Ik wou het hele verhaal sowieso al een keer neer plempen, maar aangezien ik op dit moment echt ontzettend zin heb om te blowen, vond ik het wel een goed idee om het nu maar te doen.
Vorig jaar september leerde ik een gast kennen waar ik goed bevriend mee ben geraakt (nog steeds ben). Hij blowde eigenlijk dagelijks, en als ik langs kwam, gingen we eigenlijk altijd blowen. Ergens eind die maand leek het mij wel verstandig om ook alleen te gaan blowen. Al snel rookte ik elke dag 2 voorgedraaide joints. Ik begon dan rond 20.00 uur, en bleef tot minstens 3.30 uur blowen en Law & Order kijken. Colleges ging ik niet meer heen, en zo verneukte ik voor de 2de keer mijn eerste jaar. Met Oud & Nieuw zei een (andere) vriend tegen mij dat ik moest stoppen met blowen. Heb ik daarna 4 dagen vol gehouden.
Vlak daarna deed ik voor het eerst truffels met mijn vaste blowmaat. We liepen door de stad (daar werd ik al een beetje paranoïde) om wiet te halen. Bij hem thuis geblowd en een film over moord en verraad gekeken. Intussen kwamen 2 vrienden, en moesten we net doen alsof we niet midden in een trip zaten. Toen ik niet veel later alleen thuis zat, kreeg ik een bad trip, waarin ik vooral in paniek raakte over mijn wietgebruik. Die bad trip en eerdere ervaring (mijn broer is 5 jaar wietverslaafd geweest, mijn moeder werkt in de verslavingszorg) hebben me overtuigd om me aan te melden bij de VNN. Ondertussen had ik een pijpje gekocht, en ging mijn gebruik omhoog naar minstens een 5je jack herrer per dag. Ik begon ook 's middags te blowen en belde vrienden af om thuis in mijn eentje te kunnen blowen. Mijn behandeling was intussen begonnen. Een klassieke ontkenningsfase had ik door de verhalen van mijn moeder en broer niet. maar ik had wel het idee om mijn ouders pas in te lichten als ik al een tijd van de wiet af was (volslagen debiel idee natuurlijk). Ondertussen steeg mijn tolerantie nog steeds, en mijn gebruik groeide dus braaf mee.
Vrijdag 2 juli was mijn stopdatum. Dus toen de kwartfinale begon, begon ik te blowen en dat heb ik tot 5 uur 's ochtends gedaan. Daarna ging ik terug naar de Achterhoek om op de camping te werken waar ik elke zomer werk. Door de lange dagen werken, en collega's en baas die op de hoogte, kwam ik die eerste tijd goed door. Tijd om in Enschede te scoren had ik niet, en ik werd in de gaten gehouden. Ik merkte nuchter ook pas de invloed van de wiet: ik sliep beter, was vrolijker, scherper, socialer. Ondertussen had ik ook mijn alcoholgebruik beperkt tot 3 dagen, waarvan twee keer 5 glazen, en zaterdag onbeperkt.
Terug in Groningen ging het aanvankelijk prima. Ik ging voor het eerst echt met mijn studie aan de gang, hield me aan de afspraken b.m.t. alcohol. Ik had af toe wel trek, maar daar kon ik wel mee omgaan. Afgelopen september had ik een feestje (op zaterdag), waar ik lekker aan de zuip ging. Ik fietste alleen naar huis, zwabberde de berm in en stuurde mijn fiets terug het asfalt op. Mijn wiel schampte de richel i.p.v. er recht op te rollen, en ik viel. Recht op mijn bakkes, 2½ tand uit mijn smoel. Lekker dan.
Een week later kwam ik weer in Groningen, maar in plaats van even te stoppen met drinken, ging ik meer zuipen: vrijdagavond 14 blikjes bier alleen op mijn kamer weggezopen (bijna weer gaan blowen, heb toen een vriend gebeld om de trek te verminderen). De volgende dag uit geweest, ook weer flink zuipen. Hele rookhok zat vol met blowers, maar toen had ik er geen last van. Maar bij de afterparty bij mijn vroegere blowmaatje ging ik op een andere manier de fout in. Ik maakte om 6 uur 's ochtends een grapje over speed, en een van de meiden die er was, legde doodleuk een pakje speed op tafel. Zonder na te denken snoof ik een flink deel weg. Hier baalde ik enorm van, omdat het geen gereguleerd en gepland drugsgebruik was, maar mijn oude "rupsjenooitgenoeg" verslaafdengedrag dat het roer overnam. Bovendien vond ik de speed geen tof effect hebben (was mijn eerste keer), had ik wat te veel gehad (begon te trillen als een malle), en was ik, toen het eenmaal was uitgewerkt, de rest van de zondag zo depressief als een deur.
Dus heb ik ook besloten om voorlopig (in ieder geval tot januari) ook geen alcohol te drinken. Maar ik merk dat ik sinds die beslissing weer veel meer zin heb om te blowen. Blijkbaar was bier toch meer een vervangend middel voor de wiet dan ik dacht. Afgelopen weekend heb ik truffels gedaan, eigenlijk ook gewoon omdat ik zin had om iets te gebruiken (de trip zelf was gelukkig prima). Net heb ik dus een muziekavond gehad van mijn studie, vlak bij mijn vaste coffeeshop. Ik merkte in die kroeg al dat het begon te kriebelen, maar terwijl ik naar huis liep begon de heimwee naar wiet echt behoorlijk op te spelen. Ik kreeg het niet echt onder controle, maar gelukkig is het met het typen van dit verhaal wel redelijk weggezakt. Ik wil vanaf nu gewoon niets gebruiken tot Oudejaarsavond (dan wil ik graag een xtc-pilletje doen), maar ik merk wel dat het niet blowen én niet zuipen me zwaarder valt dan ik dacht.
Vorig jaar september leerde ik een gast kennen waar ik goed bevriend mee ben geraakt (nog steeds ben). Hij blowde eigenlijk dagelijks, en als ik langs kwam, gingen we eigenlijk altijd blowen. Ergens eind die maand leek het mij wel verstandig om ook alleen te gaan blowen. Al snel rookte ik elke dag 2 voorgedraaide joints. Ik begon dan rond 20.00 uur, en bleef tot minstens 3.30 uur blowen en Law & Order kijken. Colleges ging ik niet meer heen, en zo verneukte ik voor de 2de keer mijn eerste jaar. Met Oud & Nieuw zei een (andere) vriend tegen mij dat ik moest stoppen met blowen. Heb ik daarna 4 dagen vol gehouden.
Vlak daarna deed ik voor het eerst truffels met mijn vaste blowmaat. We liepen door de stad (daar werd ik al een beetje paranoïde) om wiet te halen. Bij hem thuis geblowd en een film over moord en verraad gekeken. Intussen kwamen 2 vrienden, en moesten we net doen alsof we niet midden in een trip zaten. Toen ik niet veel later alleen thuis zat, kreeg ik een bad trip, waarin ik vooral in paniek raakte over mijn wietgebruik. Die bad trip en eerdere ervaring (mijn broer is 5 jaar wietverslaafd geweest, mijn moeder werkt in de verslavingszorg) hebben me overtuigd om me aan te melden bij de VNN. Ondertussen had ik een pijpje gekocht, en ging mijn gebruik omhoog naar minstens een 5je jack herrer per dag. Ik begon ook 's middags te blowen en belde vrienden af om thuis in mijn eentje te kunnen blowen. Mijn behandeling was intussen begonnen. Een klassieke ontkenningsfase had ik door de verhalen van mijn moeder en broer niet. maar ik had wel het idee om mijn ouders pas in te lichten als ik al een tijd van de wiet af was (volslagen debiel idee natuurlijk). Ondertussen steeg mijn tolerantie nog steeds, en mijn gebruik groeide dus braaf mee.
Vrijdag 2 juli was mijn stopdatum. Dus toen de kwartfinale begon, begon ik te blowen en dat heb ik tot 5 uur 's ochtends gedaan. Daarna ging ik terug naar de Achterhoek om op de camping te werken waar ik elke zomer werk. Door de lange dagen werken, en collega's en baas die op de hoogte, kwam ik die eerste tijd goed door. Tijd om in Enschede te scoren had ik niet, en ik werd in de gaten gehouden. Ik merkte nuchter ook pas de invloed van de wiet: ik sliep beter, was vrolijker, scherper, socialer. Ondertussen had ik ook mijn alcoholgebruik beperkt tot 3 dagen, waarvan twee keer 5 glazen, en zaterdag onbeperkt.
Terug in Groningen ging het aanvankelijk prima. Ik ging voor het eerst echt met mijn studie aan de gang, hield me aan de afspraken b.m.t. alcohol. Ik had af toe wel trek, maar daar kon ik wel mee omgaan. Afgelopen september had ik een feestje (op zaterdag), waar ik lekker aan de zuip ging. Ik fietste alleen naar huis, zwabberde de berm in en stuurde mijn fiets terug het asfalt op. Mijn wiel schampte de richel i.p.v. er recht op te rollen, en ik viel. Recht op mijn bakkes, 2½ tand uit mijn smoel. Lekker dan.
Een week later kwam ik weer in Groningen, maar in plaats van even te stoppen met drinken, ging ik meer zuipen: vrijdagavond 14 blikjes bier alleen op mijn kamer weggezopen (bijna weer gaan blowen, heb toen een vriend gebeld om de trek te verminderen). De volgende dag uit geweest, ook weer flink zuipen. Hele rookhok zat vol met blowers, maar toen had ik er geen last van. Maar bij de afterparty bij mijn vroegere blowmaatje ging ik op een andere manier de fout in. Ik maakte om 6 uur 's ochtends een grapje over speed, en een van de meiden die er was, legde doodleuk een pakje speed op tafel. Zonder na te denken snoof ik een flink deel weg. Hier baalde ik enorm van, omdat het geen gereguleerd en gepland drugsgebruik was, maar mijn oude "rupsjenooitgenoeg" verslaafdengedrag dat het roer overnam. Bovendien vond ik de speed geen tof effect hebben (was mijn eerste keer), had ik wat te veel gehad (begon te trillen als een malle), en was ik, toen het eenmaal was uitgewerkt, de rest van de zondag zo depressief als een deur.
Dus heb ik ook besloten om voorlopig (in ieder geval tot januari) ook geen alcohol te drinken. Maar ik merk dat ik sinds die beslissing weer veel meer zin heb om te blowen. Blijkbaar was bier toch meer een vervangend middel voor de wiet dan ik dacht. Afgelopen weekend heb ik truffels gedaan, eigenlijk ook gewoon omdat ik zin had om iets te gebruiken (de trip zelf was gelukkig prima). Net heb ik dus een muziekavond gehad van mijn studie, vlak bij mijn vaste coffeeshop. Ik merkte in die kroeg al dat het begon te kriebelen, maar terwijl ik naar huis liep begon de heimwee naar wiet echt behoorlijk op te spelen. Ik kreeg het niet echt onder controle, maar gelukkig is het met het typen van dit verhaal wel redelijk weggezakt. Ik wil vanaf nu gewoon niets gebruiken tot Oudejaarsavond (dan wil ik graag een xtc-pilletje doen), maar ik merk wel dat het niet blowen én niet zuipen me zwaarder valt dan ik dacht.
Karakter ( ik denk dat je wilskracht bedoeld overigens) is wel een belangrijke factor om te stoppen, maar om er van af te blijven (dus niet weer beginnen snap je dat?) is er meer nodig. Zelf controle maatregelen, inzicht, cognitieve vaardigheden, blijvende motivatie, gedragsverandering om zo maar wat te noemen zijn veelal bittere noodzaak niet weer terug te vallen en vooral om niet in een terugval te blijven hangen.
