babalonia zei:
Nou... alles kan verslavend zijn ja,... maar niet ALLES is schadelijk voor jezelf, je omgeving en/of je portemonix.... En het klopt ... ik denk dat het in sommige uitzonderlijke gevallen wél mogelijk is om met mate iets te nemen. Maar ik geloof wel dat je dan wel (zoals in zijn geval) de oorzaak van je gebruik onder de loep hebt moeten nemen. Soms zit er een heleboel deep down waardoor je bent gaan "verdoven". Als je daar doorheen bent gegaan (lees: psychotherapie, psycholoog en als kernpunt je eigen WIL om er vanaf te komen), denk ik dat het uiteindelijk misschien wel mogelijk is een "normaal" gebruik af en toe te kunnen doen.
Maar goed, ik ben niet verslaafd of geweest, dus daarom mijn vraag aan (ex)gebruikers die dit aan den lijve hebben ondervonden.
Niet bij mezelf, niet via via, maar wel een gezinsvriend met een torenhoge wietverslaving. En later, gelijk met mij eigenlijk, experimenteren met hardere dingen. Wat ik ga zeggen zal je misschien/blijkbaar niet willen horen, maar... Je man is verslaafd. Vanaf je duidelijk vatbaar blijkt voor verslavingen is het op zich al oerdom om ermee verder te doen. Niet recreatief om stoned of strak of zat of whatever te worden, maar evenmin omdat het lekker is bij het eten. Het triggered de behoefte. Wilskracht is sterk, verslaving is in heel veel gevallen sterker. Wil je wérkelijk het risico voor nogmaals dezelfde shit lopen voor maar één wijntje of biertje of jointje per dag, omdat het lekker is? Een cola is minstens even lekker, vindt ie dat nu niet, dan kan ie dat waarschijnlijk makkelijker leren dan het afkicken zelf.
Drugs zijn fijn, heck, soms zelfs behulpzaam voor bepaalde problemen. Ik heb al menig halfdoodgeblowde luilakken plots een paar maand een job zien volhouden, zonder dope, door één lsd zegel (haal het nou maar niet in je hoofd tho ;p) maar sommige mensen horen er gewoon nog meer af te blijven dan anderen. Je man is nu eenmaal zwak voor verslavingen. Hij gaat het waarschijnlijk haten, je zal het misschien nog moeilijk krijgen, maar hij moet het gewoon accepteren: He's even less meant for drugs than others. Dus, steun hem, als je wil, maar loop niet onnodig geld, problemen en nachten alleen in bed te verkwisten door een paar extra opnamen. Alleen voor één wijntje of biertje, omdat het lekker is...
Maar ik vind het haast even rot voor jou, aangezien het voor de hand ligt dat je niet zijn ogen kan uitsteken door een glas te drinken. Toch niet als hij er is. En dannog kan ie het waarschijnlijk ruiken... Wil je hem écht helpen, dan stop je gelijk met hem. Zeker voor jou kan het niet zo moeilijk zijn yo! Het is, mits inzet, wilskracht, een shitload volhoudingskracht, verre van onmogelijk om even gelukkig, misschien gelukkiger, met minder problemen en een veel stabielere sfeer compléét clean van alles te leven.
Die ene ''vriend'', is nu nog maar een haartje verwijderd van fulltime zombie zijn btw. Ik moest hem in de steek laten van m'n moeder (nuja, zo'n immens goeie vriend was ie ook niet als ie een bende 16jarigen zijn stuff, eten en rekeningen laat betalen én nog persoonlijk gingen afleveren, domme eikels die we waren) Wat ik natuurlijk niet deed in eerste instantie, tot ik zelf ook gewoon ondervond dat het hulpeloos was. Dat ie vatbaarder was voor verslaving dan wij, 15 jaar jonger, perfect capabel tot werken maar té extreem lui om z'n kont uit de zetel te moven. Het is nu iets langer dan een jaar geleden dat ik hem sprak, en een week dat ik hem zag. Mijn punt: bespaar jezelf het hele verhaal + details en maak grondig werk van je man. Erg grondig werk preferably
