psytrancer
Experimenterende gebruiker
Ik heb gisteren mijn blog aangevuld met een stukje dat deels te maken heeft met pep.
Had die dag eigenlijk niet veel pep op, wel veel drugs, ma die toestand kom ik wel veel tegen oiv pep. Here goes:
Tuesday, July 03, 2007
Nepslaap
Current mood: SLEEPY
Category: SLEEPY Blogging
En de dwangedachten ze kabbelden voort.
Lego-blokjes in verschillende kleuren vormen ronde eschertrappen, gaan ze omhoog of omlaag? Wie zal het zeggen? Subtiele variaties op een steeds terugkerende hoofdmelodie van half-betekenisloze ideëen, het zijn er nooit veel, hoogstens een vijf in aantal ofzo.
Golven op pep, af en toe een benzo-duik. Niet echt lang, een uur of drie, en dan geef je er meestal de brui aan. Opstaan en doortrekken. Up and moving, rap versnellingske hoger schakelen en we staan weer gelijk met wat een normale waaktoestand schijnt te zijn.
Het is om onnozel van te komen, die paar uur, moest het dan nog complete numblesness zijn, maar nee, er zijn beelden, er is betekenis, alleen zo futiel weinig, en zich zo verdomd veel herhalend.
Alhoewel, het kan een aangename afwisseling zijn op de soms veel te bruuske plotwendingen van die hemelse helleput die mijn droomleven kan zijn, absurd nog maar slechts een deel dat de lading dekt, inhoudelijk bestaan er volgens mij zelf nog geen woorden voor in onze taal.
Maar die verdomde nepslaap toch, altijd volgend op die mentaal zeer belastende wereldvervreemdervaringen, tegenpolende grenzen aftastend van wat velen beschouwen als de gangbare gezonde geest, spelen met dat psychisch wit vuur. Net altijd dat ene stapje verder gaan, ook als je denkt dat je er al voorbij zit.
Vaak gaat de overgang naar een volgende stap in de nepslaapcyclus gepaard met een lichaamsbeweging, een roll-over ofzo, en dan voor de 5 de keer opnieuw diezelfde gedachten-speelgoedlocomotief.
It goes round and round, and round again.
Een vorm van geestelijk zelfbeschermingsmechanisme misschien, na zovele uren en dagen van kunstmatig geïnduceerde geforceerde waaktoestand zet je als het ware zelf een noodrem op je ervaringscontinuüm, de hele cyclus van nepslaap is dan slechts stoom uit de noodklep, een uitloopfase die komt na een mentale overdrive. De plakkerige geur van rokend rubber na een alle wetten van de fysica tartende psychorace.
Zou er een grens zijn aan de rekkracht van de geest? Wanneer barst de elastiek? Zeer, zeer omgevingsgebonden kan ik zeggen uit ervaring. Ik heb meermaals kunnen proeven van het punt voorbij de branding, daar waar de golf breekt in schuimende structuurloze onregelmaat. Waar zijn dan de gracieuze wendingen, die rechtlijnigheid, de luchtbannende cohesie, onvermengd element, aan niks anders bestaansrecht gunnend dan zichzelf, existentie in essentie.
Op bepaalde momenten kan overdaad het evenwicht doen doorslaan naar de meest gevreesde gemoedstoestand die een mens zich kan indenken, het is eveneens een bepaalde vorm van fixatie, maar dan geen waar jij de touwtjes in handen hebt, je volgt het grimmig pad van radeloze kluizenaars. Beangstigende doornige paden door een duister monsterachtig gedachtenbos.
Maar altijd, net op het punt dat de duisternis het diepst wordt, toont zich een fel feëriek elfenlicht in die godverlaten wastelands. Leidend Noorderlicht, de weg terug, de balans herstellen, wonden worden gelikt, en we zijn weer een beetje wijzer, sterker, gewapend met arendsogen voor die mentale valkuilen.
Zoals een goede vriend van mij overlaatst zei: "wij zijn dinosauriërs wij". Grenzen die voor sommigen een land, een provincie of slechts een gemeente ver liggen zien wij als horizonlijnen. Vele wegen, veel landschappen en hier en daar een goedverborgen atlantis.
Het beperkt voorrecht met al de kleuren van de regenboog te mogen schilderen, onwetend grijs de massa.
Een skipas naar de hoogste pisten, maar wie is er bereid de tol te batalen, no pain no gain. Durven, tot je uiteindelijk het touwdansevenwicht vind, op onze bek gaan we toch allemaal, maar na hoeveel keer geef je het op? De zijlijnen zullen altijd vol staan, adoratie en afgunst één hetzelfde gezicht. Maar moest iedereen eens weten wat het is. Een wondere even bodemloos als ten hemel stijgende beleving van een onbegrensde entiteit waarin de eerste ontdekkingsreizigers nog maar net het ongerepte penetreren.
Kaarten zijn nog niet te vertrouwen, maar vertrouw gerust jezelf, je mag je eigen gids zijn, en onthou, hoe dieper in de bloem hoe meer nectar, zoet leven, ons gegund.
1:28 PM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment - Edit - Remove
edit: wat enters geplaatst
Had die dag eigenlijk niet veel pep op, wel veel drugs, ma die toestand kom ik wel veel tegen oiv pep. Here goes:
Tuesday, July 03, 2007
Nepslaap
Current mood: SLEEPY
Category: SLEEPY Blogging
En de dwangedachten ze kabbelden voort.
Lego-blokjes in verschillende kleuren vormen ronde eschertrappen, gaan ze omhoog of omlaag? Wie zal het zeggen? Subtiele variaties op een steeds terugkerende hoofdmelodie van half-betekenisloze ideëen, het zijn er nooit veel, hoogstens een vijf in aantal ofzo.
Golven op pep, af en toe een benzo-duik. Niet echt lang, een uur of drie, en dan geef je er meestal de brui aan. Opstaan en doortrekken. Up and moving, rap versnellingske hoger schakelen en we staan weer gelijk met wat een normale waaktoestand schijnt te zijn.
Het is om onnozel van te komen, die paar uur, moest het dan nog complete numblesness zijn, maar nee, er zijn beelden, er is betekenis, alleen zo futiel weinig, en zich zo verdomd veel herhalend.
Alhoewel, het kan een aangename afwisseling zijn op de soms veel te bruuske plotwendingen van die hemelse helleput die mijn droomleven kan zijn, absurd nog maar slechts een deel dat de lading dekt, inhoudelijk bestaan er volgens mij zelf nog geen woorden voor in onze taal.
Maar die verdomde nepslaap toch, altijd volgend op die mentaal zeer belastende wereldvervreemdervaringen, tegenpolende grenzen aftastend van wat velen beschouwen als de gangbare gezonde geest, spelen met dat psychisch wit vuur. Net altijd dat ene stapje verder gaan, ook als je denkt dat je er al voorbij zit.
Vaak gaat de overgang naar een volgende stap in de nepslaapcyclus gepaard met een lichaamsbeweging, een roll-over ofzo, en dan voor de 5 de keer opnieuw diezelfde gedachten-speelgoedlocomotief.
It goes round and round, and round again.
Een vorm van geestelijk zelfbeschermingsmechanisme misschien, na zovele uren en dagen van kunstmatig geïnduceerde geforceerde waaktoestand zet je als het ware zelf een noodrem op je ervaringscontinuüm, de hele cyclus van nepslaap is dan slechts stoom uit de noodklep, een uitloopfase die komt na een mentale overdrive. De plakkerige geur van rokend rubber na een alle wetten van de fysica tartende psychorace.
Zou er een grens zijn aan de rekkracht van de geest? Wanneer barst de elastiek? Zeer, zeer omgevingsgebonden kan ik zeggen uit ervaring. Ik heb meermaals kunnen proeven van het punt voorbij de branding, daar waar de golf breekt in schuimende structuurloze onregelmaat. Waar zijn dan de gracieuze wendingen, die rechtlijnigheid, de luchtbannende cohesie, onvermengd element, aan niks anders bestaansrecht gunnend dan zichzelf, existentie in essentie.
Op bepaalde momenten kan overdaad het evenwicht doen doorslaan naar de meest gevreesde gemoedstoestand die een mens zich kan indenken, het is eveneens een bepaalde vorm van fixatie, maar dan geen waar jij de touwtjes in handen hebt, je volgt het grimmig pad van radeloze kluizenaars. Beangstigende doornige paden door een duister monsterachtig gedachtenbos.
Maar altijd, net op het punt dat de duisternis het diepst wordt, toont zich een fel feëriek elfenlicht in die godverlaten wastelands. Leidend Noorderlicht, de weg terug, de balans herstellen, wonden worden gelikt, en we zijn weer een beetje wijzer, sterker, gewapend met arendsogen voor die mentale valkuilen.
Zoals een goede vriend van mij overlaatst zei: "wij zijn dinosauriërs wij". Grenzen die voor sommigen een land, een provincie of slechts een gemeente ver liggen zien wij als horizonlijnen. Vele wegen, veel landschappen en hier en daar een goedverborgen atlantis.
Het beperkt voorrecht met al de kleuren van de regenboog te mogen schilderen, onwetend grijs de massa.
Een skipas naar de hoogste pisten, maar wie is er bereid de tol te batalen, no pain no gain. Durven, tot je uiteindelijk het touwdansevenwicht vind, op onze bek gaan we toch allemaal, maar na hoeveel keer geef je het op? De zijlijnen zullen altijd vol staan, adoratie en afgunst één hetzelfde gezicht. Maar moest iedereen eens weten wat het is. Een wondere even bodemloos als ten hemel stijgende beleving van een onbegrensde entiteit waarin de eerste ontdekkingsreizigers nog maar net het ongerepte penetreren.
Kaarten zijn nog niet te vertrouwen, maar vertrouw gerust jezelf, je mag je eigen gids zijn, en onthou, hoe dieper in de bloem hoe meer nectar, zoet leven, ons gegund.
1:28 PM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment - Edit - Remove
edit: wat enters geplaatst
