J
JH5L7H7B356LKG
Gast
‘’Keep dreaming, just dreaming’’
28 November 2008, 16.00
Tilburg
Twee weken geleden kwam het idee om paddo’s te gaan gebruiken.
Wij, Vince, Jan, Lara, Henk en ik Ivo zitten bij elkaar op school op een nieuwe opleiding. We komen allemaal ergens anders vandaan en we kende elkaar pas sinds september. Er werden op onze opleiding groepen verdeeld dat te maken had met een (kwartaal) project. Wij zaten allemaal bij elkaar in dezelfde groep. Het leuke daarvan is dat iedereen elkaar erg mocht, maar we waren ook erg geïnteresseerd in drugs. Iedereen had wel wat ooit gebruikt. Waarom nu paddo’s en geen ander soort drugs? Paddo’s gebruik ik alleen bij bepaalde mensen, ik zou het op een of andere manier niet kunnen doen met andere goede vrienden van mij die ik al langer ken. Er moet een soort connectie zijn met elkaar, en dat was er vandaag! En het verbod op paddo’s op 1 december speelde natuurlijk ook nog een grote rol.
Voor Vince was dit de eerste keer dat hij paddo’s heeft gebruikt. Precies hetzelfde verhaal voor Jan en ik had al ooit Colombiaanse paddo’s gebruikt. (Half bakje 35g)
Voor Lara was het ook niet nieuw, maar doordat ze zich niet lekker voelde en op het moment medicijnen gebruikte heeft ze ook geen paddo’s gebruikt. Henk kon helaas niet meer komen, dus bleven we met z’n vieren over.
Even overzichtelijk:
Wie: Jan, Vince en ik
Wat: 2 bakjes ecuadoriaans(15 gram) en hawaiiaans(10 gram)
Hoe: Thee
Waar: Appartementje in Tilburg
Wanneer: donderdag avond van 22.00 tot half 6
Ongeveer om 20.00 zat ik met een rustig gevoel te msnen, waar blijft iedereen? Wie blijven er nu slapen? Etc. Ik had ook een ander gesprek met een goede vriend van me( bekend als petard op dit forum). Ik stelde allemaal vragen, zoals ‘’zal ik van te voren veel eten?’’ en ‘’zal ik er thee van maken?’’, ‘’Om de trip te versterken, moet ik dan chocolade eten of juist alcohol drinken?’’ Ik vroegte me nog steeds zoveel dingen af, terwijl ik alles al best goed wist. Ik stelde de vragen met de verwachting dat ik betere antwoorden zou krijgen, wat uiteindelijk ook zo bleek
De klok slaat 21.00 aan.
Jan belt me op voor het appartementencomplex. ‘’Wat was je huisnummer ook alweer?’’ Terwijl er gewoon namen bij de huisnummers staan… en meneer had het huisnummer ook nog eens op een briefje geschreven; maar toch belt hij eerst mij op..
Ik begin steeds meer op de tijd te letten en ik word steeds nieuwsgieriger. Hoe groot zou de stap zijn van Colombiaanse paddo’s naar hawaiiaans en hoezo had ik vandaag bar weinig gegeten en dat ik nog steeds geen honger krijg? Lege maag en paddos petard, slim? Nee, maar Ivo is eigenwijs…
Nog even snel mijn mobiel wat leeggehaald, zodat ik lekker alles kon gaan filmen.
21.45
Lara en Vince arriveren in Tilburg, en ja hoor, die konden wel gewoon mijn huisnummer vinden
Even alles voorbereiden, hebben we alles? ‘’Vast wel, zegt Jan en vervolgens zakt ie door de stoel heen’’
22.00
Beslissing: wat gaan we nu precies doen en wie pakt wat? Lara blijft nog steeds bij haar besluit? "ja hoor, ik vermaak me wel als ik jullie zie trippen"
Oké, zullen we thee maken? Twee pannen op t vuur en "koken" maar.
Lara: "wel mij filmen he! Dit kan ik mooi aan mijn vrienden laten zien, Lara kan dus wel koken!" (telefoongeheugen nu al verneukt
)Vince en Jan waren zo benieuwd naar de smaak van paddo’s. Iedereen zegt altijd dat het heel erg vies smaakt en dat het moeilijk is om het in te houden. Dus even een kopje eraf gebeten en de smaak viel eigenlijk wel mee. Oké, ikzelf ook even een klein hapje nemen en Lara kon een klein ieniemienie hapje ook niet laten. (puur voor de smaak, er waren geen effecten ontstaan bij haar).
22.15
‘’Klaar! Aan tafel!’’
6 theekoppen op het aanrecht. 3 ecuadoriaans en 3 hawaiiaans. Is het slim om trouwens twee soorten paddo’s op één avond te gebruiken? Dat heb ik dan weer niet nagevraagd… Proost!
Eerste kopjes zijn leeg, de andere duurde toch wel iets langer. Vince dacht waarschijnlijk niet echt na en dronk het maar tegelijk achter elkaar op. Ikzelf zat een beetje kansloos, inmiddels koud geworden thee, te nippen. Jan begon al te klagen dat hij het niet meer zou opdrinken.
22.30 t/m 23.30
Opvallend is dat iedereen steeds meer begon te lullen. Lara bleef maar achter de pc hangen, dat soms (uit)lachend opkeek. Ik zat eerlijk gezegd express op te letten wie nu het eerst begint te trippen. Uiteindelijk bleek ikzelf diegene te zijn. Mijn lijf begon hevig te tintelen en mijn hartslag ging omhoog. Ik moest al om simpele/makkelijke dingen lachen. Die lach van Jan was in één keer te grappig. Het gevoel voor geluid kwam steeds meer op. Ik ging erg goed horen, later kwam daar zien bij. Op dat moment begon iedereen van nog meer lullen naar staren. Hoe interessant kunnen gordijnen zijn? Héél fascinerend zeg ik je! En ik was niet de enige. Bij mij waren de effecten nog niet zo sterk, niet alles was onrealistisch. De gordijnen bleven maar dansen, terwijl ze niet eens ook maar een beetje bewogen.
En eindelijk heeft Jan zijn tweede kopje thee opgedronken. De pupillen waren al groter en zwarter aan het worden. Het ergste gedeelte van de vorige keer was toen ik in de spiegel keek. Ik bleef daar ongeveer een half uur staan. Normaal heb ik namelijk redelijk kleine oogjes, toen waren ze pikzwart en heel erg groot. Dus ik had me al voorgenomen om dit keer niet in de spiegel te kijken.
Bij Jan speelde de kleuren een erg belangrijke rol. Er kwam een enorme gloed van de paarse muur af dat op alles overging. Ik bleef maar door lullen, maar Vince zat op bepaalde momenten strak voor zich uit te staren.
23.30 t/m 01.30
Er werd niet meer gefilmd, iedereen had het druk met veel ‘’interessantere dingen’’.
Alles werd zo scherp en helder. De lijnen op de tafel dansen vrolijk mee op de achtergrond muziek. (Coldplay)
En trouwens, iedereen ging op in de muziek. Wanneer de muziek stopte, ging iedereen vanzelf terug naar het realisme, niks bewoog meer. Het was al voor mij een heftigere trip dan de vorige keer. Ik zag zo veel meer visualisaties, ook al was het lachen snel voorbij. Het moment brak voor mij aan dat ik begon te filosoferen. En later deed iedereen gezellig mee. Waarom wil iemand dit nou verbieden? Niks was meer fout, alles was goed. Er ontbrak niks en niks hoorde er niet bij. Alles sloot mooi op elkaar aan. Lara kwam ondertussen gezellig op de bank zitten. Niks zeggend, maar kijkend naar ons en stiekem lachen.
Alles ging erg goed, heel de trip was fantastisch. Gordijnen, groeven, standaard objecten en ook de gang was schitterend. Jan bleef maar tussendoor water drinken en ging vaak naar de wc. Toen kwam hij niet meer terug. ‘’Die muur, die muur op de wc, Woo!’ Vince meteen ook kijken, ik begon moeite te krijgen met normaal op te staan.
01.30 t/m 03.00
Alles werd heftiger en opvallender. Er waren geen dansende gordijnen meer voor mij, het was één grijs blok geworden met hele duidelijke en dikke contouren eromheen. Alles had dikkere contouren gekregen. Heldere kleuren waren verdwenen, alles was grijs geworden net zoals de gordijnen. Dat was een hele rare(nare?) ervaring. Muziek ging uit, dus ik moest wel opstaan, voelde me net een marsmannetje. Het keyboard was één groot vierkant geworden, maar het wachtwoord invullen ging automatisch. Ik moest absoluut gaan liggen. Ik kwam voor een tijdje me bed niet meer uit. Ik kreeg last van adem halen, het was niet alleen zwaar ademhalen, het probleem was dat het leek alsof ik geen adem kreeg. Drinken ging niet meer echt soepel, er leek wel een baksteen in me mond te liggen. Dit was het ergste van heel de avond, ik begon contact te zoeken met Lara. ‘’Suiker helpt, maar dan is het echt afgelopen na een half uur’’. Drinken ging al niet, dus suiker eten ging helemaal niet. Ik was klaarwakker, maar ik deed toch mijn ogen dicht. Het was steeds verschillend wat ik zag wanneer ik met mijn ogen knipperde. Praten hielp, daar kwam ik later achter. Alleen ik begon wel over hele rare dingen te praten. ‘’hebben jullie eigenlijk een eigen lied? Jouw liedje dat je graag zou willen horen op je eigen begrafenis’’ Een half uurtje later ging het wel wat beter, ik begon me fijner te voelen. Van liggen ging ik naar staan, van staan naar lopen, de hele tijd heen en weer lopen, heel rustig. En maar praten, Vince deed gezellig mee. ‘’Waarom dit, waarom dat, wat zou er gebeuren als ik…’’ Maar afvragen wat er zou gebeuren, blijven dromen en dingen afvragen. Jan bleef maar lachend te staren. Wat een ogen had die gozer. Op een gegeven moment zei Vince: ‘’Ivo, wat praat jij mooi ineens’’ Terwijl ik geen idee had wat ik zat te lullen.
Jan vond ik erg gemakkelijk en alles was oké volgens hem.
Vince had een hele mysterieuze blik gekregen en
Lara, daar bleef iedereen naar glimlachen.
Ikzelf was blijkbaar raar, maar dan weer filosoferend bezig. Ik zette blijkbaar achter elke zin een ‘’waarom’’ achter. Jan zag mij met vraagtekens boven mijn hoofd…
03.00
Vince gaat naar huis toe.
Zijn trip is grotendeels voorbij. Soms ziet hij nog wat, maar alles is nog zo scherp. Het is een kwartier lopen van het appartement naar het treinstation. Ik had besloten om mee te gaan, want ik wilde kijken wat er buiten allemaal te zien was. Er staat bij ons dichtbij een flat met verschillende kleurtjes, daar was ik wel benieuwd na; wat ik daarin zou zien. Eerst nog een kwartier heen en weer gelopen, heb ik alles bij me? Lara begint al bijna in slaap te vallen, maar Jan houdt zichzelf wel onder controle, alles klopt nog! We stappen de lift in, wat was dat een raar gevoel zeg. Eenmaal buiten gekomen, ik kijk naar die mooie flat. Wat zie ik? Helemaal niks. Het was wel echt leuk om buiten te lopen, de tegels waren zo duidelijk en de contouren waren o zo dik en strak. We bleven maar praten over hoe het zou zijn als we dit en dat gingen doen. Blijven afvragen… Het was een leuke reis naar het station toe, en ik had het niet eens koud. De conducteurs keken ons erg raar aan, wij waren ook de enige die rustig waren. De rest zat of te kotsen of kabaal te maken. Trapje op naar boven toe, en toen bleven we tegelijk stil staan. ‘’Hoe zou het zijn als we nu naar beneden vallen?’’ Dat vroegen we ons dan zo serieus af, maar toch doe je het niet. Nu wisten we precies waar dat fransje meisje aandacht, die onder invloed was van paddo’s en van een brug af sprong.
03.30
De terugreis was wat eenzaam, want ik keek niet echt meer om me heen. Eenmaal weer terug, zie ik Jan daar nog steeds wakker achter de pc zitten met die ogen. Lara lag ondertussen al lang in dromenland. Maar wat zie ik daar toch? Rubiks Cube! Even voor de verduidelijking, ook al is het redelijk kansloos, het blijft een geweldig ding en het was onopgelost. Ik grijp dat ding en begin te spinnen! Maar toen begon ik na te denken, ik zag geen blokjes meer, alleen zes grote vierkanten. Ik was eigenlijk gewoon weer nuchter, maar er kwamen nog steeds wat momenten voorbij. Ik kon het gewoon niet oplossen…
04.00 t/m ?
Jan en ik besluiten toch om te proberen te gaan slapen. Het wilde gewoon niet lukken, we bleven naar het plafond staren. Dat van scherp naar vaag ging. Uiteindelijk vielen we rond half 6 in slaap. Ik werd rond half 9 weer wakker en Jan een half uur later. En Lara bleef maar doorslapen tot ongeveer half 11. Ik kreeg vervolgens te horen van Jan dat ik blijkbaar nog een uur met die rot Rubiks cube bezig was, verdomme!
Toen kwamen er meer verhalen naar boven van gisteren, wat was dat toch een trip geweest. Schitterend, interessant, fascinerend, raar, eng, strak, helder, scherp etc. met andere woorden: Heftig!
Persoonlijk vond ik de gordijnen het leukst en toen ik alles ging afvragen en overal een ‘’waarom’’ achter zette.
Is dit de laatste keer dat ik paddo’s ga gebruiken?
Zal ik de volgende keer andere soorten drugs proberen?
Kan ik niet gewoon lol hebben zonder drugs?
Zulke dingen vraag ik me nog steeds af…
...Waarom?
Thanks voor het lezen van mijn verhaal! Excuses dat het zo langdradig is en dat ik niet alleen de ‘’trip’’ heb omschreven. Ik hoop dat het allemaal duidelijk is geweest en je er van hebt genoten! Commentaar zou heel leuk zijn ^^
Petard bedankt voor de tip, deze site is perfect voor mijn verhaal!
Ik zal er zeker rond blijven hangen.
Maar nu is het toch tijd dat ik eindelijk is ga slapen…
*Wegens privacy redenen zijn de echte namen niet gebruikt.
Greetings,
Amore
