Ik wou wat truffels bestellen en vernam dat de website waar ik wel vaker van bestel ook Salvia verkocht. Ik had wel vaker video's gezien op YouTube waar mensen helemaal gek worden op Salvia, en ondanks dat het ergens wel beangstigend was overheerste de curiositeit. Mijn toenmalige vriendin wou met mij samen onze eerste ervaring met Salvia delen. Na wat research besloot ik om de 40x extract te kopen, zodat we het effect zeker wel zouden voelen. Achteraf bekeken heb ik spijt dat ik geen minder sterke extract had besteld, om eerst aan te voelen wat Salvia met je deed.
Een weekje later kwam het pakketje binnen. Samen gingen we naar mijn slaapkamer waar we het pakketje openmaakte en een klein zakje Salvia er uit haalde. We zouden elk om beurt gaan zodat we op elkaar konden letten tijdens de trip. Mijn vriendin wou eerst gaan, omdat ze niet afgeschrikt wou worden als ik een negatieve ervaring zou hebben en zij dit zou zien. Ik vulde een pijpje op met Salvia en gaf het aan haar. Ze nam een trekje, hield het een tijdje binnen en blies de rook uit. Ze voelde nog niets dus nam ze nog een trekje. Plots begon ze heel hard te lachen en rondom haar te kijken naar dingen die ik niet kon zien. Het leek alsof ze een goede trip had, wat mij ergens wel wat gerust stelde voor mijn trip die er aan zat te komen. Na ongeveer 5 minuten was ze weer bij bewustzijn, maar voelde haar redelijk dronken. Ze zei dat ze een reuzenrad was die rondjes draaide, en zag overal intense kleuren die met haar meedraaide. Mijn gezicht zat in haar rad en veranderde constant van kleur. Nou, zo'n Salvia trip valt dus best wel mee dan, dacht ik.
Ik maak het pijpje leeg en vul het weer op met Salvia, niet wetende van de horror die mij te wachten stond. Ze opende een stopwatch op haar smartphone om te timen hoe lang ik de rook aan het inhaleren ben. Ik steek het pijpje aan, neem een diepe trek en wacht geduldig af tot ze me vertelde om de rook uit te blazen. Ik voelde echter nog niets, dus nam ik een tweede trek. Ik probeerde in mijn hoofd bij te houden hoe lang de rook al in mijn longen zat, maar na een vijftal seconden werd ik gecatapulteerd naar een andere dimensie, en niets kon me voorbereiden op wat ik zou meemaken. Ik bevond me in een volledig zwarte ruimte en zag mijn kamer noch mijn vriendin. Ik was helemaal vergeten dat ik Salvia had gerookt en deze hele beleving voelde ook als een eeuwigheid aan. Boven mij zag ik mechanische armen die langzaam naar mij vlogen. Langzaam maar zeker haalden ze mij helemaal uit elkaar, wat mij in paniek bracht. Ik wou helemaal niet uit elkaar getrokken worden. Eerst werden mijn armen en mijn benen van mijn lichaam gescheiden, en vervolgens mijn hoofd ook. Ik zag mijn romp onder me liggen. Diezelfde romp begon zichzelf te vermenigvuldigen en al snel werd de zwarte ruimte rondom me gevuld met rompen. Daarna vlogen ze allemaal in een rechte lijn , om een wachtrij te vormen. Vanuit het niets verscheen er een fabrieksband, waar de rompen op kwamen te liggen. Langs de zijkanten werden er allemaal lichaamsdelen aan bevestigd, inclusief een hoofd dat op die van mij leek, enkel wat meer robotachtiger. Het leek dus op een fabriek waar er kopietjes van mij werden gemaakt en in elkaar gezet.
Plots verscheen het gezicht van mijn vriendin in de zwarte ruimte, helemaal bovenaan in een hoek. Ze lachte naar me en het voelde aan alsof ze me uitnodigde om bij haar te komen. Maar dat kon ik niet. Ik lag nog altijd gedemonteerd in de fabriek. De productieband liep zelfzeker verder en de kopietjes van mij die volledig in elkaar gestoken waren vlogen langzaam naar het gezicht van mijn vrienden. Een intense angst vulde mijn hoofd en slorpte me helemaal op. Wat als een kopietje in mijn lichaam kwam? Dan zou ik hier voor altijd vastzitten. Ik zocht naar een manier om mij voort te bewegen. De enige manier bleek lachen te zijn. Ik lachte hard en intens, maar ik voelde me niet blij. Het lachen was de enige manier waarop mijn productieband voortgezet kon worden. Ik bleef heel hard lachen terwijl angst enorm overheerste. Langzaam maar zeker werden mijn lichaamsdelen weer aan mijn lichaam herbevestigd en vloog ik langzaam naar het gezicht van mijn vriendin. Het lachen deed zo'n pijn dat ik soms even moest stoppen, wat er voor zorgde dat ik niet meer dichter naar mijn vriendin vloog. De angst dat ik niet in mijn eigen lichaam zou belanden was zo intens dat ik de pijn van het lachen probeerde te negeren. Uiteindelijk kwam ik dan toch weer terecht in mijn eigen lichaam, maar het voelde aan als een eeuwigheid, alsof ik er nooit kon geraken. Terug bij bewustzijn kwam mijn kamer weer terug in zicht en bevond ik mij op de bank naast mijn vriendin.
Daarna voelde ik me heel duizelig. Ook voelde het aan alsof ik liters bier op had, zo dronken en gedesoriënteerd was ik. Dit effect hield nog een half uur aan.
Ooit wil ik opnieuw Salvia proberen. Niet per se om net zoals mijn vriendin een positieve ervaring te krijgen, maar zodat ik het misschien beter kan appreciëren als ik het leer respecteren met een veel lagere extract.
Bedankt voor het lezen, ik hoop dat het een beetje interessant was.
Een weekje later kwam het pakketje binnen. Samen gingen we naar mijn slaapkamer waar we het pakketje openmaakte en een klein zakje Salvia er uit haalde. We zouden elk om beurt gaan zodat we op elkaar konden letten tijdens de trip. Mijn vriendin wou eerst gaan, omdat ze niet afgeschrikt wou worden als ik een negatieve ervaring zou hebben en zij dit zou zien. Ik vulde een pijpje op met Salvia en gaf het aan haar. Ze nam een trekje, hield het een tijdje binnen en blies de rook uit. Ze voelde nog niets dus nam ze nog een trekje. Plots begon ze heel hard te lachen en rondom haar te kijken naar dingen die ik niet kon zien. Het leek alsof ze een goede trip had, wat mij ergens wel wat gerust stelde voor mijn trip die er aan zat te komen. Na ongeveer 5 minuten was ze weer bij bewustzijn, maar voelde haar redelijk dronken. Ze zei dat ze een reuzenrad was die rondjes draaide, en zag overal intense kleuren die met haar meedraaide. Mijn gezicht zat in haar rad en veranderde constant van kleur. Nou, zo'n Salvia trip valt dus best wel mee dan, dacht ik.
Ik maak het pijpje leeg en vul het weer op met Salvia, niet wetende van de horror die mij te wachten stond. Ze opende een stopwatch op haar smartphone om te timen hoe lang ik de rook aan het inhaleren ben. Ik steek het pijpje aan, neem een diepe trek en wacht geduldig af tot ze me vertelde om de rook uit te blazen. Ik voelde echter nog niets, dus nam ik een tweede trek. Ik probeerde in mijn hoofd bij te houden hoe lang de rook al in mijn longen zat, maar na een vijftal seconden werd ik gecatapulteerd naar een andere dimensie, en niets kon me voorbereiden op wat ik zou meemaken. Ik bevond me in een volledig zwarte ruimte en zag mijn kamer noch mijn vriendin. Ik was helemaal vergeten dat ik Salvia had gerookt en deze hele beleving voelde ook als een eeuwigheid aan. Boven mij zag ik mechanische armen die langzaam naar mij vlogen. Langzaam maar zeker haalden ze mij helemaal uit elkaar, wat mij in paniek bracht. Ik wou helemaal niet uit elkaar getrokken worden. Eerst werden mijn armen en mijn benen van mijn lichaam gescheiden, en vervolgens mijn hoofd ook. Ik zag mijn romp onder me liggen. Diezelfde romp begon zichzelf te vermenigvuldigen en al snel werd de zwarte ruimte rondom me gevuld met rompen. Daarna vlogen ze allemaal in een rechte lijn , om een wachtrij te vormen. Vanuit het niets verscheen er een fabrieksband, waar de rompen op kwamen te liggen. Langs de zijkanten werden er allemaal lichaamsdelen aan bevestigd, inclusief een hoofd dat op die van mij leek, enkel wat meer robotachtiger. Het leek dus op een fabriek waar er kopietjes van mij werden gemaakt en in elkaar gezet.
Plots verscheen het gezicht van mijn vriendin in de zwarte ruimte, helemaal bovenaan in een hoek. Ze lachte naar me en het voelde aan alsof ze me uitnodigde om bij haar te komen. Maar dat kon ik niet. Ik lag nog altijd gedemonteerd in de fabriek. De productieband liep zelfzeker verder en de kopietjes van mij die volledig in elkaar gestoken waren vlogen langzaam naar het gezicht van mijn vrienden. Een intense angst vulde mijn hoofd en slorpte me helemaal op. Wat als een kopietje in mijn lichaam kwam? Dan zou ik hier voor altijd vastzitten. Ik zocht naar een manier om mij voort te bewegen. De enige manier bleek lachen te zijn. Ik lachte hard en intens, maar ik voelde me niet blij. Het lachen was de enige manier waarop mijn productieband voortgezet kon worden. Ik bleef heel hard lachen terwijl angst enorm overheerste. Langzaam maar zeker werden mijn lichaamsdelen weer aan mijn lichaam herbevestigd en vloog ik langzaam naar het gezicht van mijn vriendin. Het lachen deed zo'n pijn dat ik soms even moest stoppen, wat er voor zorgde dat ik niet meer dichter naar mijn vriendin vloog. De angst dat ik niet in mijn eigen lichaam zou belanden was zo intens dat ik de pijn van het lachen probeerde te negeren. Uiteindelijk kwam ik dan toch weer terecht in mijn eigen lichaam, maar het voelde aan als een eeuwigheid, alsof ik er nooit kon geraken. Terug bij bewustzijn kwam mijn kamer weer terug in zicht en bevond ik mij op de bank naast mijn vriendin.
Daarna voelde ik me heel duizelig. Ook voelde het aan alsof ik liters bier op had, zo dronken en gedesoriënteerd was ik. Dit effect hield nog een half uur aan.
Ooit wil ik opnieuw Salvia proberen. Niet per se om net zoals mijn vriendin een positieve ervaring te krijgen, maar zodat ik het misschien beter kan appreciëren als ik het leer respecteren met een veel lagere extract.
Bedankt voor het lezen, ik hoop dat het een beetje interessant was.
Laatst bewerkt:
.
