datum:03-03-2006
geslacht: Man
gewicht: 75 kg
drug: Zelfgebakken space cake met 6 gram wiet (gruis). Verdeeld in 10 plakken dus 0.6 gram per plak. Wederom 1,5 plak gegeten.
En dat is drie…
Na een gezellige dart avond met heel wat biertjes en een goed humeur besloten we om even te gaan poolen. Ik was die avond met Piet, Rijn, Loes en Elisa. Loes en Elisa wisten van ons plan om eens lekker te gaan spacen op de cake en wilde meegaan.
Eenmaal aangekomen in het poolcentrum begonnen we aan de cake. We hadden in totaal 30 minuutjes gepoold toen we besloten om lekker te gaan zitten met een drankje. Op dat moment begon het bij Piet in te slaan en kreeg meteen weer de leuke herinneringen van onze eerste cake ervaring waar Piet erbij liep als een zwerver.
10 minuten later.. zittend aan de tafel met een glas water voelde ik de cake inslaan als een wildwaterbaan. Ik voelde het bloed door me aderen stromen en mijn lichaam werd zwaar. Op dat moment keken Loes en ik elkaar aan. Loes observeerde me van top tot teen en leek door te hebben dat de cake was ingeslagen.
Op dat moment kon ik niks meer volgen van de gesprekken die gevoerd werden.. alles wat ik in de groep wilde gooien kwam eruit als één lange adem van onzin.
Omdat de meiden vroeg thuis moesten zijn gingen we al vrij vroeg weg om ze thuis te brengen. Ik dacht dat de koude buitenlucht vernuchterend zou werken, maar niets was minder waar. Bij elke windvlaag die door me heen ging maakte ik ongecontroleerde geluiden, de wind scheurde door me heen en ik had het sterfes koud! Plots zag ik het hele wegdek golvend op en neer gaan. Ik kreeg vlinders in me buik en de ongecontroleerde geluiden werden hevige kreunen. De vlinders waren zo hevig dat ik begon te schreeuwen op de maat van het golvende wegdek. Het wegdek kreeg een bruine gloed en ik realiseerde me dat dit geen normale space cake trip zou worden…
Ik weet weinig meer van de weg naar Loes. Ik weet dat ik de grootste onzin heb uitgekraamd en de raarste bewegingen heb gemaakt. Maar eenmaal de meiden te hebben thuis gebracht begon te cake echt zijn werk te doen.
We besloten om nog naar de stad te gaan om daar lekker te genieten van onze trip. Piet die langzaam uit de lichte trip kwam en Rijn die nog weinig tot niks voelde.
Vanaf dat moment werd de trip heviger. Al fietsend keek ik naar mijn handen en zag dat mijn vingers in slow motion bewogen. Ik realiseerde me dat ik ongelukken kon veroorzaken door naar mijn handen te kijken en besloot te stoppen om mijn handen is goed te observeren. Ik draaide met mijn handen en zag bij iedere draai mijn huid mee bewegen. Het leek alsof onder mijn huid zich bloed verplaatste en meeklotste met de bewegingen die ik maakte.
Ik hoorde Piet en Rijn naderen maar kon mijn ogen niet van mijn handen afhouden. Ik hoorde ze duidelijk praten over mij, maar ik kon niet reageren. Het was alsof ik in een roze glazen ruimte stond waar Piet en Rijn buiten stonden. Ik voelde geen kou of wind en dacht binnen te zijn. Ik hoorde Piet en Rijn praten… “hij is helemaal van de kaart” “Ja hij zit er goed in!” “Maar toch lijkt hij op ons te reageren”. “Volgens mij heeft hij een paddoflashback” hoorde ik ze zeggen. Ik volgde het hele gesprek maar kon niet opkijken en/of reageren.
Na zo’n 2 minuten te hebben stil gestaan kreeg ik met veel moeite mijn ogen van me handen en keek ik op. De roze glazen ruimte vervaagde en ik was weer redelijk aanspreekbaar. Damn wat was dit allemaal?! Piet zag me wankelen en wilde niet meer naar de stad. Door mijn aanhoudende gezeur besloten we toch om verder te gaan naar de stad.
Onderweg kreeg ik allemaal kleuren te zien. Het wegdek was bruin, het fietspad geel en de stoep paars. Het gras was helder groen en de molshopen waren bordeaux rood. Ik wist niet wat me overkwam en stond verteld van het sterke effect. Ik deelde de mening met Piet en Rijn dat ik waarschijnlijk in een soort flashback was beland.
Ik weet niet waarom of hoe dat het kwam, maar nog niet eens halverwege zag ik dat we weer terugliepen. Blijkbaar had Piet ons overgehaald om naar huis te gaan. Ik denk dat dit alles speelde na ongeveer 1 uur vanaf de inslag…
Ik keek naar Rijn, en aan zijn blik te zien was hij helemaal verdoofd en gelukkig. Ik had zijn inslag helemaal gemist en vond dat erg jammer! Ik vroeg wat hij voelde, maar kreeg geen zinnig antwoord terug. “Ik tril alsof mijn huid aan het golven is” begon Rijn. “Met grote lange haren en zo vet als een varken.. mijn zweetdruppels glijden over mijn vetrollen en ik...” Zo ging Rijn nog wel een tijdje door. Ik kreeg een ongelofelijke lachkick en begreep volledig hoe hij zich voelde!
Het lachen was me snel vergaan nadat ik opkeek en de weg bekeek.. hij leek eindeloos lang en ik besefte dat we verschrikkelijk langzaam liepen. Sneller kon ik niet., fietsen was haast onmogelijk en mijn benen voelde nog steeds loodzwaar aan. Iedere keer wanneer ik opkeek leken we nog geen 5 meter opgeschoten.
Eindelijk stond ik bij het huis van Piet… Rijn was al afgeslagen en ik stond daar bij de kerk waar Piet woonde. Op dat moment leek de trip nog heviger te worden en werd ik bang voor hetgeen dat komen zou. De kerktoren ging heen en weer.. werd breder en smaller en ik zag duizenden vallende sterren. Ik maakte ongecontroleerde bewegingen en wilde in deze staat niet thuiskomen. Ik had echter geen keus want Piet wilde naar bed.
Ik twijfelde of ik naar binnen moest gaan.. ik stond bij me voordeur en nam mezelf voor om mijn uiterste best te doen normaal over te komen. Ik pakte de sleutel en probeerde het slot te vinden. Dit ging allemaal zó uiterst langzaam en vermoeiend, dat het meer dan één minuut duurde voordat ik eindelijk het slot omgedraaid kreeg. Ik vloekte tegen mezelf.. “Doe eens normaal man! Verman jezelf!”. Die bemoedigende woorden hielpen allemaal niks…
Beseffend dat mijn moeder me 1 minuut lang aan het slot hoort friemelen loop ik zo normaal mogelijk naar binnen. Ik zie elke tegel van kleur veranderen alsof ze me waarschuwen… “Blijf buiten gek!!” Ik herkende nauwelijks mijn eigen huis. Damn! Dit was echt té moeilijk.
Met enorm veel moeite slaag ik erin om mijn fiets binnen te zetten en alle deuren op slot te doen. Ik moest naar het toilet, maar heb verder niets gedaan omdat ik mijn knoop niet open kon krijgen. Ik had geen kracht en coördinatie meer en wankelde de trap op. “Doe normaal! Je loopt nu lang je moeders kamer!” zei ik tegen mezelf. Op me beste Nederlands wens ik mijn moeder een fijne nachtrust en vlucht ik mijn kamer binnen. Hier was ik veilig en kon ik niet ontdekt worden. Na veel gepriegel mijn broek uitgekregen en in mijn bed gaan liggen.. daaaamn er kwamen steeds meer kleuren bij. En nu was er niemand om op mij te letten. Hoe kon het zo ver gaan? Is het dan toch een flashback van de paddo’s?
Ik kon niet zitten of liggen.. mijn kamer was donker maar ik zag allerlei patroontjes en lichten. Ik kreeg hevige hartkloppingen en dacht echt dat het mis zou gaan. Alles schoot door mijn hoofd.. “Wat doen mijn hersenen met me?” en “Nu ben ik levenslang beschadigd.” Maar de voornaamste gedachte was mijn familie vol met hartpatiënten, en dat ik nu ook een hartpatiënt was geworden. Uit ‘angst’ pak ik mijn telefoon en smste Piet wat er allemaal mis met me was en wat er allemaal met me gebeurde. Na het smsje pakte ik mijn prullenbak voor het geval dat ik zou moeten kotsen en ging liggen. Ik ben in slaap gevallen en werd de volgende ochtend gewekt door mijn wekker die vertelde dat het tijd was om naar het werk te gaan…
Met egaal rode ogen heb ik die dag rondgelopen op mijn werkplek. En heb nog zeker een dag moeten herstellen van de trip.
Al met al wil ik niet zeggen dat ik ‘bad’ ging. Ik stond gewoon versteld van wat er allemaal met me gebeurde, en maakte dit allemaal heel erg bewust mee.
Of dit alles nou met de paddo’s te maken had betwijfel ik.. waarschijnlijk zal ik een space cake trip als deze niet meer meemaken.
Het smsje:
“ AL MIJN HART BOOST VEEL TE HARD IK WORD HEEEEG ,EEEH PIET IK SPACE IN MIJN HUIS IK ZIN ALEMA”
geslacht: Man
gewicht: 75 kg
drug: Zelfgebakken space cake met 6 gram wiet (gruis). Verdeeld in 10 plakken dus 0.6 gram per plak. Wederom 1,5 plak gegeten.
En dat is drie…
Na een gezellige dart avond met heel wat biertjes en een goed humeur besloten we om even te gaan poolen. Ik was die avond met Piet, Rijn, Loes en Elisa. Loes en Elisa wisten van ons plan om eens lekker te gaan spacen op de cake en wilde meegaan.
Eenmaal aangekomen in het poolcentrum begonnen we aan de cake. We hadden in totaal 30 minuutjes gepoold toen we besloten om lekker te gaan zitten met een drankje. Op dat moment begon het bij Piet in te slaan en kreeg meteen weer de leuke herinneringen van onze eerste cake ervaring waar Piet erbij liep als een zwerver.
10 minuten later.. zittend aan de tafel met een glas water voelde ik de cake inslaan als een wildwaterbaan. Ik voelde het bloed door me aderen stromen en mijn lichaam werd zwaar. Op dat moment keken Loes en ik elkaar aan. Loes observeerde me van top tot teen en leek door te hebben dat de cake was ingeslagen.
Op dat moment kon ik niks meer volgen van de gesprekken die gevoerd werden.. alles wat ik in de groep wilde gooien kwam eruit als één lange adem van onzin.
Omdat de meiden vroeg thuis moesten zijn gingen we al vrij vroeg weg om ze thuis te brengen. Ik dacht dat de koude buitenlucht vernuchterend zou werken, maar niets was minder waar. Bij elke windvlaag die door me heen ging maakte ik ongecontroleerde geluiden, de wind scheurde door me heen en ik had het sterfes koud! Plots zag ik het hele wegdek golvend op en neer gaan. Ik kreeg vlinders in me buik en de ongecontroleerde geluiden werden hevige kreunen. De vlinders waren zo hevig dat ik begon te schreeuwen op de maat van het golvende wegdek. Het wegdek kreeg een bruine gloed en ik realiseerde me dat dit geen normale space cake trip zou worden…
Ik weet weinig meer van de weg naar Loes. Ik weet dat ik de grootste onzin heb uitgekraamd en de raarste bewegingen heb gemaakt. Maar eenmaal de meiden te hebben thuis gebracht begon te cake echt zijn werk te doen.
We besloten om nog naar de stad te gaan om daar lekker te genieten van onze trip. Piet die langzaam uit de lichte trip kwam en Rijn die nog weinig tot niks voelde.
Vanaf dat moment werd de trip heviger. Al fietsend keek ik naar mijn handen en zag dat mijn vingers in slow motion bewogen. Ik realiseerde me dat ik ongelukken kon veroorzaken door naar mijn handen te kijken en besloot te stoppen om mijn handen is goed te observeren. Ik draaide met mijn handen en zag bij iedere draai mijn huid mee bewegen. Het leek alsof onder mijn huid zich bloed verplaatste en meeklotste met de bewegingen die ik maakte.
Ik hoorde Piet en Rijn naderen maar kon mijn ogen niet van mijn handen afhouden. Ik hoorde ze duidelijk praten over mij, maar ik kon niet reageren. Het was alsof ik in een roze glazen ruimte stond waar Piet en Rijn buiten stonden. Ik voelde geen kou of wind en dacht binnen te zijn. Ik hoorde Piet en Rijn praten… “hij is helemaal van de kaart” “Ja hij zit er goed in!” “Maar toch lijkt hij op ons te reageren”. “Volgens mij heeft hij een paddoflashback” hoorde ik ze zeggen. Ik volgde het hele gesprek maar kon niet opkijken en/of reageren.
Na zo’n 2 minuten te hebben stil gestaan kreeg ik met veel moeite mijn ogen van me handen en keek ik op. De roze glazen ruimte vervaagde en ik was weer redelijk aanspreekbaar. Damn wat was dit allemaal?! Piet zag me wankelen en wilde niet meer naar de stad. Door mijn aanhoudende gezeur besloten we toch om verder te gaan naar de stad.
Onderweg kreeg ik allemaal kleuren te zien. Het wegdek was bruin, het fietspad geel en de stoep paars. Het gras was helder groen en de molshopen waren bordeaux rood. Ik wist niet wat me overkwam en stond verteld van het sterke effect. Ik deelde de mening met Piet en Rijn dat ik waarschijnlijk in een soort flashback was beland.
Ik weet niet waarom of hoe dat het kwam, maar nog niet eens halverwege zag ik dat we weer terugliepen. Blijkbaar had Piet ons overgehaald om naar huis te gaan. Ik denk dat dit alles speelde na ongeveer 1 uur vanaf de inslag…
Ik keek naar Rijn, en aan zijn blik te zien was hij helemaal verdoofd en gelukkig. Ik had zijn inslag helemaal gemist en vond dat erg jammer! Ik vroeg wat hij voelde, maar kreeg geen zinnig antwoord terug. “Ik tril alsof mijn huid aan het golven is” begon Rijn. “Met grote lange haren en zo vet als een varken.. mijn zweetdruppels glijden over mijn vetrollen en ik...” Zo ging Rijn nog wel een tijdje door. Ik kreeg een ongelofelijke lachkick en begreep volledig hoe hij zich voelde!
Het lachen was me snel vergaan nadat ik opkeek en de weg bekeek.. hij leek eindeloos lang en ik besefte dat we verschrikkelijk langzaam liepen. Sneller kon ik niet., fietsen was haast onmogelijk en mijn benen voelde nog steeds loodzwaar aan. Iedere keer wanneer ik opkeek leken we nog geen 5 meter opgeschoten.
Eindelijk stond ik bij het huis van Piet… Rijn was al afgeslagen en ik stond daar bij de kerk waar Piet woonde. Op dat moment leek de trip nog heviger te worden en werd ik bang voor hetgeen dat komen zou. De kerktoren ging heen en weer.. werd breder en smaller en ik zag duizenden vallende sterren. Ik maakte ongecontroleerde bewegingen en wilde in deze staat niet thuiskomen. Ik had echter geen keus want Piet wilde naar bed.
Ik twijfelde of ik naar binnen moest gaan.. ik stond bij me voordeur en nam mezelf voor om mijn uiterste best te doen normaal over te komen. Ik pakte de sleutel en probeerde het slot te vinden. Dit ging allemaal zó uiterst langzaam en vermoeiend, dat het meer dan één minuut duurde voordat ik eindelijk het slot omgedraaid kreeg. Ik vloekte tegen mezelf.. “Doe eens normaal man! Verman jezelf!”. Die bemoedigende woorden hielpen allemaal niks…
Beseffend dat mijn moeder me 1 minuut lang aan het slot hoort friemelen loop ik zo normaal mogelijk naar binnen. Ik zie elke tegel van kleur veranderen alsof ze me waarschuwen… “Blijf buiten gek!!” Ik herkende nauwelijks mijn eigen huis. Damn! Dit was echt té moeilijk.
Met enorm veel moeite slaag ik erin om mijn fiets binnen te zetten en alle deuren op slot te doen. Ik moest naar het toilet, maar heb verder niets gedaan omdat ik mijn knoop niet open kon krijgen. Ik had geen kracht en coördinatie meer en wankelde de trap op. “Doe normaal! Je loopt nu lang je moeders kamer!” zei ik tegen mezelf. Op me beste Nederlands wens ik mijn moeder een fijne nachtrust en vlucht ik mijn kamer binnen. Hier was ik veilig en kon ik niet ontdekt worden. Na veel gepriegel mijn broek uitgekregen en in mijn bed gaan liggen.. daaaamn er kwamen steeds meer kleuren bij. En nu was er niemand om op mij te letten. Hoe kon het zo ver gaan? Is het dan toch een flashback van de paddo’s?
Ik kon niet zitten of liggen.. mijn kamer was donker maar ik zag allerlei patroontjes en lichten. Ik kreeg hevige hartkloppingen en dacht echt dat het mis zou gaan. Alles schoot door mijn hoofd.. “Wat doen mijn hersenen met me?” en “Nu ben ik levenslang beschadigd.” Maar de voornaamste gedachte was mijn familie vol met hartpatiënten, en dat ik nu ook een hartpatiënt was geworden. Uit ‘angst’ pak ik mijn telefoon en smste Piet wat er allemaal mis met me was en wat er allemaal met me gebeurde. Na het smsje pakte ik mijn prullenbak voor het geval dat ik zou moeten kotsen en ging liggen. Ik ben in slaap gevallen en werd de volgende ochtend gewekt door mijn wekker die vertelde dat het tijd was om naar het werk te gaan…
Met egaal rode ogen heb ik die dag rondgelopen op mijn werkplek. En heb nog zeker een dag moeten herstellen van de trip.
Al met al wil ik niet zeggen dat ik ‘bad’ ging. Ik stond gewoon versteld van wat er allemaal met me gebeurde, en maakte dit allemaal heel erg bewust mee.
Of dit alles nou met de paddo’s te maken had betwijfel ik.. waarschijnlijk zal ik een space cake trip als deze niet meer meemaken.
Het smsje:
“ AL MIJN HART BOOST VEEL TE HARD IK WORD HEEEEG ,EEEH PIET IK SPACE IN MIJN HUIS IK ZIN ALEMA”
. Kreeg je nog bericht terug??
