ik heb vorige week salvia (x10 extract) gerookt, ik had het in de smartshop naast La Canna in Amsterdam gekocht. ik dacht: "het is een smartdrug, een herbal kan niet al te heftig zijn". Ik had evengoed trip reports op internet opgezocht en gelezen maar mijn nieuwsgierugheid kan alleen door ervaring worden getemd.
De setting: overdag op mijn kamer in mijn eentje, mijn moeder boodschappen aan het doen, over een paar uur moet ik op de familiefoto.
Ik kon niet wachten! ik vulde mijn waterpijp met wat salvia en ik deed er geen water in anders kon het er alleen maar uit vallen terwijl ik ging trippen.
2 diepe hijsen...
nog eentje dan. kon toch geen kwaad?
Ik kreeg gelijk het gevoel dat mijn ogen lekker veilig in mijn oogkassen zaten, daarna klapte de rand van tot waar ik met mijn ogen kan zien, volledig open, waardoor ik 360 graden kon kijken in mijn kamer. stapje verder.
ik WERD mijn kamer (dit zag ik niet meer uit mijn ogen natuurlijk, ik WAS gewoon). alles in de kamer (inclusief mijn lichaam) was onderdeel van mij.
Ik wilde dit eigenlijk niet want ik schrok me echt dood. Dit was te heftig, want wat ik zag, was altijd al zo geweest! dit wilde ik niet zien. de realiteit die ik altijd al kende, was allemaal verbeelding. Ik vechtte er tegen (op handen en voeten kruipend terwijl ik geeneens zag waar ik heen ging)
maar ik kon niet, want alles zei me dat dit gewoon gevolg van mijn acties is. ik moest hier gewoon doorheen, of ik nou wilde of niet.
de kamer is natuurlijk in mijn huis, dus ik werd onderdeel van mijn huis. mijn huis staat op de wereld. ik werd 1 met de wereld, en ga zo maar door, totdat ik eigenlijk 1 met het hele universum was. Tijd bestond niet meer: "alles gaat achteruit en tegelijkertijd vooruit. alles is al gebeurd". ik schrok, want 3-d is ook maar illusie. Toen hield alles op met bestaan omdat ik dat gewoon wilde. zelfs Amerika, met z'n FBI en CIA en shit, had niks meer te zeggen. alles en iedereen (zelfs de mensen waar ik van hou) waren verdwenen. Ik voelde me heel schuldig en ik hoorde alle stemmen van iedereen die ik in mijn leven heb gekend, bezorgd praten en ook op een toontje van "wat heb je nou gedaan!"
Toen zag ik stipjes, en die veranderden in zogenaamde fractals, en die fractals waren de bouwstenen voor wat ik daarna zag: mijn kamer weer, en ik was blij, want Tijd bestond weer! Ik hoorde een stem...het was mijn stem! ik zei: "dit ben ik, dit ben ik, dit ben ik..." etc. terwijl ik naar allemaal spullen in mijn kamer wees. dit had ik later pas door want mn lichaam was op automatische piloot ofzo. omdat de harde "werkelijkheid" van het universum allemaal van de linkerkant in mijn visie af kwamen, wilde ik daarvoor vluchten dus ik liep de hele tijd naar rechts. Ik kwam daardoor op het balkon terecht, wat verkeerd had kunnen aflopen.
Ik kwam weer bij, nog helemaal verdwaasd.
Ik nam een douche, en even later stond ik weer helemaal fris en normaal op de familiefoto.
Hoe lang heeft deze trip geduurd? ik heb niet op de klok gekeken van tevoren, maar ik schat hooguit 5 minuten. alles was weer helemaal normaal na ongeveer 15 à 20 minuten. voor mijn gevoel veel langer omdat Tijd niet meer bestond
maar dit spul raak ik dus niet meer aan. de algehele sfeer had iets van een strenge maar hele rechtvaardige lerares, maar deze les was wat hard voor mij want ik heb salvia echt onderschat. En weer werd me iets persoonlijks geleerd wat nogal belangrijk is voor mij.
Ik heb er toch geen spijt van.
Ik heb ontzettend hard gehallucineerd en ik dacht dat alles echt was. eigenlijk zat ik dus in een psychose en omdat het op dat moment voor 100% overtuigend is, is het dus heel gevaarlijk als je geen sitter bij je hebt...
Salvia, respekt.
De setting: overdag op mijn kamer in mijn eentje, mijn moeder boodschappen aan het doen, over een paar uur moet ik op de familiefoto.
Ik kon niet wachten! ik vulde mijn waterpijp met wat salvia en ik deed er geen water in anders kon het er alleen maar uit vallen terwijl ik ging trippen.
2 diepe hijsen...
nog eentje dan. kon toch geen kwaad?
Ik kreeg gelijk het gevoel dat mijn ogen lekker veilig in mijn oogkassen zaten, daarna klapte de rand van tot waar ik met mijn ogen kan zien, volledig open, waardoor ik 360 graden kon kijken in mijn kamer. stapje verder.
ik WERD mijn kamer (dit zag ik niet meer uit mijn ogen natuurlijk, ik WAS gewoon). alles in de kamer (inclusief mijn lichaam) was onderdeel van mij.
Ik wilde dit eigenlijk niet want ik schrok me echt dood. Dit was te heftig, want wat ik zag, was altijd al zo geweest! dit wilde ik niet zien. de realiteit die ik altijd al kende, was allemaal verbeelding. Ik vechtte er tegen (op handen en voeten kruipend terwijl ik geeneens zag waar ik heen ging)
maar ik kon niet, want alles zei me dat dit gewoon gevolg van mijn acties is. ik moest hier gewoon doorheen, of ik nou wilde of niet.
de kamer is natuurlijk in mijn huis, dus ik werd onderdeel van mijn huis. mijn huis staat op de wereld. ik werd 1 met de wereld, en ga zo maar door, totdat ik eigenlijk 1 met het hele universum was. Tijd bestond niet meer: "alles gaat achteruit en tegelijkertijd vooruit. alles is al gebeurd". ik schrok, want 3-d is ook maar illusie. Toen hield alles op met bestaan omdat ik dat gewoon wilde. zelfs Amerika, met z'n FBI en CIA en shit, had niks meer te zeggen. alles en iedereen (zelfs de mensen waar ik van hou) waren verdwenen. Ik voelde me heel schuldig en ik hoorde alle stemmen van iedereen die ik in mijn leven heb gekend, bezorgd praten en ook op een toontje van "wat heb je nou gedaan!"
Toen zag ik stipjes, en die veranderden in zogenaamde fractals, en die fractals waren de bouwstenen voor wat ik daarna zag: mijn kamer weer, en ik was blij, want Tijd bestond weer! Ik hoorde een stem...het was mijn stem! ik zei: "dit ben ik, dit ben ik, dit ben ik..." etc. terwijl ik naar allemaal spullen in mijn kamer wees. dit had ik later pas door want mn lichaam was op automatische piloot ofzo. omdat de harde "werkelijkheid" van het universum allemaal van de linkerkant in mijn visie af kwamen, wilde ik daarvoor vluchten dus ik liep de hele tijd naar rechts. Ik kwam daardoor op het balkon terecht, wat verkeerd had kunnen aflopen.
Ik kwam weer bij, nog helemaal verdwaasd.
Ik nam een douche, en even later stond ik weer helemaal fris en normaal op de familiefoto.
Hoe lang heeft deze trip geduurd? ik heb niet op de klok gekeken van tevoren, maar ik schat hooguit 5 minuten. alles was weer helemaal normaal na ongeveer 15 à 20 minuten. voor mijn gevoel veel langer omdat Tijd niet meer bestond
maar dit spul raak ik dus niet meer aan. de algehele sfeer had iets van een strenge maar hele rechtvaardige lerares, maar deze les was wat hard voor mij want ik heb salvia echt onderschat. En weer werd me iets persoonlijks geleerd wat nogal belangrijk is voor mij.Ik heb er toch geen spijt van.
Ik heb ontzettend hard gehallucineerd en ik dacht dat alles echt was. eigenlijk zat ik dus in een psychose en omdat het op dat moment voor 100% overtuigend is, is het dus heel gevaarlijk als je geen sitter bij je hebt...
Salvia, respekt.
