Dit is mijn eerste diepe trip met paddo's. Ik ben redelijk ervaren ik heb ongeveer een tiental trips gehad. Meestal met philosophers, die zijn heel visueel. EDIT: ik lees/hoor dat philosophers heel geestelijk verruimend zijn en jjuist minder visueel dan vele andere paddosoorten... Toch zie ik heel veel gebeuren. Dit maakt mij erg nieuwsgierig naar 'visuelere' paddos :P
Tot deze keer gebruikte ik altijd een halve dosis. Dan wordt alles vet mooi. Erg geschikt voor lange wandelingen in de natuur.
Nu besloot ik een keer verder te gaan.
Ik heb een aantal foto's van mijn vorige trips online staan. Zeker de moeite waard. Ik heb tot nu toe het voorrecht gehad om op een aantal bijzonder momenten een trip te hebben. Zelfs zonder 'aards' zicht zijn een aantal foto's onwaarschijnlijk.
http://www.mijnalbum.nl/Album=RGSQ6VPB
Dosis: 1 trip Philisophers (15 gram)
Gemoedstoestand: enigszins onrustig
gegeten: voor het laatst gisteravond.
Ik zou de trip doen met een vriend die zou langskomen. Hij noemt zichzelf psychonaut en heeft veel ervaring met trips. Hij wilde net als mij diep gaan.
Ochtend, 9u. Ik maak me klaar voor de trip. Ik zette muziek op van Alphex Twin (selected ambient works II) om te beginnen. Had ook sphongle klaar liggen. De vriend (ik noem hem M) zou om 12 uur hier zijn. Dat is een lange tijd zonder eten.
Toch besluit ik niet te eten omdat de trip dan heftiger wordt. Eindelijk is het 12 uur. Om een lang verhaal kort te maken: M komt nooit opdagen. Eerst zou hij meetrippen, maar 'opeens' kan hij niet omdat hij onverklaarbare pijn heeft ergens en er niet van zou kunnen genieten. Hij zou nog wel langskomen, ik kon vast beginnen, dan zou hij het nuchter meemaken. Hij is nooit op komen dagen. Ik kan niets anders zeggen dan: matige actie. Je geniet zo minder van je trip. Toen ik begon met het eten wist ik dit nog niet. Ik verwachtte dat hij ieder moment hier kon zijn. Na een uurtje kauwen had ik eindelijk alle paddo's achterover gewerkt.
Ik voelde me onrustig. Ik bleef op mijn mobiel kijken. Al snel merkte ik dat het begon. De kleuren begonnen intenser te worden en ik voelde me onrustig. Ik begon misselijk te worden (normaal heb ik dat nooit).
Ik belde nog een keer naar M maar hij nam niet op. Lijer, dacht ik. Jammer dan. Hij bekijkt het maar.
De muziek van Alphex twin is heel ambient en supervaag. Echt heel geschikt voor een trip! Zeker een aanrader!
Terwijl ik heerlijk lag te genieten van de muziek en National Geographic aan het kijken was begon het. De tv werd steeds minder interessant. Ik begon overal naar te kijken, behalve naar de tv. Ik keek naar de schouw naast me. Deze is van mooi zwart natuursteen waar altijd wel een vlekje of kleine verkleuring op te zien is. Ik kan zien dat ik trip als al die verkleuringen in verschrikkelijk interessante patronen gaan zwaaien.
Ik heb bij een trip altijd dat er een soort raster van een patroon over iets heen gelegd wordt. Dit gaat zachtjes bewegen en vormt heel interessante patronen waar ik uren naar kan kijken. Ook in de schouw.
Geruisloos zag ik het steen zich in de meest interessante combinaties kronkelen.
Ik keek naar mijn bed, waar een sprei op lag, deze is wit. Even waande ik me op een bergenketen, maar niet zo maar een. Een bergenketen van knapperig uitziende ijstoppen pronkten om me heen. Het gloeide. Had een ongelooflijke structuur van een mengeling van ijshoorntjes en knapperige tiefschnee. Erg mooi.
Ik heb een paar keer met een andere maat getript die altijd in trance naar mijn tapijt staart. Hij is een tapijtenman. Hij reageert altijd heel heftig op tapijten. Ik besloot deze keer ook een kijkje te nemen. Na een kijkje op mijn mobieltje of de 'dude' al iets van zich laten horen (waw, wat wat het scherm mooi helder) ging ik verliggen op mijn bed en keek naar het tapijt. Weer kwam dat raster eroverheen. Het tapijt begon te bewegen. Ik begon allemaal tekens in het tapijt te zien die ik alleen kan beschrijven als azteekse tekens. Deze veranderden in letters. De letters kronkelden, struikelden, bewogen over langs en door elkaar heen. Uiteindelijk kwam de gedachte in me op dat het allemaal postbodes waren die pakketjes rond brachten. Opeens had ik heel veel respect voor postbodes. Ze zorgen toch maar dat de pakketjes aankomen. Hmmm... juist.
Er lagen ook witte stofjes op mijn tapijt die begonnen te gloeien en groeien als onmetelijke sterren in een lang vergeten universum. Af en toe werden deze sterren 'ziekelijk' groen en leken ze te rotten. Dan krompen ze weer.
Ik besloot mijn blik op mijn laminaat te laten rusten. Opeens werd ik me bewust dat ik zelf kon controleren wat ik zag. Iedereen kent de sensatie van scheel kijken. Ik had daar 'opeens' een stand tussen. Ik kon 'gewoon' kijken, dan zag ik gewoon laminaat. Als ik scheel keek zag ik alles dubbel. Maar ik had ook een stand daartussen en dan zag ik visuals. Daardoor kon ik zelf bepalen wanneer ik 'visuals' zag. Erg cool! Het laminaat begon te rijzen en ik zag diepte. Het bewoog zachtjes heen en weer. Ik weet dat ik vol verwondering en verbazing lag te kijken naar de pracht voor mijn ogen.
Ik werd verschrikkelijk misselijk. Voelde me echt belabberd misselijk. Maar ik had een gevoel van euforie tegelijk. Ik zag verschrikkelijk mooie dingen. Ik draaide me om. Ik woon in een oud herenhuis, inclusief plafonddecoratie. Deze is aardig goed onderhouden dus redelijk indrukwekkend. Maar nu... Mijn mond viel open gewoon!
De bloemen en versieringen leken te groeien en te bloeien terwijl ik er naar keek. De witte decoratie had een blauwe en roze gloed gekregen. Het klopte langzaam. Op mijn rug op mijn bed keek ik vol verwondering naar het schouwspel. Daarna richtte ik mijn blik op de wolken buiten. Deze machtige witte schepen voeren heel langzaam maar majesteus langs. Even waande ik mijn in de blote hemel. Om me heen zag ik roze wolken. Ik raakte steeds dieper in de trip.
Ik voelde dat ik er nog lang niet was. Ik voelde dat er nog heel veel zou komen. Mijn voorgevoel zei me dat dit heftig zou worden.
Ik keek nog even naar de tv. Leuk programma, zou ik zeker interessant vinden als ik niet aan het trippen was. De muziek werd steeds mooier. Opeens waren de wolken weg. Gewoon weg. Het enige wat ik zag was een melkachtige roze niks. De plafonddecoratie groeide en nam kreeg een onwaarschijnlijk scherpe textuur. De plek waar de lamp uit komt begon te pompen als een bloemknop die op springen staat.
Ik voelde me euforisch, licht, alsof ik zweefde. De misselijkheid was nagenoeg over. Ik besefte dat ik nu verder was dan ik ooit was geweest. Ik besefte dat toen. Maar het werd nog steeds intenser, mooier, onbeschrijflijker. Ik riep meerdere keren 'wow', 'niet te geloven!' en dat soort dingen. Overal waar ik keek zag ik dingen.
En toen deed ik mijn ogen dicht.
En een schouwspel dat ik nog nooit heb meegemaakt openbaarde zich voor mij. Alles om me heen was zo mooi, maar viel in het niet bij wat ik zag met mijn ogen dicht. Ergens vond ik het raar; ja hallo dacht ik, geniet nou eens van al dat moois om je heen! Je gaat toch niet met je ogen dicht liggen, gek. Maar het was te mooi gewoon.
Ik zag een felrood gekleurde bal, langzaam draaiend in een kamer van spiegels. Weerkaatsingen overal. Een discobal. Ik draaide om de bal heen. Langzaam. Een heerlijk gevoel waste over me heen. Er is geen 'ik' meer. Ik weet niet hoe lang ik met mijn ogen dicht heb gelegen. Maar ik zag verschrikkelijk mooie dingen. Ik kan het alleen omschrijven als een typische sixties omgeving. Kijk naar Austin Powers dan snap je wat ik bedoel. Ik begreep toen opeens waarom alles in de sixties zo psychadelic
was. Die gasten hadden net als ik hun ogen dichtgedaan tijdens een trip. Ik vond Austin powers toen een vette naaper.
Ik deed mijn ogen weer open. Ik keek op mijn mobiel. Het scherm was zo helder dat hij straalde als een zaklamp. Hij lekte een beetje licht in een hoek. Nog steeds niet maar ik besefte toen dat ALS die gast belde, ik niet in staat was om te communiceren.
Ik keek naar de TV. Daar was een film te zien over natuur. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit zo duidelijk heb beseft dat een tv-beeld 'plat' is. Wat ik zag was alles behalve plat. Ik zag een 3d wereld achter dat scherm. Alles in diepte en met een structuur.. Wow. Als er een walvis in beeld zwom zwom ik in mijn hoofd mee, om het zo te zeggen.
De reclames kwamen op en alles was vrolijk en leuk. Reclames waren mooi. Vond ik toen. Lekker afwisselend.
Ik keek weer naar mijn plafonddecoratie. Hij klopte en was heel gedetailleerd. De randen waren messcherp. Ik heb weer een kwartier liggen staren naar de decoratie voordat ik mijn ogen weer dichtdeed en weer viel in een geweldige wereld die ik alleen kan omschrijven als 'vloeibaar'. Wanner ik mijn ogen open deed en keek naar de tv of een ander lichtbron, dan leek deze licht te 'lekken'. Dan zie je gewoon een straaltje licht naar beneden toe lekken. Maar op het moment vond ik dat niet zo vreemd.
Inmiddels werd het donker buiten. Ik merkte het, omdat mijn tv en mijn laptop (waarop muziek speelde) de enige was waar licht vanaf kwam. Dit zag er heel apart uit. Ze lekten licht. Ik was inmiddels zo ver dat alles versierd was met haakjes en stekels. Op mijn laptop was de balk van de speler versierd met allemaal uitsteekseltjes en andere patroontjes. Onbeschrijflijk mooi. Ik heb het later geprobeerd te tekenen maar dat lukte niet. Ook de tv had dat. Ik heb even vol verwondering
gekeken naar een programma maar ik kon het gewoon niet volgen. De muziek is van zichzelf een beetje vaag, maar het leek te vervormen. De muziek ging golven. En het vreemdste: het bleef hetzelfde. Het leek alsof tijd steeds langzamer ging spelen.
Op een gegeven moment moest ik naar de wc. Maar ik was ver- heel ver. Zo ver dat ik verward was. Ik begon steeds minder te snappen van wat er om me heen gebeurde. Echt een heel vreemd gevoel.
Ik begon in een spiraal van herhaling te vallen. Ik lag daar half versuft tv te kijken. Toen kreeg ik het gevoel: ik moet naar de wc. Daarna dacht ik: awww de muziek is vet, maar klinkt wat vreemd.... Daarna viel ik weer terug in een zware innerlijke trip. Daar kwam ik weer uit en ik kreeg weer het gevoel: ik moet naar de wc. Enz. Dit ging nog wel even door.
Op een gegeven moment wist ik: nu moet ik gaan anders pis ik ter plekke in mijn broek. Ik ging staan. Naar de wc dacht ik. Ik zette twee stappen en bleef verward staan... Oh ja. Wc. Ik liep de verkeerde kant op. Oh nee, de andere kant op... Echt heel freaky. Je weet wat je wil. Je weet waar het is. Maar op de een of ander manier is het een hele opgave om te komen waar je wil zijn en te doen wat je wil doen!
Na mijn wc-avontuur ben ik gaan douchen. Ik bleek wat helderder te zijn want deze vond ik zonder moeite. In de douche keek ik verwonderd naar het water dat bijna licht gaf op het douchescherm. Het leek naar boven toe te bewegen. Ik pakte shampoo en smeerde een lichaam in dat niet van mij leek te zijn. Raar gevoel. Elke keer had ik opeens mijn ogen dicht en zat ik 'ergens anders'. Veel weet ik niet meer van die momenten. Dan werd ik wakker en stond ik weer in de douche.
Nou heb ik een douche met een crappy afvoer (omdat ik in een oud herenhuis woon) en deze keer had mijn afvoer besloten om verstopt te raken. Omdat ik dit vaker heb wist ik dat dit geen hallucinatie was. Dit gaf weer een heel vreemd tafereel. Ik raakte uit mijn trance, keek naar beneden en zag dat het water begon te stijgen. Nog even snel shampoo'en dacht ik dan en ik smeerde weer mijn 'buitenaards' aanvoelende lichaam in. Halverwege raakte ik weer in een trance. Ik werd weer wakker.
Het water was weer gestegen. Je voelt je heel vreemd, heel verward. Op een gegeven moment wist ik: als ik de kraan nu niet uit zet dan stroomt de bak over. Ik zette de kraan uit. Zo ver in de trip kan je alleen kritieke beslissingen nemen. Ik zocht naar een handdoek. Ik keek echt vijf keer opnieuw naar de handdoek. Ah. Een Handdoek. Toch? Wat een rare groene streep heeft ie. Heeft hij dat normaal ook? Weet ik niet meer. Oh. Afdrogen. Hee, raar die groene streep. Oh, dat dacht ik net ook al. <........> Handdoek. Ik pakte de handdoek en veegde mijn mijn zeer apart voelende lichaam af. Ik liep de douche uit en ging snel weer naar mijn kamer toe en ging op mijn bed zitten.
Alles werd een hindernis. De kleinste dingen als naar de wc gaan, afdrogen, op de een of andere manier wordt het heel moeilijk om deze kleine dingen te doen.
Ik was zenuwachtig. Ik begreep niet meer wat er gebeurde. Ik was verward. Ik had het gevoel dat ik de controle kwijt was. Ik heb tijdens een trip altijd zoetigheid bij me, dat schijnt te helpen als je er even 'uit' wil komen. Ik lag half in mijn bed, starend naar de tv, half versuft m&m's te eten. 1...2...3... Ik heb geteld tot 76. Toen was ik er achter dat de m&m's niet zouden helpen alles duidelijker te maken. Ik legde ze weg en keek naar de tv. Er was een vent op, zijn gezicht vervormde. Ik kan het alleen omschrijven als een harige aardappel, iets afzichtelijks, het meest afzichtelijke en lelijke gezicht dat ik ooit gezien heb. Zijn stem klonk onnatuurlijk laag en vertraagd. Wat raar was want de muziek klonk nog normaal, hoewel deze af en toe ook wat langzamer speelde.
Ik werd zenuwachtig. Ik kreeg een haast onbedwingbaar gevoel dat ik gek aan het worden was. Ik heb in andere verslagen gelezen dat mensen verschillende persoonlijkheden en andere psychotische bijwerkingen kregen. Ik kreeg deze ook. Ik besefte dat ik extreem verward was, ik zag dingen. Ik kon 'echt' niet meer van 'fictie' onderscheiden. Ik wist op dat moment 1 ding: De muziek is echt. De rest vertrouwde ik gewoon niet meer. Half in shock lag ik in bed.
Ik werd steeds banger dat ik nooit meer uit deze 'nepwereld' kwam. Alles om me heen is nep, vertelde ik me. Straks zitten er dokters om me heen te kijken naar een vent die met een lege blik voor zich uit zit te staren. Compleet van de wereld. Want zo voelde ik mij. Ik werd bang dat ik nooit meer uit deze nepwereld zou komen.
Maar zoals ik al zei: Ik had houvast aan de muziek. Ik dacht: de muziek gaat door, en als de muziek door gaat, dan gaat de trip ook een keer over. En dat klinkt heel logisch als je heftig aan het trippen bent. Ik besloot te wachten. En dit was het engste moment dat ik in mijn leven heb meegemaakt.
Ik was alle besef voor tijd kwijt. Tijd bestond gewoon niet meer. Was totaal irrelevant geworden. Ik bevond me in een spiraal. Ik kwam in trance, werd wakker, besefte ik nog steeds geen besef van de wereld had, voelde een lichte paniek in me, dacht dat ik er nooit meer uit zou komen, kalmeerde mezelf, besloot te wachten, keek op mijn wekker (waar wel een tijd op stond maar het zei me heel weinig), en raakte weer in trance. Ik onthield wel de tijd op de wekker. Ik heb wel 100 keer op de wekker gekeken. De eerste keren kwam hij amper vooruit; je zou zeggen dat hij stil stond. Maar hij begon steeds verder te lopen. Ik putte daar hoop uit. Misschien kom ik er toch nog uit...
Op een gegeven moment kwam ik heel langzaam weer bij zinnen. De wereld begon weer wat duidelijker te worden, ik kreeg besef van mijn omgeving. En nog geen half uur later was ik weer volledig nuchter.
Het laatste stuk was niet een geweldige zeg maar gerust enge ervaring, maar ik moet wel zeggen dat ik veel heb gezien in die periode dat mij aan het denken heeft gezet.
Ik ben wel gaan beseffen dat je op moet passen met paddo's. Het kan rare dingen met je doen. En als je geen ervaring hebt of niet sterk in je schoenen staat kan het je van de grond wegvagen, zo krachtig is het.
Ik ben heel goed in het relativeren van dingen. De volgende trip ben ik sterker en kan ik beter omgaan met de verwarring die ik had in de trip. Ik zag ongelooflijke dingen op dat moment, maar het moment werd een beetje verpest door mijn angst.
Zeker het moment dat ik in die oneindige spiraal zat was beangstigend. Ik had het gevoel dat ik neerwaarts in een spiraal naar beneden werd gezogen in een zwarte, onbegrijpelijke wereld, waar ik nooit meer uit zou kunnen komen. Mijn gedachten maakten steeds dezelfde sprongen, totdat ze weer in het beginpunt aankwamen. De wereld had weg van een filmpje dat elke keer opnieuw werd afgespeeld.
Al met al: Het was weer een geweldige ervaring! Ik moet hier wel even van bijkomen. Maar ik kan niet wachten op de volgende keer! Ik denk dat deze zo heftig was omdat ik echt heel, heel lang niet gegeten had. Ik denk dat ik de volgende keer weer een hele portie neem. Ik ben sterker geworden en begrijp nu beter hoe paddo's werken. En ik wil die geweldige innerlijke trip nog een keer meemaken.
Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn verhaal! :
Tot deze keer gebruikte ik altijd een halve dosis. Dan wordt alles vet mooi. Erg geschikt voor lange wandelingen in de natuur.
Nu besloot ik een keer verder te gaan.
Ik heb een aantal foto's van mijn vorige trips online staan. Zeker de moeite waard. Ik heb tot nu toe het voorrecht gehad om op een aantal bijzonder momenten een trip te hebben. Zelfs zonder 'aards' zicht zijn een aantal foto's onwaarschijnlijk.
http://www.mijnalbum.nl/Album=RGSQ6VPB
Dosis: 1 trip Philisophers (15 gram)
Gemoedstoestand: enigszins onrustig
gegeten: voor het laatst gisteravond.
Ik zou de trip doen met een vriend die zou langskomen. Hij noemt zichzelf psychonaut en heeft veel ervaring met trips. Hij wilde net als mij diep gaan.
Ochtend, 9u. Ik maak me klaar voor de trip. Ik zette muziek op van Alphex Twin (selected ambient works II) om te beginnen. Had ook sphongle klaar liggen. De vriend (ik noem hem M) zou om 12 uur hier zijn. Dat is een lange tijd zonder eten.
Toch besluit ik niet te eten omdat de trip dan heftiger wordt. Eindelijk is het 12 uur. Om een lang verhaal kort te maken: M komt nooit opdagen. Eerst zou hij meetrippen, maar 'opeens' kan hij niet omdat hij onverklaarbare pijn heeft ergens en er niet van zou kunnen genieten. Hij zou nog wel langskomen, ik kon vast beginnen, dan zou hij het nuchter meemaken. Hij is nooit op komen dagen. Ik kan niets anders zeggen dan: matige actie. Je geniet zo minder van je trip. Toen ik begon met het eten wist ik dit nog niet. Ik verwachtte dat hij ieder moment hier kon zijn. Na een uurtje kauwen had ik eindelijk alle paddo's achterover gewerkt.
Ik voelde me onrustig. Ik bleef op mijn mobiel kijken. Al snel merkte ik dat het begon. De kleuren begonnen intenser te worden en ik voelde me onrustig. Ik begon misselijk te worden (normaal heb ik dat nooit).
Ik belde nog een keer naar M maar hij nam niet op. Lijer, dacht ik. Jammer dan. Hij bekijkt het maar.
De muziek van Alphex twin is heel ambient en supervaag. Echt heel geschikt voor een trip! Zeker een aanrader!
Terwijl ik heerlijk lag te genieten van de muziek en National Geographic aan het kijken was begon het. De tv werd steeds minder interessant. Ik begon overal naar te kijken, behalve naar de tv. Ik keek naar de schouw naast me. Deze is van mooi zwart natuursteen waar altijd wel een vlekje of kleine verkleuring op te zien is. Ik kan zien dat ik trip als al die verkleuringen in verschrikkelijk interessante patronen gaan zwaaien.
Ik heb bij een trip altijd dat er een soort raster van een patroon over iets heen gelegd wordt. Dit gaat zachtjes bewegen en vormt heel interessante patronen waar ik uren naar kan kijken. Ook in de schouw.
Geruisloos zag ik het steen zich in de meest interessante combinaties kronkelen.
Ik keek naar mijn bed, waar een sprei op lag, deze is wit. Even waande ik me op een bergenketen, maar niet zo maar een. Een bergenketen van knapperig uitziende ijstoppen pronkten om me heen. Het gloeide. Had een ongelooflijke structuur van een mengeling van ijshoorntjes en knapperige tiefschnee. Erg mooi.
Ik heb een paar keer met een andere maat getript die altijd in trance naar mijn tapijt staart. Hij is een tapijtenman. Hij reageert altijd heel heftig op tapijten. Ik besloot deze keer ook een kijkje te nemen. Na een kijkje op mijn mobieltje of de 'dude' al iets van zich laten horen (waw, wat wat het scherm mooi helder) ging ik verliggen op mijn bed en keek naar het tapijt. Weer kwam dat raster eroverheen. Het tapijt begon te bewegen. Ik begon allemaal tekens in het tapijt te zien die ik alleen kan beschrijven als azteekse tekens. Deze veranderden in letters. De letters kronkelden, struikelden, bewogen over langs en door elkaar heen. Uiteindelijk kwam de gedachte in me op dat het allemaal postbodes waren die pakketjes rond brachten. Opeens had ik heel veel respect voor postbodes. Ze zorgen toch maar dat de pakketjes aankomen. Hmmm... juist.
Er lagen ook witte stofjes op mijn tapijt die begonnen te gloeien en groeien als onmetelijke sterren in een lang vergeten universum. Af en toe werden deze sterren 'ziekelijk' groen en leken ze te rotten. Dan krompen ze weer.
Ik besloot mijn blik op mijn laminaat te laten rusten. Opeens werd ik me bewust dat ik zelf kon controleren wat ik zag. Iedereen kent de sensatie van scheel kijken. Ik had daar 'opeens' een stand tussen. Ik kon 'gewoon' kijken, dan zag ik gewoon laminaat. Als ik scheel keek zag ik alles dubbel. Maar ik had ook een stand daartussen en dan zag ik visuals. Daardoor kon ik zelf bepalen wanneer ik 'visuals' zag. Erg cool! Het laminaat begon te rijzen en ik zag diepte. Het bewoog zachtjes heen en weer. Ik weet dat ik vol verwondering en verbazing lag te kijken naar de pracht voor mijn ogen.
Ik werd verschrikkelijk misselijk. Voelde me echt belabberd misselijk. Maar ik had een gevoel van euforie tegelijk. Ik zag verschrikkelijk mooie dingen. Ik draaide me om. Ik woon in een oud herenhuis, inclusief plafonddecoratie. Deze is aardig goed onderhouden dus redelijk indrukwekkend. Maar nu... Mijn mond viel open gewoon!
De bloemen en versieringen leken te groeien en te bloeien terwijl ik er naar keek. De witte decoratie had een blauwe en roze gloed gekregen. Het klopte langzaam. Op mijn rug op mijn bed keek ik vol verwondering naar het schouwspel. Daarna richtte ik mijn blik op de wolken buiten. Deze machtige witte schepen voeren heel langzaam maar majesteus langs. Even waande ik mijn in de blote hemel. Om me heen zag ik roze wolken. Ik raakte steeds dieper in de trip.
Ik voelde dat ik er nog lang niet was. Ik voelde dat er nog heel veel zou komen. Mijn voorgevoel zei me dat dit heftig zou worden.
Ik keek nog even naar de tv. Leuk programma, zou ik zeker interessant vinden als ik niet aan het trippen was. De muziek werd steeds mooier. Opeens waren de wolken weg. Gewoon weg. Het enige wat ik zag was een melkachtige roze niks. De plafonddecoratie groeide en nam kreeg een onwaarschijnlijk scherpe textuur. De plek waar de lamp uit komt begon te pompen als een bloemknop die op springen staat.
Ik voelde me euforisch, licht, alsof ik zweefde. De misselijkheid was nagenoeg over. Ik besefte dat ik nu verder was dan ik ooit was geweest. Ik besefte dat toen. Maar het werd nog steeds intenser, mooier, onbeschrijflijker. Ik riep meerdere keren 'wow', 'niet te geloven!' en dat soort dingen. Overal waar ik keek zag ik dingen.
En toen deed ik mijn ogen dicht.
En een schouwspel dat ik nog nooit heb meegemaakt openbaarde zich voor mij. Alles om me heen was zo mooi, maar viel in het niet bij wat ik zag met mijn ogen dicht. Ergens vond ik het raar; ja hallo dacht ik, geniet nou eens van al dat moois om je heen! Je gaat toch niet met je ogen dicht liggen, gek. Maar het was te mooi gewoon.
Ik zag een felrood gekleurde bal, langzaam draaiend in een kamer van spiegels. Weerkaatsingen overal. Een discobal. Ik draaide om de bal heen. Langzaam. Een heerlijk gevoel waste over me heen. Er is geen 'ik' meer. Ik weet niet hoe lang ik met mijn ogen dicht heb gelegen. Maar ik zag verschrikkelijk mooie dingen. Ik kan het alleen omschrijven als een typische sixties omgeving. Kijk naar Austin Powers dan snap je wat ik bedoel. Ik begreep toen opeens waarom alles in de sixties zo psychadelic
was. Die gasten hadden net als ik hun ogen dichtgedaan tijdens een trip. Ik vond Austin powers toen een vette naaper.
Ik deed mijn ogen weer open. Ik keek op mijn mobiel. Het scherm was zo helder dat hij straalde als een zaklamp. Hij lekte een beetje licht in een hoek. Nog steeds niet maar ik besefte toen dat ALS die gast belde, ik niet in staat was om te communiceren.
Ik keek naar de TV. Daar was een film te zien over natuur. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit zo duidelijk heb beseft dat een tv-beeld 'plat' is. Wat ik zag was alles behalve plat. Ik zag een 3d wereld achter dat scherm. Alles in diepte en met een structuur.. Wow. Als er een walvis in beeld zwom zwom ik in mijn hoofd mee, om het zo te zeggen.
De reclames kwamen op en alles was vrolijk en leuk. Reclames waren mooi. Vond ik toen. Lekker afwisselend.
Ik keek weer naar mijn plafonddecoratie. Hij klopte en was heel gedetailleerd. De randen waren messcherp. Ik heb weer een kwartier liggen staren naar de decoratie voordat ik mijn ogen weer dichtdeed en weer viel in een geweldige wereld die ik alleen kan omschrijven als 'vloeibaar'. Wanner ik mijn ogen open deed en keek naar de tv of een ander lichtbron, dan leek deze licht te 'lekken'. Dan zie je gewoon een straaltje licht naar beneden toe lekken. Maar op het moment vond ik dat niet zo vreemd.
Inmiddels werd het donker buiten. Ik merkte het, omdat mijn tv en mijn laptop (waarop muziek speelde) de enige was waar licht vanaf kwam. Dit zag er heel apart uit. Ze lekten licht. Ik was inmiddels zo ver dat alles versierd was met haakjes en stekels. Op mijn laptop was de balk van de speler versierd met allemaal uitsteekseltjes en andere patroontjes. Onbeschrijflijk mooi. Ik heb het later geprobeerd te tekenen maar dat lukte niet. Ook de tv had dat. Ik heb even vol verwondering
gekeken naar een programma maar ik kon het gewoon niet volgen. De muziek is van zichzelf een beetje vaag, maar het leek te vervormen. De muziek ging golven. En het vreemdste: het bleef hetzelfde. Het leek alsof tijd steeds langzamer ging spelen.
Op een gegeven moment moest ik naar de wc. Maar ik was ver- heel ver. Zo ver dat ik verward was. Ik begon steeds minder te snappen van wat er om me heen gebeurde. Echt een heel vreemd gevoel.
Ik begon in een spiraal van herhaling te vallen. Ik lag daar half versuft tv te kijken. Toen kreeg ik het gevoel: ik moet naar de wc. Daarna dacht ik: awww de muziek is vet, maar klinkt wat vreemd.... Daarna viel ik weer terug in een zware innerlijke trip. Daar kwam ik weer uit en ik kreeg weer het gevoel: ik moet naar de wc. Enz. Dit ging nog wel even door.
Op een gegeven moment wist ik: nu moet ik gaan anders pis ik ter plekke in mijn broek. Ik ging staan. Naar de wc dacht ik. Ik zette twee stappen en bleef verward staan... Oh ja. Wc. Ik liep de verkeerde kant op. Oh nee, de andere kant op... Echt heel freaky. Je weet wat je wil. Je weet waar het is. Maar op de een of ander manier is het een hele opgave om te komen waar je wil zijn en te doen wat je wil doen!
Na mijn wc-avontuur ben ik gaan douchen. Ik bleek wat helderder te zijn want deze vond ik zonder moeite. In de douche keek ik verwonderd naar het water dat bijna licht gaf op het douchescherm. Het leek naar boven toe te bewegen. Ik pakte shampoo en smeerde een lichaam in dat niet van mij leek te zijn. Raar gevoel. Elke keer had ik opeens mijn ogen dicht en zat ik 'ergens anders'. Veel weet ik niet meer van die momenten. Dan werd ik wakker en stond ik weer in de douche.
Nou heb ik een douche met een crappy afvoer (omdat ik in een oud herenhuis woon) en deze keer had mijn afvoer besloten om verstopt te raken. Omdat ik dit vaker heb wist ik dat dit geen hallucinatie was. Dit gaf weer een heel vreemd tafereel. Ik raakte uit mijn trance, keek naar beneden en zag dat het water begon te stijgen. Nog even snel shampoo'en dacht ik dan en ik smeerde weer mijn 'buitenaards' aanvoelende lichaam in. Halverwege raakte ik weer in een trance. Ik werd weer wakker.
Het water was weer gestegen. Je voelt je heel vreemd, heel verward. Op een gegeven moment wist ik: als ik de kraan nu niet uit zet dan stroomt de bak over. Ik zette de kraan uit. Zo ver in de trip kan je alleen kritieke beslissingen nemen. Ik zocht naar een handdoek. Ik keek echt vijf keer opnieuw naar de handdoek. Ah. Een Handdoek. Toch? Wat een rare groene streep heeft ie. Heeft hij dat normaal ook? Weet ik niet meer. Oh. Afdrogen. Hee, raar die groene streep. Oh, dat dacht ik net ook al. <........> Handdoek. Ik pakte de handdoek en veegde mijn mijn zeer apart voelende lichaam af. Ik liep de douche uit en ging snel weer naar mijn kamer toe en ging op mijn bed zitten.
Alles werd een hindernis. De kleinste dingen als naar de wc gaan, afdrogen, op de een of andere manier wordt het heel moeilijk om deze kleine dingen te doen.
Ik was zenuwachtig. Ik begreep niet meer wat er gebeurde. Ik was verward. Ik had het gevoel dat ik de controle kwijt was. Ik heb tijdens een trip altijd zoetigheid bij me, dat schijnt te helpen als je er even 'uit' wil komen. Ik lag half in mijn bed, starend naar de tv, half versuft m&m's te eten. 1...2...3... Ik heb geteld tot 76. Toen was ik er achter dat de m&m's niet zouden helpen alles duidelijker te maken. Ik legde ze weg en keek naar de tv. Er was een vent op, zijn gezicht vervormde. Ik kan het alleen omschrijven als een harige aardappel, iets afzichtelijks, het meest afzichtelijke en lelijke gezicht dat ik ooit gezien heb. Zijn stem klonk onnatuurlijk laag en vertraagd. Wat raar was want de muziek klonk nog normaal, hoewel deze af en toe ook wat langzamer speelde.
Ik werd zenuwachtig. Ik kreeg een haast onbedwingbaar gevoel dat ik gek aan het worden was. Ik heb in andere verslagen gelezen dat mensen verschillende persoonlijkheden en andere psychotische bijwerkingen kregen. Ik kreeg deze ook. Ik besefte dat ik extreem verward was, ik zag dingen. Ik kon 'echt' niet meer van 'fictie' onderscheiden. Ik wist op dat moment 1 ding: De muziek is echt. De rest vertrouwde ik gewoon niet meer. Half in shock lag ik in bed.
Ik werd steeds banger dat ik nooit meer uit deze 'nepwereld' kwam. Alles om me heen is nep, vertelde ik me. Straks zitten er dokters om me heen te kijken naar een vent die met een lege blik voor zich uit zit te staren. Compleet van de wereld. Want zo voelde ik mij. Ik werd bang dat ik nooit meer uit deze nepwereld zou komen.
Maar zoals ik al zei: Ik had houvast aan de muziek. Ik dacht: de muziek gaat door, en als de muziek door gaat, dan gaat de trip ook een keer over. En dat klinkt heel logisch als je heftig aan het trippen bent. Ik besloot te wachten. En dit was het engste moment dat ik in mijn leven heb meegemaakt.
Ik was alle besef voor tijd kwijt. Tijd bestond gewoon niet meer. Was totaal irrelevant geworden. Ik bevond me in een spiraal. Ik kwam in trance, werd wakker, besefte ik nog steeds geen besef van de wereld had, voelde een lichte paniek in me, dacht dat ik er nooit meer uit zou komen, kalmeerde mezelf, besloot te wachten, keek op mijn wekker (waar wel een tijd op stond maar het zei me heel weinig), en raakte weer in trance. Ik onthield wel de tijd op de wekker. Ik heb wel 100 keer op de wekker gekeken. De eerste keren kwam hij amper vooruit; je zou zeggen dat hij stil stond. Maar hij begon steeds verder te lopen. Ik putte daar hoop uit. Misschien kom ik er toch nog uit...
Op een gegeven moment kwam ik heel langzaam weer bij zinnen. De wereld begon weer wat duidelijker te worden, ik kreeg besef van mijn omgeving. En nog geen half uur later was ik weer volledig nuchter.
Het laatste stuk was niet een geweldige zeg maar gerust enge ervaring, maar ik moet wel zeggen dat ik veel heb gezien in die periode dat mij aan het denken heeft gezet.
Ik ben wel gaan beseffen dat je op moet passen met paddo's. Het kan rare dingen met je doen. En als je geen ervaring hebt of niet sterk in je schoenen staat kan het je van de grond wegvagen, zo krachtig is het.
Ik ben heel goed in het relativeren van dingen. De volgende trip ben ik sterker en kan ik beter omgaan met de verwarring die ik had in de trip. Ik zag ongelooflijke dingen op dat moment, maar het moment werd een beetje verpest door mijn angst.
Zeker het moment dat ik in die oneindige spiraal zat was beangstigend. Ik had het gevoel dat ik neerwaarts in een spiraal naar beneden werd gezogen in een zwarte, onbegrijpelijke wereld, waar ik nooit meer uit zou kunnen komen. Mijn gedachten maakten steeds dezelfde sprongen, totdat ze weer in het beginpunt aankwamen. De wereld had weg van een filmpje dat elke keer opnieuw werd afgespeeld.
Al met al: Het was weer een geweldige ervaring! Ik moet hier wel even van bijkomen. Maar ik kan niet wachten op de volgende keer! Ik denk dat deze zo heftig was omdat ik echt heel, heel lang niet gegeten had. Ik denk dat ik de volgende keer weer een hele portie neem. Ik ben sterker geworden en begrijp nu beter hoe paddo's werken. En ik wil die geweldige innerlijke trip nog een keer meemaken.
Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn verhaal! :
