SSRI / SNRI (antidepressiva)

[Gambolitasjuh]

Zijn hier mensen die een SSRI of SNRI gebruiken? Of hebben gebruikt?

Ben benieuwd naar anderen hun ervaring hiermee. Ik heb in het verleden een lange tijd escitalopram geslikt voor angst, ocd en depressie. Het hielp redelijk goed maar ik werd er te slaperig van overdag en ben er op een gegeven moment mee gestopt.

Daarna een tijdje niks, maar mijn gedachtes namen heel erg de overhand, dus toch maar weer besloten om aan de SSRI te gaan sinds maandag. Deze keer Prozac.

 

[Jane Margolis]

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

 

[Javelin FGM-148F]

Zijn hier mensen die een SSRI of SNRI gebruiken? Of hebben gebruikt?

Ben benieuwd naar anderen hun ervaring hiermee. Ik heb in het verleden een lange tijd escitalopram geslikt voor angst, ocd en depressie. Het hielp redelijk goed maar ik werd er te slaperig van overdag en ben er op een gegeven moment mee gestopt.

Daarna een tijdje niks, maar mijn gedachtes namen heel erg de overhand, dus toch maar weer besloten om aan de SSRI te gaan sinds maandag. Deze keer Prozac.

Ook escitalopram , en dat heeft mij enorm geholpen. Na 4 weken tijd werd ik zo goed als nieuw. Geen bijwerkingen.

 

[MR_CHIP]

waarom kijk je niet naar een NDRI zoals bupropion wordt ook vaak als ad gebruikt

 

[Mindless]

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

 

[124h3TJtt23ti32jk]

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Wie helpt ons van de pillen af?

||

pointer.kro-ncrv.nl

Deze reportage sluit volledig aan bij jouw verhaal. Een neef van me zit ook stevig aan de antidepressiva, vanaf zijn 8e (absurd natuurlijk, om op die leeftijd al aan de dope te worden gebracht, tegenwoordig zouden ze dat volgens hem ook niet meer doen, wat hem extra pissig maakt.) Hij heeft meermaals geprobeerd te stoppen, maar tevergeefs. Zodra hij dit probeerde kreeg hij te maken met brainzaps en absurde moodswings, waardoor hij het bijna als iets onmogelijks ziet om afscheid te nemen van zijn antidepressiva. Als kers op de taart heeft hij momenteel last van slaapproblemen. Hij is doorverwezen naar de neuroloog die niets afwijkends heeft geconstateerd. De psychiater kon hem ook niet helpen, maar zijn hypothese is dat het misschien te maken heeft met het feit dat ie aan de antidepressiva zit. Zijn slaapprobleem werd namelijk groter op het moment dat hij zijn medicatie moest verhogen vanwege zijn heftige depressie. Erg naar. Hij kreeg trouwens vrij snel benzo's voorgeschreven. Gelukkig is hij verstandig genoeg om deze sporadisch te gebruiken, maar ik dacht wel ff: ''is dit nu verantwoord zorg bieden aan mensen!?''

Aan de andere kant is het kiezen tussen 2 kwaden. Ik wil antidepressiva zeker niet stigmatiseren, want veel mensen hebben hier wel degelijk baat bij. Ik ben het wel met je eens dat het geen permanente oplossing biedt, dit is volgens mij ook niet het uitgangspunt van dergelijke medicatie, maargoed... Het wordt inderdaad nog wel eens gezien als een wondermedicijn wat dus onterecht is.

 

[Gambolitasjuh]

Ik slik nu ruim een jaar 100mg sertraline voor angststoornis, dwangstoornis en ptss wat echt enorm heeft geholpen, duurde wel 6 maanden voor het echt merkbaar verschil maakte maar het was het lange wachten en de ellendige bijwerkingen meer dan waard.

Zie mijzelf de aankomende paar jaar ook nog niet stoppen

6 maanden? Dat is behoorlijk lang, zelfs voor een antidepressiva. Wel heel fijn dat het je nu zo helpt.

Mag ik vragen hoe het je eigenlijk helpt bij je PTSS? Ik heb namelijk ook PTSS. Kreeg je minder last van flashbacks?

waarom kijk je niet naar een NDRI zoals bupropion wordt ook vaak als ad gebruikt

Omdat ik erg last heb heb van OCD / dwanggedachten, en het niet helpt bij die klachten of het zelfs erger kan maken. Ook de reden dat ik geen medicatie slik voor mijn ADHD. Ik heb een aantal jaar geleden Bupropion gehad, maar was er snel weer mee gestopt, waarschijnlijk om die reden.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing is.

 

[Javelin FGM-148F]

6 maanden? Dat is behoorlijk lang, zelfs voor een antidepressiva. Wel heel fijn dat het je nu zo helpt.

Mag ik vragen hoe het je eigenlijk helpt bij je PTSS? Ik heb namelijk ook PTSS. Kreeg je minder last van flashbacks?


Omdat ik erg last heb heb van OCD / dwanggedachten, en het niet helpt bij die klachten of het zelfs erger kan maken. Ook de reden dat ik geen medicatie slik voor mijn ADHD. Ik heb een aantal jaar geleden Bupropion gehad, maar was er snel weer mee gestopt, waarschijnlijk om die reden.


Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing i

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

 

[Mindless]

Huh? Dus het gaat veel slechter met haar en haar dokter wil haar op die medicijnen houden? Wil ze zelf ook stoppen dan. Wat vreemd en naar

Ik weet niet precies hoe het nu zit, want ik hoor ook maar dingen. En laatst bij direct contact met haar (weliswaar over app), heb ik aangeboden te praten, maar kreeg daarop niets terug. Dat hoor ik ook van haar meer directe familie: ze is niet bereikbaar en diep depressief. Het kan zijn dat ze er nu niet op zit, maar ik zou het dus niet weten.

Ik zie het juist niet als oplossing maar als hulpmiddel. Mijn brein is chemisch niet in orde, en geen enkele therapie kan dat oplossen (op dit moment). Maar ik ben wel met je eens dat *alleen* medicatie geen oplossing is.

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema en bijkomende therapie zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

 

[Gambolitasjuh]

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

Dan snap ik de keuze heel goed hoor. Ik ben blij voor je dat je het nu niet meer nodig hebt😍

 

[Mindless]

In mijn geval was medicatie de enige wat ik had omdat de wacht lijst voor de psychotherapie 6 maanden was . Na 4 maanden gebruiken van mijn AD heb ik per ongeluk cold turkey gestopt - ik ging naar USA ik vergat mijn AD mee te nemen. Sinds 2017 geen depressie meer gehad ( afkloppen).
Maar ja, in meerdere gevallen zijn medicatie en therapie is de beste optie.

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

 

[Jane Margolis]

Is er dan ook iets van een plan om daarna weer op je eigen benen te staan en te functioneren? Want gewoon anti-depressiva nemen en dan stoppen zal je natuurlijk niet magischerwijs "fixen". Zie het teveel om me heen: mensen die anti-depressiva nemen en dat er dan niet eens een degelijke afbouwschema is en iets om die klap van nuchterheid die dan komt, mee op te vangen. Iets waar ik oprecht verdrietig om kan worden: Dat dat tegenwoordig geestelijke zorg blijkt te zijn: mensen volstoppen met spul dat enorm veel bijwerkingen geeft en daarnaast niets doen aan de kern van het probleem: de reden waarom mensen überhaupt depressief zijn en denken dit "nodig" te hebben.

@Laboratoriumrat

Niet ikzelf, maar wel een ex van me, een nichtje van me en kennissen. En de bijwerkingen zijn vaak niet mals... Dat nichtje is er alleen maar slechter op geworden uiteindelijk en vermijdt nu alle contact met de familie. Diep depressief... Ook bij haar: geen plan van afbouwen, geen plan om het stoppen met de SSRI op te vangen. Gewoon pillen krijgen van de dokter and that's it. Breekt mijn hart...

Ik zie het (anti-depressiva) als een soort van "oplossing". Maar alleen als je daarnaast ook aan de kern van het probleem werkt: waar die depressie vandaan komt. En dat kan echt een heel diep iets zijn. Vaak zelfs dieper dan wat met therapie/praten opgelost kan worden.

Ik ben eigenlijk niet van plan er ooit mee te stoppen. En ja, ik weet hoe antidepressiva werkt heb er ook lang over nagedacht of ik eraan wilde beginnen maar zonder was ik er denk ik niet meer geweest

*Edit, als je mijn bericht goed leest zie je ook dat ik het niet voor een depressie

 

[Gambolitasjuh]

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

Ben het met je eens dat dit soort medicatie wordt soms te snel en vaak wordt voorgeschreven terwijl het met therapie opgelost/verbeterd kan worden. Ik ben zelf ernstig psychisch ziek, en het grootste gedeelte van mijn leven ga ik zonder medicatie wat ik heel knap vind van mezelf. mijn brein is chemisch zo verstoord, dat ik zonder niet kan functioneren, in crisissen beland, suïcidaal wordt. Ook wel een paar keer psychotisch geworden. En ik ben nu een jaar zonder medicatie met heel veel therapie, maar ik merk dat het gewoon niet genoeg is. Mensen vinden wel heel snel van geen permanente oplossing enz... (Bedoel dat trouwens niet per se gericht naar jou) maar sommige mensen kunnen niet zonder. Bijvoorbeeld bij mensen met schizofrenie/psychotische stoornis, of bipolair, is medicatie vaak de enige oplossing om ze bij de realiteit te houden. Niet alles is op te lossen met therapie. Natuurlijk kun je er wel mee leren omgaan, maar in sommige gevallen is dat niet mogelijk, of maar beperkt.

Ik snap alleen niet zo goed wat je over dat afbouwschema bedoeld. Ik krijg altijd een afbouwschema als ik ergens mee stop

 

[Mindless]

Ik snap alleen niet zo goed wat je over dat afbouwschema bedoeld. Ik krijg altijd een afbouwschema als ik ergens mee stop

Nou, de mensen die ik ken en kende, die op een SSRI zitten/zaten, die werden niet eens gepushed door hun behandelaar om een keer te gaan stoppen/afbouwen. Die bleven doodleuk voorschrijven. Dat was het eerste. Maar toen daadwerkelijk gevraagd werd naar hulp met afbouwen en therapie daarbij, konden ze dat niet aanbieden...

Waar zij (en ik ook) echt van schrok(ken). Hoe kun je in godsnaam zo makkelijk zulke heftige middelen (blijven) voorschrijven, zonder een soort van plan te hebben om eraf te komen. Ik heb destijds ook meer onderzoek gedaan en de statistieken wezen (op dat moment) geloof ik uit dat 60% of meer niet succesvol zou kunnen stoppen met anti-depressiva. Het zou teveel vat op ze hebben. Voor mij lijkt mij dat des te meer reden om een deskundige degene in kwestie te begeleiden bij het afbouwen en daadwerkelijk therapie of wat dan ook om middelenvrij weer in het leven te kunnen stappen.

Blij te horen dat het ook anders kan gaan, zoals bij jou.

 

[Javelin FGM-148F]

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

Ik vermoed de redenen net als mijn psychiater bij wie ik over het hele leven van mij moest vertellen. Ik beschreef maar mijn persoonlijke situatie zonder diep in gaan. Daarna had ik een paar redenen voor depressie ( stress) maar depressie kreeg ik niet meer. Nogmaals afkloppen.

 

[Roze Olifant]

Nee inderdaad, een oplossing is het sowieso niet. En het kán een hulpmiddel zijn. Maar op de manier hoe het toegepast wordt, doet het dus soms meer kwaad dan goed. En het kan ook "goed" doen op het moment, maar daarna dan? Je leert je brein eigenlijk iets externs nodig te hebben. En daarna ontneem je het dat weer. (bijna als een drug, zou je zeggen...) Maar als dat nou tenminste met een soort afbouwschema en bijkomende therapie zou gaan, maar dat is dus vaak niet zo. Waar ik dus echt niet bij kan.... Want het is heavy shit waar ze je op zetten, met de nadruk op shit. Waarom zijn hier niet reglementen voor, dat ze verplicht zijn het goed af te bouwen. En dat het tenminste áltijd gepaard gaat met therapie, want deze middelen fixen helemaal niks.

Het is algemeen bekend uit onderzoek - en redelijk common sense binnen de psychologie en psychiatrie - dat medicatie en therapie samen vrijwel altijd het meest effect geven. Dit is bij de meeste psychiatrische problemen dan ook de insteek. Er zijn wel uitzonderingen. Soms zie je bijvoorbeeld dat iemand eerst gestabiliseerd 'moet' worden met medicatie om ontvankelijk te kunnen zijn voor therapie. Iemand die harstikke depressief is, en helemaal niet uit bed komt of zo over-emotioneel is dat diegene alleen maar aan het huilen is (even voor de duidelijkheid: dat is niet perse hoe depressie zich uit, ik geef maar een voorbeeld) is moeilijk te helpen, dan kan een periode van medicatie zo iemand helpen om in een staat van zijn te komen die de kans groter maakt dat zo iemand effect zal hebben van een therapie - of überhaupt zelfs maar op komt dagen. Hetzelfde zie je bij extreme angst, of psychose. Daarnaast kan het ook zijn dat iemand verschillende therapieën heeft gehad, al dan niet in combinatie met pillen, maar dat toch later blijkt dat diegene zonder medicatie steeds terug blijft vallen. Voor sommige mensen kan het helpen om langdurig, en ja, soms een leven lang, een lage dosis van een bepaald medicament te blijven slikken. Maar meestal is er de algemene intentie om na verloop van tijd af te bouwen. Je kan echter niet ieder ziektebeeld en iedere persoon over dezelfde kam scheren. Ik zeg niet dat jij dit doet, maar ik zie iets te vaak "medicatie-shaming" (vies woord) waardoor mensen niet meer durven zeggen dat ze psychiatrische medicijnen gebruiken, en ik vind dit een kwalijke zaak.

Dat medicijnen niks 'fixen' vind ik een groot woord, in bepaalde gevallen kun je dat stellen, en is het vooral (tijdelijke) ondersteuning, maar je moet niet vergeten dat sommige ziektebeelden gewoon ontstaan door een probleem in de hersenen. Neem schizofrenie waarbij sprake is van psychosegevoeligheid door een teveel aan o.a. dopamine, ADHD waarbij er sprake is van een tekort aan o.a. dopamine, en bepaalde vormen van (chronische) depressie waarbij aantoonbare serotoninetekorten zichtbaar zijn. Als iemand Parkinson heeft ga je de symptomen ook vaak (deels) opvangen met medicatie, en zo gebeurt dit dus ook bij psychiatrische ziekten met neurobiologische oorsprong.

Wachtlijsten voor therapie zijn ook een groot probleem. Vaak kan een arts niet anders dan in de tussentijd iets voorschrijven om iemands leed te verzachten tot diegene aan de beurt is.

Een afbouwschema moet er natuurlijk altijd zijn wanneer afgebouwd wordt, het is gewoon hartstikke slecht als daar onzorgvuldig mee omgegaan wordt.

 

[Roze Olifant]

Je praat erover alsof depressie je zo 'by chance' overkomt.

Er zijn redenen waarom mensen depressief raken. Misschien redenen waar je je (nog) onbewust van bent, maar alsnog redenen.

Zolang je die reden(en) niet weet, is het dus gewoon afwachten en hopen dat het niet terugkomt. Is het niet beter om te onderzoeken wat die reden(en) kan/kunnen zijn? En onderzoeken kan op verschillende manieren: met praten/therapie en met (imo het beste) zelf-introspectie: je onderbewuste bewust maken en zo over jezelf en eventuele blokkades en dergelijke leren en tegelijk die blokkades wegnemen. Dingen die dus niet altijd direct in je bewuste mind zitten, maar er wel zijn en kunnen groeien. Beter om dat voor te zijn, imo.

Er zijn vaak onderliggende redenen of triggers, maar ook zonder duidelijke reden kan iemand depressief raken. Het kan je dus wel degelijk 'by chance' overkomen, zeker als er sprake is van genetische aanleg. De reden kan dus biologisch van aard zijn.

 

[Javelin FGM-148F]

Er zijn vaak onderliggende redenen of triggers, maar ook zonder duidelijke reden kan iemand depressief raken. Het kan je dus wel degelijk 'by chance' overkomen, zeker als er sprake is van genetische aanleg. De reden kan dus biologisch van aard zijn.

+100 bij twee bovenstaande berichten

 

[Gambolitasjuh]

Dat medicijnen niks 'fixen' vind ik een groot woord, in bepaalde gevallen kun je dat stellen, en is het vooral (tijdelijke) ondersteuning, maar je moet niet vergeten dat sommige ziektebeelden gewoon ontstaan door een probleem in de hersenen. Neem schizofrenie waarbij sprake is van psychosegevoeligheid door een teveel aan o.a. dopamine, ADHD waarbij er sprake is van een tekort aan o.a. dopamine, en bepaalde vormen van (chronische) depressie waarbij aantoonbare serotoninetekorten zichtbaar zijn. Als iemand Parkinson heeft ga je de symptomen ook vaak (deels) opvangen met medicatie, en zo gebeurt dit dus ook bij psychiatrische ziekten met neurobiologische oorsprong.

Dit is ook eigenlijk wat ik probeerde te zeggen in mijn comment, maar het lukte mij niet zo goed in woorden uit te drukken. Bedankt voor het goede verwoorden!

 

[MR_CHIP]

ik weet nog dat mijn psychiater het leuk vond op mij op de volgende combi te zetten
vanwege i quote "onrust overdag en tijdens het naar bed gaan " pure kolder die combi

olanzapine

www.farmacotherapeutischkompas.nl

bupropion

www.farmacotherapeutischkompas.nl

allebei op dezelfde dag

 

[Gambolitasjuh]

ik weet nog dat mijn psychiater het leuk vond op mij op de volgende combi te zetten
vanwege i quote "onrust overdag en tijdens het naar bed gaan " pure kolder die combi

olanzapine

www.farmacotherapeutischkompas.nl

bupropion

www.farmacotherapeutischkompas.nl

allebei op dezelfde dag

Ja, het klopt wel zeker wel dat veel psychiaters/artsen te snel (en te veel) medicatie voorschrijven helaas... zonder te kijken wat die persoon wél nodig heeft. Ik heb het ook meegemaakt helaas. Gelukkig heb ik nu andere behandelaren. erg jammer dat dat nog zo veel gebeurd, ik hoor het vaak

 

[MR_CHIP]

het leuke is die anti psychotica zou moeten helpen tegen wanen waar ik nooit last van had
maar ik had een fuck jou moment en ben met beide in 1x gestopt na 3 maanden dat was geen pretje kan ik je zeggen juist toen wist ik wat wanen zijn

 

[MR_CHIP]

yes
van die olanzapine direct 15mg
jezus wat een zombie was ik
en die bupropion ging na 2 weken al naar de maximale 300mg :P
ik doe nu alles zo goed als mogelijk zonder medicatie fuck al die psychiaters

 

[Tijdloos]

Vind persoonlijk dat SSRI en de oude tri AD Meds te vaak off-label worden voorgeschreven. Net als @Mindless zegt artsen moeten ook met afbouwen helpen of / en psychiaters. Heb daar zelf ook een afkeer tegen. Als ik een slaap probleem heb wil ik iets wat daarvoor ontwikkeld is en geen Mirtazepine als voorbeeld wat 40% kans heeft of minder dat het je slaperig maakt. Doe dan voor korte periode benzo's of max 3x in de week zopiclon bijvoorbeeld.


Ik ben zelf content met wat ik via de pijnpoli en neuroloog krijg. Wat als opdracht naar huisarts verder werd gegooid.

Hoor zo veel ellende over dat mensen willen stoppen vanwege bijwerkingen als vocht
Ophouden / gewichtstoename/ niet meer zichzelf voelen etc.
Krijg dat bijna 1-2x in de week in 1 van mijn support groups te horen.
Wijs ze meestal op een 2nd opinie wat vaak al werkt.

Maar zal voor depressie met therapie wel tegelijk moeten. Het lost niks op alle medicatie voor langere tijd is hulpmiddel. Of iemand dan van ad's moet afkicken of benzo's..

My 2 cents van wat ik vaak hoor hierover.

Hoop dat iedereen hier zich snel beter voelt en de wachtlijst eens wat 'normaler' wordt al zal dat nog even duren ben ik bang.

Peace

 

[Roze Olifant]

ik weet nog dat mijn psychiater het leuk vond op mij op de volgende combi te zetten
vanwege i quote "onrust overdag en tijdens het naar bed gaan " pure kolder die combi

olanzapine

www.farmacotherapeutischkompas.nl

bupropion

www.farmacotherapeutischkompas.nl

allebei op dezelfde dag

Je bent er natuurlijk wel zelf bij. Volledig mee eens dat een psychiater moet weten wat-ie doet en beter wat te conservatief dan te voortvarend kan zijn met het voorschrijven van medicijnen/medicijn-combi's, maar uiteindelijk ben jij zelf degene die er wel of niet vraagtekens bij plaatst, meer uitleg vraagt of zelf onderzoek doet. En eventueel 'nee' zegt tegen wat een psychiater je voor wil schrijven. Je psychiater "zet" jou niet op bepaalde pillen als het goed is, je krijgt een advies en een recept, en dat ga je zelf - al dan niet - halen.

Ik weet niet welke reden je psych precies had om deze combi voor te schrijven, de combinatie komt op mij ook een beetje vreemd over. Bupropion is een middel waar ik zelf veel ervaring mee heb omdat ik slaperig werd van de SNRI die ik een maand lang geprobeerd heb. Ik vond het een fijn als antidepressivum, mild (veel minder bijwerkingen dan de duloxetine die ik daarvoor had) en eerder activerend dan sederend, omdat het toch een soort milde stim is, die tegelijk ook een beetje inwerkt op klachten die bij AD(H)D passen. Ik weet dat bupropion vaak samen voorgeschreven wordt met SSRI's omdat het de bijwerkingen van de SSRI's wat verzacht (je wordt wat minder sloom, minder libidoverlies, minder gewichtstoename etc.) en dat bupropion op zichzelf voor sommige mensen te zwak is om effectief te zijn als enige antidepressivum - vandaar regelmatig samen met SSRI. Met antipsychotica samen nog niet echt eerder gehoord, maar misschien was er een bepaalde motivatie vanuit je behandelaar. Neem aan dat je daarnaar geïnformeerd hebt? Goed dat je zelf kritisch blijft in ieder geval.

 

[Roze Olifant]

Vind persoonlijk dat SSRI en de oude tri AD Meds te vaak off-label worden voorgeschreven. Net als @Mindless zegt artsen moeten ook met afbouwen helpen of / en psychiaters. Heb daar zelf ook een afkeer tegen. Als ik een slaap probleem heb wil ik iets wat daarvoor ontwikkeld is en geen Mirtazepine als voorbeeld wat 40% kans heeft of minder dat het je slaperig maakt. Doe dan voor korte periode benzo's of max 3x in de week zopiclon bijvoorbeeld.


Ik ben zelf content met wat ik via de pijnpoli en neuroloog krijg. Wat als opdracht naar huisarts verder werd gegooid.

Hoor zo veel ellende over dat mensen willen stoppen vanwege bijwerkingen als vocht
Ophouden / gewichtstoename/ niet meer zichzelf voelen etc.
Krijg dat bijna 1-2x in de week in 1 van mijn support groups te horen.
Wijs ze meestal op een 2nd opinie wat vaak al werkt.

Maar zal voor depressie met therapie wel tegelijk moeten. Het lost niks op alle medicatie voor langere tijd is hulpmiddel. Of iemand dan van ad's moet afkicken of benzo's..

My 2 cents van wat ik vaak hoor hierover.

Hoop dat iedereen hier zich snel beter voelt en de wachtlijst eens wat 'normaler' wordt al zal dat nog even duren ben ik bang.

Peace

Benzo's zijn sowieso niet geschikt om voor langere periodes dan enkele weken voor te schrijven. Dat is echt geen gepaste oplossing. Afkicken daarvan zonder afbouwschema is al helemaal ronduit gevaarlijk.

Geen enkel 'hardcore' middel is eigenlijk geschikt om slapeloosheid voor langere tijd te behandelen, off-label of niet. Bij slaapproblemen moet echt de oorzaak worden aangepakt, anders wissel je het ene probleem uiteindelijk in voor het andere.

 

[Raver]

Ik slik sinds 9 weken Citalopram 20mg. Opgebouwd met druppels.

Het heeft bij mij echt baat bij de klachten waarvoor ik het voorgeschreven heb gekregen. Voel me echt een totaal ander mens. Er bestaat dus echt een leven zonder angst en paniek. Daarnaast merk ik ook een verandering in mijn persoonlijkheid. Meer extravert, meer zelfvertrouwen, vrolijker, socialer.

Denk gewoon zoals het normaal hoort te zijn. Vroeger enorm veel MDMA gebruikt. Toen zijn de klachten begonnen. 10 jaar mee rond gelopen. Ik denk echt dat ik een serotonine tekort heb opgelopen door overmatig MDMA gebruik.

Een paar nadeel aan Citalopram voor mij zijn dat ik regelmatig last heb van weinig eetlust, aan het begin libido verlies, en gewoon dat ik er nooit eerder aan ben begonnen!

Ik vond de bijwerkingen meevallen. Slikte wel benzo's tijdens de opbouw.

 

[MR_CHIP]

mijn moeder had ook best wel veel bijwerkingen met citalopram
toen later is ze overgegaan op escitalopram
bijna hetzelfde medicijn alleen een andere isomeer

wat info geplukt van internet



Escitalopram is een antidepressivum uit de categorie van SSRI's. Het is chemisch vrijwel gelijk aan Citalopram; de laatste is echter een racemisch mengsel,
Een mengsel van gelijke hoeveelheden van twee verbindingen die elkaars spiegelbeeld zijn (enantiomeren), wordt een racemisch mengsel of racemaat genoemd.
Escitalopram is het zuivere S-enantiomeer (Een stof wordt optisch zuiver genoemd als slechts één enantiomeer van de stof aanwezig is). Vandaar ook de naam, "es-citalopram". De fabrikant beweert dat de S-variant het werkzame bestanddeel is van Citalopram.
Het molecuul van Citalopram bevat een chiraal koolstofatoom. Omdat een dubbele dosis citalopram en een enkele dosis escitalopram (het zuivere S-isomeer) vrijwel hetzelfde klinische effect hebben, wordt aangenomen dat het R-isomeer vrijwel geen werking heeft. Om deze reden wordt de voorkeur gegeven aan het enantiomeer zuivere Escitalopram boven het racemaat Citalopram.
Er zijn enkele verschillen in hun bijwerkingen, waarbij de kans groter is dat Citalopram bij hogere doseringen een storing in het hart kan veroorzaken.
Citalopram wordt daarom niet aanbevolen bij patiënten met reeds bestaande hartproblemen.
Het is waarschijnlijker dat Escitalopram slaapproblemen en smaakstoornissen veroorzaakt.
Er zijn aanwijzingen dat Escitalopram effectiever en verdraagbaarder kan zijn dan andere SSRI’s, waaronder Citalopram, bij de behandeling van depressie.
Zie voor details:

Vergelijken citalopram -escitalopram

www.farmacotherapeutischkompas.nl

 

[Dansmeisje]

Hi!

hier nog recente ervaringen met ssri (sertraline) en ghb / speed?

altijd een blije dansmeid geweest met feestzin op een gezonde manier (goede baan en af en toe een feestje met verantwoord drugsgebruik - combi ghb speed en soms x)

nu na traumatische levensgebeurtenis depressief geraakt en ze willen me aan de antidepressiva (sertraline). Ik sta op het punt te starten, maar hoop nog wel te kunnen genieten van een feestje met ghb en wat energie.
Wat is jullie ervaring? En met dosering?

speed gebruik ik minimaal (sleutelpuntje kom ik een nacht mee door)
Ghb al vanaf het eerste begin (2011) flink wat nodig, 4,2 ml

x heel soms beetje voor erbij niet veel en vaak, maar dat lijkt me niet verstandig heb ik al wel gelezen.

dank!!!

o enne… bijwerkingen op seksueel gebied iemand zin om te delen? Niet meer makkelijk nat worden is mijn nachtmerrie.

ps, heb dit allemaal zelfs met psychiater besproken maar die wil alleen maar pillen voorschrijven en geeft geen antwoord op mijn vragen. Gelukkig is mijn psycholoog wel fijn, alleen weet ik meer over drugs dan zij

 

[_shikantaza]

Hi!

hier nog recente ervaringen met ssri (sertraline) en ghb / speed?

altijd een blije dansmeid geweest met feestzin op een gezonde manier (goede baan en af en toe een feestje met verantwoord drugsgebruik - combi ghb speed en soms x)

nu na traumatische levensgebeurtenis depressief geraakt en ze willen me aan de antidepressiva (sertraline). Ik sta op het punt te starten, maar hoop nog wel te kunnen genieten van een feestje met ghb en wat energie.
Wat is jullie ervaring? En met dosering?

speed gebruik ik minimaal (sleutelpuntje kom ik een nacht mee door)
Ghb al vanaf het eerste begin (2011) flink wat nodig, 4,2 ml

x heel soms beetje voor erbij niet veel en vaak, maar dat lijkt me niet verstandig heb ik al wel gelezen.

dank!!!

o enne… bijwerkingen op seksueel gebied iemand zin om te delen? Niet meer makkelijk nat worden is mijn nachtmerrie.

ps, heb dit allemaal zelfs met psychiater besproken maar die wil alleen maar pillen voorschrijven en geeft geen antwoord op mijn vragen. Gelukkig is mijn psycholoog wel fijn, alleen weet ik meer over drugs dan zij

Als je van je depressie af wil komen gebruik je beter geen drugs, en ook geen alcohol. Dat is mijn ervaring.

Over bijwerkingen aangaande libido weet ik niets. Google beweert dat lager libido en moeite met klaarkomen relatief vaak voorkomt bij Sertraline.

 

[Dansmeisje]

Als je van je depressie af wil komen gebruik je beter geen drugs, en ook geen alcohol. Dat is mijn ervaring.

Over bijwerkingen aangaande libido weet ik niets. Google beweert dat lager libido en moeite met klaarkomen relatief vaak voorkomt bij Sertraline.

Dank Dupont! Dat lijkt mij ook

zoals ik misschien niet heel duidelijk schreef gaat het om zeer incidenteel gebruik. Ik haal erg veel plezier uit feestjes en dat opgeven (ook al is het maar een aantal keer per jaar) voelt niet echt vrolijkmakend. Vandaar de interesse en vraag naar ervaringen/informatie op dit forum.

 

[_shikantaza]

Dank Dupont! Dat lijkt mij ook

zoals ik misschien niet heel duidelijk schreef gaat het om zeer incidenteel gebruik. Ik haal erg veel plezier uit feestjes en dat opgeven (ook al is het maar een aantal keer per jaar) voelt niet echt vrolijkmakend. Vandaar de interesse en vraag naar ervaringen/informatie op dit forum.

Je hoeft de feestjes ook niet op te geven, alleen de drank en drugs. Probeer het maar eens een half jaar. Wedden dat je je beter voelt?

 

[Dansmeisje]

Heb ik gezegd dat ik dat niet al een halfjaar doe/heb gedaan? Gek he aan zo’n forum dat er werkelijk iedereen achter het toetsenbord kan zitten.

fijn dat dat jou zo geholpen heeft. Hoe is jouw proces verlopen?

 

[CaRRita]

Ik heb zelf ongeveer 2 jaar lang Sertraline gebruikt tegen angsten/depressie. Ik begon met 50 mg en toen dat niet hielp, werd het 100 mg en weer later 150 mg. Dat leek een tijdje te helpen, het was alsof ik de angst wat vertraagd voelde, alsof er een plastic laagje tussen mij en de angst zat. Maar ik ben toch na een half jaar geminderd naar 100 mg. Het voelde niet goed meer om zoveel te slikken. En ik ben vorige zomer helemaal gestopt. Van de ene op de andere dag. Het zat al langer in mijn hoofd natuurlijk om te stoppen, maar opeens was ik er ook echt klaar mee. Het voelde als verraad om mijn gevoelens niet te voelen en ze constant uit te schakelen. Cold Turkey stoppen was geen enkel probleem, dus dat was wel fijn.

Natuurlijk besef ik dat ik totaal hypocriet bezig ben. Ik slik namelijk wel elke dag 20 mg oxycodon en bij stevige angst/depressie slik ik 30mg. Op dagen dat het goed gaat, slik ik weer 15 mg en zo ploeter ik voort. Maar de oxy werkt toch anders. Ik voel heel duidelijk de werking en kan dus daar zelf invloed op hebben. Terwijl de Sertraline altijd mijn gevoel zou onderdrukken. En het feit dat ik 2 dingen dagelijks moest nemen, stond me ook tegen. Plus dat de werking van psychofarmaca gewoon niet echt bewezen is als je geen enorme heftige depressie hebt. Uit Pub med:

Pharmacological treatment of major depressive disorder according to severity in psychiatric inpatients: results from the AMSP pharmacovigilance program from 2001–2017​

Numerous studies have suggested that baseline severity of MDD corresponds with the outcome of antidepressant treatment (Henkel et al. 2011; Khan et al. 2002, 2005; Kirsch et al. 2008). While patients with more severe symptoms are more likely to respond to antidepressant treatment, those who are less severely ill may respond equally well to placebo (Khan et al. 2002). Moreover, it has been proposed that patients with non-severe depression show no benefit when treated with antidepressant drugs (ADDs) (Kirsch et al. 2008)—a matter of fierce debate (Stewart et al. 2012).

Ik zou als ik jou was, nog even goed onderzoeken wat je gaat nemen en hoe effectief dat is. In mijn opinie worden medicijnen echt heel snel voorgeschreven. Ik heb ze eerlijk gezegd vooral aangenomen omdat mijn dokter zo blij leek dat ze me iets aan kon bieden. Ze heeft me wel echt heel goed begeleid (ook in het zoeken naar een psycholoog), maar eigenlijk niet zo bij het stoppen, daar was ze niet zo'n voorstander van. Terwijl de bijwerkingen toch geen kattepis zijn.

 

[_shikantaza]

Heb ik gezegd dat ik dat niet al een halfjaar doe/heb gedaan? Gek he aan zo’n forum dat er werkelijk iedereen achter het toetsenbord kan zitten.

wat bedoel je hier precies mee? Ik lees nergens in jouw post dat je gestopt bent.

fijn dat dat jou zo geholpen heeft. Hoe is jouw proces verlopen?

Het is best heftig en vrij lang geworden, maar dit is het op hoofdlijnen wel zo'n beetje:

Het was denk ik in 2016 dat ik depressief werd. Ik kwam m’n bed niet meer uit, dagenlang. Als dat al lukte was het ‘s avonds, en dan dronk ik altijd. Ik gebruikte in het geheim ook om het weekend coke met een Benzo als agsluiter. Ik zat erg in zelfmedelijden en ik wilde pillen van de psychiater. Die kreeg ik na enig aandringen ook, en ze hielpen vrij snel. Ik liep ondertussen bij een psycholoog en die stelde voor om te stoppen met drinken. Schoorvoetend gaf ik toe, mits ik het weekend maar wel m’n speciaalbier en borrel mocht. Ik deed redelijk mijn best met de psycholoog en knapte redelijk op. Coke en Benzo’s bleven, in het geheim, ook al was coke en m’n ADs een zeer slechte combi. Het ging voor mijn gevoel beter maar de coke + Benzo’s kregen steeds meer grip op me, en daar begon ik van te balen, en ik gooide alles weg en nam mij voor te stoppen.

Het stoppen ging twee weken goed, maar toen ging ik heel slecht slapen. Een week sliep ik nauwelijks en het werd steeds vreemder in mijn hoofd. Ik belandde in een psychose en ik werd door de crisisdienst op medicatie voor Bipolariteit gezet omdat ze dachten dat er hypomanie aan de psychose voorafging omdat ik niet meer sliep. Mijn drugsgebruik had ik eindelijk bekend, en ik ging ervoor in behandeling. Ondanks de medicijnen bleef ik worstelen met m’n stemming. Mijn drugsgebruik kreeg ik maar moeilijk onder controle. Ik gebruikte minder vaak, maar als ik gebruikte was het meteen een paar gram op een avond. Ik moest dan een week bijkomen voor ik me weer een beetje positief en energiek voelde.

Die worsteling ging vier jaar door, met veel bezoeken aan verslavingszorg, psychologen, psychiaters, naar de kliniek en noem maar op. Clean worden wilde maar niet lukken, ondanks alle hulp en moeite die ik er in stak. Ik bleef om de paar weken terugvallen. Gebruik was inmiddels ook niet meer fijn maar ik bleef het doen. Achteraf gezien deed ik wel m)n best, maar 100% overgave gaf ik nooit. Tot ik een terugval had die zo erg was dat ik dacht dat ik dood zou gaan als ik dat nog één keer zou doen. Toen ben ik in behandeling gegaan waar ik me volledig inzette, en ik ging naar NA meetings waar ik alles deed dat mij aangeraden werd. Alcohol dronk ik al langere tijd helemaal niet meer, en ik bleef waar het kon bij triggers weg. Clean worden lukte eindelijk, en mijn stemming werd na 5 jaar eindelijk stabiel. Mijn psychiater merkte dat ook,en ik wilde van de medicijnen af, met name de Olanzapine omdat ik vermoedde dat de bijwerkingen me meer kwaad dan goed deden. Daar ben ik nu ook bijna vanaf en dat voelt goed. Ik voel me dankzij de therapie en mijn volledige inzet + clean blijven beter dan ooit. Door mezelf serieus aan te pakken kwam ik ook van shit af die me al 30 of 40 jaar dwars zat - angst voor afwijzing, mezelf nooit goed genoeg vinden, altijd maar de controle en mijn zin willen, altijd de fout bij de ander zoeken. Voor 90% weg. Het is zo veel simpeler in m’n hoofd geworden. Een chagrijnige dag heb ik in geen half jaar gehad. Mijn mentale problemen kwamen allemaal door gebruik en vluchtgedrag. Gebruik weg, problemen weg. Zo simpel was het uiteindelijk, ook al was het een drama om daar te komen.

En als ik nou niet zo stronteigenwijs was geweest en vanaf het begin van mijn hulp vragen alles was gaan doen wat er van me gevraagd was, was ik nu misschien 3 jaar clean geweest, maar blijkbaar was het voor mij nodig om de dood eerst in de ogen te kijken voordat ik mijn eigen wil los ging laten.

 

[Dansmeisje]

wat bedoel je hier precies mee? Ik lees nergens in jouw post dat je gestopt bent.


Het is best heftig en vrij lang geworden, maar dit is het op hoofdlijnen wel zo'n beetje:

Het was denk ik in 2016 dat ik depressief werd. Ik kwam m’n bed niet meer uit, dagenlang. Als dat al lukte was het ‘s avonds, en dan dronk ik altijd. Ik gebruikte in het geheim ook om het weekend coke met een Benzo als agsluiter. Ik zat erg in zelfmedelijden en ik wilde pillen van de psychiater. Die kreeg ik na enig aandringen ook, en ze hielpen vrij snel. Ik liep ondertussen bij een psycholoog en die stelde voor om te stoppen met drinken. Schoorvoetend gaf ik toe, mits ik het weekend maar wel m’n speciaalbier en borrel mocht. Ik deed redelijk mijn best met de psycholoog en knapte redelijk op. Coke en Benzo’s bleven, in het geheim, ook al was coke en m’n ADs een zeer slechte combi. Het ging voor mijn gevoel beter maar de coke + Benzo’s kregen steeds meer grip op me, en daar begon ik van te balen, en ik gooide alles weg en nam mij voor te stoppen.

Het stoppen ging twee weken goed, maar toen ging ik heel slecht slapen. Een week sliep ik nauwelijks en het werd steeds vreemder in mijn hoofd. Ik belandde in een psychose en ik werd door de crisisdienst op medicatie voor Bipolariteit gezet omdat ze dachten dat er hypomanie aan de psychose voorafging omdat ik niet meer sliep. Mijn drugsgebruik had ik eindelijk bekend, en ik ging ervoor in behandeling. Ondanks de medicijnen bleef ik worstelen met m’n stemming. Mijn drugsgebruik kreeg ik maar moeilijk onder controle. Ik gebruikte minder vaak, maar als ik gebruikte was het meteen een paar gram op een avond. Ik moest dan een week bijkomen voor ik me weer een beetje positief en energiek voelde.

Die worsteling ging vier jaar door, met veel bezoeken aan verslavingszorg, psychologen, psychiaters, naar de kliniek en noem maar op. Clean worden wilde maar niet lukken, ondanks alle hulp en moeite die ik er in stak. Ik bleef om de paar weken terugvallen. Gebruik was inmiddels ook niet meer fijn maar ik bleef het doen. Achteraf gezien deed ik wel m)n best, maar 100% overgave gaf ik nooit. Tot ik een terugval had die zo erg was dat ik dacht dat ik dood zou gaan als ik dat nog één keer zou doen. Toen ben ik in behandeling gegaan waar ik me volledig inzette, en ik ging naar NA meetings waar ik alles deed dat mij aangeraden werd. Alcohol dronk ik al langere tijd helemaal niet meer, en ik bleef waar het kon bij triggers weg. Clean worden lukte eindelijk, en mijn stemming werd na 5 jaar eindelijk stabiel. Mijn psychiater merkte dat ook,en ik wilde van de medicijnen af, met name de Olanzapine omdat ik vermoedde dat de bijwerkingen me meer kwaad dan goed deden. Daar ben ik nu ook bijna vanaf en dat voelt goed. Ik voel me dankzij de therapie en mijn volledige inzet + clean blijven beter dan ooit. Door mezelf serieus aan te pakken kwam ik ook van shit af die me al 30 of 40 jaar dwars zat - angst voor afwijzing, mezelf nooit goed genoeg vinden, altijd maar de controle en mijn zin willen, altijd de fout bij de ander zoeken. Voor 90% weg. Het is zo veel simpeler in m’n hoofd geworden. Een chagrijnige dag heb ik in geen half jaar gehad. Mijn mentale problemen kwamen allemaal door gebruik en vluchtgedrag. Gebruik weg, problemen weg. Zo simpel was het uiteindelijk, ook al was het een drama om daar te komen.

En als ik nou niet zo stronteigenwijs was geweest en vanaf het begin van mijn hulp vragen alles was gaan doen wat er van me gevraagd was, was ik nu misschien 3 jaar clean geweest, maar blijkbaar was het voor mij nodig om de dood eerst in de ogen te kijken voordat ik mijn eigen wil los ging laten.

Wat goed om te lezen Dupont, volgens mij heb je het helemaal begrepen en nu heel sterk aangepakt. Knap! Dank voor het delen 🙏🏻

Mijn verhaal is anders. Zelf heb ik jaren geleden wel regelmatig in uitgaansgelegenheid en afters drugs gebruikt. De afgelopen 5 jaar is dit teruggebracht tot enkele festivals of feestjes per jaar. Enkel recreatief en gelukkig ook niet (meer) zo sterk in mijn sociale leven. Na een traumatische levensgebeurtenis afgelopen augustus (relatiebreuk) compleet in paniek geraakt. Ik kon niet meer slapen, eten, werken. Bang om naar buiten te gaan. Dit alles was niet drugsgerelateerd. Ik wilde toen diazepam halen van de dealer om te slapen, maar heb toch de keus gemaakt om de huisarts te bellen: dat spul is gevaarlijk en vond het slim als er iemand meedacht.

na 2 weken wel aan het werk kunnen gaan, gelukkig is mijn werkomgeving erg begripvol en steunend. Toch ben ik steeds verder in (sociale) angst geraakt. Daarbij hoorde ook helemaal niet naar feestjes durven. Drugsgebruik was dan ook niet aan de orde. Heb me wel helemaal stuk gerookt met sigaretten.

inmiddels 6 maanden later blijf ik hangen in het mezelf afwijzen, neerhalen, lelijk vinden en weinig concentratie. Bijna elke dag huilen. Ik ben angstig, vooral sociaal angstig.

mijn hulpverleners denken nu dat AD mij gaat helpen de denkpatronen los te laten. Ik ben afgelopen weekend met sertraline gestart na wikken en wegen.

ik ben graag goed geïnformeerd en wilde daarom weten wat eventuele combinaties met drugs zouden doen. Ik zou deze zomer bijvoorbeeld wel weer eens iets willen doen. Ik haal enorm veel plezier uit dansen en ja dat kan ik zonder, én ik hoop wel ook iets wat me veel plezier geeft (opgaan in het moment) niet (volledig) op te geven voor een keer in de toekomst.

hierboven dus iets meer context bij mijn vragen. dank nogmaals voor jullie antwoorden!

 

[_shikantaza]

Wat goed om te lezen Dupont, volgens mij heb je het helemaal begrepen en nu heel sterk aangepakt. Knap! Dank voor het delen 🙏🏻

Mijn verhaal is anders. Zelf heb ik jaren geleden wel regelmatig in uitgaansgelegenheid en afters drugs gebruikt. De afgelopen 5 jaar is dit teruggebracht tot enkele festivals of feestjes per jaar. Enkel recreatief en gelukkig ook niet (meer) zo sterk in mijn sociale leven. Na een traumatische levensgebeurtenis afgelopen augustus (relatiebreuk) compleet in paniek geraakt. Ik kon niet meer slapen, eten, werken. Bang om naar buiten te gaan. Dit alles was niet drugsgerelateerd. Ik wilde toen diazepam halen van de dealer om te slapen, maar heb toch de keus gemaakt om de huisarts te bellen: dat spul is gevaarlijk en vond het slim als er iemand meedacht.

na 2 weken wel aan het werk kunnen gaan, gelukkig is mijn werkomgeving erg begripvol en steunend. Toch ben ik steeds verder in (sociale) angst geraakt. Daarbij hoorde ook helemaal niet naar feestjes durven. Drugsgebruik was dan ook niet aan de orde. Heb me wel helemaal stuk gerookt met sigaretten.

inmiddels 6 maanden later blijf ik hangen in het mezelf afwijzen, neerhalen, lelijk vinden en weinig concentratie. Bijna elke dag huilen. Ik ben angstig, vooral sociaal angstig.

mijn hulpverleners denken nu dat AD mij gaat helpen de denkpatronen los te laten. Ik ben afgelopen weekend met sertraline gestart na wikken en wegen.

ik ben graag goed geïnformeerd en wilde daarom weten wat eventuele combinaties met drugs zouden doen. Ik zou deze zomer bijvoorbeeld wel weer eens iets willen doen. Ik haal enorm veel plezier uit dansen en ja dat kan ik zonder, én ik hoop wel ook iets wat me veel plezier geeft (opgaan in het moment) niet (volledig) op te geven voor een keer in de toekomst.

hierboven dus iets meer context bij mijn vragen. dank nogmaals voor jullie antwoorden!

Bljif je inzetten met je psycholoog, als je er hard aan werkt en al je angsten aangaat, kom je er vanaf. Blijf waakzaam, je rookgedrag laat toch wel een verslavingsgevoeligheid zien.

Wees voorzichtig als je gaat feesten. Sertraline en MDMA zijn geen goede combi. Amfetamine kan misschien, overleg dat sowieso met je psychiater. Psychedelics zijn in hun geheel uitgesloten. Neem geen RCs, daar is te weinig over bekend icm SSRIs.

 

[Dansmeisje]

Dankje!! Waardeer ik

ik blijf alles overleggen met psycholoog en psychiater