Zinnentuimel
Bewuste gebruiker
Na twee jaar niet meer getript te hebben, heb ik na een aantal mooie DMT trips afgelopen dinsdag, mijn DMT ontdekkingsreis afgelopen zaterdagmiddag voorgezet. Van mijn eerdere DMT trips heb ik eigenlijk nooit reports geschreven, maar omdat ik zoveel mogelijk van mijn afgelopen trip wil onthouden, heb ik wat dingen op papier gezet. Het is heel moeilijk om DMT trips te bevatten en ik heb misschien nog geen tien procent onthouden van alles wat ik gezien heb. Dus hieronder wat flarden die me na mijn trip te binnen schoten.
Ik doe mijn slaapmasker en koptelefoon op, zet de muziek klaar en laat de vaporizer op temperatuur komen. Zodra hij de juiste temperatuur heeft zet ik de muziek aan (Enya) en doe mijn slaapmasker over mijn ogen. Langzaam begin ik de eerste toke te inhalen en houd ik hem zo lang mogelijk binnen voordat ik uitblaas. Ik merk dit keer al na de eerste toke dat ik voor een hoge dosering heb gekozen. Er beginnen zich nu al patronen te vormen op mijn netvlies in de meest waanzinnige felle kleuren. Ik ga door met het nemen van de tokes tot ik niet meer kan en eigenlijk niet meer weet of ik nou in- of uitadem.
Ik val achterover op het kussen en word direct gelanceerd naar een ander universum. Geen deuren of tunnels dit keer, maar meteen ben ik compleet ergens anders. Deze wereld staat vol met pilaren, draaiend, vol kleurrijke geometrische patronen, zo complex, zo prachtig, onaards maar toch natuurlijk. En ik beweeg mee. Alles is in beweging en ik ook. Ik zweef door deze ruimte.
Ik zie elf-achtige entiteiten, ze lijken op kinderen maar ook weer niet, het zijn er honderden, misschien wel duizenden, ze vullen mijn gehele gezichtsveld terwijl ze arm in arm met elkaar dansen, vrolijk, lachend, wat waren ze blij en aardig, ontvankelijk, verwelkomend, onbevooroordeeld.
Dan doen ze de planken één voor één op mijn kist. Blijkbaar ben ik dood gegaan. Daarvan heb ik geen moment schrik of paniek. Het is mooi en vredig hier. Ik geef me volledig over tot ik alle contact met de wereldse werkelijkheid volledig ben verloren.
Dan is er nauwelijks meer iets, zwart.
Ik kom terug en realiseer me ineens dat ik mijn ogen dicht had. Ik dacht al die tijd dat ze gewoon open waren. Ik doe mijn slaapmasker af.
Heel veel licht. Waar ben ik? Blijkbaar nog steeds in een andere wereld: de kamer herken ik niet als zodanig, hij staat in lichterlaaie, vlammen van kleurrijke geometrische patronen overal, als een vuurzee, en ik lig er middenin.
Zonder dat ik het door heb vallen mijn ogen als vanzelf weer dicht.
Ik zweef op de wolken.
Minutenlang zweef ik op spierwitte wolken in een helderblauwe lucht met een paarse gloed, als een zonsopgang.
Ik beweeg met mijn armen mee op de muziek. Het gaat automatisch. Alsof ik er zelf geen controle meer op heb. En het voelt alsof ik vlieg. Vlieg op de wolken.
Langzaam kom ik weer terug. Maar ik wil nog helemaal niet terug. Ik wil hier blijven. Het is zo mooi hier.
Dan ontlading. Tranen. Van geluk. Van ongeloof. Van ontzag. Van dankbaarheid.
Op het moment dat ik kon loslaten heb ik gekregen waar ik zo naar verlangde.
Voor mijn gevoel ben ik uren weggeweest en heb ik honderden verschillende plekken bezocht. Ik kan nu al niet wachten om terug te gaan. ❤️
❤️🧡💛💚💙💜
From the deep sea of Clouds to the island of the moon
Carry me on the waves to the lands I've never been
Carry me on the waves to the lands I've never seen
We can sail, we can sail with the Orinoco Flow
Met Midjourney heb ik nog wat afbeeldingen gemaakt die de algehele sfeer van mijn trip best goed samenvatten.
Ik doe mijn slaapmasker en koptelefoon op, zet de muziek klaar en laat de vaporizer op temperatuur komen. Zodra hij de juiste temperatuur heeft zet ik de muziek aan (Enya) en doe mijn slaapmasker over mijn ogen. Langzaam begin ik de eerste toke te inhalen en houd ik hem zo lang mogelijk binnen voordat ik uitblaas. Ik merk dit keer al na de eerste toke dat ik voor een hoge dosering heb gekozen. Er beginnen zich nu al patronen te vormen op mijn netvlies in de meest waanzinnige felle kleuren. Ik ga door met het nemen van de tokes tot ik niet meer kan en eigenlijk niet meer weet of ik nou in- of uitadem.
Ik val achterover op het kussen en word direct gelanceerd naar een ander universum. Geen deuren of tunnels dit keer, maar meteen ben ik compleet ergens anders. Deze wereld staat vol met pilaren, draaiend, vol kleurrijke geometrische patronen, zo complex, zo prachtig, onaards maar toch natuurlijk. En ik beweeg mee. Alles is in beweging en ik ook. Ik zweef door deze ruimte.
Ik zie elf-achtige entiteiten, ze lijken op kinderen maar ook weer niet, het zijn er honderden, misschien wel duizenden, ze vullen mijn gehele gezichtsveld terwijl ze arm in arm met elkaar dansen, vrolijk, lachend, wat waren ze blij en aardig, ontvankelijk, verwelkomend, onbevooroordeeld.
Dan doen ze de planken één voor één op mijn kist. Blijkbaar ben ik dood gegaan. Daarvan heb ik geen moment schrik of paniek. Het is mooi en vredig hier. Ik geef me volledig over tot ik alle contact met de wereldse werkelijkheid volledig ben verloren.
Dan is er nauwelijks meer iets, zwart.
Ik kom terug en realiseer me ineens dat ik mijn ogen dicht had. Ik dacht al die tijd dat ze gewoon open waren. Ik doe mijn slaapmasker af.
Heel veel licht. Waar ben ik? Blijkbaar nog steeds in een andere wereld: de kamer herken ik niet als zodanig, hij staat in lichterlaaie, vlammen van kleurrijke geometrische patronen overal, als een vuurzee, en ik lig er middenin.
Zonder dat ik het door heb vallen mijn ogen als vanzelf weer dicht.
Ik zweef op de wolken.
Minutenlang zweef ik op spierwitte wolken in een helderblauwe lucht met een paarse gloed, als een zonsopgang.
Ik beweeg met mijn armen mee op de muziek. Het gaat automatisch. Alsof ik er zelf geen controle meer op heb. En het voelt alsof ik vlieg. Vlieg op de wolken.
Langzaam kom ik weer terug. Maar ik wil nog helemaal niet terug. Ik wil hier blijven. Het is zo mooi hier.
Dan ontlading. Tranen. Van geluk. Van ongeloof. Van ontzag. Van dankbaarheid.
Op het moment dat ik kon loslaten heb ik gekregen waar ik zo naar verlangde.
Voor mijn gevoel ben ik uren weggeweest en heb ik honderden verschillende plekken bezocht. Ik kan nu al niet wachten om terug te gaan. ❤️
❤️🧡💛💚💙💜
From the deep sea of Clouds to the island of the moon
Carry me on the waves to the lands I've never been
Carry me on the waves to the lands I've never seen
We can sail, we can sail with the Orinoco Flow
Met Midjourney heb ik nog wat afbeeldingen gemaakt die de algehele sfeer van mijn trip best goed samenvatten.
Laatst bewerkt:
