L
Lid 28715
Gast
WIe: ik
Stoffen: 3 gram P. Harmala zaden + 120 mg DMT freebase
Improvisatie sitter: huisgenoot
Tijd: 19:30 tot circa 23:00
Voorbereiding:
Ik begon om 18:00 met voorbereiden en deed er ontiegelijk lang over.
Ik heb de harmala zaden eerst geprobeerd te vermalen tot harmala poeder met een vijzel. Dat ging moeilijk dan ik van te voren had gedacht, ik denk dat de helft nog gewoon heel zijn gebleven. Dat heb ik eerst in een beetje citroensap gegooid en een 10 minuten laten zitten ofzoiets. Daarna dat in een flesje sinaasappelsap gegooid en dat opgedronken inclusief de drap/zaden dat nog op de bodem bleef. Ik weet niet of dat nodig was, maar ik wilde zeker weten dat het niet zou mislukken. Over het opeten van die drap heb ik trouwens heel lang gedaan omdat het mega goor was.
Ondertussen had ik die dmt ook al een ruim kwartier in citroensap zitten. Dat heb ik met een beetje sinaasappelsap in 10 minuten weg gedronken. De reden dat ik er 10 minuten over deed was omdat na de eerste helft mijn maag van streek raakt. Daarna moest ik kotsen en toen voelde ik me beter en heb ik de 2e helft opgedronken.
De trip
19:30 - Ik merkte dat het begon in te werken, het ging geleidelijk, maar ook heel snel. Ik ging op mijn matras liggen en wilde het gewoon gaan ervaren. Ik deed mijn ogen dicht en ik zag kleuren. Nog niet echt vormen ofzoiets, maar effen kleuren. Tegelijkertijd voelde mijn lichaam alsof die alle kanten op draaide. Hetzelfde gevoel dat je krijgt als je de hele dag in een achtbaan gezeten hebt en dan 's avonds terug denkt aan die achtbaan en weer even voelt alsof je er weer in zit. Dat gevoel dus, maar dan intenser.
Ondertussen ging mijn hart steeds sneller kloppen, sneller en harder. Het was alsof je een keiharde sprint trok, alleen het verschil met sprinten is dat je kunt stoppen als je er genoeg van hebt, nu kon ik dat niet. Ik werd bang, ik werd bang dat mijn hart het niet aan zou kunnen om 3 uur lang zo te werken. Ook merkte ik dat de trip alsmaar intenser en intenser werd en ik zag er geen einde aan komen. Ik was dus ook bang dat ik de trip geestelijk niet aan zou kunnen.
In paniek liep ik naar de kamer van mijn huisgenoot en probeerde uit te leggen dat ik volledig in paniek raakte. Mijn hart ging als een gek tekeer en ik wilde niet mijn sanity verliezen. Ik dacht dingen als: "Kut man, ik moet mijn maag leeg pompen, nee kut dat heeft geen zin, want het zit al in mijn bloed. Ik moet mijn broer bellen, ja die weet wel wat ik moet doen." Ik liep terug naar mijn kamer, nog steeds in paniek en zocht mijn mobieltje. Terwijl ik het nummer van mijn broer intypte merkte ik op dat mijn mobiel iets weg had van het gezicht op zo'n totempaal. Mijn broer nam niet op, dus ik zei tegen mijn huisgenoot: "Jij moet me helpen! Ik ga op dat bed liggen en jij moet naast me zitten en allemaal mooie dingen zeggen."
Ik was mij er van bewust dat de trip zo mooi of lelijk is als je het zelf maakt. Ik moest niet bang zijn voor de trip, maar het omarmen. Nou dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dus daarom wilde ik de hulp van mijn huisgenoot.
Mijn huisgenoot ging naast mijn zitten en deed wat die kon, ookal wist hij ook niet wat die precies moest doen. De trip werd heftiger en heftiger en ik ging er helemaal in op. Ik was niet blij met de trip, maar ik was er ook niet meer bang voor. Na een tijdje merkte ik dat het geruststellender werkte als ik zei (lees: bijna schreeuwde) wat ik ervaarde ipv naar mijn huisgenoot te luisteren. Dus mijn huisgenoot ging maar computeren.
In mijn hoofd ging het er ondertussen heel hard aan toe. Chaos chaos chaos, niet normaal meer. Ik stuiterde alle kanten op. Ik voel alsof ik een doos was in een fabriek die alle kanten op gegooid en gestuiterd werd. De chaos kwam in vlagen, soms was het ineens stil en dan kwam de chaos weer op zetten. Ik kan mij niet meer in detail herinneren wat ik allemaal gezien heb, maar ik kan me nog herinneren dat ik rust met het heelal associeerde. Ohja, mijn lichaam deed ook vaag. Ik rilde en trilde, ik had het warm en koud tegelijk, het was in ieder geval nooit goed. Ook voelde ik me benauwd terwijl ik toch gewoon kon ademen. Daarna werd ik hysterisch, ik begon dat gestuiter in mijn hoofd te waarderen en ervaarde het als een superheftige achtbaan. Ik schreeuwde dingen als: "wow dit is zo ontiegelijk supercool"
Mijn ademhaling had ik ondertussen niet meer onder controle, soms hyperventileerde ik en soms ademde ik rustig. Ik ging soms tijdens het "supercool!!" schreeuwen ook over naar een hoge stem en dat voelde geinig aan in de rest van mijn lichaam.
Mijn benen bewogen ook tijdens de trip, maar op dat moment wist ik niet zeker of mijn benen echt aan het bewegen waren of dat ik enkel dacht dat mijn benen bewogen. Nu gebeurde er weer iets vreemds, alle woorden die ik zei werden levende wezens op zich. Sterker nog, alles werd wezens, woorden, klinkers, geluiden. Ik had het gevoel dat die wezens mij iets wilde vertellen. Maar wat weet ik niet. Ook voelde ik een aanwezigheid, naast die van mijn huisgenoot en die aanwezigheid was duidelijk links van me, geen idee waarom, maar het was links van me, haha. Na een tijdje had ik het wel gehad met die chaos, ik wilde weer rust zoals ik aan het begin van de trip ook wilde. Maar die rust kwam niet en ik moest het blijkbaar maar accepteren.
Mijn huisgenoot die had er genoeg van en wilde dat ik naar mijn kamer ging. Ik wilde niet, maarja, ik was hem wel tot last, dus ik werkte maar even mee. Ik kon absoluut niet meer lopen, dus ik greep zijn middel vast om in evenwicht te blijven en hij bracht mij naar mijn kamer.
Na een tijdje snapte ik niks meer, letterlijk niks. Ik wist niet waar ik eigenlijk was, ik wist niet of ik nou in mijn kamer of de kamer van mijn huisgenoot was. Ik wist niet meer of ik mezelf was of dat ik jou was. Wat was het verschil tussen ik en jou eigenlijk? Ik had geen idee meer. Ik zat aan iedereen te denken in mijn leven en ik moest denken: "stel nou dat dit voor altijd zo blijft, dan kan ik echt niet meer functioneren." Ik dacht aan mijn pa en hoe kut hij dat zou vinden, omdat hij heel anti-drugs is. Ik dacht aan mijn studie en dat ik die nooit meer zou halen als ik in deze toestand bleef. Toen besefte ik ook direct dat ik daar wel mee zou kunnen leven, als iemand mij maar voeding geeft kan ik prima zo voor altijd blijven. Soms pakte ik mijn gezicht met mijn handen vast, maar het voelde niet meer als mijn handen, mijn handen waren wezens op zichzelf. Wezens die ik gek genoeg een beetje kon controleren. Ik deed mijn ogen open en merkte dat ik naast mijn matras lag en niet op mijn matras. Ik ging op mijn matras liggen, trok mijn deken over mij heen en toen gebeurde er iets magisch:
rust....
De trip was bijna voorbij, er was bijna 3 uur ongemerkt voorbij gegaan en ik zakte langzaam in een na-space. En om heel eerlijk te zijn, ik vond dat na-spacen heel fijn. Al die chaos en drukte en stuiteren was weggezakt, god-zij-dank. Ik kon weer een beetje normaal filosoferen, ik snapte weer dat ik ik ben en niet jou enzovoorts...
Van die na-space ben ik geruisloos overgegaan in een slaap, want het was gewoon zomaar ineens 7 uur 's ochtends.
Al met al een vreselijk heftige trip. Volgende keer, als er nog een volgende keer komt, doe ik echt de helft van deze dosis, want zo heftig hoeft het van mij niet meer.
Nu heb ik trouwens een nare hoofdpijn, weet iemand wat ik daar tegen kan doen? Een asperientje is nu niet aan te raden volgens mij toch?
[edit] De hoofdpijn is nu grotendeels weg!
Zolang ik niet teveel met mijn hoofd schud tenminste...
Stoffen: 3 gram P. Harmala zaden + 120 mg DMT freebase
Improvisatie sitter: huisgenoot
Tijd: 19:30 tot circa 23:00
Voorbereiding:
Ik begon om 18:00 met voorbereiden en deed er ontiegelijk lang over.
Ik heb de harmala zaden eerst geprobeerd te vermalen tot harmala poeder met een vijzel. Dat ging moeilijk dan ik van te voren had gedacht, ik denk dat de helft nog gewoon heel zijn gebleven. Dat heb ik eerst in een beetje citroensap gegooid en een 10 minuten laten zitten ofzoiets. Daarna dat in een flesje sinaasappelsap gegooid en dat opgedronken inclusief de drap/zaden dat nog op de bodem bleef. Ik weet niet of dat nodig was, maar ik wilde zeker weten dat het niet zou mislukken. Over het opeten van die drap heb ik trouwens heel lang gedaan omdat het mega goor was.
Ondertussen had ik die dmt ook al een ruim kwartier in citroensap zitten. Dat heb ik met een beetje sinaasappelsap in 10 minuten weg gedronken. De reden dat ik er 10 minuten over deed was omdat na de eerste helft mijn maag van streek raakt. Daarna moest ik kotsen en toen voelde ik me beter en heb ik de 2e helft opgedronken.
De trip
19:30 - Ik merkte dat het begon in te werken, het ging geleidelijk, maar ook heel snel. Ik ging op mijn matras liggen en wilde het gewoon gaan ervaren. Ik deed mijn ogen dicht en ik zag kleuren. Nog niet echt vormen ofzoiets, maar effen kleuren. Tegelijkertijd voelde mijn lichaam alsof die alle kanten op draaide. Hetzelfde gevoel dat je krijgt als je de hele dag in een achtbaan gezeten hebt en dan 's avonds terug denkt aan die achtbaan en weer even voelt alsof je er weer in zit. Dat gevoel dus, maar dan intenser.
Ondertussen ging mijn hart steeds sneller kloppen, sneller en harder. Het was alsof je een keiharde sprint trok, alleen het verschil met sprinten is dat je kunt stoppen als je er genoeg van hebt, nu kon ik dat niet. Ik werd bang, ik werd bang dat mijn hart het niet aan zou kunnen om 3 uur lang zo te werken. Ook merkte ik dat de trip alsmaar intenser en intenser werd en ik zag er geen einde aan komen. Ik was dus ook bang dat ik de trip geestelijk niet aan zou kunnen.
In paniek liep ik naar de kamer van mijn huisgenoot en probeerde uit te leggen dat ik volledig in paniek raakte. Mijn hart ging als een gek tekeer en ik wilde niet mijn sanity verliezen. Ik dacht dingen als: "Kut man, ik moet mijn maag leeg pompen, nee kut dat heeft geen zin, want het zit al in mijn bloed. Ik moet mijn broer bellen, ja die weet wel wat ik moet doen." Ik liep terug naar mijn kamer, nog steeds in paniek en zocht mijn mobieltje. Terwijl ik het nummer van mijn broer intypte merkte ik op dat mijn mobiel iets weg had van het gezicht op zo'n totempaal. Mijn broer nam niet op, dus ik zei tegen mijn huisgenoot: "Jij moet me helpen! Ik ga op dat bed liggen en jij moet naast me zitten en allemaal mooie dingen zeggen."
Ik was mij er van bewust dat de trip zo mooi of lelijk is als je het zelf maakt. Ik moest niet bang zijn voor de trip, maar het omarmen. Nou dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dus daarom wilde ik de hulp van mijn huisgenoot.
Mijn huisgenoot ging naast mijn zitten en deed wat die kon, ookal wist hij ook niet wat die precies moest doen. De trip werd heftiger en heftiger en ik ging er helemaal in op. Ik was niet blij met de trip, maar ik was er ook niet meer bang voor. Na een tijdje merkte ik dat het geruststellender werkte als ik zei (lees: bijna schreeuwde) wat ik ervaarde ipv naar mijn huisgenoot te luisteren. Dus mijn huisgenoot ging maar computeren.
In mijn hoofd ging het er ondertussen heel hard aan toe. Chaos chaos chaos, niet normaal meer. Ik stuiterde alle kanten op. Ik voel alsof ik een doos was in een fabriek die alle kanten op gegooid en gestuiterd werd. De chaos kwam in vlagen, soms was het ineens stil en dan kwam de chaos weer op zetten. Ik kan mij niet meer in detail herinneren wat ik allemaal gezien heb, maar ik kan me nog herinneren dat ik rust met het heelal associeerde. Ohja, mijn lichaam deed ook vaag. Ik rilde en trilde, ik had het warm en koud tegelijk, het was in ieder geval nooit goed. Ook voelde ik me benauwd terwijl ik toch gewoon kon ademen. Daarna werd ik hysterisch, ik begon dat gestuiter in mijn hoofd te waarderen en ervaarde het als een superheftige achtbaan. Ik schreeuwde dingen als: "wow dit is zo ontiegelijk supercool"
Mijn ademhaling had ik ondertussen niet meer onder controle, soms hyperventileerde ik en soms ademde ik rustig. Ik ging soms tijdens het "supercool!!" schreeuwen ook over naar een hoge stem en dat voelde geinig aan in de rest van mijn lichaam.
Mijn benen bewogen ook tijdens de trip, maar op dat moment wist ik niet zeker of mijn benen echt aan het bewegen waren of dat ik enkel dacht dat mijn benen bewogen. Nu gebeurde er weer iets vreemds, alle woorden die ik zei werden levende wezens op zich. Sterker nog, alles werd wezens, woorden, klinkers, geluiden. Ik had het gevoel dat die wezens mij iets wilde vertellen. Maar wat weet ik niet. Ook voelde ik een aanwezigheid, naast die van mijn huisgenoot en die aanwezigheid was duidelijk links van me, geen idee waarom, maar het was links van me, haha. Na een tijdje had ik het wel gehad met die chaos, ik wilde weer rust zoals ik aan het begin van de trip ook wilde. Maar die rust kwam niet en ik moest het blijkbaar maar accepteren.
Mijn huisgenoot die had er genoeg van en wilde dat ik naar mijn kamer ging. Ik wilde niet, maarja, ik was hem wel tot last, dus ik werkte maar even mee. Ik kon absoluut niet meer lopen, dus ik greep zijn middel vast om in evenwicht te blijven en hij bracht mij naar mijn kamer.
Na een tijdje snapte ik niks meer, letterlijk niks. Ik wist niet waar ik eigenlijk was, ik wist niet of ik nou in mijn kamer of de kamer van mijn huisgenoot was. Ik wist niet meer of ik mezelf was of dat ik jou was. Wat was het verschil tussen ik en jou eigenlijk? Ik had geen idee meer. Ik zat aan iedereen te denken in mijn leven en ik moest denken: "stel nou dat dit voor altijd zo blijft, dan kan ik echt niet meer functioneren." Ik dacht aan mijn pa en hoe kut hij dat zou vinden, omdat hij heel anti-drugs is. Ik dacht aan mijn studie en dat ik die nooit meer zou halen als ik in deze toestand bleef. Toen besefte ik ook direct dat ik daar wel mee zou kunnen leven, als iemand mij maar voeding geeft kan ik prima zo voor altijd blijven. Soms pakte ik mijn gezicht met mijn handen vast, maar het voelde niet meer als mijn handen, mijn handen waren wezens op zichzelf. Wezens die ik gek genoeg een beetje kon controleren. Ik deed mijn ogen open en merkte dat ik naast mijn matras lag en niet op mijn matras. Ik ging op mijn matras liggen, trok mijn deken over mij heen en toen gebeurde er iets magisch:
rust....
De trip was bijna voorbij, er was bijna 3 uur ongemerkt voorbij gegaan en ik zakte langzaam in een na-space. En om heel eerlijk te zijn, ik vond dat na-spacen heel fijn. Al die chaos en drukte en stuiteren was weggezakt, god-zij-dank. Ik kon weer een beetje normaal filosoferen, ik snapte weer dat ik ik ben en niet jou enzovoorts...
Van die na-space ben ik geruisloos overgegaan in een slaap, want het was gewoon zomaar ineens 7 uur 's ochtends.
Al met al een vreselijk heftige trip. Volgende keer, als er nog een volgende keer komt, doe ik echt de helft van deze dosis, want zo heftig hoeft het van mij niet meer.
Nu heb ik trouwens een nare hoofdpijn, weet iemand wat ik daar tegen kan doen? Een asperientje is nu niet aan te raden volgens mij toch?
[edit] De hoofdpijn is nu grotendeels weg!
Zolang ik niet teveel met mijn hoofd schud tenminste...
