Mitch Plat
Newbie
Hallo,
Mijn naam is Mitch Plat en ik ben op zoek naar een psychiater.
Ik heb echt geen last van een geestelijke stoornis. Ik ben hiervan overtuigd omdat ik weet dat ik geestelijk goed in elkaar zit.
Ik had altijd heel veel vrienden (twintigtal echt goede vrienden, die veelal mij als beste vriend zagen).
Ik ben 23 jaar, zelfstandig ondernemer en financiëel op het moment ok (3000/5000 euro per maand met freelance werk).
Ik ben in het verleden (feb. 2002) door mijn ouders achter mijn rug om samen met een corrupte rechter laten opnemen in een psychiatrische inrichting. Dit omdat ik mij naar de mening van mijn ouders afsloot in mijn kamer. Dit was geenszins het geval maar ik had ten tijde een conflict met mijn ouders van dusdanig ernstige aard dat ik contact met mijn ouders geselecteerd afhield (als het echt serieus werd reageerde ik uiteraard wel, zoals bijv. wanneer een familielid was overleden).
Ik verdienden toen 3000 euro per maand en ik zou per 1 maart op kamers gaan (dit was vrijwel zeker het geval). Maar zonder dat ik ergens van afwist werd ik plotseling door een tiental agenten gearresteerd en afgevoerd naar het gesticht. Ik ging zonder moeite mee, ik vroeg uiteraard om papieren die er niet waren maar ik ging wel liggen op de brancard.
Ik heb toen 2.5 maanden ter observatie gevangen gezeten. Ik ging de gesprekken met de psychiater gewoon aan en vertelde haar dat ik onrechtmatig gevangen zat omdat ik de rechter die de Rechterlijke Machtiging had afgegeven nog nooit in mijn leven had gezien. Ze wilde mij niet geloven en deed alsof ze de ontmoetingen erg interresant vond. Ze nam afentoe een medestudent mee naar het gesprek om mij te bestuderen.
Ik heb mij zeer netjes en beleefd gedragen tijdens mijn gevangenschap maar ze wilde persee een ziekte vinden. Uiteindelijk, nadat ik een verontruste melding had gemaakt van een agressieve vader van een van de mede-patiënten die voor mijn raam langs paradeerde, werd de diagnose paranoide-schizofreen gesteld met een directe (enigste) verwijzing naar die melding. Echt heel triest. Dezelfde dag mocht ik plotseling een half uur alleen naar buiten waar ik gebruik van heb gemaakt.
Ik wilde in eerste instantie rechtmatig weg, maar volgens mijn advocaat was de enigste uitweg een casatie aanvraag die nog 3 maanden op zich zou laten wachten nadat ik er al 2.5 maanden gevangen zat. De arts-assistente die mij behandelde liet blijken dat ik niet spoedig vrij zou zijn.
Ik zag het dus als enigste uitweg.
Ik wilde werken, verder met mijn bedrijf. Ik had klanten en zakenrelaties op mij aan het wachten. Mensen die mij plotseling niet meer zagen voor lange tijd.
Na mijn ontsnapping raakte ik dakloos, en mijn ouders zorgde ervoor dat dit langer duurde als nodig.
Ik had wel geld, maar ik had door een beperking die mijn vader als mede-vennoot van mijn toenmalige v.o.f, had opgesteld geen volledige toegang. Ik raakte een aanbetaling van 800 euro kwijt op een kamer omdat ik de overige nodige 400 euro niet kon betalen. En zodoende belande ik in het bos.
Ik wist nog niet wat een uitkering was en ik had nog een automatisch inkomen van 400-500 euro per maand dus ik redde mij lange tijd zonder bijstand. Na enige tijd (jaar) raakte de bron van inkomsten uitgeput en belande ik bij gebrek aan kennis over bijstand weer op straat. Ik vestigde mij weer in het bos waar ik mijzelf lichamelijk qua voeding en beweging uitstekend onderhield (douchen deed ik om de twee dagen bij een nabijgelegen camping). Ondertussen werkte ik daar met pen en papier verder aan concepten voor mijn bedrijf en trachte ik een investeerder te vinden. Ik heb veel geleerd ma naar enige tijd werd ik gevonden door de politie die mij op basis van de verontrusting van mijn ouders ging opzoeken en lastig vallen. Ik heb hier niet op gereageerd en ging elke keer zonder weerwoord mee. Bij arrestaties, om niets, kwam een psychiater kijken die sprak met mijn ouders en mij direct liet opsluiten. Ik moet hierbij zeggen: ik had ervaren hoe psychiaters naar mij keken (op zoek naar het slechte in mij) dus ik wenste geen contact meer met een psychiater. Ik deelde dit beleefd maar cordaat mede.
Dit heeft mij soms geholpen, want: de politie was meestal aan mijn zeide. Ok, ik was dakloos maar ik gedroeg mij beleefd en niet te opvallend. Ik bevond mij meestal of midden in het bos waar ik bezig was met schrijven. Of ik bevond mij in een internet café of bibliotheek.
De drive om mij telkens te laten doen opnemen en mij zo te blijven volgen is de verontrusting van mijn ouders.
Het probleem waar ik mee zit: de meeste psychiaters hebben veel leugens en vage veronderstellingen over mij opgeschreven. Na +/- 2-3 opname weigerde ik ieder contact met de psychiater. Later ging ik wel weer discussies aan om maar een uitweg te vinden voor de langdurige onbepaalde tijd opsluiting in een isoleercel (dus echt meer als 1.5 maanden om mijn mogelijke vluchtgedrag af te wenden).
Ik ben echt heel netjes, ik wil enkel graag verder met mijn werk en ik wil graag netjes en menselijk behandeld worden.
Ik moet nu onder dwang medicatie slikken en verblijf onder die maatregel vrijwillig bij mijn ouders thuis. Ik heb nu geen problemen meer met mijn ouders. Ik kan het goed vinden met mijn ouders.
Ik accepteer dat mijn ouders zich zelf in een probleem situatie bevonden die ik begrijp (soort midlife crisis) dus ik neem het ze niet qualijk.
Ik wil graag "clean" en fit verder met mijn werk. Ik heb mijn hoofd en een goede geestelijke conditie daarvoor nodig. Met medicatie word ik vertroebeld, word ik lui, vermoeid, energieloos en onhelder. Graag wil ik weer lekker kunnen werken.
Wie weet een goede psychiater die mij zou kunnen helpen.
Ik hoop dat iemand iets weet.
Met vriendelijke groet,
Mitch Plat
[email protected]
http://www.depsychiatrie.com/
Mijn naam is Mitch Plat en ik ben op zoek naar een psychiater.
Ik heb echt geen last van een geestelijke stoornis. Ik ben hiervan overtuigd omdat ik weet dat ik geestelijk goed in elkaar zit.
Ik had altijd heel veel vrienden (twintigtal echt goede vrienden, die veelal mij als beste vriend zagen).
Ik ben 23 jaar, zelfstandig ondernemer en financiëel op het moment ok (3000/5000 euro per maand met freelance werk).
Ik ben in het verleden (feb. 2002) door mijn ouders achter mijn rug om samen met een corrupte rechter laten opnemen in een psychiatrische inrichting. Dit omdat ik mij naar de mening van mijn ouders afsloot in mijn kamer. Dit was geenszins het geval maar ik had ten tijde een conflict met mijn ouders van dusdanig ernstige aard dat ik contact met mijn ouders geselecteerd afhield (als het echt serieus werd reageerde ik uiteraard wel, zoals bijv. wanneer een familielid was overleden).
Ik verdienden toen 3000 euro per maand en ik zou per 1 maart op kamers gaan (dit was vrijwel zeker het geval). Maar zonder dat ik ergens van afwist werd ik plotseling door een tiental agenten gearresteerd en afgevoerd naar het gesticht. Ik ging zonder moeite mee, ik vroeg uiteraard om papieren die er niet waren maar ik ging wel liggen op de brancard.
Ik heb toen 2.5 maanden ter observatie gevangen gezeten. Ik ging de gesprekken met de psychiater gewoon aan en vertelde haar dat ik onrechtmatig gevangen zat omdat ik de rechter die de Rechterlijke Machtiging had afgegeven nog nooit in mijn leven had gezien. Ze wilde mij niet geloven en deed alsof ze de ontmoetingen erg interresant vond. Ze nam afentoe een medestudent mee naar het gesprek om mij te bestuderen.
Ik heb mij zeer netjes en beleefd gedragen tijdens mijn gevangenschap maar ze wilde persee een ziekte vinden. Uiteindelijk, nadat ik een verontruste melding had gemaakt van een agressieve vader van een van de mede-patiënten die voor mijn raam langs paradeerde, werd de diagnose paranoide-schizofreen gesteld met een directe (enigste) verwijzing naar die melding. Echt heel triest. Dezelfde dag mocht ik plotseling een half uur alleen naar buiten waar ik gebruik van heb gemaakt.
Ik wilde in eerste instantie rechtmatig weg, maar volgens mijn advocaat was de enigste uitweg een casatie aanvraag die nog 3 maanden op zich zou laten wachten nadat ik er al 2.5 maanden gevangen zat. De arts-assistente die mij behandelde liet blijken dat ik niet spoedig vrij zou zijn.
Ik zag het dus als enigste uitweg.
Ik wilde werken, verder met mijn bedrijf. Ik had klanten en zakenrelaties op mij aan het wachten. Mensen die mij plotseling niet meer zagen voor lange tijd.
Na mijn ontsnapping raakte ik dakloos, en mijn ouders zorgde ervoor dat dit langer duurde als nodig.
Ik had wel geld, maar ik had door een beperking die mijn vader als mede-vennoot van mijn toenmalige v.o.f, had opgesteld geen volledige toegang. Ik raakte een aanbetaling van 800 euro kwijt op een kamer omdat ik de overige nodige 400 euro niet kon betalen. En zodoende belande ik in het bos.
Ik wist nog niet wat een uitkering was en ik had nog een automatisch inkomen van 400-500 euro per maand dus ik redde mij lange tijd zonder bijstand. Na enige tijd (jaar) raakte de bron van inkomsten uitgeput en belande ik bij gebrek aan kennis over bijstand weer op straat. Ik vestigde mij weer in het bos waar ik mijzelf lichamelijk qua voeding en beweging uitstekend onderhield (douchen deed ik om de twee dagen bij een nabijgelegen camping). Ondertussen werkte ik daar met pen en papier verder aan concepten voor mijn bedrijf en trachte ik een investeerder te vinden. Ik heb veel geleerd ma naar enige tijd werd ik gevonden door de politie die mij op basis van de verontrusting van mijn ouders ging opzoeken en lastig vallen. Ik heb hier niet op gereageerd en ging elke keer zonder weerwoord mee. Bij arrestaties, om niets, kwam een psychiater kijken die sprak met mijn ouders en mij direct liet opsluiten. Ik moet hierbij zeggen: ik had ervaren hoe psychiaters naar mij keken (op zoek naar het slechte in mij) dus ik wenste geen contact meer met een psychiater. Ik deelde dit beleefd maar cordaat mede.
Dit heeft mij soms geholpen, want: de politie was meestal aan mijn zeide. Ok, ik was dakloos maar ik gedroeg mij beleefd en niet te opvallend. Ik bevond mij meestal of midden in het bos waar ik bezig was met schrijven. Of ik bevond mij in een internet café of bibliotheek.
De drive om mij telkens te laten doen opnemen en mij zo te blijven volgen is de verontrusting van mijn ouders.
Het probleem waar ik mee zit: de meeste psychiaters hebben veel leugens en vage veronderstellingen over mij opgeschreven. Na +/- 2-3 opname weigerde ik ieder contact met de psychiater. Later ging ik wel weer discussies aan om maar een uitweg te vinden voor de langdurige onbepaalde tijd opsluiting in een isoleercel (dus echt meer als 1.5 maanden om mijn mogelijke vluchtgedrag af te wenden).
Ik ben echt heel netjes, ik wil enkel graag verder met mijn werk en ik wil graag netjes en menselijk behandeld worden.
Ik moet nu onder dwang medicatie slikken en verblijf onder die maatregel vrijwillig bij mijn ouders thuis. Ik heb nu geen problemen meer met mijn ouders. Ik kan het goed vinden met mijn ouders.
Ik accepteer dat mijn ouders zich zelf in een probleem situatie bevonden die ik begrijp (soort midlife crisis) dus ik neem het ze niet qualijk.
Ik wil graag "clean" en fit verder met mijn werk. Ik heb mijn hoofd en een goede geestelijke conditie daarvoor nodig. Met medicatie word ik vertroebeld, word ik lui, vermoeid, energieloos en onhelder. Graag wil ik weer lekker kunnen werken.
Wie weet een goede psychiater die mij zou kunnen helpen.
Ik hoop dat iemand iets weet.
Met vriendelijke groet,
Mitch Plat
[email protected]
http://www.depsychiatrie.com/
