Dit is al een aantal jaren geleden, maar ik heb tot op vandaag effecten ervan, dus ik dacht het is misschien wel leuk om te delen. Staan verder ook weinig speed trips in dit forum, dus.
Zingende bomen:
Het is een winderige avond. Samen met een vriend besluit ik wat speed te halen eerder op de middag en daarna zitten we lekker bij hem thuis lijntjes te nemen. Het is een heftig bewolkte dag en zoals altijd kletsen we over van alles en nog wat. Onze vrienden, het universum, rare theorieën, wat je maar verzinnen kunt. Nog een paar mensen druppelen binnen en dan is er de zucht naar bier die m'n vrienden altijd krijgen als ze aan het snuiven zijn.
We wonen in een klein dorpje en een paar kilometer verderop is er een slijterij. Het begint al te schemeren, maar er moet eerst vervoer geregeld worden. Uiteindelijk wordt besloten dat we met de bus van iemands ouders gaan en met z'n tweeën. Tegen die tijd is het al compleet donker. Er is een voetbal wedstrijd op tv die de rest aan het kijken is. Een of andere belangrijke competitie.
We stappen in de bus en ik ben zo ontspannen en strak als maar kan. M'n lichaam voelt optimaal en ik heb het gevoel alsof ik bijna helderhorend ben geworden. We rijden snel naar het andere dorpje terwijl de wind om de bus heen raast. M'n vriend stapt uit en loopt naar de slijterij. Hij kent de eigenaren en heeft altijd de neiging om te blijven kletsen, maar ik heb geen zin om mee te gaan.
De wind blijft maar gieren, terwijl ik aangenaam op de grote bijrijdersbank zit, m'n hoofd tegen het raam aan. Bij mensen aan de overkant kan ik de voetbalwedstrijd zien. Plotseling klinkt de wind als zacht gefluister en ik kijk om me heen. Er staan op dat stuk vrij veel bomen en het lijkt wel alsof ze allemaal verschillende stemmen hebben. De een fluistert zacht melancholisch, de ander huilt in een zangerige stem.
Verwonderd kijk ik om me heen en luister naar het zingen van de bomen. Het is net alsof ze voor mij een lied gecomponeert hebben en het hier ten gehore brengen. Alles vloeit perfect samen en ik heb nog nooit zulke mooie melodieën gehoord. Het geeft het gehele tafereel iets etherisch, zelfs de beelden van de voetbalwedstrijd die ik in het donker kan zien.
Plotseling gooit m'n vriend de deur van de bus open en ik schrik. De bomen lijken in een klap stil te vallen en het geruis van de wind wordt gewoon weer dat. Ook de voetbalwedstrijd wordt weer saaie onbetekenende beelden. Ik zucht en help het bier inladen.
De rest van de nacht is gewoon een fijne speed-trip, maar die zingende bomen vergeet ik nooit meer. Ik heb nu nog dat als ik bij bomen langsloop die in de wind lopen te zwaaien dat ik flarden muziek hoor. Het is een van de indrukwekkendste ervaringen die ik heb gehad op speed-gebruik en iets wat ik eigenlijk alleen met psychedelica associeerde.
Nou ja, ik hoop dat mensen die eerste trip-ervaring van me hier interessant vonden.
Zingende bomen:
Het is een winderige avond. Samen met een vriend besluit ik wat speed te halen eerder op de middag en daarna zitten we lekker bij hem thuis lijntjes te nemen. Het is een heftig bewolkte dag en zoals altijd kletsen we over van alles en nog wat. Onze vrienden, het universum, rare theorieën, wat je maar verzinnen kunt. Nog een paar mensen druppelen binnen en dan is er de zucht naar bier die m'n vrienden altijd krijgen als ze aan het snuiven zijn.
We wonen in een klein dorpje en een paar kilometer verderop is er een slijterij. Het begint al te schemeren, maar er moet eerst vervoer geregeld worden. Uiteindelijk wordt besloten dat we met de bus van iemands ouders gaan en met z'n tweeën. Tegen die tijd is het al compleet donker. Er is een voetbal wedstrijd op tv die de rest aan het kijken is. Een of andere belangrijke competitie.
We stappen in de bus en ik ben zo ontspannen en strak als maar kan. M'n lichaam voelt optimaal en ik heb het gevoel alsof ik bijna helderhorend ben geworden. We rijden snel naar het andere dorpje terwijl de wind om de bus heen raast. M'n vriend stapt uit en loopt naar de slijterij. Hij kent de eigenaren en heeft altijd de neiging om te blijven kletsen, maar ik heb geen zin om mee te gaan.
De wind blijft maar gieren, terwijl ik aangenaam op de grote bijrijdersbank zit, m'n hoofd tegen het raam aan. Bij mensen aan de overkant kan ik de voetbalwedstrijd zien. Plotseling klinkt de wind als zacht gefluister en ik kijk om me heen. Er staan op dat stuk vrij veel bomen en het lijkt wel alsof ze allemaal verschillende stemmen hebben. De een fluistert zacht melancholisch, de ander huilt in een zangerige stem.
Verwonderd kijk ik om me heen en luister naar het zingen van de bomen. Het is net alsof ze voor mij een lied gecomponeert hebben en het hier ten gehore brengen. Alles vloeit perfect samen en ik heb nog nooit zulke mooie melodieën gehoord. Het geeft het gehele tafereel iets etherisch, zelfs de beelden van de voetbalwedstrijd die ik in het donker kan zien.
Plotseling gooit m'n vriend de deur van de bus open en ik schrik. De bomen lijken in een klap stil te vallen en het geruis van de wind wordt gewoon weer dat. Ook de voetbalwedstrijd wordt weer saaie onbetekenende beelden. Ik zucht en help het bier inladen.
De rest van de nacht is gewoon een fijne speed-trip, maar die zingende bomen vergeet ik nooit meer. Ik heb nu nog dat als ik bij bomen langsloop die in de wind lopen te zwaaien dat ik flarden muziek hoor. Het is een van de indrukwekkendste ervaringen die ik heb gehad op speed-gebruik en iets wat ik eigenlijk alleen met psychedelica associeerde.
Nou ja, ik hoop dat mensen die eerste trip-ervaring van me hier interessant vonden.
