Re: samen stoppen?
@ Angelo
Ik veroordeel je uiteraard niet, weet niets van jouw situatie. Ik bedoelde met hulp zoeken dan ook niet meteen een kliniek of afkickprogramma, maar bijvoorbeeld net zoiets als ik heb gedaan. Dus: huisarts inlichten en sta nu op de wachtlijst bij een psychologenpraktijk. Het lijkt mij namelijk fijn om eens in de week met iemand te praten die objectief is, die mij niet kent. Want ik leef een dubbelleven en dan doel ik o.a. op de coke. Da´s mijn geheim en zo heb ik er wat meer. Er zijn maar weinig mensen die weten dat ik wel eens gebruik. Mijn beste vriendinnen weten bijvoorbeeld van niets en hebben ook niets door.
Bij mij is het gebruik, zoals al eerder geschreven, gevolg en geen oorzaak. Echt verslaafd kun je me niet noemen, omdat ik zeker zonder kan. Ik weet, dit klinkt ontkennend en dat is zeker niet mijn bedoeling. Natuurlijk is er een verslaving, want ieder weekend grijp ik er weer naar en is er die kick. Op een gegeven moment ook wel eens doordeweeks, als ik wat over had. Maar dan heb ik heb over kleine hoeveelheden. Dat doe ik al tijden niet meer, gelukkig. Als ik een avond gek heb gedaan, dan taal ik dagen niet naar dat spul. Moet er zelfs niet aan denken.
Ik zit in een vicieuze cirkel met werk, relaties, gevoelens en leven en dat moet doorbroken worden. Coke gebruik ik, denk ik, om even nergens aan te hoeven denken. Ben een piekeraar. Met coke kan ik ontspannen en práten. Kan ik mijn ziel blootleggen en mijn ei kwijt.
Alleen de dagen erna zijn hels. Na een avond gebruiken vind ik het vreselijk om alleen te zijn. In bed begint de ellende. Niet slapen, heel angstig. De dagen erna ben ik down. Door tekort slaap, balen van mezelf, spijt. Heb het idee dat dat misschien vrouweneigen is. Mannen lijken er relaxter emee om te kunnen gaan. Geldt uiteraard niet voor iedereen, maar dat is mijn ervaring.
In ieder geval wil ik graag een verklaring hebben voor mijn vluchtgedrag, uischakelen van gevoelens en onzekerheden. Ben zeer geinteresseerd in psycholgie en de mens.
Vandaar ik met smacht zit te wachten op een telefoontje dat ik bij een psycholoog terecht kan. Wachtlijst is helaas 8 tot 10 weken. Soms ben ik bang en wil ik alles afblazen. Maar ik weet dat het me goed zal doen en me kan helpen. Als ik tenminste een juiste psycholoog tref.
Pff excuus voor lange verhaal, maar het lucht op. Merk dat dit forum me best goed doet, al heeft iemand me hier aangeraden hier niet meer te komen als ik echt wil stoppen. Ben ik het niet mee eens. Ben, tot nu dan

, niet heel actief qua schrijven, maar ik lees wel veel mee. Leer er veel van.
En een ieder die dit leest: op één of andere manier bieden jullie een soort steun. Fijn om te weten dat ik niet alleen worstel met dit probleem. Dank daarvoor.