lipsticknmascara
Bewuste gebruiker
Lokatie: het herenhuis op de queenstreet
Drug: Zelfkweekpaddo’s, tweede vlucht
Gemoedstoestand: heerlijk rustig en ontspannen
Personen: 2
Datum: 04/12/2009
Tijdstip: rond 18:00
Duur: ongeveer 10 uur totaal
Inleiding.
Dit was de vierde keer dat ik zelf paddo’s heb gedaan, H, mijn vriend (zeitgeist op df), had het al wel veel vaker gedaan. Mijn eerste keer voelden we er bijna niets van, iets te lang doorgekookt. De tweede keer ging ik een uurtje bad maar kwam ik wel weer terug in de goede sferen, de derde keer hebben we voornamelijk natuurdocu’s gekeken dus zouden we er nu wat meer werk van maken. We wilden wel graag in de aftertrip natuurdocu’s kijken, maar in de trip zelf eventueel wat muziek of juist helemaal niets. We zorgden voor de juiste voorbereidingen, de kerstverlichting had ik al opgehangen (bij gebrek aan kerstboom gewoon aan het plafond en aan de muren) de beste vlucht van onze paddo’s en daar gingen we dan aan de slag. We hoefden allebei de twee dagen erna niet te werken dus geen zorgen aan het hoofd. Van tevoren een theetje met MAO-remmers en vervolgens een kippenbouillon van paddo’s. H had meer MAO-remmers dan ik en de kippenbouillon viel hem ook best zwaar, hij was even misselijk, maar dat was alweer snel voorbij en toen konden we samen rustig de trip in.
Rustig aan.
Om er lekker in te komen hadden we tijdens het zetten van de thee en bouillon al lekkere rustige muziek op staan (denk: Bob Dylan, Jack Johnson, etc) en we gingen lekker op de bank zitten om te genieten van wat we hoorden. Rustig aan zag ik mijn zicht ietwat veranderen en voelde ik mijn lichaam steeds wat meer de trip ingaan. Het begon, zoals vorige keren, bij mijn mond. Mijn lippen, tanden, tong en speeksel klopten ineens niet meer precies. Ik kende het gevoel al dus was niet bezorgd, maar ik vroeg me wel een aantal keer af of ik niet toch nog een beugel moest. Samen zakten we, zonder iets te zeggen, met een lekker muziekje op, de trip in. Het was samen even aanvoelen wat voor trip het zou worden, aangezien dat iedere keer anders was. Ik keek naar de lichtejs aan het plafond die ik daar alvast voor de kerst had opgehangen en het beeld was ondertussen zo vaag dat het net en sterrenhemel leek, waar ik overigens goed van zat te genieten. De sterren liepen door op plaatsen waar de ichtjes niet eens hingen en dat vond ik machtig interessant. Rustig aan begonnen we te praten over niet zo heel veel bijzonders en toen zag ik dat de lichtjes niet zo heel goed vastzaten. Ik zei nog, zul je net zien dat ze vanavond ineens vallen en een paar zinnen later viel de halve string lampjes recht in mijn gezicht. De schrik was intens, H en ik sprongen op en hebben misschien wel vijf minuten staan lachen en geschrokken naar elkaar staan kijken
Vervolgens besloten we dat het wel relaxt zou zijn als we door het huis zouden lopen (het huis was enorm, dus er was genoeg te verkennen) maar dat was toch niet zo interessant als we dachten dus we gingen weer in de woonkamer zitten om te genieten van al het moois daar.
Aanpassen.
H stond op en deed de muziek en zijn T-shirt uit, waarmee hij begon te draaien op zijn hand. Dit was een ongelofelijk hypnotiserend geluid waar ik flink op zat te trippen. Steeds als ik iets wilde zeggen wat echt briljant was, had H net iets anders aan zijn hoofd en vroeg of ik stil kon zijn. Dit gebeurde een keer of tien tot ik me in één klap stierlijk begon te vervelen en ik stond op en begon te rekken en strekken (in ieder space of trip vind ik rekken en strekken echt heerlijk en ontspannend) en ik was een beetje heen en weer aan het dansen op de geluiden van het T-shirt van H, en deed ineens een masterlijke dubbele pirouette, wat ik nuchter dus niet zo makkelijk voor elkaar kreeg. Dat vond ik zo wreed en ook grappig dat ik hardop lachend allerlei klassieke bewegingen deed, tot ik ook dat zat werd en mijn gedachten weer naar de meest vreemde ideeën getrokken werden. Ik plofte weer neer op de bank en staarde naar de sterrenhemel en terwijl ik me net af begon te vragen hoe het ook al weer kwam dat het dak eruit was, zei H dat hij het had. Ik wist meteen wat hij bedoelde: het bereiken van perfectie, dus ik zei ja ik weet precies wat je bedoelt en we moesten bijna huilen omdat we elkaar zo goed begrepen. Het grappige is dat hij inderdaad het bereiken van perfectie bedoelde, maar hij had het over zijn shirt en ik over mijn pirouette. We besloten dat we nu precies wisten hoe de wereld in elkaar zat, omdat het gewoon zo is. Want het is ook gewoon zo! En iedere keer wanneer we dat zeiden moesten we bijna huilen van geluk, waarna we weer moesten lachen om het feit dat we zo gelukkig waren samen dat we moesten huilen. Vervolgens hebben we nog een tijdje zitten praten, tot we bij het volgende dilemma kwamen.
Besluiten nemen.
Wilden we nog een theetje pakken of niet? Wilden we nog langer doorgaan of was het goed geweest zo? We besloten tot het behouden van deze perfectie en begrip voor de wereld en maakten nog een theetje, maar achteraf was dat niet echt de handigste optie. De trip had zijn piek al gehad en het gevoel van begrip bleef wel, maar we waren ietwat onrustig. Wat nu te doen? We hebben nog even geprobeerd Lost te kijken, maar ik snapte er niets van waarom ze deden wat ze deden en waarom alles ineens zo overgedramatiseerd leek. Het duurde lang voordat we konden slapen maar ik heb gelukkig nog wel lang van alle visuals en mindfucks kunnen genieten terwijl ik staarde naar het slaapkamerplafond.
Onderwerpen.
De consumptiemaatschappij en dat het nergens op slaat, dat huizen eigenlijk veredelde hutten zijn en dat kasten nutteloos zijn en niet nodig omdat we er eigenlijk alleen maar dingen in zetten die we eigenlijk niet nodig hebben. Het verliezen van het contact met moeder natuur, het idee om te verhuizen en met niets te leven en waar we dan naartoe moesten gaan: Afrika (mijn plan, lekker warm en geen deken of kleding nodig) of Rusland (zijn plan omdat het zulke mooie landschappen heeft) Het bereiken van perfectie en het begrijpen van alles, omdat het gewoon zo is!
Achteraf.
Het mooiste van het verhaal is nog dat we eigenlijk voor de zoveelste keer MDMA zouden doen met mijn beste vriendin erbij, maar ze liet de dag van tevoren weten dat ze toch niet meer kon. De paddo’s hadden we nog liggen (de kweekset was ondertussen aan de 7e en achteraf ook laatste vlucht bezig, maar de 2e is meestal het sterkst en die hadden we nu dus ook) en we hadden beiden meteen het geniale plan eens goed te paddoën samen. We hebben immers al vaak genoeg samen spacedrugs op. We gingen dus meteen aan de slag alles te regelen. Een heel andere avond dus geworden dan dat het anders zou zijn geweest, echt verlichting in het kwadraat.
Drug: Zelfkweekpaddo’s, tweede vlucht
Gemoedstoestand: heerlijk rustig en ontspannen
Personen: 2
Datum: 04/12/2009
Tijdstip: rond 18:00
Duur: ongeveer 10 uur totaal
Inleiding.
Dit was de vierde keer dat ik zelf paddo’s heb gedaan, H, mijn vriend (zeitgeist op df), had het al wel veel vaker gedaan. Mijn eerste keer voelden we er bijna niets van, iets te lang doorgekookt. De tweede keer ging ik een uurtje bad maar kwam ik wel weer terug in de goede sferen, de derde keer hebben we voornamelijk natuurdocu’s gekeken dus zouden we er nu wat meer werk van maken. We wilden wel graag in de aftertrip natuurdocu’s kijken, maar in de trip zelf eventueel wat muziek of juist helemaal niets. We zorgden voor de juiste voorbereidingen, de kerstverlichting had ik al opgehangen (bij gebrek aan kerstboom gewoon aan het plafond en aan de muren) de beste vlucht van onze paddo’s en daar gingen we dan aan de slag. We hoefden allebei de twee dagen erna niet te werken dus geen zorgen aan het hoofd. Van tevoren een theetje met MAO-remmers en vervolgens een kippenbouillon van paddo’s. H had meer MAO-remmers dan ik en de kippenbouillon viel hem ook best zwaar, hij was even misselijk, maar dat was alweer snel voorbij en toen konden we samen rustig de trip in.
Rustig aan.
Om er lekker in te komen hadden we tijdens het zetten van de thee en bouillon al lekkere rustige muziek op staan (denk: Bob Dylan, Jack Johnson, etc) en we gingen lekker op de bank zitten om te genieten van wat we hoorden. Rustig aan zag ik mijn zicht ietwat veranderen en voelde ik mijn lichaam steeds wat meer de trip ingaan. Het begon, zoals vorige keren, bij mijn mond. Mijn lippen, tanden, tong en speeksel klopten ineens niet meer precies. Ik kende het gevoel al dus was niet bezorgd, maar ik vroeg me wel een aantal keer af of ik niet toch nog een beugel moest. Samen zakten we, zonder iets te zeggen, met een lekker muziekje op, de trip in. Het was samen even aanvoelen wat voor trip het zou worden, aangezien dat iedere keer anders was. Ik keek naar de lichtejs aan het plafond die ik daar alvast voor de kerst had opgehangen en het beeld was ondertussen zo vaag dat het net en sterrenhemel leek, waar ik overigens goed van zat te genieten. De sterren liepen door op plaatsen waar de ichtjes niet eens hingen en dat vond ik machtig interessant. Rustig aan begonnen we te praten over niet zo heel veel bijzonders en toen zag ik dat de lichtjes niet zo heel goed vastzaten. Ik zei nog, zul je net zien dat ze vanavond ineens vallen en een paar zinnen later viel de halve string lampjes recht in mijn gezicht. De schrik was intens, H en ik sprongen op en hebben misschien wel vijf minuten staan lachen en geschrokken naar elkaar staan kijken
Vervolgens besloten we dat het wel relaxt zou zijn als we door het huis zouden lopen (het huis was enorm, dus er was genoeg te verkennen) maar dat was toch niet zo interessant als we dachten dus we gingen weer in de woonkamer zitten om te genieten van al het moois daar.
Aanpassen.
H stond op en deed de muziek en zijn T-shirt uit, waarmee hij begon te draaien op zijn hand. Dit was een ongelofelijk hypnotiserend geluid waar ik flink op zat te trippen. Steeds als ik iets wilde zeggen wat echt briljant was, had H net iets anders aan zijn hoofd en vroeg of ik stil kon zijn. Dit gebeurde een keer of tien tot ik me in één klap stierlijk begon te vervelen en ik stond op en begon te rekken en strekken (in ieder space of trip vind ik rekken en strekken echt heerlijk en ontspannend) en ik was een beetje heen en weer aan het dansen op de geluiden van het T-shirt van H, en deed ineens een masterlijke dubbele pirouette, wat ik nuchter dus niet zo makkelijk voor elkaar kreeg. Dat vond ik zo wreed en ook grappig dat ik hardop lachend allerlei klassieke bewegingen deed, tot ik ook dat zat werd en mijn gedachten weer naar de meest vreemde ideeën getrokken werden. Ik plofte weer neer op de bank en staarde naar de sterrenhemel en terwijl ik me net af begon te vragen hoe het ook al weer kwam dat het dak eruit was, zei H dat hij het had. Ik wist meteen wat hij bedoelde: het bereiken van perfectie, dus ik zei ja ik weet precies wat je bedoelt en we moesten bijna huilen omdat we elkaar zo goed begrepen. Het grappige is dat hij inderdaad het bereiken van perfectie bedoelde, maar hij had het over zijn shirt en ik over mijn pirouette. We besloten dat we nu precies wisten hoe de wereld in elkaar zat, omdat het gewoon zo is. Want het is ook gewoon zo! En iedere keer wanneer we dat zeiden moesten we bijna huilen van geluk, waarna we weer moesten lachen om het feit dat we zo gelukkig waren samen dat we moesten huilen. Vervolgens hebben we nog een tijdje zitten praten, tot we bij het volgende dilemma kwamen.
Besluiten nemen.
Wilden we nog een theetje pakken of niet? Wilden we nog langer doorgaan of was het goed geweest zo? We besloten tot het behouden van deze perfectie en begrip voor de wereld en maakten nog een theetje, maar achteraf was dat niet echt de handigste optie. De trip had zijn piek al gehad en het gevoel van begrip bleef wel, maar we waren ietwat onrustig. Wat nu te doen? We hebben nog even geprobeerd Lost te kijken, maar ik snapte er niets van waarom ze deden wat ze deden en waarom alles ineens zo overgedramatiseerd leek. Het duurde lang voordat we konden slapen maar ik heb gelukkig nog wel lang van alle visuals en mindfucks kunnen genieten terwijl ik staarde naar het slaapkamerplafond.
Onderwerpen.
De consumptiemaatschappij en dat het nergens op slaat, dat huizen eigenlijk veredelde hutten zijn en dat kasten nutteloos zijn en niet nodig omdat we er eigenlijk alleen maar dingen in zetten die we eigenlijk niet nodig hebben. Het verliezen van het contact met moeder natuur, het idee om te verhuizen en met niets te leven en waar we dan naartoe moesten gaan: Afrika (mijn plan, lekker warm en geen deken of kleding nodig) of Rusland (zijn plan omdat het zulke mooie landschappen heeft) Het bereiken van perfectie en het begrijpen van alles, omdat het gewoon zo is!
Achteraf.
Het mooiste van het verhaal is nog dat we eigenlijk voor de zoveelste keer MDMA zouden doen met mijn beste vriendin erbij, maar ze liet de dag van tevoren weten dat ze toch niet meer kon. De paddo’s hadden we nog liggen (de kweekset was ondertussen aan de 7e en achteraf ook laatste vlucht bezig, maar de 2e is meestal het sterkst en die hadden we nu dus ook) en we hadden beiden meteen het geniale plan eens goed te paddoën samen. We hebben immers al vaak genoeg samen spacedrugs op. We gingen dus meteen aan de slag alles te regelen. Een heel andere avond dus geworden dan dat het anders zou zijn geweest, echt verlichting in het kwadraat.
