevoorschijn te komen. De spieren in mijn gezicht spannen zich willekeurig op in een glimlach, om dan weer te ontspannen, terwijl vreemde tintelingen zich over mijn hele lichaam verspreiden. A. zegt dat ik moet drinken, en ik zeg met veel moeite "ja", neem de fles en drink ervan, om dan weer door te gaan met mediteren.
Ik voel aan dat ik klaar ben, en ga gaan liggen in mijn slaapzak op de grond, mijn ogen nog steeds gesloten. Als vanzelf doe ik al mijn kleren uit, mijn bandana die mijn haar altijd uit de weg houdt, en mijn bril. het enige dat ik nu nog aanheb zijn mijn sokken, met krokodilletjes, leeuwtjes en olifantjes op. Ik kruip nu helemaal in mijn slaapzak, mijn ogen weer gesloten. De slaapzak voelt nu aan als een... tunnel, en ik zie de tunnel nu ook, bekleed met ogen die een beetje op die van mr. krab uit spongebob lijken, maar dan nog anders, ook rood, maar met een smalle 'steel' die dan over gaat in een breder stuk, waar het oog dan inzit, dat geel is, met zo'n wit stukje onderaan het oog dat veel gebruikt wordt in cartoons. (ik heb deze tunnel eens proberen te tekenen, hier een scan: http://i.imgur.com/i70JY3r.jpg?1) Het lijkt nu zo vanzelfsprekend dat ik door die tunnel moet, dieper erin, ook al lijkt hij geen einde te hebben en is er niets dat aanduidt dat ik erdoor moet, het... het moet gewoon! en ik probeer dieper te gaan, maar iedere keer dat ik probeer dieper te gaan komt er een oorverdovend gegons in mijn gehoorgang binnen, steeds sterker wordend, en hoe vaak ik ook probeer, steeds moet ik mijn pogingen staken door dat alles overheersende gegons.
Ik besluit te stoppen met proberen, en gewoon in de tunnel te blijven en te kijken naar wat er daar is in mijn directe omgeving, en als ik daar nog maar enkele seconden (minuten? jaren? tijd?) zit, begint de tunnel me peristaltisch mee te voeren, voort geduwd door het samenknijpen van de wanden steeds dieper die gang van wriemelende staarogen in, op zoek naar... op zoek naar? En terwijl ik in die tunnel voortgeduwd wordt probeer ik te beschrijven wat er gebeurt, maar daar is dat GEGONS weer, en als ik al serieus diep in de tunnel ben begint het me te dagen dat ik op weg ben naar mijn ego, die vertellende entiteit die altijd aanwezig is, ervoor zorgt dat je niéts intrinsiek gemotiveerd doet, maar altijd een klein stukje om te vertellen wat je gedaan hebt, diezelfde entiteit waarin je lustprincipe plaatsvindt, die plaats in de geest waar ik zo lang naar op zoek geweest ben, daar ben ik nu naar op weg, en als ik er ga toekomen- als ik ga toekomen... wat dan? Ik ben er altijd mee bezig geweest dat ego tot een minimum te herleiden, zijn roep te negeren, ben ervan overtuigd geweest dat ik door het gebruik van deze hallucinogene planten dat ego ga kunnen DOOD maken, maar nu lijkt me dat zo... hard? Grof? Agressief? En ik bedenk me dat ik nog niet klaar ben voor deze confrontatie, dat ik eerst moet vinden wat ik met dat ego ga doen als ik er bij raak, voorlopig is deze ontmoeting nog te zwaar voor mij, en ik blijf nog even in die tunnel, maar besluit dan mijn ogen open te doen.
Als mijn ogen open geraakt zijn zit ik nog steeds serieus in mijn trip. Ik moet naar het toilet, en ik betwijfel of me dat gaat lukken, maar na een paar minuten gewacht te hebben wordt het duidelijk dat het echt dringend is, en ik sta op,in die krappe hostel-slaapzaal, naar de deur van het toilet, en ik twijfel over de lichtknop, steek dan toch de juiste aan, maar het schaakbordpatroon van de badkamervloer lijkt nu op zo'n 3D-tekening van een gat (https://www.youtube.com/watch?v=PvNOHcih_L0) , en het toilet is weg. Ik weet niet goed wat te doen, maar ik moet echt wel plassen, dus ik besluit gewoon in het gat te plassen, let heel goed op er zelf niet in te vallen, en als ik plas hoor ik het bevredigende geluid van kletterend water, en ik besef dat het allemaal goed zit, en ik ga terug de kamer in. Ik kom bij het raam van onze slaapzaal, en kijk naar wat vroeger appartementsgebouwen waren. Het uitzicht is nu helemaal vervormd, en de gebouwen vormen samen een berg, met gele kampvuurlichten op de flanken, en het is MOOI, ik kan niet stoppen van ernaar te kijken, het straalts iets... sereen uit, integer, ik blijf ernaar kijken, terwijl iemand muziek oplegt-of lag er al heel de tijd muziek op? Ik beweeg me op de muziek, terwijl ik met mijn kin op de lockers lig die voor het raam staan, en blijf zo zacht met mijn heupen wiegen, tot A. vraagt of ik niet best ga liggen, hij denkt dat ik ga vallen, maar ik wil blijven KIJKEN. Na nog even genoten te hebben van het uitzicht ga ik toch in mijn slaapzak liggen. De slaapzak voelt nu zo zacht aan, en als ik over de vloer wrijf voelt hij ook zo zacht en mooi, en alles is zacht en mooi, en ik voel me zo... verbonden, één, en ik blijf maar denken "vanaf nu zal alles zo mooi zijn, ik ben er nu deel van, nu ga ik altijd alles zo zacht vinden". Als ik weer recht ga staan voel ik me....vrouwelijk? Nog altijd helemaal naakt buiten de diertjes-sokken, begin ik rond te dansen op de muziek, die ik niet helemaal mooi vind, maar het DOET ER NIET TOE, en ik speel met mijn haar en wieg met mijn heupen, ondanks het feit dat er daar wel degelijk een penis hangt te bungelen, maar het DOET ER NIET TOE, en alles dat ik aanraak is zo mooi, zo zacht.... Plots word ik weer moe, en ik ga gaan liggen in mijn slaapzak, en P. en A. gaan buiten roken, en ik denk "het is precies zoals bij Adam en Eva. Ze verlaten het paradijs door kleren aan te doen." En tegen dat ze terug zijn ben ik al bijna helemaal in slaap, A. stelt vragen maar nu wil ik niet praten, en een tijdje later gaan we gaan slapen, en ik slaap op de grond, want dat is.... beter.... en val bijna direct in slaap.
