Klein beetje achtergrond:
Op dit moment is er iemand in mijn omgeving die binnenkort een ayahuasca ceremonie mee gaat maken. Regelmatig kwam het onderwerp naar boven in gesprekken, ik heb zelf twee keer aya gedronken.
Omdat we er veel over praten komen er bij mij vragen boven.
Wil ik nog een ceremonie doen? Wanneer? Hoe weet ik wanneer ik er klaar voor ben? Kortom het leeft..
---
One of those days. Ik besluit na een lange dag een joint op te steken. Dat is al lang geleden..
Ik neem een hijs en ik ga zitten. Nu eerst maar eens even niks. Ik neem nog een hijs met de bedoeling thuis te komen in mijn lijf, hoezo vergeet ik dit in het dagelijkse leven soms! Ik voel het aan alles,een stijve nek, hier en daar spanning, een algeheel gevoel ik heb het al een tijdje. Kleine zorgen stapelen toch op, en ik wil nooit meer de fout maken niet te voelen.
Ik stel mezelf de vraag of ik dan toch weer eens een reis moet gaan maken..
Ik rek en strek even, nog een hijs, adem im adem uit. Ik draai mijn nek een paar keer knak hoor ik, en ik voel al mijn spieren in verbinding met elkaar staan, veel staan onder spanning.
Ik zet de asbak op tafel, even mijn intenties op de juiste plek. Ik zit hier om te voelen. Te veel wiet en ik schiet aan mijn doel voorbij
Adem in adem uit en ik voel alles open gaan. De energie stroomt ineens en ik voel elke blokkade, fysiek.
En toen whoosshh, suizende oren, een licht gevoel in mijn hoofd en een soort explosie van spanningen die zich openbaren en ik voelde me een beetje als in mijn laatste ayahuasca ceremonie.. Toen kwam ik ook op een punt waar je alles doorvoelt, je be-leeft alles tegelijk, je wordt als het ware kei hard op je plaats gezet, geconfronteerd met al die spanning die je vast houdt en opbouwt in het dagelijks leven. Alle negativiteit, stress.
Waarbij je in een aya ceremonie alle besef van tijd ruimte en zelf verliest en niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt zodat je het wel uit moet zitten, ben ik vanavond onder invloed van een paar hijsen van een joint en weet ik wat ik moet doen.
Ik mag het ver-werken. Dat doe je in een ayacemonie en het is hard werken ook.. Je lichaam voelt al die spanning tegelijk, ieder miezerig gevoel dat je ooit hebt gehad, elke emotie je herinnert alles, het zit namelijk in je cellen. Maar alleen door het te voelen kan het er uit.
Overgave aan dat alles resulteert in ontlading (wat zich in een aya ceremonie kan uiten in daadwerkelijk overgeven), maar vanavond was het een kwestie van goed ademwerk, rekken en strekken, voelen dus, nog even spijt hebben van die derde hijs
en weer tot dat besef komen dat het gewoon niet hoeft; al die spanning in je lijf vasthouden, dwanggedachten, verzet.... Het mag er gewoon uit.. Het is niet van mij, ik mag dat liefdevol laten gaan, loslaten..
Ik voel dat yoga voor mij een oplossing is. Ik heb er ervaring mee en ga dat weer oppakken.
Ik kan nu echt even ontspannen met het vertrouwde gevoel dat er voor me gezorgd wordt, ik ben thuis en mijn lijf is mijn voertuig voor dit leven en daar moet ik goed voor zorgen.
Ik heb voor nu geen ceremonie nodig, want meer dan een jaar na mijn laatste ceremonie doet moeder ayahuasca (met hulp van een beetje huis tuin keuken stukje soulsearching
) nog steeds haar werk bij me en kreeg ik ook vanavond weer precies wat ik nodig had..
Op dit moment is er iemand in mijn omgeving die binnenkort een ayahuasca ceremonie mee gaat maken. Regelmatig kwam het onderwerp naar boven in gesprekken, ik heb zelf twee keer aya gedronken.
Omdat we er veel over praten komen er bij mij vragen boven.
Wil ik nog een ceremonie doen? Wanneer? Hoe weet ik wanneer ik er klaar voor ben? Kortom het leeft..
---
One of those days. Ik besluit na een lange dag een joint op te steken. Dat is al lang geleden..
Ik neem een hijs en ik ga zitten. Nu eerst maar eens even niks. Ik neem nog een hijs met de bedoeling thuis te komen in mijn lijf, hoezo vergeet ik dit in het dagelijkse leven soms! Ik voel het aan alles,een stijve nek, hier en daar spanning, een algeheel gevoel ik heb het al een tijdje. Kleine zorgen stapelen toch op, en ik wil nooit meer de fout maken niet te voelen.
Ik stel mezelf de vraag of ik dan toch weer eens een reis moet gaan maken..
Ik rek en strek even, nog een hijs, adem im adem uit. Ik draai mijn nek een paar keer knak hoor ik, en ik voel al mijn spieren in verbinding met elkaar staan, veel staan onder spanning.
Ik zet de asbak op tafel, even mijn intenties op de juiste plek. Ik zit hier om te voelen. Te veel wiet en ik schiet aan mijn doel voorbij
Adem in adem uit en ik voel alles open gaan. De energie stroomt ineens en ik voel elke blokkade, fysiek.
En toen whoosshh, suizende oren, een licht gevoel in mijn hoofd en een soort explosie van spanningen die zich openbaren en ik voelde me een beetje als in mijn laatste ayahuasca ceremonie.. Toen kwam ik ook op een punt waar je alles doorvoelt, je be-leeft alles tegelijk, je wordt als het ware kei hard op je plaats gezet, geconfronteerd met al die spanning die je vast houdt en opbouwt in het dagelijks leven. Alle negativiteit, stress.
Waarbij je in een aya ceremonie alle besef van tijd ruimte en zelf verliest en niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt zodat je het wel uit moet zitten, ben ik vanavond onder invloed van een paar hijsen van een joint en weet ik wat ik moet doen.
Ik mag het ver-werken. Dat doe je in een ayacemonie en het is hard werken ook.. Je lichaam voelt al die spanning tegelijk, ieder miezerig gevoel dat je ooit hebt gehad, elke emotie je herinnert alles, het zit namelijk in je cellen. Maar alleen door het te voelen kan het er uit.
Overgave aan dat alles resulteert in ontlading (wat zich in een aya ceremonie kan uiten in daadwerkelijk overgeven), maar vanavond was het een kwestie van goed ademwerk, rekken en strekken, voelen dus, nog even spijt hebben van die derde hijs
Ik voel dat yoga voor mij een oplossing is. Ik heb er ervaring mee en ga dat weer oppakken.
Ik kan nu echt even ontspannen met het vertrouwde gevoel dat er voor me gezorgd wordt, ik ben thuis en mijn lijf is mijn voertuig voor dit leven en daar moet ik goed voor zorgen.
Ik heb voor nu geen ceremonie nodig, want meer dan een jaar na mijn laatste ceremonie doet moeder ayahuasca (met hulp van een beetje huis tuin keuken stukje soulsearching