De laatste keer was vijf maanden geleden, wat een hele zware trip was geweest. Ik was niet bad gegaan, maar paddo’s zou ik voorlopig niet meer nemen omdat ik er bang voor was geworden. Wel had ik van toen nog anderhalf portie in mijn la liggen, mexicaanse. Een maand geleden was mijn nicht er, het was 11 uur ’s avonds en we kregen het idee om paddo’s te doen, we hadden al aardig wat geblowd en waren voor die avond al genoeg van de wereld.
Maar een maand later zou ik een heel weekend alleen thuis zijn, we besloten het dan te doen. Dit weekend dus. Een maand lang heb ik me erop voorbereid maar overdag besloot ik het toch niet te doen. Maar ’s avonds werd mijn angst voor de trip vervangen door nieuwschierigheid.
De schuingedrukte stukken zijn gedachten en dingen die ik opschreef. Overigens heb ik de zinnen iets kloppender gemaakt want het meeste wat ik opschreef zat boordevol spellingsfouten en slechte zins opbouw.
Wat: paddo’s
Soort: mexicaanse
Met hoeveel: 2 personen
Tripzitter: 0
Lichamelijke status: nuchter, voorbereid en uitgerust.
23:30 PERSPECTIEF
Wat zenuwachtig kauwde ik op de paddo’s. Misschien ging het ook wel helemaal niet werken, dacht ik nog, ze liggen hier al vijf maanden. Mijn nicht (ik noem haar even Saar) begon in een fotoboek te bladeren, ik keek mee. Na een half uur raakte ik opgeslokt door de beelden. Ging ik toch wel trippen? Ik zetten al snel John Gaiser af en verving de minimal door afrikaans achtige muziek, Ayub Ogada. Door de muziek raakte ik in een orientaalse sfeer. Ik zat in kleermakers zit voor een kachel en staarde naar het vuur. Vervolgens naar Saar, de eerste effecten begonnen nu echt op te komen: ‘Damn! Jou vest is echt super groen! Zo groen was hij helemaal niet!’ Ik kreeg als antwoord: ‘Hahaha, jij lijkt op een paddo!’ We verbaasten ons een tijdje over elkaar en hebben elkaar een half uur lang aangestaard: ‘Jij ben echt geel!’ ‘Ja, en jij bent super bruin.’ Bruin, damn wat een mooie kleur was dat, waarom had ik me daar nooit in geinteresseerd? Vroeg ik me af, ik begon mezelf te vervloeken dat rood mijn lievelingskleur was. “Altijd maar dat rood, wat is dat nou voor iets stoms, bruin is echt gruwelijk mooi!” dacht ik schuldbewust.
Ik ging thee zetten, maar eenmaal in de keuken raakte ik meteen afgeleid en trok een aantal keukenkasjes open. ‘Perspectief!’ riep ik uit naar Saar. ‘Wauw, het klopt gewoon echt helemaal, alles is in perspectief! Wat mooi!’ Ik rende terug en haalde mijn camera en maakte een aantal foto’s.
*keukenkastjes....
Uiteindelijk na nog een half uurtje vol met onderbrekingen had ik thee gezet. Maar de thee deed er helemaal niet meer toe. Ik raakte in gedachte verzonken, deinde mee op Paco de Lucia. Het was zo perfect, ik voelde me intens gelukkig. Alles klopte gewoon, de wereld viel als een puzzel in elkaar. De muziek klonk intens, alle instrumenten kon ik appart volgen en horen. Ik besefte hoe vrij muziek was, je kunt ermee doen wat je wilt. De eerste lichte halicunatie kwamen ook op. Ik zag Saar soms 5 keer. Ook was het licht behoorlijk anders. De woonkamer werd ingedeeld door het licht.
02:00 “COMMUNICEREN OP PAPIER”
Saar had een dummy bij zich, we wilden tekenen maar vonden het allebij zielig voor het papier om het te scheuren. Uiteindelijk raakte we gefacineerd door drie gedroogde blaadjes op het papier. Saar verschoof de blaadjes, ik fotografeerde ze, experementeerde met de camera.
*de blaadjes...
Allebij werden we opgeslokt door de combinatie van blaadjes met papier. Uiteindelijk haalde Saar me over om haar tas te halen waar papier in zat, lijntjes papier wilde we. Na een klein kwartiertje was het me gelukt om de tas te halen. Eerst heeft Saar een tijd met een pen en een krant in haar hand gezeten. Ik staarde voor me uit en bedacht geniale dingen vond ik toen.
Uiteindelijk nam ik de krant en de pen van Fleur over. Op de krant stond een schilderij. Ik staarde ernaar, verbluft over het feit dat ik iets had waarmee ik kon doen wat ik wilde. Ik begon er op te tekenen, eerst aarzelend, maar algauw begonnen er ook woorden uit mijn pen te vloeien:
“Maar schrijven is echt gruwelijk priegelig en fijn. Er kruipen beestjes over de krant. Dat ervaar ik niet als eng. Ik moet schrijven, schrijven. De woorden dansen door mijn hoofd. Net als de muziek, soms zo integer en soms zo overheersend. Doe de dingen als je ze wilt. Ik ben in een trans ik denk niet aan de woorden die ik opschrijf. Ik voel me fantastisch. De woorden llijken net een ding waar het uit komt vallen. Ik weet mijn droom weer. Nu is het weg. Ik snap het niet meer. Dit is echt mooi, vreemd de dingen zijn zo, ik wil schrijven over de duizend tonen muziek. Het geluid is fantastisch, schitterend, hypnotiseren. Ik ben zo gelukkig. Het is gewoon, vergeten wat je bent, wie je was. Even niet meer denken. Vergaan. Een vakantie aan Spanje. Ik voel de woorden, ik voel de muziek, zonder muziek waren die woorden kaal en eenzaam. Ze worden opgevuld dood de muziek. De regelmaat van de pen en de zinnen kloppten gruwelijk goed. Alles klopt. De tijd staat stil. De pagina gaat ten einde. Ik stop.”
Ik schreef dit maar was me er niet bewust van dat ik het had geschreven. Ik vond het zo mooi om te schrijven. Snel begon ik me weer op de krant uit te leven en begon weer met tekenen. Ook schreef ik her en der nog wat zinnen op:
“Kunst is durven. Je moet de remmingen laten gaan. Je verdwijnt op de muziek. Ik geniet. Zoveel woorden, weinig ruimt.”
“Maar de woorden zijn nu niet van mij.”
“Ik zweef, leef zweven in het hier en nu... Ik kabbel voort.”
“Weet je hoe goed ik nu naar dit schilderij kan kijken, ik zie veel meer.”
“Herkennen is comminuceren.”
“Waarom ben ik zo lang stil blijven staan?!”
“Mijn gevoel is bij het stukje waar ik teken.”
Allemaal flarden gedachtes die ik opschreef, gedachten die ik als toeschouwer kon zien, ik wandelden er tussen door, bekeek ze, begreep ze. Ik verdwaalde in mijn eigen hoofd. Ik voelde me herboren, waarom was ik zolang blijven treuzelen, waarom had ik zo weinig genoten de laatste tijd, ik ging de dingen heel anders aan pakken wist ik tijdens het tekenen/schrijven.
*een foto van mijn stukje krant
Ik ging zo op in de krant dat ik opeens een soort van ontwaakte en keek op. Saar stond en verborg haar gezicht. Ze huilde. Ik wist totaal niet wat ik er mee moest en begon van verbazing te lachen. Maar het was zo mooi, zo puur hoe ze huilden. Ik gristte mijn camera van tafel en maakte foto’s. Het was zo mooi om iemand te zien huilen. Ik vroeg wat er aan de hand was: ‘ik ben zo gelukkig...’ Ik voelde zelf nu ook tranen opkomen maar raakte weer afgeleid door de muziek. Kaki King stond inmiddels op.
Saar was uitgehuild. Nog een poos was ik in gedachten verzonken, ik kan me neir precies herinneren waar ik aan dacht. Ik geloof iets van dat het goed was geweest om een maand lang me voorbereid te hebben op deze avond, dat ik daarom nu deze trip zo intens had. Dat ik voor het lange wachten nu mijn beloning kreeg.
We raakte allebij uitgetript. Af en toe zonk ik nog weg in duizenden gedachtes met de muziek maar het heftigste was voorbij. We luisterden nog Andrew Bird, maar dat was te heftig. Ook Trentemoller hebben we nog geprobeerd maar dat klonk in deze staat helemaal afschuwelijk.
Ook eenmaal in bed had ik nog heftige gedachtes, maar deze deden er niet meer toe. Ik viel in een diepe slaap.
Maar een maand later zou ik een heel weekend alleen thuis zijn, we besloten het dan te doen. Dit weekend dus. Een maand lang heb ik me erop voorbereid maar overdag besloot ik het toch niet te doen. Maar ’s avonds werd mijn angst voor de trip vervangen door nieuwschierigheid.
De schuingedrukte stukken zijn gedachten en dingen die ik opschreef. Overigens heb ik de zinnen iets kloppender gemaakt want het meeste wat ik opschreef zat boordevol spellingsfouten en slechte zins opbouw.
Wat: paddo’s
Soort: mexicaanse
Met hoeveel: 2 personen
Tripzitter: 0
Lichamelijke status: nuchter, voorbereid en uitgerust.
23:30 PERSPECTIEF
Wat zenuwachtig kauwde ik op de paddo’s. Misschien ging het ook wel helemaal niet werken, dacht ik nog, ze liggen hier al vijf maanden. Mijn nicht (ik noem haar even Saar) begon in een fotoboek te bladeren, ik keek mee. Na een half uur raakte ik opgeslokt door de beelden. Ging ik toch wel trippen? Ik zetten al snel John Gaiser af en verving de minimal door afrikaans achtige muziek, Ayub Ogada. Door de muziek raakte ik in een orientaalse sfeer. Ik zat in kleermakers zit voor een kachel en staarde naar het vuur. Vervolgens naar Saar, de eerste effecten begonnen nu echt op te komen: ‘Damn! Jou vest is echt super groen! Zo groen was hij helemaal niet!’ Ik kreeg als antwoord: ‘Hahaha, jij lijkt op een paddo!’ We verbaasten ons een tijdje over elkaar en hebben elkaar een half uur lang aangestaard: ‘Jij ben echt geel!’ ‘Ja, en jij bent super bruin.’ Bruin, damn wat een mooie kleur was dat, waarom had ik me daar nooit in geinteresseerd? Vroeg ik me af, ik begon mezelf te vervloeken dat rood mijn lievelingskleur was. “Altijd maar dat rood, wat is dat nou voor iets stoms, bruin is echt gruwelijk mooi!” dacht ik schuldbewust.
Ik ging thee zetten, maar eenmaal in de keuken raakte ik meteen afgeleid en trok een aantal keukenkasjes open. ‘Perspectief!’ riep ik uit naar Saar. ‘Wauw, het klopt gewoon echt helemaal, alles is in perspectief! Wat mooi!’ Ik rende terug en haalde mijn camera en maakte een aantal foto’s.
*keukenkastjes....
Uiteindelijk na nog een half uurtje vol met onderbrekingen had ik thee gezet. Maar de thee deed er helemaal niet meer toe. Ik raakte in gedachte verzonken, deinde mee op Paco de Lucia. Het was zo perfect, ik voelde me intens gelukkig. Alles klopte gewoon, de wereld viel als een puzzel in elkaar. De muziek klonk intens, alle instrumenten kon ik appart volgen en horen. Ik besefte hoe vrij muziek was, je kunt ermee doen wat je wilt. De eerste lichte halicunatie kwamen ook op. Ik zag Saar soms 5 keer. Ook was het licht behoorlijk anders. De woonkamer werd ingedeeld door het licht.
02:00 “COMMUNICEREN OP PAPIER”
Saar had een dummy bij zich, we wilden tekenen maar vonden het allebij zielig voor het papier om het te scheuren. Uiteindelijk raakte we gefacineerd door drie gedroogde blaadjes op het papier. Saar verschoof de blaadjes, ik fotografeerde ze, experementeerde met de camera.
*de blaadjes...
Allebij werden we opgeslokt door de combinatie van blaadjes met papier. Uiteindelijk haalde Saar me over om haar tas te halen waar papier in zat, lijntjes papier wilde we. Na een klein kwartiertje was het me gelukt om de tas te halen. Eerst heeft Saar een tijd met een pen en een krant in haar hand gezeten. Ik staarde voor me uit en bedacht geniale dingen vond ik toen.
Uiteindelijk nam ik de krant en de pen van Fleur over. Op de krant stond een schilderij. Ik staarde ernaar, verbluft over het feit dat ik iets had waarmee ik kon doen wat ik wilde. Ik begon er op te tekenen, eerst aarzelend, maar algauw begonnen er ook woorden uit mijn pen te vloeien:
“Maar schrijven is echt gruwelijk priegelig en fijn. Er kruipen beestjes over de krant. Dat ervaar ik niet als eng. Ik moet schrijven, schrijven. De woorden dansen door mijn hoofd. Net als de muziek, soms zo integer en soms zo overheersend. Doe de dingen als je ze wilt. Ik ben in een trans ik denk niet aan de woorden die ik opschrijf. Ik voel me fantastisch. De woorden llijken net een ding waar het uit komt vallen. Ik weet mijn droom weer. Nu is het weg. Ik snap het niet meer. Dit is echt mooi, vreemd de dingen zijn zo, ik wil schrijven over de duizend tonen muziek. Het geluid is fantastisch, schitterend, hypnotiseren. Ik ben zo gelukkig. Het is gewoon, vergeten wat je bent, wie je was. Even niet meer denken. Vergaan. Een vakantie aan Spanje. Ik voel de woorden, ik voel de muziek, zonder muziek waren die woorden kaal en eenzaam. Ze worden opgevuld dood de muziek. De regelmaat van de pen en de zinnen kloppten gruwelijk goed. Alles klopt. De tijd staat stil. De pagina gaat ten einde. Ik stop.”
Ik schreef dit maar was me er niet bewust van dat ik het had geschreven. Ik vond het zo mooi om te schrijven. Snel begon ik me weer op de krant uit te leven en begon weer met tekenen. Ook schreef ik her en der nog wat zinnen op:
“Kunst is durven. Je moet de remmingen laten gaan. Je verdwijnt op de muziek. Ik geniet. Zoveel woorden, weinig ruimt.”
“Maar de woorden zijn nu niet van mij.”
“Ik zweef, leef zweven in het hier en nu... Ik kabbel voort.”
“Weet je hoe goed ik nu naar dit schilderij kan kijken, ik zie veel meer.”
“Herkennen is comminuceren.”
“Waarom ben ik zo lang stil blijven staan?!”
“Mijn gevoel is bij het stukje waar ik teken.”
Allemaal flarden gedachtes die ik opschreef, gedachten die ik als toeschouwer kon zien, ik wandelden er tussen door, bekeek ze, begreep ze. Ik verdwaalde in mijn eigen hoofd. Ik voelde me herboren, waarom was ik zolang blijven treuzelen, waarom had ik zo weinig genoten de laatste tijd, ik ging de dingen heel anders aan pakken wist ik tijdens het tekenen/schrijven.
*een foto van mijn stukje krant
Ik ging zo op in de krant dat ik opeens een soort van ontwaakte en keek op. Saar stond en verborg haar gezicht. Ze huilde. Ik wist totaal niet wat ik er mee moest en begon van verbazing te lachen. Maar het was zo mooi, zo puur hoe ze huilden. Ik gristte mijn camera van tafel en maakte foto’s. Het was zo mooi om iemand te zien huilen. Ik vroeg wat er aan de hand was: ‘ik ben zo gelukkig...’ Ik voelde zelf nu ook tranen opkomen maar raakte weer afgeleid door de muziek. Kaki King stond inmiddels op.
Saar was uitgehuild. Nog een poos was ik in gedachten verzonken, ik kan me neir precies herinneren waar ik aan dacht. Ik geloof iets van dat het goed was geweest om een maand lang me voorbereid te hebben op deze avond, dat ik daarom nu deze trip zo intens had. Dat ik voor het lange wachten nu mijn beloning kreeg.
We raakte allebij uitgetript. Af en toe zonk ik nog weg in duizenden gedachtes met de muziek maar het heftigste was voorbij. We luisterden nog Andrew Bird, maar dat was te heftig. Ook Trentemoller hebben we nog geprobeerd maar dat klonk in deze staat helemaal afschuwelijk.
Ook eenmaal in bed had ik nog heftige gedachtes, maar deze deden er niet meer toe. Ik viel in een diepe slaap.
Lijkt me een geweldige ervaring, zo puur en diep vanuit de geest.
