Tijd van bezinning - waar?

[Alinde]

Hallo allemaal, ik hoop dat ik dit op de goede plaats zet.

In het kort: Alcohol is al 20 jaar een valkuil maar ik gebruikte alleen in hele slechte periodes overmatig veel. Daarna kon ik maanden tot jaren nuchter blijven.
Alleen het laatste jaar werd de alcohol bijna dagelijks met uitschieters naar 3 flessen wijn per dag.
Dit samen met een verslaving aan benzo’s. Jarenlang alleen de voorgeschreven benzo’s maar het laatste jaar ben ik zelf online gaan bestellen om meer te kunnen gebruiken.

Na een trigger in maart was het hek even van de dam. Op een avond heeft de familie de crisisdienst gebeld (met mijn toestemming). Volgende dag gesprek bij GGZ, opname was niet mogelijk. Ik had zelf al contact gehad met verschillende verslavingsklinieken in het land, ook met korte wachttijd maar GGZ zag dat niet als een optie.
Er werd wel een gesprek met Brijder gepland, maar dit werd helaas verplaatst tot na de vakantie van de contactpersoon.

Ik heb nu dagbehandeling bij GGZ en ben fantastisch opgevangen door de familie. Nu vier weken geen alcohol gehad en slik nog 2 mg lorazepam. Ik denk dat ik niet meer in aanmerking kom voor een kliniek.
Misschien stom maar het leek me wel prettig, voor even. Ik logeer nu bij familie wat heel fijn is, maar alles wordt in feite voor me uit geschoven als het gaat om het aanpakken van de oorzaken.

Ik hoop dat het gesprek met Brijder nu snel gepland kan worden.
Maar het lijkt me nog steeds prettig, als de scherpe kanten er af zijn, een periode ergens heen te gaan waar ik even afstand kan nemen. Iets wat geen verslavingskliniek is maar bijv een voormalig klooster. Ik realiseer me dat het niet vergoed wordt.

Hebben jullie tips? Ervaringen? Iets wat wel binnen verslavingszorg valt kan ook maar detox van alcohol is nu niet nodig.

Fijne zaterdag allemaal!

 

[_shikantaza]

alles wordt in feite voor me uit geschoven als het gaat om het aanpakken van de oorzaken.

Hm. Waarom? Willen ze je eerst van de Benzo's af hebben? Is de dagbehandeling wel de juiste?

Ik denk dat ik niet meer in aanmerking kom voor een kliniek.

Tenzij je hard aan je verslaving gewerkt hebt en er ondehoud op pleegt denk ik niet dat je van je verslaving af bent, als je dat bedoelt. Dat vergt veel werk en inzet. Verslaving gaat niet zomaar over. Ik ken wel meerdere mensen die maanden aan een stuk clean konden blijven op wilskracht, maar als er iets gebeurde gingen ze weer gebruiken. Ik denk dat de rustige situatie waar je nu in zit je een vertekend beeld geeft. De noodzaak lijkt er niet te zijn, maar is er denk ik wel degelijk.

Ik kan zo wel wat dingen bedenken, maar als je op mij lijkt dan weet ik zo niet of een stilteretraite wel goed is. Voor mij werkte het beter als ik een beetje bezig kon zijn op mijn eigen tempo met mijn eigen interesses en vooral andere (en aardige) mensen om mij heen. Anyways, hopelijk zit hier iets tussen voor je:

Voor de zomervakantie: www.buitenkunst.nl, www.ecolonie.eu, www.charme.nl, www.bezinningsvakanties.nl
Om bezig te blijven: de plaatselijke kringloop, dierenasiel, landgoed, graanmolen of bejaardentehuis voor vrijwilligerswerk
Voor je periodiek onderhoud: www.zen.nl, fietstocht of wandeling door de natuur, sauna / wellness, AA/CA/NA meeting

 

[Alinde]

Dank je voor je uitgebreide antwoord.

Je hebt gelijk hoor. Maar ze gaven aan dat er hooguit een detox mogelijk is, verder geen klinische opname.
Alcohol detox hoeft niet. En qua benzo’s hebben ze het over 2 of 3 weken. Maar dat lijkt me veel te snel om in 2 weken naar 0 te gaan en is ook in strijd met de adviezen.

Ggz doet niet meer aan opnames zeggen ze. Ook al wilde ik het zelf en gaf de familie ook aan mij niet te kunnen opvangen in die toestand. Dagbehandeling konden ze me wel bieden. En het is fijn hoor maar het is puur bezigheid, activering en onder de mensen zijn. Het doet niets met de verslaving.
Ik ben er al zeker vier mensen tegen gekomen die onlangs opgenomen zijn geweest. Dus ik ben wat sceptisch als GGZ zegt dat iets niet kan of niet meer gedaan wordt.

De eerste weken zat het in principe dicht getimmerd omdat ik bij familie verbleef en gebracht en gehaald werd van en naar dagbesteding door mijn broer. Medicatie in beheer van familie en geen alcohol in huis. De zucht is wel minder na 4 weken maar er is nog niets behandeld in feite.

Gesprek met Brijder moet nog gepland worden.

Klooster etc is echt voor na de behandeling van Brijder. Om toch ff weg te zijn uit de stad.

 

[_shikantaza]

Dank je voor je uitgebreide antwoord.

Je hebt gelijk hoor. Maar ze gaven aan dat er hooguit een detox mogelijk is, verder geen klinische opname.
Alcohol detox hoeft niet. En qua benzo’s hebben ze het over 2 of 3 weken. Maar dat lijkt me veel te snel om in 2 weken naar 0 te gaan en is ook in strijd met de adviezen.

2 of 3 weken om van 2mg Lorazepam per dag af te komen is echt veeeeeeel te kort. Niet mee in stemmen. Als je het goed en voorzichtig doet ben je daar 4-5 maanden mee bezig (over naar 20mg Diazepam, dan 10% reductie per week).

Ggz doet niet meer aan opnames zeggen ze. Ook al wilde ik het zelf en gaf de familie ook aan mij niet te kunnen opvangen in die toestand. Dagbehandeling konden ze me wel bieden. En het is fijn hoor maar het is puur bezigheid, activering en onder de mensen zijn. Het doet niets met de verslaving.
Ik ben er al zeker vier mensen tegen gekomen die onlangs opgenomen zijn geweest. Dus ik ben wat sceptisch als GGZ zegt dat iets niet kan of niet meer gedaan wordt.

Ik ben er niet goed in thuis, maar geloof dat tenzij je een gevaar voor jezelf of je omgeving bent dat ze dat inderdaad niet (snel) doen.

De eerste weken zat het in principe dicht getimmerd omdat ik bij familie verbleef en gebracht en gehaald werd van en naar dagbesteding door mijn broer. Medicatie in beheer van familie en geen alcohol in huis. De zucht is wel minder na 4 weken maar er is nog niets behandeld in feite.

Gesprek met Brijder moet nog gepland worden.

Klooster etc is echt voor na de behandeling van Brijder. Om toch ff weg te zijn uit de stad.

Probeer eens een AA of NA meeting in de tussentijd (https://aa-nederland.nl en https://www.na-holland.nl/). Kom je in contact met lotgenoten. Daar kun je vast ook wel adviezen vinden over een eventuele rustperiode c.q. -plek voor na je behandeling.

 

[Alinde]

Dank je. NA of AA is zeker een goed idee.

Ik was eigenlijk wel een gevaar voor mezelf maar ze kijken vooral of er familie is.

Ik zou zelf 1 x grondig met de verslaving aan de slag willen ook met psychologische begeleiding. Een familielid is vorige maand overleden aan zijn verslaving. Dat maakt me wel bewust dat het niet vanzelf over waait, dat er wel iets moet veranderen.

Klopt ik kan niet in 2 weken met de benzo’s stoppen. Van een half mg er af ben ik soms al beroerd. Dus die detox-optie valt voor mij af.

 

[Alinde]

Woensdag een gesprek met SPV van GGZ. Binnen GGZ wordt gedaan alsof zij alles kan. Ze is echt een goede SPV maar in gesprekken is ze oppervlakkig. Leg je een ingewikkeld relationeel probleem uit en vraagt ze: Kun je hem blokkeren?
Het lost niets op van de onderliggende patronen.

Mijn oudste broer gaat mee, die laat zich niet zo makkelijk omver praten.

In principe is morgen die contactpersoon van de Brijder weer terug en kan er een afspraak gepland worden.

(SPV is sociaal psychiatrisch verpleegkundige, ik weet niet of de term hier ingeburgerd is)

Ik ga ook nog wat kloosters etc contacten maar dat is voor later.

 

[N3K0]

Leg je een ingewikkeld relationeel probleem uit en vraagt ze: Kun je hem blokkeren?
Het lost niets op van de onderliggende patronen.

Soms heb je afstand nodig van een persoon om de onderliggende patronen aan te kunnen pakken.. Je kan alleen jouzelf veranderen de ander niet.

Als je constant problemen hebt met iemand en je komt er niet uit of het blijft hetzelfde gaan keer op keer. Kan afstand, geen contact juist goed zijn. (Grenzen aangeven/bewaken)

Jij hebt tijd voor jouzelf en bent met jouzelf bezig.
Jou triggers zijn jou verantwoordelijkheid het blijven opzoeken maakt het voor nu allemaal niet beter.

 

[Alinde]

Dank je N3K0.

De persoon is inmiddels geblokkeerd.
Maar dat ik in crisis raakte kwam niet alleen door die persoon. Het is een opstapeling van dingen door de jaren heen en dat los ik niet op met 1 persoon blokkeren.

Ik hoop dat de Brijder iets dieper wil gaan, niet alleen symptoombestrijding doet.

 

[_shikantaza]

Woensdag een gesprek met SPV van GGZ. Binnen GGZ wordt gedaan alsof zij alles kan. Ze is echt een goede SPV maar in gesprekken is ze oppervlakkig. Leg je een ingewikkeld relationeel probleem uit en vraagt ze: Kun je hem blokkeren?
Het lost niets op van de onderliggende patronen.

Mijn oudste broer gaat mee, die laat zich niet zo makkelijk omver praten.

In principe is morgen die contactpersoon van de Brijder weer terug en kan er een afspraak gepland worden.

(SPV is sociaal psychiatrisch verpleegkundige, ik weet niet of de term hier ingeburgerd is)

Ik ga ook nog wat kloosters etc contacten maar dat is voor later.

Een SPV is er voor het monitoren van jouw welzijn en het regelen van praktische zaken. Hij of zij is geen therapeut, maar zorgt er voor dat je bij de juiste therapeut een afspraak krijgt en geeft praktische adviezen waar je zelf actie op kunt ondernemen.

Houd je verwachtingen hier op afgestemd.

 

[Alinde]

Dank je Dupont. Dat stuk kan mijn SPV zeker. Dat kan ze ook heel goed. T is een slimme vrouw en ze staat ook haar mannetje tussen de psychiaters.

Ik heb met mijn vorige psychiater al eens de discussie gehad. Een psycholoog kun je krijgen voor 1 onderwerp. Anders is er de spv of de online piekercursus of een soort luisterlijn die je 24/7 kan bellen.

Maar het is niet 1 ding, er zijn 101 kleine dingen en ik kan niet goed met mijn emoties omgaan. Dit laatste komt door autisme volgens de desbetreffende psychiater.
Autisme is een hype, zegt weer een andere psychiater.

Vandaag blik ik een beetje terug en word ik mij bewust van de enorme hoeveelheden pillen en alcohol die hier naar binnen zijn gegaan. Het is maar korte tijd geweest maar ben een aantal dagen of weken niet meer uit die roes geweest en achteraf schrik ik ervan. Nu pas eigenlijk.

Morgen 9 uur dagbesteding dan zal ik dit wel bespreken. Niet in de groep maar even met de begeleiding apart.

 

[Alinde]

Ik wil ook best zelf iets regelen en betalen, maar dat willen ze dan ook weer niet.

Woensdag gaat mijn broer mee die is wat rationeler.

 

[_shikantaza]

Autisme is een hype, zegt weer een andere psychiater.

Ik zou haast wanhopig worden van zo'n opmerking. 🤦

Vandaag blik ik een beetje terug en word ik mij bewust van de enorme hoeveelheden pillen en alcohol die hier naar binnen zijn gegaan. Het is maar korte tijd geweest maar ben een aantal dagen of weken niet meer uit die roes geweest en achteraf schrik ik ervan. Nu pas eigenlijk.

Als je het kunt, bouw het dan af en ga niet cold turkey.

Succes, houd ons op de hoogte en schroom niet om een second opinion aan te vragen of naar de patientvertrouwenspersoon te gaan als je ergens mee zit bij je behandelaar.

 

[Alinde]

Dank je Dupont, ik heb je advies opgevolgd en ben vanavond voor het eerst naar een NA meeting geweest.

Ik ben nog wat overdonderd, het was een zeer warm welkom in ieder geval.

Ik was echt boos en verdrietig bij de dagbehandeling, vandaag overdag en het kwam er ook ff uit.
Voelde me zo afhankelijk. Van mijn SPV, van die Brijder-mevrouw. Van de agenda’s van beiden. Van hoe die Brijder mevrouw het gaat beoordelen… en dan?
Ik heb geen idee.

5 juni was zo’n datum… dan zou die vrouw van de Brijder terug zijn. Maarja niet te bereiken kennelijk en ik moest maar weer tot woensdag wachten.
Maar ik houd me al die weken aan alle afspraken en nu is het 5 juni en nu niks.

Anyway ik dacht die meeting dat bepaal ik zelf.

Ik heb een sleutelhanger gekregen omdat ik nieuw was en eentje omdat ik een maand niet gedronken heb. En een boekje en alle tel nrs van de anderen.

Bij de benzo’s is inderdaad begeleiding nodig en misschien taperingstrips. Mijn psychiater vindt 2 mg lorazepam prima om op te blijven. Maar ik wil t spul liever niet meer in huis hebben.

 

[Alinde]

Eerst dacht ik nog, ik hoor hier niet. Bij mij valt het wel mee.

Later kwamen de beelden terug van hoe ik voor openingstijd heen en weer liep voor de apotheek. Hoe ik voor dag en dauw in de supermarkt liep voor drank. Eerst deed ik er voor de show nog wat andere boodschappen bij. De laatste weken zelfs dat niet meer.

Dat zijn de beelden die ik eigenlijk verdrongen had.

Het is geen heel lange periode geweest maar ik was absoluut afhankelijk geworden.

 

[_shikantaza]

Dank je Dupont, ik heb je advies opgevolgd en ben vanavond voor het eerst naar een NA meeting geweest.

Ik ben nog wat overdonderd, het was een zeer warm welkom in ieder geval.

Ik was echt boos en verdrietig bij de dagbehandeling, vandaag overdag en het kwam er ook ff uit.
Voelde me zo afhankelijk. Van mijn SPV, van die Brijder-mevrouw. Van de agenda’s van beiden. Van hoe die Brijder mevrouw het gaat beoordelen… en dan?
Ik heb geen idee.

5 juni was zo’n datum… dan zou die vrouw van de Brijder terug zijn. Maarja niet te bereiken kennelijk en ik moest maar weer tot woensdag wachten.
Maar ik houd me al die weken aan alle afspraken en nu is het 5 juni en nu niks.

Anyway ik dacht die meeting dat bepaal ik zelf.

Ik heb een sleutelhanger gekregen omdat ik nieuw was en eentje omdat ik een maand niet gedronken heb. En een boekje en alle tel nrs van de anderen.

Bij de benzo’s is inderdaad begeleiding nodig en misschien taperingstrips. Mijn psychiater vindt 2 mg lorazepam prima om op te blijven. Maar ik wil t spul liever niet meer in huis hebben.

Super goed dat je naar NA bent gegaan, dat kan een hele stap zijn. Mooi dat je meteen een mijlpaal had ook

Ik raad je aan om dezelfde groep wekelijks te bezoeken om te kijken wat je er uit kunt halen. Je kunt er, zodra je dat durft, om hulp gaan vragen en je strubbelingen (en hoogtepunten) delen met individuen of met de groep. Kijk of de herkenning je helpt om je er beter over te voelen.

Of had je de Benzo / alcohol kriebels van jouw post hieronder al gedeeld? Ik herken dat goed. Die refill anxiety had ik ook toen ik aan de Benzo's zat, en als ik m'n dealer eenmaal had geappt met een bestelling ging ik ook ijsberen.

 

[Alinde]

Dank je. Vanaf het moment dat ik toegaf dat ik een verslaving heb, heb ik er nog niet of nauwelijks over kunnen praten.

Ik heb gevaarlijke dingen gedaan, zie ik nu. De hoeveelheid benzo’s, het gekloot met mijn andere medicatie (ook teveel), de combinatie met drank….
De dagbestedingsgroep is er niet voor bedoeld om deze dingen van mij af te praten. Er komt sinds mei iedere dinsdag iemand van WMO bij mij en met hem kan ik er wel over praten.
De SPV wil hem nu spreken want hij is niet voor gesprekken maar voor praktische zaken. Ik zal wel aangeven dat er voor mij wel een gat was, waarin er nog niets aan/met de verslaving gedaan kon worden.

Hoe lang heb jij benzo’s gebruikt?

 

[Alinde]

Verder heb ik gedroomd van degene met wie ik voor het eerst ging drinken om het drinken.

Hij stond algemeen bekend om zijn vele gezuip. Het was een beetje zijn image. We studeerden en hij presenteerde zich bijna als een typetje, een karikatuur. Altijd grappen over bier.
Het bleek zo’n man te zijn die ‘alles begreep’ en ik was juist wat zoekende. Toen kwamen de avonden dat we samen op de bank zaten met heel veel bier. Geen feestje, niks te vieren, ook niet echt gezellig, gewoon in zo kort mogelijke tijd die flesjes er doorheen. Volgens mij was zijn relatie ook net uit.

Toen was ik 21. Een jaar later ontwikkelde ik de gewoonte om ook zonder hem - en alleen - die verdoving op te zoeken.
Het is soms ook maanden of jaren goed gegaan. Maar de laatste tijd dat gekloot met al die pillen en de alcohol dat ging niet meer. En dat isolement.

 

[_shikantaza]

Dank je. Vanaf het moment dat ik toegaf dat ik een verslaving heb, heb ik er nog niet of nauwelijks over kunnen praten.

Daar is NA bij uitstek geschikt voor. Herkenning zonder oordeel 👍 en misschien krijg je nog tips.

Ik heb gevaarlijke dingen gedaan, zie ik nu. De hoeveelheid benzo’s, het gekloot met mijn andere medicatie (ook teveel), de combinatie met drank….

Ook dat zullen veel verslaafden wel herkennen. Zie het als les. Doe het vanaf nu anders, dat is het enige dat je nu voor jezelf kunt doen.

De dagbestedingsgroep is er niet voor bedoeld om deze dingen van mij af te praten. Er komt sinds mei iedere dinsdag iemand van WMO bij mij en met hem kan ik er wel over praten.
De SPV wil hem nu spreken want hij is niet voor gesprekken maar voor praktische zaken. Ik zal wel aangeven dat er voor mij wel een gat was, waarin er nog niets aan/met de verslaving gedaan kon worden.

Gebruik de telnrs van NA vooral om je hart te luchten. En hulp vragen is juist goed 👍

Hoe lang heb jij benzo’s gebruikt?

Jarenlang onregelmatig om de conedowns van mijn coke binges op te vangen. Werd door de jaren heen wel steeds regelmatiger natuurlijk.

Na een psychose heb ik 6 maanden op 3mg Lorazepam per dag gezeten. Er af komen vond ik ern hel die ik niemand toewens. Later nog 2 maanden Temazepam elke dag enndie afbouw ging een stuk beter. Nog steeds niet leuk en ik hoef nooit meer een Benzo tenzij ik onder het mes moet.

 

[Alinde]

Dank je voor je reactie.

6 maanden 3 mg is best veel idd. Ik hoor van meer dat de afbouw een hel is. Daarom snap ik ook iets beter dat ik me in april zo slecht voelde. Ik was gestopt met zelf bestellen van benzo’s en kreeg vanuit ggz nog 2 mg. Achteraf gezien is dat een hele grote stap geweest en dat gaf weer enorme zucht naar alcohol.

Ja heel bijzonder zo’n NA meeting. Ook dat zo’n groep blijvend is. De mensen van mijn huidige GGZ-groep, daar moet ik ook weer afscheid van nemen, evenals de begeleiding. Die vleugel van het gebouw, waar we nu kind aan huis zijn, die is straks weer gesloten.
Ik had het idee bij de NA groep dat sommigen er al jaren in zitten.

Nog geen bericht van Brijder en ik vraag mij oprecht af waar we nu precies op wachten. Er moeten 2 agenda’s naast elkaar gelegd worden. Hoe moeilijk is dat?

De man van WMO was er. Ik had gevraagd of we konden wandelen want ik kon mij niet concentreren op administratie etc en er is nu niets dat haast heeft. Hij had een bericht van mijn SPV dat ze een gesprek met hem wil (met zijn drieën).
Ik heb gezegd dat dat maar ff moet wachten. Dat ik op dit moment alleen maar wil weten wanneer die afspraak met Brijder is. Als ik het goed onthouden heb is die vrouw morgen ook weer vrij. Daarnaast stamt mijn signaleringsplan van Ggz uit 2007 en is er vanuit de familie een vriendelijk doch dringend verzoek voor een update. Ze hebben laatst bijv getwijfeld of ze bij ernstige ongerustheid met mijn reservesleutel mijn huis in mogen. Nou hoop ik natuurlijk dat er nooit meer zo’n situatie komt maar t is goed om daar afspraken over te hebben.
Signaleringsplan maken heeft voor mij prioriteit boven het gesprek met WMO. Hoewel hij ook signaleringsplan kan maken maar dat zou spv moeten doen.

SPV is vaak heel scherp maar er zijn ook wel eens dingen blijven liggen ‘omdat de computer ff vast liep’. Soms zijn er van die vage dingen. Overigens moet er een signaleringsplan van 2017 geweest zijn. Ook niet bepaald up to date maar beter dan 2007.

 

[Alinde]

Nog geen datum voor het gesprek met de Brijder. De persoon werkt niet op woensdag (dat wist ik al) dus vandaag is er wederom geen duidelijkheid gekomen.

En wat ik al dacht, voor GGZ is de urgentie weg want ik drink niet meer en gebruik een acceptabele hoeveelheid benzo’s. Dus ik moet het gesprek met Brijder goed voorbereiden dat het probleem niet van tafel wordt geveegd.

Ik zag wel dat mijn SPV heel blij was dat ik er beter bij zat. Ze heeft vorig jaar wel moeite gedaan om een andere psychiater voor me te regelen. Dat is gelukt maar helaas raakte ik in crisis en daar heeft ze ook echt veel tijd in gestoken.

De vorige psychiater dacht erg in diagnoses en pillen dus er kwamen telkens pillen bij en hij hielp nauwelijks met afbouw. Verder steeds zoeken naar nog meer diagnoses en hij bleef als een kapotte grammofoonplaat doorgaan over dat autisme. Daar is veel tijd mee verloren gegaan want we kwamen in de consulten niet toe aan de relevante onderwerpen.

Overigens was er toen nog geen alcohol in het spel of slechts incidenteel.

Ik kwam de vorige psychiater wel tegen in de wachtkamer maar had me vooraf hier niet druk over gemaakt. Eerder wilde ik zelfs liever niet langs het gebouw van ggz rijden. Nu ben ik hele dagen in dat gebouw en ben ik er niet meer mee bezig dat die man daar ook is. Een soort exposure.

 

[Alinde]

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

 

[Alinde]

Nadat ik dit geplaatst had, besef ik dat het rouw is om verlies van gezondheid.

Terwijl de gezondheid misschien nog helemaal niet verloren is. Na afbouw van zware antipsychotica en nu ook afbouw van de benzo’s, komt er wel een nieuwe energie vrij.

Het is een gekke achtbaan.

 

[_shikantaza]

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

Ongeacht wat de gezondheidszorg je gaat bieden, ga maar met een sponsor aan de 12 stappen van NA werken. Dat heeft mij heel veel rust gebracht, en dat hoop ik ook voor jou. Als je eerlijk bent en alles vertelt zul je gaan merken dat je je tzt lichter gaat voelen.

🙏

 

[Alinde]

Dank je.

De route via NA had ik voor deze week nog niet gezien.
Waar ik maandag was is een vrouwengroep overigens.

Normaal ben ik gewend dat het eerste wat ik krijg, de vraag is wat voor werk ik doe. Nu was het eerste een knuffel. Daarna sleutelhangers en applaus en een briefje met telefoonnummers en een boekje met de 12 stappen. Ik kan mij ook zomaar voorstellen dat ik die dames in mijn rommelige huis zou uitnodigen en dat dat niets uitmaakt.

Ik ben in de whatsapp groep opgenomen en er komen verschillende uitnodigingen langs voor activiteiten. Wel fijn te weten dat er ook alcoholvrije evenementen bestaan. Voor nu is dat wel t makkelijkst.

Meestal is niets drinken in gezelschap niet zo’n opgave. Maar nu, nu ik ook benzo’s afbouw, kan de zucht wel groter worden.
(ik was vooral een alleen-thuis drinker. In gezelschap viel het wel mee)

 

[Alinde]

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Maarja eigen problemen eerst.

 

[Alinde]

Op dit forum gelezen dat bij Brijder de benzo’s onder hetzelfde kopje vallen als morfine/heroïne.
Dan zullen ze het toch wel serieus nemen.

 

[_shikantaza]

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Wijze woorden van jouw broer.

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Als je met een psychiater praat, krijg je pillen. Je bent er wel zelf bij hoe ver je dat laat komen.

Maarja eigen problemen eerst.

Helemaal dit. Zet jezelf maar op 1 de komende tijd.

 

[Alinde]

Dank je.

Een vrouw weet niet wat haar overkomt deze eerste depressie. Ze is meteen op een flinke dosis lorazepam gezet, door de huisarts volgens mij in eerste instantie.

Maar ik weet dat de groep niet de plaats is om mijn mening over de medicijnen te verkondigen.

Ja mijn broer is geweldig. De rest van de familie ook hoor. Maar broer heeft op dit moment verstand van zaken, verstand van mij, hij is verbaal sterk EN hij is al vaker mee geweest naar GGZ waardoor hij eigenlijk al zag waar ik tegenaan liep.

Verder merk ik dat ik alle kennis rondom verslaving in mij opzuig. En dat ik betrokken ben bij mijn groep van ggz. Zo vertelde iemand dat ze morgen haar SH spullen (automutilatie) gaat weggooien met haar broer samen. Ik vertelde dat ik met mijn broers mijn flessen heb weggegooid en dat dat misschien net zoiets is.

En dan kan er verder niks meer bij aan sociale contacten. Mensen die voorstellen om te wandelen, te bellen… het kan er niet bij. Ik heb nu maar een standaard berichtje gemaakt dat ik terug stuur als iemand contact zoekt. Terwijl ik dan wel nieuwe mensen ontmoet bij NA maar dat heb ik nu harder nodig.

Ze missen me bij Oerol. Ze hebben geen idee hoeveel stappen dat is met zo’n tent en zo’n boot en als je in crisis bent dat dat even ver van het bed is. In de dagbehandeling-groep hebben we in die zin aan een half woord genoeg.

Natuurlijk is het lief, maar ik kan er nu niet zo veel mee. Ben vooral blij dat ik niet naar Oerol hoef geloof ik.

 

[Alinde]

Vandaag met jongste broer in de tuin gewerkt bij ouders. Lichamelijk ben ik (voor zover we kunnen zien) gezond, oftewel goed hersteld. Hard gewerkt allebei.

Daarna zoals afgesproken gaan zitten om gesprek met Brijder voor te bereiden.
Hij was vrij duidelijk: De crisis kost de familie een berg tijd en energie, ten eerste.
Ten tweede wenst hij mij niet nog eens zo aan te treffen als begin mei, in bed, niet reagerend op telefoontjes en te dronken om te praten. En huis een rotzooi.

Ook wil hij in het signaleringsplan, dat nog gemaakt moet worden, niet de mogelijkheid opnemen dat ik bij familie kan slapen.

Ik had hem al eens verteld dat ik bij dagbehandeling verschillende mensen ontmoet heb die uit de kliniek komen.
Ze hadden tegen ons gezegd dat dat niet meer bestaat, opnames. Of iets in die trant.
Ik zei ook tegen broer, de psychiater zei toen dat onze ouders ook de deur mogen dicht gooien als ik weer ga drinken.
En dat ik dat wel eens op TV zie maar dat dan de keus is: of je neemt nu hulp aan of we gooien je op straat.
Maar dat bij mij wel de optie op straat genoemd werd, maar er stond geen optie open voor directe hulp bij de verslaving. Ja dat vond broer idd ook.

Verder vond ie dat ik heel snel ben opgeknapt maar hij is het met me eens dat de oorzaken van verslaving moeten worden behandeld.

Ik gaf aan dat ik liever 1 x grondig behandeld word ipv kliniek in kliniek uit.

Verder heeft hij zich nooit gerealiseerd dat oma ‘zo’ was door de medicatie. We hadden een passieve vlakke oma. Zij slikte een flinke hoeveelheid temazepam, wel 40 of 45 jaar. Er kwam ook een flinke hoeveelheid witte wijn bij in de loop der jaren.
En antidepressiva. Voor mij was het logisch dat oma was zoals zij was, door alle pillen. Ik deed ook wel eens boodschappen voor haar en ging dan ook naar de apotheek dus ik wist wat er doorheen ging en in welk tempo.
Bij broer viel nu pas een kwartje dat ze daarom ‘zo’ was. Oma was natuurlijk oma en hij had daar niet over nagedacht op die manier.

Hij gaat me echt niet laten vallen maar hij vindt dat familie niet als opvangmogelijkheid op papier moet staan. Ik had me ook wel willen laten opnemen, ook wel elders in het land en heb zelf veel gebeld daarvoor. Het was niet bij GGZ bespreekbaar en je hebt wel je regiebehandelaar nodig om het voor elkaar te krijgen.

Hij vond het echt cool dat ik bij NA geweest ben en ik heb mijn sleutelhangers laten zien.

Het is niet zo dat ik altijd alles doe wat broer zegt, maar hij heeft echt verstand van zaken. Hij wil echt het beste voor iedereen en vindt dat ik met mijn vuist op tafel moet slaan.

 

[Torchic]

Het ligt er bij de GGZ een beetje aan waarvoor je in opname gaat. Je hebt crisisopnames (vrijwillig/gedwongen en open/besloten/gesloten) dus als je een gevaar voor jezelf of anderen bent. Je hebt ook een BOR opname dit staat voor bed op recept en is vaak maar voor een aantal dagen dus dat is echt als time out bedoeld. Hiervoor moet je ook een indicatie hebben dus niet iedereen kan hier gebruik van maken. En je hebt behandelopnames dus dat je opgenomen bent en bijvoorbeeld gaat werken aan trauma’s, gedragsproblematiek of een behandelopname omtrent verslaving dus geen detox maar een langer programma maar dat valt dan binnen de verslavingszorg.

Maar over het algemeen zijn ze de laatste jaren wel minder snel geneigd om iemand op te nemen omdat het bijvoorbeeld ook veel schade kan toebrengen in plaats van goed doen.

Waarom zou je graag een opname willen? Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen.

Als je hulp nodig hebt dan help ik je graag op weg!🥰

 

[Alinde]

Dank je Toechic, dat is fijn om te horen.

Hoofdreden op dat moment was dat ik de nachten niet meer kon doorkomen. Ik had geen diepe slaap meer en liep soms nachten heen en weer. Wat ik ‘oploste’ met alcohol want daarmee was ik wel even echt weg.
Daarnaast was ik het realiteitsbesef met benzo’s verloren en heb ik ze op een dag geslikt alsof het smarties waren. Een vriend had gezegd dat er ook wel eens placebo’s in die doosjes zitten en ik dacht dat ik dat had en heb toen heel veel achter elkaar genomen. Lang verhaal maar ik heb de medicatie niet in eigen beheer sindsdien.

ik word opeens heel moe, ik schrijf later meer.
Onze regio heeft niet meer de opties die jij noemt. Vroeger wel. Nu is de slogan ‘beter worden doe je thuis’.

Wat ik om me heen zie is dat mensen soms echt niet alleen thuis kunnen in crisis en die worden door familie opgevangen. Meerdere personen uit onze groep zitten in die situatie. 1 persoon bij een familielid in bed omdat er niet meer ruimte is daar in huis.
En 1 vrouw wel in haar eigen huis maar volgestopt met benzo’s.
Dat is ook niet ideaal allemaal.

Ik heb een flink trauma gehad van mijn opname en daar EMDR voor gehad. Ik vond de opname de hel op aarde.
Maar dat het er nu niet meer is, voor mij niet en voor anderen niet, is ook raar. Een evt tweede opname daar zou ik minder door overvallen worden dan de eerste.

 

[Torchic]

Ik heb je topic gevolgd en wat heftig zeg! En opnames kunnen inderdaad heel schadelijk zijn en in eigen omgeving herstellen heeft natuurlijk de voorkeur maar dat is niet altijd mogelijk. Het is belangrijk dat familie word betrokken bij herstel maar het is niet gezond dat er zoveel beroep op ze worden

Maar ik kan me niet voorstellen dat ze in jouw regio geen crisisopnames doen (ik denk trouwens niet dat dat de juiste plek is voor jou nu) want dat heeft iedere regio en zijn ze ook verplicht.

Wat voor opname heb je destijds gehad? En wat voor opname zou je nu willen? Want ik denk dat de GGZ heel makkelijk praat en zegt dat ze geen opnames meer doen maar dat is onzin. Crisisopnames worden sowieso gedaan (als je aan de eisen voldoet) behandelopnames zijn er vaak ook of je word doorverwezen naar een andere zorginstelling of een behandelopname binnen de verslavingszorg.

Of ze zeggen dit omdat ze daadwerkelijk overtuigd zijn dat een opname in jouw situatie niet passend is? Maar dan zouden ze dat wel anders mogen verwoorden lijkt me😊

 

[Alinde]

Weer even kort want zo weer bedtijd.

Er zijn nog 30 bedden voor de hele regio begreep ik, bij ggz.
De moeder van een vriendin werkt bij ggz en van haar begreep ik dat die afdeling overvol zat toen ik crisis had.

Wat je nu krijgt is dat suïcidale mensen bij familie logeren (dan bedoel ik niet mezelf). Of iemand die het thuis echt niet trekt en dan veel pammen krijgt en in het weekend 1 telefoontje en 1 huisbezoek.
Typisch een vrouw die vroeger naar de open opnameafdeling zou gaan.

Ik zat destijds op de PAAZ, gesloten afdeling. Officieel niet gedwongen maar ik ben wel gedwongen zeg maar. Ze hebben me gedwongen tot vrijwillige opname. Maar eenmaal daar zat de deur op slot en moest ik onder dwang medicatie slikken.
Gedeelde kamers, bah.

Ik had paar maanden geleden niet zoveel besef meer van hoeveelheden. 4 glazen wijn of 4 flessen, 1 lorazepam of een strip lorazepam.
Beetje Seroquel extra, beetje Lamotrigine erbij. Ik wilde gewoon slapen en realiseerde me ook niet dat ik al had liggen slapen. Ik bleef moe namelijk.

Ik weet niet of Brijder een mening heeft over medicatie in het algemeen, of dat ze alleen over benzo’s en sommige pijnstilling iets zeggen.
Zeker de seroquel/quetiapine heeft niet veel goeds voor me gedaan. Van anderen hoor ik hetzelfde.

Het zou fijn zijn als ze begrijpen dat de hele mix niet zo goed voor mij werkte. Ik bedoel dan even alle medicatie zoals voorgeschreven en in een periode zonder alcohol.

We gaan in ieder geval aansturen op begeleiding bij afbouw lorazepam. Ik weet inmiddels alle theorie wel maar de taperingstrips daar is wel een arts voor nodig.

Wat ze gezegd hebben, aan het begin van het crisisgesprek, dat opname niet aan de orde was dus daar zou het gesprek dan ook niet over gaan.
We waren met de familie, hij ging ook aan mijn broers vragen of ik daar kon verblijven maar die trekken daar een grens. Ook Ivm kleine kinderen kan ik daar niet logeren.
Toen was het of mijn ouders, of mijn eigen huis of op straat.

En daarvan zegt mijn broer nu, de optie ouders moet uit het plan.
Mijn ouders zijn op leeftijd, de psychiatrie kan niet meer zeggen ‘je bent een gevaar voor jezelf en voor anderen dus je gaat bij je ouders logeren’.

Niet dat ik anderen bewust in gevaar bracht maar er stond al een keer iets in de fik in de keuken omdat ik niet zo helder was. In mijn eigen flat. Dat soort dingen.

Mijn broer wil nu afspraken maken zodat in een evt volgende crisis zwart op wit staat wat te doen ipv ‘ouders’.

Er is een groepsgenote, zij was suïcidaal en moest ook naar familie. Zij was ook liever opgenomen geweest. Voor de familie is dat ook beter.

Behandelopnames bestaan hier denk ik niet bij ggz. Wel mensen die op het terrein wonen maar die hebben dan geen eigen huis meer. Bij opname denk ik aan iets tijdelijks waarbij je ook weer naar huis kan. Voor zover je dat hebt.

Onze GGZ is flink gereorganiseerd en het gaat allemaal net ff anders nu.

 

[Alinde]

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

 

[Alinde]

Ben eigenlijk heel rustig gebleven hele dag.

Bij dagbehandeling is het een beetje een komen en gaan opeens. Een paar mensen hebben afscheid genomen, paar mensen waren voor het eerst. Er kwam nog iemand kijken, vrij heftig type.
De mensen die er nu zijn, doen niet alles mee, en/of gaan eerder naar huis, of ze vinden het te warm of de airco maakt te veel herrie. Of, nog irritanter, ze weten niet wat ze willen en dan gaan ze hardop lopen twijfelen totdat de leiding de knoop doorhakt.
Eentje is af en toe kwijt want dan moet ze hoognodig een boom knuffelen maar dat meldt ze dan niet even.
Er lag ook een vrouw in de tuin te slapen, die was niet van onze groep. Later was er wel iemand naar haar toe gegaan. (Niet relaxed slapen maar echt uren)

Een persoon was echt mijn zonnetje in de groep. Was er zonder te zeuren, enorm veel humor. Vandaag afscheid van genomen en ik moet echt even opnieuw een drive vinden of een houvast. Zeker in die wazige groep die we nu hebben.

Toen het gesprek. Het ging best goed. Je moet oppassen dat ze niet zeggen ‘ga maar in een zelfhulpgroep’.

2 broers waren mee en die kunnen dingen goed aanvullen. En 1 broer was wel duidelijk dat ggz leuk reclame maakt met opnames waar nodig (er staat een bord bij de ingang waar t allemaal op staat) maar dat onze familie nu zelf een soort ‘safe house’ gemaakt heeft omdat er geen opname gedaan kon worden. Hij zei het netjes.

Uitkomst is dat er een intake komt bij brijder over 2 tot 3 maand. Dat is te doen voor mij.

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Verder was het echt een oké gesprek maar deze zag ik niet aankomen.

Misschien heeft iemand wel goede verhalen over Refusal, dat kan ook.

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

Familie welke je ondersteunt is echt het allerbeste wat je kunt hebben in deze situatie. Daarmee mag je jezelf echt heel gelukkig prijzen.

Houd er wel rekening mee dat velen juist zwaar verstoorde familierelaties hebben en jou positieve verhalen omtrent dat als vervelend kunnen ervaren, of zich daar rot en somber door gaan voelen omdat zij dat niet hebben. Je kan het dus wel benoemen, maar wees jezelf daar bewust van.

Zelf heb ik ook een zeer ondersteunende familie welke mij door mijn klinische opname hebben geholpen.

Ook nu ik daar een aantal weken uit ben heb ik nog ontzettend veel steun, voornamelijk van mijn moeder. Heel erg fijn en maakt het herstel echt een stuk minder moeizaam.

Omtrent refusal; zelf geen ervaring met een alcoholverslaving, echter weet ik wel dat het voor sommige echt een heel goed hulpmiddel kan zijn. En ik ben van mening dat als je je leven echt wilt veranderen, je alles moet aangrijpen. Of in ieder geval een poging wagen. Is het niet jou medicatie, dan kap je er weer mee. Maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Succes! 💪

 

[Alinde]

Dank je.

Ik heb een zelfhulpgroep voor bipolaire stoornissen en daar is idd iemand voor wie het moeilijk is te horen over mijn familie. Zij spreekt dat ook uit en ik weet van haar jeugd en situatie.

Het is ook zoals het is. Diegene heeft nu een geweldige man gevonden, is getrouwd met hem.
Dan kan ik ook zeggen, ik heb dat allemaal niet.

Hoewel een familiesysteem heel anders is dan een liefdesrelatie.

Er zijn ook mensen die ouder zijn van vier kinderen (toevallig allemaal 4) in de groep en die dat ook weer heel zwaar vinden. En ook mensen met onvervulde kinderwens.
En die met die 4 kinderen zouden met mij willen ruilen met een heel appartement voor zichzelf zonder gezeur van partner of kinderen.

Eigenlijk is er 1 die de anderen ook benijd voor dat wat zij wel hebben en hij niet en die komt er niet verder mee.

Door die gesprekken in de groep ben ik me er zeker van bewust. Ook dat vroeger niet bij iedereen eten op tafel stond of veiligheid was. En op de paaz zag je ook dat sommigen geen bezoek kregen.

 

[_shikantaza]

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Hier is jouw verslaving aan het woord. Heb je nog niet genoeg ellende gehad van de alcohol? Wat heb je te winnen door de deur op een kier te houden? Met dit soort mitsen en maren kom je er niet. Pas als je alles aangrijpt om clean tecworden, kun je gaan herstellen.

 

[Alinde]

Thanks.

Ik heb ook echt heel veel moeite met de dwang. Dat zou ik ook hebben als ik de seroquel voor de camera moest innemen. Maar het is goed om andere meningen te horen.

Toen ik (ergens in de prehistorie) medicatie moest slikken onder dwang van de verpleging merkte ik dat de medicatie wel werking had maar verder wist ik niet wat het was. Die Refusal heeft geen werking hoop ik, als je niet drinkt?
Ik hoef het niet forever te slikken overigens.

Misschien is de associatie met de onvrijwillige opname niet juist maar er wordt iets getriggerd.

Gisteravond voor het eerst een soort gevoel van huidarrest. Ik was s avonds laat nog even bij de achterdeur gaan zitten met de buitendeur lekker open.
Natuurlijk ‘mag’ dat maar normaal doe ik dat niet en mijn ouders zijn op leeftijd en hebben zo hun vaste rituelen ook wie de deur dicht doet en op nachtslot.
Ze zouden enorm schrikken als opeens die deur open staat en mijn slaapkamer is leeg. Mijn moeder was een tijdje terug ook in paniek toen mijn jas niet aan de kapstok hing, maar die lag gewoon ergens anders.
Dus ik hoorde mijn vader in de keuken, snel deur dicht, deur netjes op slot en nachtslot, ik in bed.
Vooral voor zijn gemoedsrust. Hij is echt oud en ‘mankerende’.
Vandaag wat schoonmaken in mijn eigen huis en dan wil ik daar binnenkort weer eens heen. Wel met strikte afspraken.

Mijn ouders deden nooit aan huisarrest maar dit is toch een soort van.

 

[_shikantaza]

Thanks.

Ik heb ook echt heel veel moeite met de dwang. Dat zou ik ook hebben als ik de seroquel voor de camera moest innemen. Maar het is goed om andere meningen te horen.

Toen ik (ergens in de prehistorie) medicatie moest slikken onder dwang van de verpleging merkte ik dat de medicatie wel werking had maar verder wist ik niet wat het was. Die Refusal heeft geen werking hoop ik, als je niet drinkt?
Ik hoef het niet forever te slikken overigens.

Misschien is de associatie met de onvrijwillige opname niet juist maar er wordt iets getriggerd.

Gisteravond voor het eerst een soort gevoel van huidarrest. Ik was s avonds laat nog even bij de achterdeur gaan zitten met de buitendeur lekker open.
Natuurlijk ‘mag’ dat maar normaal doe ik dat niet en mijn ouders zijn op leeftijd en hebben zo hun vaste rituelen ook wie de deur dicht doet en op nachtslot.
Ze zouden enorm schrikken als opeens die deur open staat en mijn slaapkamer is leeg. Mijn moeder was een tijdje terug ook in paniek toen mijn jas niet aan de kapstok hing, maar die lag gewoon ergens anders.
Dus ik hoorde mijn vader in de keuken, snel deur dicht, deur netjes op slot en nachtslot, ik in bed.
Vooral voor zijn gemoedsrust. Hij is echt oud en ‘mankerende’.
Vandaag wat schoonmaken in mijn eigen huis en dan wil ik daar binnenkort weer eens heen. Wel met strikte afspraken.

Mijn ouders deden nooit aan huisarrest maar dit is toch een soort van.

Ik snap de weerstand wel, maar zoals het ging kun je niet doorgaan. Uiteindelijk doe je het allemaal om weer een fijn leven te krijgen.

Alle medicatie heeft bijwerkingen, Refusal ook. Maar zie het als een steun in de rug voor de eerste moeilijke tijd ipv een straf oid.