Inderdaad Mac... dat is heel vreemd. Enooooorme pupillen, rare bewegende vlekken en je eigen reflectie in de pupil die mij deed denken dat ik naar het beeldje op mijn netvlies stond te kijken. Lol!
Maar goed, ik heb dus 1 keer paddo's genomen voorlopig en ik heb dat ook alleen gedaan. Het is goed te doen, mits je inderdaad een beetje verantwoordelijk bent en niet te makkelijk uit het veld geslagen. De beste tip blijft natuurlijk dat er vrienden bij moeten zijn. Nu dat gezegd is zal ik ook zeggen dat je wanneer je alleen tript best de deuren op slot doet, en ook je telefoon uitzet. Als je toevallig erg de weg kwijt raakt zou je zomaar naar buiten kunnen lopen en dat kan ernstige gevolgen hebben. Als je midden in je psychonautische reis zit en je wordt gestoord door een telefoontje dan kan dat behoorlijk irritant zijn.
Mijn trip was erg persoonlijk en inzichtverstrekkend. Je zou kunnen zeggen dat een gedeelte van de trip bad ging, maar ik beschouw het liever als leerzaam. Als je bad gaat en je houdt in je achterhoofd dat het goed komt is er eigenlijk nog niets aan de hand. Als je zo bad gaat dat het niet meer te houden is, dan ga je lekker een stukje kotsen en wat zoet spul/suiker eten/drinken. Maar hier moet je je niet te druk over maken. Je moet gewoon relaxed zijn als je paddos gaat proberen.
Toen ik ze had genomen (thee van halve portie mexicaanse gemaakt en de stukjes opgegeten), begon na een tien minuten een beetje een spannend/ongerust gevoel te krijgen (zo'n gevoel dat je niet weet wat je te wachten staat). Na 20 minuutjes begon de muur te bewegen. Dit had ik nog nooit zo meegemaakt dus het was erg verbazend/lachwekkend. Vrij snel daarna begonnen de Visuals uitgebreider te worden en werd ik in de wereld van de paddo trip getrokken. De rustige muziek die ik speelde op de achtergrond vermengde zich naadloos met de visuals (voornamelijk natuurlijke vormen in muren, tegels e.d. die begonnen te vervormen, draaien en veranderen van kleur). Ik heb meerdere malen met mijn mond open staan kijken/ in de lach geschoten. Er was een zeer lichte misselijkheid te bespeuren maar dit was niet zo erg. Even mezelf in de spiegel bekeken en me eerst rotgeschrokken van de pupildilatie (had dit niet verwacht) en toen eens goed gekeken hoe mijn eigen gezicht in de visuals opgenomen werd. Vaaaaaag. Even rondgelopen en ik vond dat alles aan een goede schoonmaakbeurt toe was. Ik was al vrij ver in een echte trip dus dat ging allemaal niet zo makkelijk. Ik wist ook niet waar ik moest beginnnen. Dat leidde tot een gevoel van machteloosheid. Ik wilde mijn wekker ook zetten voor de volgende dag, maar wist niet meer hoe de wekker werkte, laat staat waar ik de wekker voor moest zetten. Moest ik nou gaan werken? Ik moest ergens zijn, maar waar (wilde overigens de volgende dag gaan sporten, was nieteens een werkdag). Ik ben toen gaan douchen (vaag gelinkt aan het schoonmaken van het huisje). toen ik daarmee klaar was ben ik even op bed gaan liggen en kreeg een vol spectrum fantastische 3d visuals. Zelf zweefde ik ertussendoor. Ik stond op en was een stuk leger dan daarvoor. Dat was op een of andere manier bevrijdend. Nadeel was dat ik van veel dingen niet wist hoe of wat het was en proberen logica daarop los te laten liep op niets uit. Dit deed mij denken over mijn eigen bestaan en levens van mensen door de eeuwen heen (alleen het verband dat hiertoe leidde ben ik kwijt). Hoe leeft een mens, hoe hoort hij te leven? Hoe heeft de mens geleeft door de eeuwen? Welke eeuw is het nu eigenlijk. Ik wist niet meer welk jaar het was, maar kreeg enorm gedetailleerde beelden uit mijn jeugd, beelden die ik misschien sinds die tijd maar enkele malen gezien heb in mijn gedachten. Na deze tijdreis was ik compleet leeg. Ego-loss. De tijd scheen niet te verstrijken. Door een onderbewuste herinnering aan de effecten van salvia vloeide ik samen met het bed. Daarna was het wachten. En wachten. Rust. Hoe lang? Jaren, decennia? De eerder genoemde overpeinzingen van het mensenleven waren weg en ik wist niet hoe lang dit (ervaring? leven?) hoorde te duren. Het leek een eeuwigheid, maar het was niet saai. Het _was_ gewoon. Toen de comedown van de trip inzette begon alles terug te te komen en heerste vooral een gevoel van ongeloof dat mijn eigen brein me zo voor de gek kon houden.
Ik vind mezelf een logisch redenerende aanhanger van de wetenschap, maar in deze situatie doet dat er verder niet zo heel veel toe. Naderhand wel, toen ben ik aan het voor mezelf uitleggen geslagen. Maar de ervaring zelf was diep filosofisch/spiritueel/emotioneel (ik heb hier ook niet alles opgeschreven). Dit moet wel een uitzondering zijn geweest daar ik nooit heb gelezen over zulke sterke reacties op een eerste paddo gebruik maar ik heb er veel aan gehad. En ik wil in het vervolg wel eens een keer paddo's in de natuur gebruiken, dat lijkt me echt fantastisch op het visuele gebied.
sorry vo de misschien domme vraag
Ik had het idee dat die twee mij er een beetje van weerhielden mezelf echt te laten gaan en hun gepraat stoorde mij soms, ik wilde zelf helemaal niet praten. Maar aan de andere kant vond ik het heel gezellig dat ze er waren, het gaf wel een veilig gevoel.
