Geen trip, wel een report. Raar eigenlijk dat iets zonder drugs mij zo'n heftige ervaring gaf dat ik dit met jullie wil delen. Ook om deze ceremonies onder de aandacht te brengen want voor alle druggies die een klein beetje spiritueel geïnteresseerd zijn is dit ideaal om eens alle shit van het weekend uit te zweten.... 
Anyway.... the story....:
Ergens vorige maand kreeg ik een mailtje van Vode over een zweethut bij Carl Bigheart via stichting Eigenwijze. Nu wilde ik na de laatste ceremonie heel graag een hut doen maar steeds kwam het er niet van maar nu kon ik voor niet zo heel veel geld toch eens goed zweten.
Het principe van een zweethut is eenvoudig. Je maakt een geraamte van wilgentakken en bedekt dat tot op de grond met allerlei zware doeken. Binnenkant lekker zachte doeken, buitenkant regenvaste doeken. In het midden in de grond graaf je een kuil en je zorgt voor een in/uitgang.
Iedereen gaat in de hut zitten en er worden roodgloeiende hete stenen in de gegraven kuil gelaten. Meteen wordt het warm en ga je zweten. Het kan echt duivels heet worden daar binnen.
Ik lag laat in bed en had niet zo heel veel geslapen toen de wekker ging was ik niet echt uitgerust maar toch ging ik op weg. Ik had het geld al overgemaakt wat mij dus geen keus liet.
Met de trein naar Driebergen en aangezien het landgoed waar de hutten gehouden worden naast het station ligt hoefde ik niet lang te zoeken.
Het was rustig en ik ontmoette twee dames van de stichting die me wegwijs maakten. Ik kon mijn spullen in de Ger kwijt, een Mongoolse tent, echt een prachtige tent.
Klik
Al snel was ik met mensen in gesprek en aldus bleek dat er nog een hele grote groep jongeren mee zou komen zweten van de Hoge Vrije School. Dat was gunstig want een volle hut is een relaxte hut. Ook waren er voorbereidingen aan de gang voor het avondeten en ik hielp mee met het snijden van groente.
Allereerst gingen we de stenen op het nog niet ontstoken vuur leggen. Voor elke windrichting een inclusief een gebed en voor alle elementen een steen, ook inclusief een gebed.
Daarna mochten we zelf stenen op het houtwerk leggen. Met mijn intentie in gedachten legde ik stenen op het hout totdat we alle stenen opgemaakt hadden. Er werd nog hout bovenop de stenen gedaan en de vuurmeester(es) maakte het vuur aan.
Nu was het tijd voor nog wat klusjes en wachten op Carl Bigheart zelf die de ceremonie zou leiden. Deze man leid al jaren hutten en doet dat zonder er kosten voor te rekenen. Er staan mandjes voor donaties en daar leeft hij van.
De jongeren van de school waren ondertussen gearriveerd en na een kort praatje over huishoudelijke beslommeringen konden we de hut in.
Je gaat met de zonrichting mee de hut in. De vrouwen eerst (vrouwen in hun maantijd (menstruatie) doen overigens niet mee, zij hebben hun eigen hut) en daarna de mannen. Bij het betreden van de hut zeg je: 'Mitakuye Oyasin', wat betekend 'voor al mijn familie'. Je betreed dus zogenaamd de hut onder het wakend oog van de voorouders.
Na een kort praatje met nog wat huishoudelijke mededelingen werden de eerste stenen naar binnen gedragen. Je zit in een doek/jurk/korte broek/lang t-shirt/whatever suits you in de hut en het was best wel fris buiten. je zit op de kale grond en mijn billen werden al snel behoorlijk koud. Toen de stenen naar binnen werden gedragen werd het meteen warmer. De gloed van de stenen was geweldig.
De eerste ronde zou zijn voor Moeder Aarde. Het leven waar wij op leven. Goed om hier weer even bewust van te worden. Vaak nemen we de aarde zomaar voor wat ze is er niet bij stilstaand dat elke dag een cadeau is.
Het word nu steeds warmer en warmer. De eerste zweetdruppels vormen zich op mijn hoofd en kriebelen hun weg naar beneden. Ik veeg ze weg met mijn handen me beseffend dat ik nu waarschijnlijk een heel vies gezicht krijg omdat ik steeds met mijn handen op de aarde zit.
Als de deur gesloten wordt is het ineens heel erg donker. Zo donker is het in mijn huis echt nooit en zelfs als ik mijn hand vlak voor mijn gezicht houd zie ik die niet.
In stilte zitten we in de hitte van de roodgloeiende stenen, elk met zijn eigen gedachten.
Carl geeft na een tijdje aan dat we de kring rond zullen gaan voor een dankgebed. Je kunt alleen dank je wel zeggen of een heel gebed. Veel jongeren van de school zijn niet gewend om dit te doen en zeggen alleen een dank je wel maar na een paar Ayahuasca's waar ik ook zulke gebeden heb gezegd durf ik meer.
Ik bedank de Grote Geest voor de kans die mij gegeven is om in de hut te zijn en ook bedank ik Grootvader Vuur voor de warmte die mij laat zweten. Ik bedank de jongeren die mij eraan helpen herinneren dat ik elke dag weer dankbaar moet zijn voor elke ademteug die ik neem, dankbaar met elke vezel in mijn lichaam dat ik op deze aarde leef en gelukkig kan zijn.
Het is best een lang gebed en dus duurde het lang voor de cirkel rond is.
Carl gooit na elk gebed water op de stenen en het wordt nog warmer dan het al is.
Ik merk dat mijn lichaam de warmte niet kan afvoeren. Ik wordt een beetje duizelig en voel me weg zakken. Niet opstijgen maar ik zak letterlijk in de aarde. Mijn fysieke lichaam zit nog op de aarde maar mijn geest zakt erin weg. Ik ben emotioneel ook erg labiel en de woorden van Carl raken mijn ziel. Ik huil een beetje (daarvoor was ik hier, huilen is een heel goed medicijn) en mijn buurvrouw maakt zich een beetje zorgen en raakt me aan. Ze legt haar hand op mijn schouder en ik zit met een ruk weer terug in mijn lichaam. Ik voel de koude grond en de stoom in de hut.
Na de buurvrouw gerust gesteld te hebben dat alles oké is laat ik me weer zakken maar de magie van het moment ervoor was weg. Hoe ik me ook ontspan, ik blijf op de aarde. Ik focus op de liederen die gezongen worden en het trommelen. Steeds als er getrommeld wordt gaat mijn hartslag op de maat meedoen, en dat is snel, erg snel. Ik vind het beklemmend dat mijn hart dat doet maar bedenk me even later dat mijn hart wel heftiger gewend is met al mijn jaren van drugs gebruik.
Na twee rondes met stenen mogen we even naar buiten.
Ik ben bibberig en sta niet zo stevig op mijn pootjes. Mijn hart bonkt als een razende en ik neem kleine slokjes water om vocht aan te vullen. Raar, nu ik buiten ben wil ik wel weer heel graag naar binnen, ik merk dat de warmte echt duidelijk iets met me doet.
Ik pak mijn matje dat ik meegenomen had en nu zit ik veel lekkerder. Alhoewel niet meer op de aarde zelf.
De nu volgende ronden zullen in het teken staan van je zelf en je familie. je kunt een gebed uitspreken voor een naaste die ziek is of gewoon een gebed voor jezelf.
Ik bid voor mijn oma. Mijn oma heeft een hele gesloten geest en zoals Boeddha al zei: 'The mind is like a parachute, it only works when it's open', dus ik bid dat de geest van mijn oma geopend mag worden zodat ze de laatste jaren in echte vreugde leven kan. Ook bid ik voor mijn moeder en zus.
Het wordt nu nog warmer in de hut en sommigen gaan nu naar buiten.
Ik blijf binnen want ik voel me nog niet klaar. Ik verzet me nog ergens tegen en ik mediteer wat hoewel dat niet goed lukt vanwege de warmte.
Ik doe mijn ogen dicht en ik zie gezichten. Gezichten die ik niet ken, haarscherp. Elk detail kan ik zien. De haren op de neuzen en kinnen, elk rimpel en elke sproet. Verweerde gezichten zijn het, bruin van de zon en erg gerimpeld.
Als er een zijn (het waren mannen en vrouwen gezichten) mond open doet hoor ik luid en duidelijk een stem in mijn hoofd die niet verstaanbaar iets zegt. Het blijft een raadsel want daar bleef het bij. Na dat de stem uitgesproken was verdwenen de gezichten en wordt het zwart.
Nu is de vierde en tevens laatste ronde voorbij en gaat de deur weer open. Het is vreemd ineens in het licht te kijken en ik voel me heel licht, alsof er een zware last van me af is gevallen. (Later zei iemand tegen me dat ik er heel tevreden en uitgerust uit zag, terwijl ik me juist heel moe voelde).
Na eventjes af koelen buiten kleed ik me snel om in droge kleren.
Het eten is geweldig, de mensen van Eigenwijze hebben goed hiervoor gezorgd en ik maak een praatje met anderen, onder andere ook iemand die de Ger's maakt. Hij is van de stichting Nooitmeerhaast (wat een naam he?) en ik besluit ter plekke dat ik ga sparen voor zo'n fantastisch apparaat.
De dag vliegt voorbij en voor ik het weet is het 19 uur en zal ik echt aanstalten moeten maken om naar huis te gaan wil ik nog op een normale tijd thuis zijn.
Na een hartelijk gedag loop ik weer terug naar het station, back in the Matrix. Zoals altijd na een ceremonie van wat dan ook voel ik me aangestaard en bekeken door letterlijk iedereen maar deze keer is het toch iets anders. Ik voel me zo licht en vrij dat ik me niet bezwaard voel als iemand naar me kijkt.
Nu nog steeds voel ik me heel licht, heel vrij van geest, iets wat ik zelfs na de ayahuasca niet heb.
Ik ga dit zeker vaker doen, het ruimt op een redelijk zachte manier je geest en je lichaam op. Heel fijn om mee te maken en te doen!
Anyway.... the story....:
Ergens vorige maand kreeg ik een mailtje van Vode over een zweethut bij Carl Bigheart via stichting Eigenwijze. Nu wilde ik na de laatste ceremonie heel graag een hut doen maar steeds kwam het er niet van maar nu kon ik voor niet zo heel veel geld toch eens goed zweten.
Het principe van een zweethut is eenvoudig. Je maakt een geraamte van wilgentakken en bedekt dat tot op de grond met allerlei zware doeken. Binnenkant lekker zachte doeken, buitenkant regenvaste doeken. In het midden in de grond graaf je een kuil en je zorgt voor een in/uitgang.
Iedereen gaat in de hut zitten en er worden roodgloeiende hete stenen in de gegraven kuil gelaten. Meteen wordt het warm en ga je zweten. Het kan echt duivels heet worden daar binnen.
Ik lag laat in bed en had niet zo heel veel geslapen toen de wekker ging was ik niet echt uitgerust maar toch ging ik op weg. Ik had het geld al overgemaakt wat mij dus geen keus liet.
Met de trein naar Driebergen en aangezien het landgoed waar de hutten gehouden worden naast het station ligt hoefde ik niet lang te zoeken.
Het was rustig en ik ontmoette twee dames van de stichting die me wegwijs maakten. Ik kon mijn spullen in de Ger kwijt, een Mongoolse tent, echt een prachtige tent.
Al snel was ik met mensen in gesprek en aldus bleek dat er nog een hele grote groep jongeren mee zou komen zweten van de Hoge Vrije School. Dat was gunstig want een volle hut is een relaxte hut. Ook waren er voorbereidingen aan de gang voor het avondeten en ik hielp mee met het snijden van groente.
Allereerst gingen we de stenen op het nog niet ontstoken vuur leggen. Voor elke windrichting een inclusief een gebed en voor alle elementen een steen, ook inclusief een gebed.
Daarna mochten we zelf stenen op het houtwerk leggen. Met mijn intentie in gedachten legde ik stenen op het hout totdat we alle stenen opgemaakt hadden. Er werd nog hout bovenop de stenen gedaan en de vuurmeester(es) maakte het vuur aan.
Nu was het tijd voor nog wat klusjes en wachten op Carl Bigheart zelf die de ceremonie zou leiden. Deze man leid al jaren hutten en doet dat zonder er kosten voor te rekenen. Er staan mandjes voor donaties en daar leeft hij van.
De jongeren van de school waren ondertussen gearriveerd en na een kort praatje over huishoudelijke beslommeringen konden we de hut in.
Je gaat met de zonrichting mee de hut in. De vrouwen eerst (vrouwen in hun maantijd (menstruatie) doen overigens niet mee, zij hebben hun eigen hut) en daarna de mannen. Bij het betreden van de hut zeg je: 'Mitakuye Oyasin', wat betekend 'voor al mijn familie'. Je betreed dus zogenaamd de hut onder het wakend oog van de voorouders.
Na een kort praatje met nog wat huishoudelijke mededelingen werden de eerste stenen naar binnen gedragen. Je zit in een doek/jurk/korte broek/lang t-shirt/whatever suits you in de hut en het was best wel fris buiten. je zit op de kale grond en mijn billen werden al snel behoorlijk koud. Toen de stenen naar binnen werden gedragen werd het meteen warmer. De gloed van de stenen was geweldig.
De eerste ronde zou zijn voor Moeder Aarde. Het leven waar wij op leven. Goed om hier weer even bewust van te worden. Vaak nemen we de aarde zomaar voor wat ze is er niet bij stilstaand dat elke dag een cadeau is.
Het word nu steeds warmer en warmer. De eerste zweetdruppels vormen zich op mijn hoofd en kriebelen hun weg naar beneden. Ik veeg ze weg met mijn handen me beseffend dat ik nu waarschijnlijk een heel vies gezicht krijg omdat ik steeds met mijn handen op de aarde zit.
Als de deur gesloten wordt is het ineens heel erg donker. Zo donker is het in mijn huis echt nooit en zelfs als ik mijn hand vlak voor mijn gezicht houd zie ik die niet.
In stilte zitten we in de hitte van de roodgloeiende stenen, elk met zijn eigen gedachten.
Carl geeft na een tijdje aan dat we de kring rond zullen gaan voor een dankgebed. Je kunt alleen dank je wel zeggen of een heel gebed. Veel jongeren van de school zijn niet gewend om dit te doen en zeggen alleen een dank je wel maar na een paar Ayahuasca's waar ik ook zulke gebeden heb gezegd durf ik meer.
Ik bedank de Grote Geest voor de kans die mij gegeven is om in de hut te zijn en ook bedank ik Grootvader Vuur voor de warmte die mij laat zweten. Ik bedank de jongeren die mij eraan helpen herinneren dat ik elke dag weer dankbaar moet zijn voor elke ademteug die ik neem, dankbaar met elke vezel in mijn lichaam dat ik op deze aarde leef en gelukkig kan zijn.
Het is best een lang gebed en dus duurde het lang voor de cirkel rond is.
Carl gooit na elk gebed water op de stenen en het wordt nog warmer dan het al is.
Ik merk dat mijn lichaam de warmte niet kan afvoeren. Ik wordt een beetje duizelig en voel me weg zakken. Niet opstijgen maar ik zak letterlijk in de aarde. Mijn fysieke lichaam zit nog op de aarde maar mijn geest zakt erin weg. Ik ben emotioneel ook erg labiel en de woorden van Carl raken mijn ziel. Ik huil een beetje (daarvoor was ik hier, huilen is een heel goed medicijn) en mijn buurvrouw maakt zich een beetje zorgen en raakt me aan. Ze legt haar hand op mijn schouder en ik zit met een ruk weer terug in mijn lichaam. Ik voel de koude grond en de stoom in de hut.
Na de buurvrouw gerust gesteld te hebben dat alles oké is laat ik me weer zakken maar de magie van het moment ervoor was weg. Hoe ik me ook ontspan, ik blijf op de aarde. Ik focus op de liederen die gezongen worden en het trommelen. Steeds als er getrommeld wordt gaat mijn hartslag op de maat meedoen, en dat is snel, erg snel. Ik vind het beklemmend dat mijn hart dat doet maar bedenk me even later dat mijn hart wel heftiger gewend is met al mijn jaren van drugs gebruik.
Na twee rondes met stenen mogen we even naar buiten.
Ik ben bibberig en sta niet zo stevig op mijn pootjes. Mijn hart bonkt als een razende en ik neem kleine slokjes water om vocht aan te vullen. Raar, nu ik buiten ben wil ik wel weer heel graag naar binnen, ik merk dat de warmte echt duidelijk iets met me doet.
Ik pak mijn matje dat ik meegenomen had en nu zit ik veel lekkerder. Alhoewel niet meer op de aarde zelf.
De nu volgende ronden zullen in het teken staan van je zelf en je familie. je kunt een gebed uitspreken voor een naaste die ziek is of gewoon een gebed voor jezelf.
Ik bid voor mijn oma. Mijn oma heeft een hele gesloten geest en zoals Boeddha al zei: 'The mind is like a parachute, it only works when it's open', dus ik bid dat de geest van mijn oma geopend mag worden zodat ze de laatste jaren in echte vreugde leven kan. Ook bid ik voor mijn moeder en zus.
Het wordt nu nog warmer in de hut en sommigen gaan nu naar buiten.
Ik blijf binnen want ik voel me nog niet klaar. Ik verzet me nog ergens tegen en ik mediteer wat hoewel dat niet goed lukt vanwege de warmte.
Ik doe mijn ogen dicht en ik zie gezichten. Gezichten die ik niet ken, haarscherp. Elk detail kan ik zien. De haren op de neuzen en kinnen, elk rimpel en elke sproet. Verweerde gezichten zijn het, bruin van de zon en erg gerimpeld.
Als er een zijn (het waren mannen en vrouwen gezichten) mond open doet hoor ik luid en duidelijk een stem in mijn hoofd die niet verstaanbaar iets zegt. Het blijft een raadsel want daar bleef het bij. Na dat de stem uitgesproken was verdwenen de gezichten en wordt het zwart.
Nu is de vierde en tevens laatste ronde voorbij en gaat de deur weer open. Het is vreemd ineens in het licht te kijken en ik voel me heel licht, alsof er een zware last van me af is gevallen. (Later zei iemand tegen me dat ik er heel tevreden en uitgerust uit zag, terwijl ik me juist heel moe voelde).
Na eventjes af koelen buiten kleed ik me snel om in droge kleren.
Het eten is geweldig, de mensen van Eigenwijze hebben goed hiervoor gezorgd en ik maak een praatje met anderen, onder andere ook iemand die de Ger's maakt. Hij is van de stichting Nooitmeerhaast (wat een naam he?) en ik besluit ter plekke dat ik ga sparen voor zo'n fantastisch apparaat.
De dag vliegt voorbij en voor ik het weet is het 19 uur en zal ik echt aanstalten moeten maken om naar huis te gaan wil ik nog op een normale tijd thuis zijn.
Na een hartelijk gedag loop ik weer terug naar het station, back in the Matrix. Zoals altijd na een ceremonie van wat dan ook voel ik me aangestaard en bekeken door letterlijk iedereen maar deze keer is het toch iets anders. Ik voel me zo licht en vrij dat ik me niet bezwaard voel als iemand naar me kijkt.
Nu nog steeds voel ik me heel licht, heel vrij van geest, iets wat ik zelfs na de ayahuasca niet heb.
Ik ga dit zeker vaker doen, het ruimt op een redelijk zachte manier je geest en je lichaam op. Heel fijn om mee te maken en te doen!
