Pubers & drugs

[Anoniempje7]

Herkenbaar zo was ik in de puberteit ook. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat zal helpen. Misschien is er een lotgenoten groep voor ouders die het zelfde ervaren. Hopelijk gaat deze fase redelijk snel voorbij na een aantal jaar was ik wel bereid om afspraken te maken en redelijker te worden. Uiteindelijk op eigen inatief gestopt met (dagelijks) blowen.

Een aantal jaar....wil ik even niet aan denken

 

[Tinus Teelbal]

Ik snap heel goed dat je je er zorgen over maakt! Als moeder zit je al vier stappen verder te denken. Want wat wij denken te weten van opvoeding is dat bepaald negatief/slecht gedrag gelijk aangepakt moet worden want anders staat ie over twee jaar heroine te spuiten. Wij doemdenken maar kunnen daardoor niet goed relativeren. Ik ben zelf niet een fanatieke blower geweest maar had er wel veel om me heen. Als hij straks een keer naar een festival oid gaat, zal hij vast ook wel een pilletje of poeder willen proberen.
Praten met hem heeft nu totaal geen zin, want de dat blowen maakt hem nog onverschilliger dan hij al was als 14 jarige puber. En daarmee creeer je alleen maar dat hij nog minder met je deelt.
Weet je of hij struggled met dingen? Sociaal of trauma? Dan moet je alert zijn, want dan kan het een escape van zijn gevoel zijn. Is het verder een prima jongen? Laat hem dan weten dat je het niet goedkeurt, maar dat hij je wel kan bellen in een situatie dat het niet goed gaat. Zonder oordeel en vragen. Hou het gezin stabiel ook al ben je het niet eens met zijn keuzes. Hij zit op een leeftijd dat hij die eigen keuzes wil en gaat maken. De invloed die je op een 14 jarige jongen hebt, is te klein en zal alleen maar afstand creeeren.

Voor de meesten blijft het een periode van experimenten en daarin ook eigen grenzen opzoeken. Dat kan je niet voorkomen of verbieden. Is een deel van de ontwikkeling die uiteindelijk vaak wel weer stopt. Even je pad kwijtraken en afzetten tegen alles is soms nodig om erachter te komen wie je bent.

Zoveel gebruikers om mij heen, ook op die leeftijd en er zijn er maar weinig die er niet uit zijn gekomen. Verslaving ontwikkelt zich door interne problemen en zit veel dieper, niet door je vrienden of een tijd regelmatig gebruik door sociale druk of opstandigheid in je puberjaren.

jij hebt er nu niks meer aan, maar wij hebben onze kinderen al vroeg over drank en drugs verteld. Dat drank voelt alsof je alles los kan laten en dat dat fijn kan zijn. Maar dat het je ook dingen kan laten doen waar je achteraf spijt van hebt. En dat het je lerend vermogen Beïnvloed, dus die toets 2 dagen later krijg je niet in je kop. Over drugs zeggen we dat het ze vast wel meer dan eens word aangeboden en dat ze het alleen moeten doen als ze er zelf achterstaan met mensen die je vertrouwd. Je geluk gevoel is prachtig, maar weet dat heb het leent van de voorraad van de dagen daarna. En dat ze het altijd eerlijk moeten zeggen. Gaat het mis, dan ben ik er. Zonder preek achteraf want lesje is dan wel geleerd

 

[Neo-Shulginist]

Dit is een ontzettend goed bericht en ik herken ook het gebrek aan schoolse motivatie. Denk inderdaad dat het onderwijs niet altijd aansluit bij jongens.

Ik zou al deze tips dolgraag in de praktijk brengen maar zoon zal het botweg gewoon niet doen. Gesprekken over wiet, toekomst, school etc worden direct afgekapt en hij loopt dan gewoon weg. Huiswerkbegeleiding zal hij ook absoluut niet in meegaan; hij zal gewoon niet komen opdagen.
Afgelopen woensdag weer voorzichtig een poging gedaan omdat ik wat kledingstukken mistte uit zijn kast (neem aan verkocht voor geld) en toen is hij woedend weg gelopen en heb ik hem midden in de nacht weg geplukt van de markt. 🙁

Okee, maar waar loopt hij emotioneel van weg dan? Het klinkt alsof er meer aan de hand is.

Ik ben helaas geen gedragsdeskundige of kinderpsycholoog dus ik vind andere zaken dan drugspreventie en harm-reduction moeilijk om goed advies bij te geven. Mogelijk lukt dat ook niet goed vanwege de anonimiteit. Het is duidelijk dat je je best doet en van alles probeert. Maar misschien speelt er in de dynamiek thuis ook iets wat heftige reacties uitlokt. Ik denk in ieder geval dat je wat meer hulp kunt gebruiken dan alleen wat tips via Drugsforum.

Het preventieteam is al een goede eerste stap. Ik weet niet of je ook de Drugs Infolijn hebt gebeld (0900 - 1995)? Zij krijgen telefoontjes van moeders in vergelijkbare situaties. Ik zou bij beide adressen even goed doorvragen naar waar je (integrale) professionele ondersteuning kan krijgen. Soms is er een wijkteam die samenwerkt met een lokale afdeling van de GGZ.

Op deze link staan ook allerlei adressen waar je hulp kunt vragen bij professionals die gespecialiseerd zijn in (complexe) gedragsproblemen.

Waar vind ik hulp voor mijn kind van 4-18 jaar? | Rijksoverheid.nl

Vragen over de gezondheid, ontwikkeling en het gedrag van uw kind? Lees welke zorgverleners kunnen helpen.

www.rijksoverheid.nl

 

[Anoniempje7]

Wederom dank voor jullie reacties!!

In mijn ogen is het zeker een goede jongen en heeft verder geen trauma's of wat dan ook. Situatie thuis altijd rustig en stabiel geweest. School was wel altijd een ding; hij kan heel goed leren maar heeft er een bloedhekel aan. Een boek openen om te leren is iets dat hij ook pertinent weigert.

De voorlichting heeft hij ook zeker gehad en hij weet dat wij er altijd voor hem zullen zijn.
Soms deelt hij ook zomaar info met ons want hij praat graag over drugs. Laatst vertelde hij een keer 7 joints gerookt te hebben op een dag...sowieso meerdere per dag de laatste maand. Ik schrik hier inderdaad van. Vooral omdat hij geen geld heeft dus hoe kom je hieraan? Ik ben dus ook bang dat hij hierin misschien steeds verder gaat.

Lastige is gewoon dat hij ook zelf het probleem niet ziet en het vooral ook niet wilt oplossen want hij geniet er teveel van.
En school gaat hierdoor steeds meer de verkeerde kant op...(spijbelen, doubleren, schorsing etc)

Maar het doet me wel goed om te horen dat jullie gezien hebben dat uiteindelijk de meeste gelukkig weer goed terecht zijn gekomen!

 

[Anoniempje7]

Okee, maar waar loopt hij emotioneel van weg dan? Het klinkt alsof er meer aan de hand is.

Hij heeft gewoon geen zin in die gesprekken en vindt (vooral mij) zeuren. Kan in het algemeen ook niet goed met kritiek omgaan en heeft eigenlijk altijd wel vervelende situsties/gesprekken liever ontweken.

 

[Damius]

In mijn ogen is het zeker een goede jongen en heeft verder geen trauma's of wat dan ook. Situatie thuis altijd rustig en stabiel geweest.

Dit is natuurlijk jouw interpretatie van het geheel. Je bent als ouder zelf ook onderdeel van het systeem thuis en de ontwikkelde patronen. Ontregeling en/of dysfunctie hoeft niet altijd te worden getriggerd door een opzichtig trauma of een levensveranderende gebeurtenis, maar kan zich ook ontvouwen door ontwikkelde patronen die ondermijnend zijn. Weerskanten op. Bottomline: het zit ‘m juist misschien in de zaken die je altijd als vanzelfsprekend hebt gezien.

 

[Anoniempje7]

Dit is natuurlijk jouw interpretatie van het geheel. Je bent als ouder zelf ook onderdeel van het systeem thuis en de ontwikkelde patronen. Ontregeling en/of dysfunctie hoeft niet altijd te worden getriggerd door een opzichtig trauma of een levensveranderende gebeurtenis, maar kan zich ook ontvouwen door ontwikkelde patronen die ondermijnend zijn. Weerskanten op. Bottomline: het zit ‘m juist misschien in de zaken die je altijd als vanzelfsprekend hebt gezien.

Zeker, heb je gelijk in. Weet nu alleen niet goed hoe nu verder met hem. Ben vooral bang voor volledige schooluitval en de manier hoe hij nu aan geld komt.
Ik zie hem op deze manier op geen enkele wijze discipline en verantwoordelijkheid leren en ik schiet daardoor (teveel) in de paniekmodus.

 

[Zeehond]

Weet nu alleen niet goed hoe nu verder met hem. Ben vooral bang voor volledige schooluitval en de manier hoe hij nu aan geld komt.
Ik zie hem op deze manier op geen enkele wijze discipline en verantwoordelijkheid leren en ik schiet daardoor (teveel) in de paniekmodus.

Ik ben geen deskundige, wel vader van 2 jongens die wat ouder zijn en op een andere manier door hun pubertijd gingen dan jouw zoon.
Geen verwijt, maar iets valt me op in je reacties.
Ik lees veel herhaling.

Besef dat hij niet denkt zoals jij, zeker niet op die leeftijd.

Bottomline: het zit ‘m juist misschien in de zaken die je altijd als vanzelfsprekend hebt gezien.

Ik moest daarbij vooral denken aan dit stukje van een gerespecteerd lid.

Ben je in staat om te proberen te kijken naar deze zaken thuis die jij als vanzelfsprekend ziet, maar die voor hem lastig zijn.
Ik weet het niet, maar hier zou het antwoord kunnen liggen.

Puur mijn gevoel hè, nogmaals geen verwijt of oordeel.

 

[Neo-Shulginist]

Hij heeft gewoon geen zin in die gesprekken en vindt (vooral mij) zeuren. Kan in het algemeen ook niet goed met kritiek omgaan en heeft eigenlijk altijd wel vervelende situsties/gesprekken liever ontweken.

En daar komt hij dan dus ook mee weg?

 

[Anoniempje7]

Geen verwijt, maar iets valt me op in je reacties.
Ik lees veel herhaling.

Ben je in staat om te proberen te kijken naar deze zaken thuis die jij als vanzelfsprekend ziet, maar die voor hem lastig zijn.
Ik weet het niet, maar hier zou het antwoord kunnen liggen.

Puur mijn gevoel hè, nogmaals geen verwijt of oordeel.

Kan je iets beter uitleggen wat je bedoelt met herhaling of vanzelfsprekende zaken thuis?
Als ik dingen anders zou moeten/kunnen aanpakken is elke tip welkom.

 

[Anoniempje7]

En daar komt hij dan dus ook mee weg?

Ja en nee. Ik kom er toch altijd op terug.
Maar het is eenrichtingsverkeer helaas....dus die aanpak heeft ook weinig zin vrees ik.

 

[Zeehond]

Kan je iets beter uitleggen wat je bedoelt met herhaling of vanzelfsprekende zaken thuis?
Als ik dingen anders zou moeten/kunnen aanpakken is elke tip welkom.

Sorry voor de onduidelijkheid!
Ik bedoel met herhaling vooral dat jij telkens herhaalt wat je dwars zit en waar je je zorgen over maakt (prestaties school, hoe hij aan het geld komt etc.) en het lijkt dan (voor mij hè) alsof je niet echt reageert op tips e/o adviezen.
In z’n algemeenheid lees ik: heeft toch geen zin, hij luistert toch niet etc.
Terwijl ik wel dingen lees waar je iets mee zou kunnen.

Je reageert ook op de reactie van @Damius met: ‘Zeker, heb je gelijk in’.
Ik denk dat hij duidelijk wil maken dat er bij jullie thuis en in jouw patronen thuis ook iets kan liggen wat voor hem niet fijn is.
Wat dat is (en of het zo is) weet ik natuurlijk niet.
Maar het is iets waar je voor jezelf naar kunt kijken, een vorm van reflectie (wat deed ik, welke rol, welke situatie, wat was het resultaat en wat zou ik anders kunnen doen).

Tot slot: echt pittig voor je als ouder, goed dat je ervaringen hier ophaalt en hoop dat het snel wat makkelijker gaat. Sterkte!!

 

[ljuv]

Ik heb me bewust afzijdig gehouden, ik heb zelf namelijk helemaal nog geen kinderen en ben ook zeker geen probleempuber geweest. Wel een experimenterende puber, en die fase ben ik met mn 29 jaar nog steeds niet voorbij geloof ik hehehe.

Een paar jaar terug heeft mijn tante wel vergelijkbare zorgen gehad om mijn neefje. Ook met drugs, kleding verkopen en zaken achterhouden. Eerlijk gezegd vond ik dat niet zo alarmerend, en best wel typisch pubergedrag waar ik een beetje om moest gniffelen. Zij wonen op het platteland, waar (naar mijn idee) de wereld een beetje te klein en te bekrompen voor hem is. Hij is ook best wel “anders”, minder boers (sorry dit bedoel ik niet stom haha), dan mijn andere nichtjes en neefjes. Dus toen hij vroeg of hij voor een festival in Rotterdam een paar nachten bij ons mocht logeren met een vriend was ik dolenthousiast. Ik vind het super leuk om die kant van de familie mijn wereld te laten zien (en vice versa trouwens). Ik heb toen meteen de gelegenheid gebruikt om hen wat meer uit te leggen over drugs (zelfs naar t testcentrum geweest!), maar ook om te praten over de valkuilen die daar “omheen hangen”. En ook over wat dit doet met zijn ouders en hoe ik daar op zijn leeftijd mee omging. Dit was echt super verbindend tussen mij en mijn neefje en m’n tante was me later super dankbaar: het had thuis echt “de angel” eruit gehaald. Dat was helemaal niet mn intentie maar wel een fijne bijkomstigheid. Niet dat het ineens over was: Hij vertoonde nog steeds wel eens problematisch gedrag, en zijn school gooide die echt compleet met de pet naar. Maar er was meer respect naar zn ouders terug en wederzijds begrip bijgekomen. Inmiddels, een paar jaar later, is hij afgestudeerd, werkt hij super hard, is hij weer het liefste knulletje voor zijn moeder en geniet hij nog steeds van af en toe wat gebruiken.

Ik denk wel dat het hielp dat
1) ik “maar” 6 jaar met hem scheelde en ook los daarvan zijn wereld veel beter begrijp/ daar dichterbij sta
2) hij en ik veel meer afstand van elkaar hebben en geen “verstoorde” ouder-kind verhouding hadden. Hij keek zelfs een beetje tegen me op als “grote nicht uit de grote stad” zijnde
3) ik gewoon niet.zijn.moeder was. Je moeder is op die leeftijd en in die fase wel het laatste van wie je wat gaat aannemen…

Wellicht helpt het om ook zo’n “tussenpersoon” te hebben? Iemand die jij ook vertrouwt, maar die hem nu veel beter kan bereiken dan jij? Iemand die misschien niet alles oplost zoals jij graag zou willen zien, maar die wel kan helpen in het niet verder escaleren van zijn gebruik of zelfs criminaliteit etc.

Want ik denk ook wel, en dat zal een beetje een controversiële mening zijn tussen al deze mensen met kinderen, dat je niet exact kan verwachten wat je nu verwacht van je zoon. Je hebt alles al ingezet om ervoor te zorgen dat hij niet op het verkeerde pad komt en dat lijkt me heel verstandig. Maar je kind is zijn plek in de wereld aan het leren kennen… Hij is aan het leren zelfstandig worden. Afzetten tegen zijn ouders en experimenteren met dingen die niet mogen horen daarbij. En als man hoort daar ook nog eens bij dat je moet gaan leren bewijzen hoe groot je plasser is! En tuurlijk, dat kun je als ouder niet volledig uit de klauwen laten lopen. Maar meer aan hem trekken zorgt dat hij alleen maar meer afstand gaat houden, heb je zelf ook al ervaren.

Ik was vooral begonnen met typen omdat ik deze reactie met uitstek het meest realistisch vind en blij was dit te lezen

Ik snap heel goed dat je je er zorgen over maakt! Als moeder zit je al vier stappen verder te denken. Want wat wij denken te weten van opvoeding is dat bepaald negatief/slecht gedrag gelijk aangepakt moet worden want anders staat ie over twee jaar heroine te spuiten. Wij doemdenken maar kunnen daardoor niet goed relativeren. Ik ben zelf niet een fanatieke blower geweest maar had er wel veel om me heen. Als hij straks een keer naar een festival oid gaat, zal hij vast ook wel een pilletje of poeder willen proberen.
Praten met hem heeft nu totaal geen zin, want de dat blowen maakt hem nog onverschilliger dan hij al was als 14 jarige puber. En daarmee creeer je alleen maar dat hij nog minder met je deelt.
Weet je of hij struggled met dingen? Sociaal of trauma? Dan moet je alert zijn, want dan kan het een escape van zijn gevoel zijn. Is het verder een prima jongen? Laat hem dan weten dat je het niet goedkeurt, maar dat hij je wel kan bellen in een situatie dat het niet goed gaat. Zonder oordeel en vragen. Hou het gezin stabiel ook al ben je het niet eens met zijn keuzes. Hij zit op een leeftijd dat hij die eigen keuzes wil en gaat maken. De invloed die je op een 14 jarige jongen hebt, is te klein en zal alleen maar afstand creeeren.

Voor de meesten blijft het een periode van experimenten en daarin ook eigen grenzen opzoeken. Dat kan je niet voorkomen of verbieden. Is een deel van de ontwikkeling die uiteindelijk vaak wel weer stopt. Even je pad kwijtraken en afzetten tegen alles is soms nodig om erachter te komen wie je bent.

Zoveel gebruikers om mij heen, ook op die leeftijd en er zijn er maar weinig die er niet uit zijn gekomen. Verslaving ontwikkelt zich door interne problemen en zit veel dieper, niet door je vrienden of een tijd regelmatig gebruik door sociale druk of opstandigheid in je puberjaren.

jij hebt er nu niks meer aan, maar wij hebben onze kinderen al vroeg over drank en drugs verteld. Dat drank voelt alsof je alles los kan laten en dat dat fijn kan zijn. Maar dat het je ook dingen kan laten doen waar je achteraf spijt van hebt. En dat het je lerend vermogen Beïnvloed, dus die toets 2 dagen later krijg je niet in je kop. Over drugs zeggen we dat het ze vast wel meer dan eens word aangeboden en dat ze het alleen moeten doen als ze er zelf achterstaan met mensen die je vertrouwd. Je geluk gevoel is prachtig, maar weet dat heb het leent van de voorraad van de dagen daarna. En dat ze het altijd eerlijk moeten zeggen. Gaat het mis, dan ben ik er. Zonder preek achteraf want lesje is dan wel geleerd

Ik wil wel graag afsluiten met een grote digitale knuffel. Dit lijkt me onhoudbaar lastig voor een moederhart💕 Het is me wel duidelijk dat je zorgen niet voortkomen uit een controledrang maar uit heel veel liefde (en dat heb ik ook vaak zat anders gezien). Je hebt volgens mij alle mogelijke stappen al gezet om je kind te beschermen dus is het ook tijd om voor jezelf in deze situatie te zorgen: Praat met anderen over wat het met je doet, kijk of je je zorgen ook tijdelijk kan “parkeren” bij een ander, etc. Als jij de beste versie van jezelf bent slaat dat ook terug op je kinderen. You got this💪🏻

 

[SneeuwStorm]

TopTip @ljuv over de tussenpersoon. Dat is volgens mij precies wat nodig is. De huisarts kan wellicht helpen. Helemaal als jullie dezelfde huisarts hebben. De andere tip die ik zou willen meegeven: zorg dat hij altijd welkom is thuis.