toen in naar de middelbare school ging, was er een kennismakingsdag. we gingen pannekoeken bakken. er stond een meisje naast me en haar pannekoek lag op een hoopje in haar pannetje. we moesten er om lachen en sindsdien zijn we vriendinnen. we hebben ontzettend veel meegemaakt. we hebben allebei gebruikt, we hebben samen gelachen, gehuild.. echt alles. we waren dag en nacht bij elkaar. we bespraken alles. na verloop van tijd kreeg ze problemen thuis en ik ook. het begon toen met een joint roken om t even te vergeten. haar vader is verslaafd aan alcohol. ze zocht een uitweg en ik ook dus deden we samen iets om het te vergeten. op een gegeven moment zei ik van dit is niet goed, ik stopte met blowen want ik zag in dat het helemaal niet hielp om van mn problemen af te komen. mijn vriendin ging gewoon door. het werd steeds erger met haar drugs gebruik. ze blowt veel en slikte xtc op school. toen was ze opeens zo anders.. van buiten leek het dat ze zich heerlijk voelde zo. maar van binnen wist ik precies wat er speelde. ze had schuldgevoel maar toch wilde ze blowen. ze duikt nogsteeds weg voor haar problemen. ik weet precies hoe ze zich voelt en wat er in haar omgaat. nu ze met anderen omgaat die hetzelfde als haar doen spreek ik haar bijna niet meer. ik mis haar ontzettend en ik wil haar zo graag helpen. het is opzich best wel moeilijk om met haar er over te praten, ze blijft eigenwijs en verdedigt haar 'vrienden'. ik probeer haar duidelijk te maken dat ik haar wil helpen maar ze zegt dat ik haar in de steek laat. als zij niet mee wil werken kan ik verder niks doen. ik hou erg veel van haar, ik kan niet beschrijven hoe veel. ik probeer echt alles te doen zodat zij van die rotzooi afblijft. wat moet ik doen?
