Spacecake (hasj) bad trip

[bonnythebunny]

Background: Ik heb best vaak wiet gerookt, en hasj wat minder vaak dan wiet omdat ik een keer slecht ging na een joint met hasj. Dat was niet zo heftig, was een naar gevoel maar vooral fysiek en na paar keer overgeven ging ik slapen en was het goed. Verder heb ik eerder spacecake gedaan (met wiet) waarvan ik 1 keer bad ging, ook toen was het niet zo heftig maar wel een beetje paranoia en een raar gevoel. Toen had ik ook echt extreem veel ervan gegeten dus logisch.


Deze keer had ik een spacebrownie met hasj waar 0,5gram in zat. Ik heb er bewust maar een kwart van gegeten! Op het begin werd ik stoned en kreeg ik lachkicks etc, maar merkte tussendoor dat ik net iets te stoned was. Daarna werd dat gevoel iets meer, als ik iets zei was ik al meteen de vorige zin vergeten etc. maar ik was nog steeds lacherig. Vervolgens ging ik tegen mijn vriend aan zitten en mijn hoofd soort van in hem begraven. Ik weet niet wat er toen gebeurde, ik was er niet echt bewust van tot mijn vriend zei van gaat het goed, kijk me eens aan? En ik vroeg waarom, want het kostte me teveel moeite om te bewegen. Ik gaf antwoorden op de automatische piloot ofzo. Toen zei hij “zodat je hier weer terugkomt” en toen kwam er een soort besef dat ik inderdaad weg was. Toen deed ik m’n ogen weer open en kwam overeind waardoor ik inderdaad terugkwam. Ik weet niet waar ik was maar ik weet dat het naar voelde, toen dat besef kwam begon ik te huilen. Huilen werd steeds erger en ik begon te hyperventileren en heel hard te schreeuwen, ik kon er niet mee stoppen. Soms stopte ik ff en begon ik weer te schreeuwen. Dat schreeuwen begon steeds omdat ik mezelf weg voelde vallen in een andere dimensie. Ik kon niet zien wat daar was, ik wist alleen dat ik er niet wilde zijn en dat ik doodsbang was. Ik heb nog nooit zulke angst gevoeld in mijn leven. Ik had ook het gevoel dat mijn keel werd dichtgeknepen, het voelde letterlijk zo en ademen ging moeilijk daardoor. Na een paar keer in en uit die dimensie te gaan (waarbij ik elke keer als ik erin ging hard heb geschreeuwd en gehuild) stopte het, maar het nare gevoel bleef. Mijn vriend probeerde me te helpen door tegen me te praten, maar het kostte me heel veel moeite om te concentreren of antwoord te geven op zijn afleidende vragen. Het nare gevoel bleef heel lang, op het begin was ik steeds bang dat ik weer terug zou gaan in die enge dimensie. Ik bleef nog steeds het gevoel hebben dat ik tussen realiteit en iets anders aan het schommelen was en soms even weg was, maar gelukkig niet meer zo extreem naar als tijdens die paniekaanval(?). Ik was nog steeds angstig, ik was bang dat ik me voor altijd zo angstig zou blijven voelen en dat de enige oplossing zelfmoord was. Ik was ook even bang dat ik bezeten was. Het voelde ook alsof mijn ziel eruit werd getrokken, of dat iemand dat probeerde en ik moest daar tegen vechten. Het werd langzamerhand minder heftig maar nog steeds naar. Ik kon ook niets doen, behalve zitten en wachten tot het minder werd en proberen mijn gedachten niet bij nare dingen te laten komen. Uiteindelijk ging ik in bed liggen maar durfde het licht nog niet uit. Ik was nog steeds paranoid maar een stuk minder. Op een gegeven moment werd ik zo moe dat ik niet meer wakker kon blijven en ben ik gaan slapen. ‘S ochtends voelde ik me nog een beetje raar, maar op zich was alles weer normaal.


Ik ben heel erg in de war, eraan terugdenken is heel vervelend. Ik denk dat het een bad trip was maar ik begrijp veel dingen niet helemaal. Ik kan nog steeds niet zeggen wat er precies gebeurd is, maar weet wel dat het gevoel heel echt was. Een paar mensen dachten aan een psychose? Maar dat lijkt me niet want ik zag geen hallucinaties of stemmen of dingen die er niet zijn oid. Het was alleen een extreem naar gevoel waar ik niet uit kon komen en het enige wat ik wist is dat ik daar niet wilde zijn. Ik moest er steeds tegen vechten om niet ‘meegenomen’ te worden naar die nare dimensie. Ik schreeuwde volgens mij omdat het zowel fysiek pijn deed als vanuit angst. Alleen heb ik nog nooit gehoord dat iemand ging schreeuwen tijdens een bad trip.. Ik had er geen controle over.

Ik vraag me af waar het aan heeft gelegen. Ik heb een kwart gegeten terwijl volgens de verkoper je een hele zou moeten kunnen eten per persoon (dan was ik echt dood geweest haha). Ik heb wel ervaring met depressie en angststoornis... maar niet heel heftig had ik het idee.
Voor mij in elk geval geen spacecake meer, maar ik vraag me af of mensen iets uit mijn verhaal herkennen?

 

[Cerberus]

Ik heb nog geen spacecake gedaan, maar ik kan wel gokken waarom je een nare ervaring had: je wou niet loslaten. Een van de hoofdregels om een goeie trip te hebben is loslaten en genieten van de show. Je hebt je proberen te verzetten tegen de trip.

 

[bonnythebunny]

Ik heb nog geen spacecake gedaan, maar ik kan wel gokken waarom je een nare ervaring had: je wou niet loslaten. Een van de hoofdregels om een goeie trip te hebben is loslaten en genieten van de show. Je hebt je proberen te verzetten tegen de trip.

Wat bedoel je precies? Heb je alles wel gelezen? Ik heb al vaker spacecake gehad en dat ging prima. Ik begon pas met verzetten toen het zo'n naar en duister gevoel was. Je hebt het zelf nog nooit gedaan, dus komt beetje over alsof je maar wat uitkraamt nu.

 

[Cerberus]

Ja ik heb gelezen en nee het maakt niet uit of je het al eerder gehad hebt of niet. En het is niet omdat ik het zelf nog niet gehad heb, dat ik niets weet over het onderwerp. Apprecieer je beschuldiging niet.

 

[witte270]

Wow, heftig, heb zelf regelmatig space brownies / pot brownies op het menu staan meestal met 3 gram White widow erin. Een halve gram hasj is misschien slecht gevallen, dat is met drug soms zo dat het de ene keer slecht valt en de andere keer niet.

Ik heb wel een keer op space cake gehad dat ik paranoïde werd, dus de hele tijd dacht dat er meer mensen waren in de kamer dan er daadwerkelijk waren, ik vroeg steeds wie er waren en vind het effect erg heftig. Echter niet dat ik op zo'n duistere plek als jij bent beland.

Wat @Cerberus al aangaf is het goed alles los te laten, ik kan ook een beetje lezen dat het toen minder werd. Op zo'n moment extreem vervelend en moeilijk maar zeker essentieel.

 

[bonnythebunny]

@witte270 klopt, het kan de ene keer slecht vallen en andere keer niet. Heb eerder minstens 3 keer zo veel gegeten en ging prima.
Paranoide was ik zeker, maar op hele duistere plek inderdaad. Had juist het gevoel dat toen ik erin meeging het zo slecht werd, het werd minder toen ik probeerde 'terug te komen' zeg maar. Angst/angststoornissen ben ik trouwens helaas heel bekend mee, dus misschien dat dat ook zijn rol heeft gespeeld in hoe ik het ervaren heb?

 

[bonnythebunny]

Ja ik heb gelezen en nee het maakt niet uit of je het al eerder gehad hebt of niet. En het is niet omdat ik het zelf nog niet gehad heb, dat ik niets weet over het onderwerp. Apprecieer je beschuldiging niet.

Niet m'n bedoeling om je te beschuldigen, maar ik apprecieer de manier waarop je bepaalt wat ik deed ("je hebt je proberen te verzetten tegen de trip") niet, en dat naast het feit dat je er zelf geen ervaring mee hebt komt een beetje raar over

 

[Lid 147000]

Zoo dat is een hele nare belevenis geweest zeg!
Je hebt zoals je beschrijft een kwart van 0.5 gr brownie gegeten.
Die cake en brownies zijn vaak gemaakt door iemand die er werkt of een bekende
en die zijn vaak altijd een stukkie sterker dan ze denken of zeggen.
En dat je een kwart neemt is niet direct ook een 1/4 van 0.5gr.
Je kan ook een stuk hebben gegeten met 0.3 in jouw 1/4.
Hoe je de klachten ervaarde in het begin,
komt omdat het sterker begon dat je verwachte,
en daar van schrikt lichamelijk/geestelijk.
Door die reactie ontwikkelde je een klassieke paniek aanval.

Hyperventilatie door te haastig te ademen door angst.
Emoties die veel meer versterkt worden.
Stress geestelijke en lichamelijk.
Dicht geknepe keel, geen of moeilijk adem halen.

Dat zorgt voor veel stress en lichamelijke klachten.
En dan de angst tegelijk om je denkt dat het nu verkeerd gaat aflopen etc.
Waardoor je nog langer in zo'n paniek aanval blijft.
Daarbij begon je door de brownie ook visueel te trippen en gekke
theorieën en beelden is niet vreemd.
Dan zakt alles een beetje soms en denk je he he
en dan komt het opeens weer terug.
Angst om je zelf helemaal te verliezen en
ook zelfmoord ideeën als je zo wanhopig wordt
door alle spanning, stress, angst is ook te begrijpen.
Je wil dat het stopt en direct!
Het dubbele van een paniek aanval is,
dat je lichaam je voor de gek houdt.
Deze start een angst reactie vechten/vluchten op.
En dan adem je een paar keer te haastig en heb
je de hyperventilatie erbij.
Dat levert moeilijk ademen op en door te haastig te ademen.
Dan krijg je ook vaak pijn op borst en een drukkend gevoel.
Dan denk jij in je angst dat er een hart aanval aan komt.
Waardoor je je hartslag weer sky high brengt.
Zo wordt je door je lichaam bezig gehouden met allemaal nare klachten.
En het blijft maar doorgaan als je angt en stress blijft aanmaken.
Je kan als het nog weer is gebeurd,
het beste even weggaan waar je bent en buiten gaat wandelen
samen met iemand, goed proberen je ademhaling weer normaal te krijgen.
En probeer te praten en afleiding te vinden samen dan zal je merken
dat de klachten ook weer redelijk snel kunnen verdwijnen.
na 15 min buiten met hulp is wel haalbaar.

Je hebt geen psychose gehad hoor.
Ik weet toevallig dat dat stuk complexer is en begint
al met eerste klachten en rustig opbouwen in 2 dagen
voor het psychotisch wordt en zelf ben je
niet persee angstig want je zit voor je gevoel bijvoorbeeld
op de bank maar staat buiten bij de stoplichten.
Veel stemmen en geluiden etc. heb je daar ook mee in het begin.
En ontstaat niet persee door drugs maar dat je hersens iets niet kunnen verwerken.
Mijn ex heeft de ziekte manisch depressief en als ze teveel naar manisch ging
dan begon ze ook allemaal symptomen te krijgen en werd het helaas ook soms een psychose.
En wees blij want als je dat eenmaal gaat ontwikkelen word je er vatbaar voor.
En indd ze heeft het vaker gekregen. En je kan er in blijven hangen voor dagen...

Uiteindelijk komen en gaan die Visuals en vreemde dingen die je ziet,
en heb je je paniek onder controle dan bezig blijven met afleiding
door dingetjes te doen. Dan heb je de meeste kans dat het afzakt.
En dan krijg je ook een gevoel van verlichting dat het einde misschien wel in zicht is.
Als je dan eenmaal weer lichamelijk en geestelijk tot rust bent gekomen,
dan val je heel snel in slaap omdat het zo'n heftige gebeurtenis is word je zo moe.

Je hebt helaas een bad trip gekregen en een paniek aanval...

Je begon dat je al soms niet lekker ging op wiet en hasj.
Als je zelf een angst / depressie stoornis hebt dan
dan kan je beter niet blowen want dat versterkt
vaak je angst direct en dan heb je weer kans
dat je een paniek aanval aanmaakt en is het circus weer kompleet.
En geen brownies en wietcake meer verlopig of nooit meer.
Dat werkt gewoon extra heftig voor jouw klachten.
En nu je zo'n bad trip hebt gekregen ga je straks
als je weer is wilt blowen daar ongemerkt ook aan denken.
En word je nerveus en dan komt de angst en stress weer en
zit je weer in een rot situatie!

Ik heb dat ook ontwikkeld na zo fout gaan van een trip.
Ben er wel blij mee want zo rook ik al jaren geen wiet meer ook lol
Zodra ik weer een paar hijsjes nam dan was het heel snel van nerveus naar angst
en je zelf rustig houden en bezig houden dat het niet overgaat in een paniek aanval.

Ga lekker dingen doen die je ontspanning geven en als het lekker weer is naar buiten
komende dagen.

Goed dat je het toch hier zo beschrijft wat je overkomen is,
dat helpt je ook beter verwerken en het te accepteren.

 

[Cerberus]

Niet m'n bedoeling om je te beschuldigen, maar ik apprecieer de manier waarop je bepaalt wat ik deed ("je hebt je proberen te verzetten tegen de trip") niet, en dat naast het feit dat je er zelf geen ervaring mee hebt komt een beetje raar over

Het staat letterlijk te lezen in je trip report dat je je verzet. @witte270 leest het er ook in, dus ben niet aan het fantaseren. Je reageert véél te gepikeerd voor niets en dat demotiveert om verder fatsoenlijk op je te reageren.

 

[Mindless]

Dit klinkt toch wel als klassiek stevig 'bad' gaan. Je hebt een nare gedachte/naar gevoel, schrikt daarvan, schiet in fight/flight modus, er komen meer nare gedachten/gevoelens waar je vervolgens op gefixeerd raakt (je gaat erin mee), die fixatie en de weerstand/angst ontregelt je ademhaling wat je vervolgens nog angstiger maakt en de paniek is compleet. De cirkel is rond en nu zit je in een patroon van zichzelf in stand houdende paniek.

@witte270 klopt, het kan de ene keer slecht vallen en andere keer niet. Heb eerder minstens 3 keer zo veel gegeten en ging prima.
Paranoide was ik zeker, maar op hele duistere plek inderdaad. Had juist het gevoel dat toen ik erin meeging het zo slecht werd, het werd minder toen ik probeerde 'terug te komen' zeg maar. Angst/angststoornissen ben ik trouwens helaas heel bekend mee, dus misschien dat dat ook zijn rol heeft gespeeld in hoe ik het ervaren heb?

Maar er in mee gaan is niet hetzelfde als acceptatie. Er in meegaan is eigenlijk zeggen tegen je negatieve gedachten: ik geloof je en ik luister naar wat je nog meer te zeggen hebt. Acceptatie daarentegen is iets heel anders. Acceptatie is alles toelaten in jou(w bewustzijn). Dit is vergelijkbaar met naar de lucht kijken en alle wolken voorbij zien drijven. In acceptatie is er een erkenning dat de wolken er zijn, maar er wordt geen waardeoordeel aan gegeven. Ze mogen allemaal voorbij komen in jouw lucht. Echter, in meegaan in de gedachte/het gevoel geef je een negatief waardeoordeel aan een specifieke wolk, waardoor die wolk dat terug zal bevestigen aan jou door in jouw beleving als nog negatiever ervaren te worden. Je kunt letterlijk in de vorm van de wolk je geprojecteerde angst terugzien.

Dat het minder sterk werd door 'terug te komen' kan een tijdelijk effect zijn, maar is geen echte oplossing. Hierdoor stel je de confrontatie alleen maar uit.

Niet m'n bedoeling om je te beschuldigen, maar ik apprecieer de manier waarop je bepaalt wat ik deed ("je hebt je proberen te verzetten tegen de trip") niet, en dat naast het feit dat je er zelf geen ervaring mee hebt komt een beetje raar over

Deze quote geeft aan dat je je verzette tegen de ervaring:

Ik kon ook niets doen, behalve zitten en wachten tot het minder werd en proberen mijn gedachten niet bij nare dingen te laten komen.

Wederom: wachten tot het minder wordt is geen acceptatie. Dat is zeggen tegen de wolk die nu in de lucht is dat deze niet goed is en dat je hem het liefst zo snel mogelijk uit je lucht hebt. Maar de wolk is er en gaat niet weg omdat jij dat wil. Het enige wat er zal gebeuren is dat jouw weerstand je angst zal projecteren op die wolk.

Dit is trouwens geen kritiek op jou. Het is heel begrijpelijk dat je wilt dat het voorbij is. Met name wanneer je onder invloed bent van psychedelica of wiet, worden je angsten ook nog eens flink versterkt. Maar dat veranderd niets aan hoe je hier het beste mee omgaat, met echte acceptatie en niet met wachten tot het voorbij is en meegaan in het narratief: het verhaal dat je middels je gedachten aan jezelf vertelt.

Voor mij in elk geval geen spacecake meer, maar ik vraag me af of mensen iets uit mijn verhaal herkennen?

Afgaande op je verhaal heb ik hetzelfde ervaren op ALD-52 + wiet. Inclusief het realistische gevoel van mijn keel dichtgeknepen krijgen en bezeten te zijn. Een gevoel dat toch het beste omschreven kan worden als 'demonisch'. Dit was zo realistisch dat ik maandenlang overtuigd was dat er zoiets is als écht bezeten zijn. Dat er echt autonome entiteiten zijn die jou tegen je wil in min of meer de hel in trekken. Na een lange tijd van reflectie en meditatie ben ik van dat geloof afgekomen. Kijk, wij mensen hebben een onderbewuste. Wat dat betekent, is dat er dingen in jou zijn die je niet ziet. Dingen die je niet ziet houden zich schuil in de schaduw/duisternis. Normaal blijven die dingen daar ook zitten. We hebben een onderbewuste, zodat we dingen die we niet willen voelen niet hoeven te voelen. Maar dat betekent niet dat ze weg zijn. Ze blijven daar zitten "wachten" tot de omstandigheden juist zijn voor ze om aan de oppervlakte te komen. Dit kan bijvoorbeeld een gebeurtenis zijn die een relatie heeft met iets in je onderbewuste. Maar ook het gebruiken van met name psychedelica en wiet kunnen de aanleiding zijn, omdat deze middelen de deur naar je onderbewuste meer openzetten. Ook kun je bewust de omstandigheden creëren om je onderbewuste naar boven te laten komen, dit noemen we meditatie.

Mijn opvatting is dat omdat deze dingen zich schuilhouden in de duisternis van je onderbewuste, ze een "demonisch" karakter krijgen. Dit betekent niet dat het demonen zijn, maar dat ze voor jou die kwaliteit lijken te hebben wanneer je ze niet oprecht accepteert, maar weerstand tegen ze biedt. Ze zijn als boze kleine kinderen die, als je ze negeert, alleen nog maar bozer worden. De enige manier waarop ze stil worden, is door liefdevolle acceptatie. Ze wíllen naar jou toekomen, voor jouw acceptatie.

Het dichtgeknepen keel gevoel verklaar ik trouwens door ernstig verstoorde ademhaling. Wanneer je jezelf verliest in het verhaal van je negatieve gedachten, wordt je ademhaling oppervlakkig. 1 van de symptomen daarbij, is de sensatie van een dichtgeknepen keel. In jouw paniek en de staat van onder invloed zijn is er niet zoveel voor nodig om daar meer van te maken dan dat.

Ik raad je aan om zo nu en dan te gaan zitten en simpelweg te gaan letten op je ademhaling. Precies zoals hierboven beschreven met de wolken. Je wilt de ademhaling niet controleren, maar slechts observeren. Bewustzijn van de ademhaling is je veiligheidszone. Dat is de basis waarin acceptatie kan plaatsvinden. Het is ook het beste redmiddel om uit een paniekaanval te komen. Met de inademing ververs/vernieuw je je bewustzijn, met de uitademing laat je het oude los. Dit zorgt er ook voor dat je je ademhaling programmeert om beter te verlopen op de momenten dat je je er niet zo bewust van bent.

Sorry voor de lange post, maar het leek me belangrijk om dit in detail uit te schrijven. Hopelijk heb je er wat aan en wees gerust: er is niets om bang voor te zijn. Het probleem is angst voor angst. Angst hoeft niet gevreesd te worden, maar het moet wel geaccepteerd worden. En uiteraard moet je nu geen wiet of psychedelische middelen gaan gebruiken de eerstkomende tijd.

 

[Eik]

Wat een nare ervaring @bonnythebunny. Dit soort paniek ken ik van tripmiddelen en dat is geen feestje! Sterke reactie @Mindless ik denk dat bonny daar zeker wat van kan leren als het gaat om acceptatie. Al is accepteren van een dergelijke situatie altijd makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk...

Ik ben het met het gros van je post eens Mindless maar ik vind dat je wel een heel duister beeld schetst van ons onderbewustzijn.

We hebben een onderbewuste, zodat we dingen die we niet willen voelen niet hoeven te voelen.

Mijn opvatting is dat omdat deze dingen zich schuilhouden in de duisternis van je onderbewuste, ze een "demonisch" karakter krijgen.

Ik heb juist vaak ervaren dat er heel veel liefde, schoonheid en dankbaarheid komt opborrelen vanuit mijn onderbewustzijn tijdens psychedelische trips. Ik denk dat voor de meeste mensen zowel mooie als negatieve gevoelens en ervaring opgesloten liggen in het onderbewustzijn.

 

[Mindless]

Wat een nare ervaring @bonnythebunny. Dit soort paniek ken ik van tripmiddelen en dat is geen feestje! Sterke reactie @Mindless ik denk dat bonny daar zeker wat van kan leren als het gaat om acceptatie. Al is accepteren van een dergelijke situatie altijd makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk...

Thanks en het is altijd een stuk makkelijker gezegd dan gedaan ja.

Ik ben het met het gros van je post eens Mindless maar ik vind dat je wel een heel duister beeld schetst van ons onderbewustzijn.

Ik heb juist vaak ervaren dat er heel veel liefde, schoonheid en dankbaarheid komt opborrelen vanuit mijn onderbewustzijn tijdens psychedelische trips. Ik denk dat voor de meeste mensen zowel mooie als negatieve gevoelens en ervaring opgesloten liggen in het onderbewustzijn.

Uiteraard heb ik ook geregeld tijdens trippen dat ik een mooie herinnering heb zoals denken aan een dierbaar iemand, waar ik dan grote dankbaarheid en liefde voor voel.

Persoonlijk zie ik de echt duistere dingen als kwalitatief anders dan slechts herinneringen denk ik. Trauma bijvoorbeeld kan zo diep in schaduw gelegen zijn, dat het daar kan zitten als een solide klomp, een contractie die je energie tegenhoudt en gebruikt om zichzelf te voeden. Een neutrale of mooie herinnering heeft een veel lichtere transparante kwaliteit. Het onderbewuste is nogal een gelaagd iets, met plekken die relatief helder zijn en plekken die zeer duister zijn. Je hebt dus denk ik wel gelijk dat het niet alleen maar regelrecht demonische shit is die daar zit.

 

[henkie2]

Jammer dat de spacecake zo slecht bevallen is! Ben zelf een groot liefhebber van de psychedelic effecten van cannabis edibles.

Mijn advies is om een lange THC break te nemen, tenminste vier weken ofzo. In die periode gewoon lekker genieten van het leven, goed eten en sporten enzo als je daarvan houdt. En daarna, als je dat nog wilt, in kleine hoeveelheden weer wiet/hasj te roken (met een bong bijvoorbeeld) om het gevoel terug te krijgen. Als dat goed voelt, weer een klein stukje spacecake eten Liefst eentje die je zelf gemaakt hebt zodat je exact weet hoeveel erin zit. Succes!

 

[bonnythebunny]

Jammer dat de spacecake zo slecht bevallen is! Ben zelf een groot liefhebber van de psychedelic effecten van cannabis edibles.

Mijn advies is om een lange THC break te nemen, tenminste vier weken ofzo. In die periode gewoon lekker genieten van het leven, goed eten en sporten enzo als je daarvan houdt. En daarna, als je dat nog wilt, in kleine hoeveelheden weer wiet/hasj te roken (met een bong bijvoorbeeld) om het gevoel terug te krijgen. Als dat goed voelt, weer een klein stukje spacecake eten Liefst eentje die je zelf gemaakt hebt zodat je exact weet hoeveel erin zit. Succes!

Dankjewel voor je advies! Voorlopig neem ik inderdaad even een break, ff geen behoefte aan wiet. Mocht ik ooit weer doen zal ik een bong proberen!

 

[bonnythebunny]

@Justme83 Bedankt voor je uitgebreide antwoord en advies, waardeer ik heel erg.

Zoo dat is een hele nare belevenis geweest zeg!
Hoe je de klachten ervaarde in het begin,
komt omdat het sterker begon dat je verwachte,
en daar van schrikt lichamelijk/geestelijk.
Door die reactie ontwikkelde je een klassieke paniek aanval.

Bad trip en paniekaanval is inderdaad wat ik ook denk dat het is, zo heeft het ook gevoeld en herkende inderdaad de kenmerken van psychose niet in mijn ervaring. Veel dingen die je beschrijft herken ik! Ik heb eerder paniekaanvallen gehad (zonder drugs) en dat voelde ook zo, alleen nu was het minstens 100 x erger. Heb het idee dat ik in een loop terecht kwam, zoals je beschrijft dat ik me angstig voelde en door de fysieke spanning (ademhaling en hartslag etc) ging ik rare dingen bedenken en werd het erger.
Kan me goed voorstellen dat er meer dan een kwart van 0,5 gram in zat. Ik vraag me wel af hoe het zo is omgeslagen, want ik voelde me eerst juist goed

Je begon dat je al soms niet lekker ging op wiet en hasj.
Als je zelf een angst / depressie stoornis hebt dan
dan kan je beter niet blowen want dat versterkt
vaak je angst direct en dan heb je weer kans
dat je een paniek aanval aanmaakt en is het circus weer kompleet.
En geen brownies en wietcake meer verlopig of nooit meer.
Dat werkt gewoon extra heftig voor jouw klachten.

Ook dit herken ik heel erg!! Heb al vaker gehad dat als ik iets voelde wat niet helemaal chill was,
ik meteen bang was voor een bad trip. Zoals ik het eerder had. Maar ik had nooit kunnen bedenken dat het zo erg zou kunnen zijn.
Nu ga ik er zeker ook aan denken, ik ga voorlopig niet meer blowen en ik denk nooit meer spacecake doen. Ik was inderdaad heel erg uitgeput na het hele gebeuren...

Ga lekker dingen doen die je ontspanning geven en als het lekker weer is naar buiten
komende dagen.

Goed dat je het toch hier zo beschrijft wat je overkomen is,
dat helpt je ook beter verwerken en het te accepteren.

Bedankt voor je support en begrip, het heeft zeker geholpen om het hier te delen en dit soort reacties te lezen. Het is zaterdag gebeurd en had wel een paar dagen nodig om het te verwerken en te accepteren...

 

[bonnythebunny]

Dit klinkt toch wel als klassiek stevig 'bad' gaan. Je hebt een nare gedachte/naar gevoel, schrikt daarvan, schiet in fight/flight modus, er komen meer nare gedachten/gevoelens waar je vervolgens op gefixeerd raakt (je gaat erin mee), die fixatie en de weerstand/angst ontregelt je ademhaling wat je vervolgens nog angstiger maakt en de paniek is compleet. De cirkel is rond en nu zit je in een patroon van zichzelf in stand houdende paniek.

Dat is precies wat ik voelde inderdaad. Een paniekaanval maar x 100, waarin ik ging spirallen en het een cirkel werd.

Maar er in mee gaan is niet hetzelfde als acceptatie. Er in meegaan is eigenlijk zeggen tegen je negatieve gedachten: ik geloof je en ik luister naar wat je nog meer te zeggen hebt. Acceptatie daarentegen is iets heel anders. Acceptatie is alles toelaten in jou(w bewustzijn). Dit is vergelijkbaar met naar de lucht kijken en alle wolken voorbij zien drijven. In acceptatie is er een erkenning dat de wolken er zijn, maar er wordt geen waardeoordeel aan gegeven. Ze mogen allemaal voorbij komen in jouw lucht. Echter, in meegaan in de gedachte/het gevoel geef je een negatief waardeoordeel aan een specifieke wolk, waardoor die wolk dat terug zal bevestigen aan jou door in jouw beleving als nog negatiever ervaren te worden. Je kunt letterlijk in de vorm van de wolk je geprojecteerde angst terugzien.

Ik snap wel wat je zegt, maar hoe accepteer je zonder erin mee te gaan? Oprechte vraag... Ik ben inderdaad gaan 'wachten' met het idee van, nu voel ik me eenmaal zo en me er proberen tegen te verzetten is geen optie. (Dit ging ik pas doen toen het slecht ging)

Maar de reden dat ik het zo opvatte is omdat er gezegd werd dat ik me tegen de trip heb verzet en de volgende keer gewoon maar moet loslaten (alsof dat al zo makkelijk is) terwijl ik me pas ging verzetten toen ik bad ging, daarvoor niet. Als ik me pas ging verzetten nadat ik zulke nare gevoelens en gedachten kreeg....dan is het verzetten niet de oorzaak van de bad trip, lijkt me? Correct me if I'm wrong! Ik ging best lekker en opeens sloeg het om, en na die peak begon ik met verzetten omdat ik geen andere optie zag. En ik zie het niet als kritiek op mij! Het is fijn om er op een andere manier naar te kijken, ik begrijp je uitleg heel goed en je metafoor met wolken ook. Ik vraag me af wat ik had moeten doen om het te accepteren zonder erin mee te gaan. Ik heb bijv met andere psychedelics zoals 2CB ook momenten gehad dat ik bad ging, maar hierbij kon ik het makkelijk accepteren en sturen. Daarbij voelde het als een soort bushalte waar ik langskwam, en dan gewoon weer door ging. Sommige bushaltes waren wat leuker om langs te komen dan andere, maar was verder niet erg. Wat betreft het accepteren zonder erin mee te gaan, heb jij dat jezelf aan kunnen leren na jouw bad trip?

Afgaande op je verhaal heb ik hetzelfde ervaren op ALD-52 + wiet. Inclusief het realistische gevoel van mijn keel dichtgeknepen krijgen en bezeten te zijn. Een gevoel dat toch het beste omschreven kan worden als 'demonisch'. Dit was zo realistisch dat ik maandenlang overtuigd was dat er zoiets is als écht bezeten zijn. Dat er echt autonome entiteiten zijn die jou tegen je wil in min of meer de hel in trekken. Na een lange tijd van reflectie en meditatie ben ik van dat geloof afgekomen. Kijk, wij mensen hebben een onderbewuste. Wat dat betekent, is dat er dingen in jou zijn die je niet ziet. Dingen die je niet ziet houden zich schuil in de schaduw/duisternis. Normaal blijven die dingen daar ook zitten. We hebben een onderbewuste, zodat we dingen die we niet willen voelen niet hoeven te voelen. Maar dat betekent niet dat ze weg zijn. Ze blijven daar zitten "wachten" tot de omstandigheden juist zijn voor ze om aan de oppervlakte te komen. Dit kan bijvoorbeeld een gebeurtenis zijn die een relatie heeft met iets in je onderbewuste. Maar ook het gebruiken van met name psychedelica en wiet kunnen de aanleiding zijn, omdat deze middelen de deur naar je onderbewuste meer openzetten. Ook kun je bewust de omstandigheden creëren om je onderbewuste naar boven te laten komen, dit noemen we meditatie.

Ik dacht op dat moment ook ECHT oprecht dat ik bezeten kon zijn, terwijl ik hier nooit echt in geloofd heb per se. Voelde inderdaad alsof iets of iemand me probeerde mee te trekken. Ik snap nu ook echt dat er mensen zijn die erin geloven dat bezeten zijn echt kan. Ik weet zelf wel beter, maar kan hetgeen wat ik voelde echt niet anders beschrijven dan dat. Wel heel naar voor je dat je dit ook gevoeld heb, want dit wens ik niemand toe... En tegelijkertijd wel fijn om te weten dat ik niet de enige ben dus dit stelt me wel gerust Er zou van alles in mijn onderbewustzijn kunnen zitten wat naar boven gekomen kon zijn toen. Wist jij bij jou wel wat de aanleiding was (wat de gebeurtenis was) wat naar boven kwam uit je onderbewuste, of was het ook alleen een gevoel?
Door deze ervaring durf ik eigenlijk geen LSD te gebruiken (nog nooit gedaan, ik was al hesitant maar nu nog meer)

Ik raad je aan om zo nu en dan te gaan zitten en simpelweg te gaan letten op je ademhaling. Precies zoals hierboven beschreven met de wolken. Je wilt de ademhaling niet controleren, maar slechts observeren. Bewustzijn van de ademhaling is je veiligheidszone. Dat is de basis waarin acceptatie kan plaatsvinden. Het is ook het beste redmiddel om uit een paniekaanval te komen. Met de inademing ververs/vernieuw je je bewustzijn, met de uitademing laat je het oude los. Dit zorgt er ook voor dat je je ademhaling programmeert om beter te verlopen op de momenten dat je je er niet zo bewust van bent.

Sorry voor de lange post, maar het leek me belangrijk om dit in detail uit te schrijven. Hopelijk heb je er wat aan en wees gerust: er is niets om bang voor te zijn. Het probleem is angst voor angst. Angst hoeft niet gevreesd te worden, maar het moet wel geaccepteerd worden. En uiteraard moet je nu geen wiet of psychedelische middelen gaan gebruiken de eerstkomende tijd.

Angst heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven en komt nog steeds vaak terug in mijn dagelijks leven (gelukkig wel minder). Zou dus heel goed een link kunnen zijn. Ik heb vaker paniekaanvallen gehad waarbij mijn ademhaling verstoord werd, dus makes sense wat je zegt. Maar dat was natuurlijk niet op dit level. Thanks voor je advies, ik ga proberen om ademhalingsoefeningen een onderdeel van mijn routine te maken.

Ik waardeer je lange post heel erg! Thnx voor het advies en dat je de tijd hebt genomen om het uitgebreid uit te typen. Heb hier echt heel erg veel aan. Dit is ook wat ik hoopte dat ik eruit zou halen door het te posten op een forum. Al het begrip, nieuwe inzichten en herkenning helpen me het beter te begrijpen en te accepteren.

 

[bonnythebunny]

Wat een nare ervaring @bonnythebunny. Dit soort paniek ken ik van tripmiddelen en dat is geen feestje! Sterke reactie @Mindless ik denk dat bonny daar zeker wat van kan leren als het gaat om acceptatie. Al is accepteren van een dergelijke situatie altijd makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk...

Ik ben het met het gros van je post eens Mindless maar ik vind dat je wel een heel duister beeld schetst van ons onderbewustzijn.

Ik heb juist vaak ervaren dat er heel veel liefde, schoonheid en dankbaarheid komt opborrelen vanuit mijn onderbewustzijn tijdens psychedelische trips. Ik denk dat voor de meeste mensen zowel mooie als negatieve gevoelens en ervaring opgesloten liggen in het onderbewustzijn.

Hier heb je wel gelijk in! We vergeten vaak dat er ook veel goede dingen zitten in ons onderbewustzijn, maar die zijn niet zo confronterend als ze naar boven komen dus misschien ligt daarom de focus meer op de duistere kant als we het hebben over onderbewustzijn.

En ja, ik had niet echt verwacht dat acceptatie zo'n dingetje zou zijn... het is niet makkelijk, maar erover posten en praten helpt wel heel erg.

 

[Eik]

En ja, ik had niet echt verwacht dat acceptatie zo'n dingetje zou zijn... het is niet makkelijk, maar erover posten en praten helpt wel heel erg.

Acceptatie is zeker niet makkelijk! Iedereen roept wel heel gemakkelijk je moet accepteren / loslaten. Maar als jij je op dat moment heel slecht voelt en onder invloed bent van cannabis of een psychedelicum kan het in de praktijk heel wat lastiger zijn om dat ook daadwerkelijk te doen!

Toch is het wel goed om het tegen jezelf en elkaar te blijven zeggen dat dat de oplossing is. Bij mijn heftigste DMT ervaring werd alles op gegeven moment zo overweldigend dat ik even in paniek raakte. Een soort oergevoel van "dit kan ik niet aan! Help?!" Het voelde aan als een soort van "mentaal verdrinken". Dit was heel heftig maar stopte abrupt toen ik een stemmetje in mezelf hoorde "Eik je moet loslaten"... Vanaf dat moment was de paniek meteen weg.

Ik ben ervan overtuigd dat ik die "loslaat-reflex" had omdat ik al vaker heb getript en diep van binnen heb geintegreerd dat loslaten de oplossing is. Dat wil overigens absoluut niet zeggen dat het bij mij niet fout kan lopen. Die illusie heb ik totaal niet. Ik vind trippen elke keer weer spannend en besef me heel goed dat het altijd een keer fout kan lopen. Maar dit geeft volgens mij wel aan dat je tot op zekere hoogte kunt leren omgaan met trippen.

Ik denk overigens dat accepteren/loslaten een vaardigheid is die ook buiten het trippen heel nuttig kan zijn in de rest van je leven.

 

[Mindless]

Ik snap wel wat je zegt, maar hoe accepteer je zonder erin mee te gaan? Oprechte vraag... Ik ben inderdaad gaan 'wachten' met het idee van, nu voel ik me eenmaal zo en me er proberen tegen te verzetten is geen optie. (Dit ging ik pas doen toen het slecht ging)

Dit is dus hetgeen wat een stuk makkelijker is in theorie dan in de praktijk.

Het is een soort blijven bij jezelf. Gedachten/gevoelens proberen je aandacht te trekken, maar daar ga je niet in mee. Je erkent het bestaan ervan wel, maar je (aandacht) verliest zichzelf er niet in. Zoals gezegd, door te oefenen terug te komen naar observatie van je ademhaling creëer je die veilige basis vanwaaruit je gedachten kunt waarnemen zonder er door misleid te worden je erin te verliezen.

Maar de reden dat ik het zo opvatte is omdat er gezegd werd dat ik me tegen de trip heb verzet en de volgende keer gewoon maar moet loslaten (alsof dat al zo makkelijk is) terwijl ik me pas ging verzetten toen ik bad ging, daarvoor niet. Als ik me pas ging verzetten nadat ik zulke nare gevoelens en gedachten kreeg....dan is het verzetten niet de oorzaak van de bad trip, lijkt me? Correct me if I'm wrong! Ik ging best lekker en opeens sloeg het om, en na die peak begon ik met verzetten omdat ik geen andere optie zag.

Dit is heel begrijpelijk dat je het zo ziet, maar een trip is pas 'bad' als jij dat zegt(!) Het is denk ik een groot misverstand om te denken dat er echt zoiets is als een 'bad trip' die je door pech of andere redenen nu eenmaal krijgt. Ja, je kunt hele nare gedachten krijgen. Verschrikkelijke gevoelens en beelden kunnen in je opkomen tijdens een trip of hasj/wiet ervaring. Maar dat als 'slecht' benoemen is 1 stap verder dan dat. Dan pas geef je er een waarde aan.

Zo heb ik geregeld tijdens trippen ervaren dat het eerst helemaal goed ging. Geen wolkje aan de lucht. Maar (bijvoorbeeld) ineens daalt dan voor mijn gevoel letterlijk de temperatuur in de kamer en voel ik een soort dreiging op komen. Soms het gevoel alsof er van boven iets keihard op me drukt. Soms ook dat het lijkt alsof er ogen op me gericht zijn. Ogen van een heel kwaadaardig iets. Ook de meest verschrikkelijke geuren heb ik geroken, alsof ik de dood zelf kon ruiken. Ik heb ook meegemaakt dat mijn mond helemaal droog wordt en het voelt alsof ik stof of as aan het inademen ben. Maar al die dingen maken geen 'bad trip'. Het is mij die tegen mezelf zegt: "dit gaat nu echt verkeerd" en die gedachte ook écht gelooft, wat pas een bad trip maakt. Maar zelfs dán is het een bad trip omdat ik dat geloof, niet omdat dat zo is.

En ik zie het niet als kritiek op mij! Het is fijn om er op een andere manier naar te kijken, ik begrijp je uitleg heel goed en je metafoor met wolken ook. Ik vraag me af wat ik had moeten doen om het te accepteren zonder erin mee te gaan. Ik heb bijv met andere psychedelics zoals 2CB ook momenten gehad dat ik bad ging, maar hierbij kon ik het makkelijk accepteren en sturen. Daarbij voelde het als een soort bushalte waar ik langskwam, en dan gewoon weer door ging. Sommige bushaltes waren wat leuker om langs te komen dan andere, maar was verder niet erg. Wat betreft het accepteren zonder erin mee te gaan, heb jij dat jezelf aan kunnen leren na jouw bad trip?

Ik was al bezig met meditatie en acceptatie voordat ik die trip had. Voor mij was het dus ook een praktijkervaring waar de theorie even helemaal wegviel. Had ik dan die ervaring kunnen accepteren? In theorie: absoluut. Maar de praktijk is niet de theorie en er is geen garantie dat je de theorie ook echt gaat toepassen. Dit is iets waar in mijn ogen te weinig bij stilgestaan wordt onder mensen die trippen. Elke keer dat je tript, neem je namelijk een zeker risico op dat je niet goed zult handelen tijdens een (heel) moeilijk moment.

Wist jij bij jou wel wat de aanleiding was (wat de gebeurtenis was) wat naar boven kwam uit je onderbewuste, of was het ook alleen een gevoel?

Achteraf, kon ik in mijn geval zien dat de reden dat die trip voor mij zo duister werd, waarschijnlijk lag aan het feit dat ik te frequent aan het trippen was. Mijn trips daarvoor waren namelijk al een tijdje duister, maar ik zag dat nooit als waarschuwingen. Ik vond het daarentegen juist heel fascinerend om dat duistere op te zoeken. Wat beter was geweest, is dat ik meer tijd tussen trips had genomen. En toch, een zogenaamde 'bad trip' blijkt vaak achteraf juist weer iets dat niet alleen maar slecht is. Het heeft er voor mij bijvoorbeeld voor gezorgd dat ik veel meer met meditatie bezig ging, minderde met wiet, minder ging trippen, etc. Het is ook maar net wat je er zelf uithaalt dus.

Ik waardeer je lange post heel erg! Thnx voor het advies en dat je de tijd hebt genomen om het uitgebreid uit te typen. Heb hier echt heel erg veel aan. Dit is ook wat ik hoopte dat ik eruit zou halen door het te posten op een forum. Al het begrip, nieuwe inzichten en herkenning helpen me het beter te begrijpen en te accepteren.

Geen probleem en ik ben blij dat je er wat aan hebt!

Zoals ik hierboven ook al zei: het is maar net wat je er zelf uithaalt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat je door goed omgaan met zo'n ervaring er béter uit kunt komen dan voordat je die ervaring had. Natuurlijk is dat kort na zo'n ervaring waarschijnlijk helemaal niet te zien, maar als het ervoor zorgt dat je bijvoorbeeld bezig gaat met je ademhaling, meditatie, beter om jezelf denkt door middel van gezond leven en liefde voor jezelf, dan gaat er een moment komen dat je ziet dat zo'n 'bad trip' dus helemaal niet alleen maar slecht was. Het was wellicht exact de ervaring die je nodig had op een bepaalde manier. Maar alles valt of staat hoe je ermee omgaat.